Ο «αρχιγκαμηλιέρης» και το δρώμενο της «γκαμήλας»

0

Γιάννης Χατζής*

Σήμερα στη Λαμία η αναβίωση του εθίμου γίνεται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αγίων Θεοδώρων στον Σλα Μαχαλά. Σύμφωνα με πληροφορίες του καλού μου φίλου Χρήστου Αθανασίου, το έθιμο το έφεραν οι πρόγονοί τους από τα μέρη της Ανατολικής Ρωμυλίας και η αναβίωσή του με όλο το δραματουργικό του μέρος περνά από πατέρα σε γιο.

Ο Χρήστος Αθανασίου, ο τελευταίος «αρχιγκαμηλιέρης» της Ρούμελης, μας κούνησε για στερνή φορά το μαντίλι μεσοκαλόκαιρα, φέτος στις 27 Ιουλίου, κι «έφυγε» απρόσμενα από κοντά μας. Τον αποχαιρετήσαμε η Λαμία, οι συγγενείς, φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι, γνωρίζοντας το δυσαναπλήρωτο κενό που άφησε πίσω του. Γιατί ο Χρήστος είχε αποσπάσει την αγάπη και την εκτίμηση όλων, με το απλό του ύφος, το γνήσια λαϊκό ήθος του, με τον άμεσο και πιστευτό αγωνιστικό του λόγο, το πλούσιο κοινωνικό, πολιτιστικό, συνδικαλιστικό και πολιτικό του έργο, την τιμιότητα και τη λεβεντιά του.

Με τους συνδικαλιστικούς του αγώνες αναδείχτηκε στο Εργατικό Κέντρο Λαμίας και στο Συνδικάτο Οικοδόμων Φθιώτιδας. Είχε έντονο το συναίσθημα της προσφοράς και υπήρξε ψυχή και νους του Μορφωτικού, Εξωραϊστικού Συλλόγου Αγίων Θεοδώρων «Η παλιά Λαμία», όπως και γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Στερεάς Ελλάδας των Ρομά «Λεωνίδας ο Σπαρτιάτης». Από μικρός στρατεύτηκε στους αγώνες της συνεπούς Αριστεράς μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ(μ-λ) και υπήρξε υποψήφιος βουλευτής του στις τελευταίες εκλογές. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία και ανάπτυξη της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας στη Φθιώτιδα.

Η αναβίωση

Με το πλούσιο πολιτιστικό έργο του ανέδειξε το λαογραφικό στοιχείο της περιοχής του, ιδιαίτερα με την αναβίωση κάθε Αποκριά του πετυχημένου εθίμου της «γκαμήλας», κατά το οποίο υπήρξε αναντάν μπαμπαντάν «αρχιγκαμηλιέρης».

Η πρώτη καταγραφή του τόσο διαδεδομένου αποκριάτικου λαϊκού εθίμου της «γκαμήλας» γίνεται στη Στυρία (ομοσπονδιακό κρατίδιο της Αυστρίας) τον 18ο αιώνα. Επεκτάθηκε στα νότια της Βαλκανικής Χερσονήσου, όπου εντοπίζεται στη Βουλγαρία, την Ανατολική Ρωμυλία και τη Θράκη, για να φτάσει τον 19ο αιώνα μέχρι την Κρήτη. Απαντά και σαν «τζιαμάλα». Η λέξη «γκαμήλα» προέρχεται από την αρχαία λέξη «κάμηλος». Το κ μετατρέπεται σε γκ με τη μεταφορά του τελικού ν του άρθρου -«την» (καμήλα) σε «τη» (γκαμήλα). Το λαϊκό αυτό δρώμενο λαμβάνει χώρα τις δύο Κυριακές της Αποκριάς (της Κρεατινής και της Τυροφάγου), ενώ δίνει το «παρών» και την Καθαρά Δευτέρα.

Ο σκελετός της «γκαμήλας» κατασκευάζεται από ξύλο και σκεπάζεται με λινάτσα, χαλιά ή βελέντζες. Το κεφάλι είναι ένα καμουφλαρισμένο κρανίο αλόγου, μουλαριού ή γαϊδάρου και η κάτω σιαγόνα του κεφαλιού είναι κινητή. Μέσα στην «γκαμήλα» μπαίνουν δυο άτομα που εκτελούν τις κινήσεις του «ζώου» σύμφωνα με τις εντολές του «αρχιγκαμηλιέρη». Η «γκαμήλα» είναι στολισμένη με φούσκες, ελληνικές σημαίες, ενώ συχνά πάνω στη ράχη της μια μεγάλη κούκλα όμορφης κοπέλας παριστάνει τον αναβάτη.

Την εμφάνιση και τη δράση της «γκαμήλας» συνοδεύουν λαϊκά όργανα, με πρώτα και καλύτερα το νταούλι και το τουμπελέκι. Με οδηγό τον «αρχιγκαμηλιέρη» και τον μικρό παραγιό του, μέσα σ’ έναν πανζουρλισμό οργάνων και θεατών, η «γκαμήλα» είναι όλο νάζια, χούγια και καμώματα, μέχρι που αρρωσταίνει, με κορύφωση τη θεραπεία της από έναν γιατρό που έρχεται καβάλα σ’ ένα γαϊδούρι ξεσαμάρωτο. Ο κόσμος χαρτζιλικώνει την «γκαμήλα» κι αυτή γονατίζει και φιλά το χέρι των κουβαρντάδων.

Στο τέλος, η «γκαμήλα» κάνει ζαβολιές, γίνεται άτακτη, την κυνηγούν, συλλαμβάνεται και… τιμωρείται με αποκεφαλισμό. Πρόκειται για μια συμβολική πράξη, που σημαίνει το τέλος των Αποκριών, των ξέφρενων γλεντιών και της ξενοιασιάς, υπονοώντας ότι τώρα «τα κεφάλια μέσα». Μια άλλη, χριστιανική ερμηνεία είναι αυτή του Ιωάννου του Χρυσοστόμου που θεωρούσε την καμήλα σύμβολο του διαβόλου, όπου πάνω στη ράχη της θα εμφανιζόταν ο Αντίχριστος (Λόγος εις τον Αγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και Βαπτιστή). Η «γκαμήλα» αποκεφαλίζεται στο τέλος του δρώμενου για να αποτραπεί ο ερχομός του Αντίχριστου.

Στη Θέρμη

Ενδιαφέρον παρουσιάζει μια εκδοχή του δρώμενου που τελείται στη Θέρμη της Θεσσαλονίκης και προέρχεται από την εποχή της Tουρκοκρατίας. Η Μανιώ ήταν μια όμορφη κοπέλα που αγαπούσε έναν νέο και είχε την ατυχία να την κλέψουν οι Τούρκοι. Ο νέος με τους φίλους του κατασκεύασαν μια «γκαμήλα» κι αφού ξεγέλασαν τους φρουρούς πήραν πίσω τη Μανιώ, κρύβοντάς την μέσα στην κοιλιά της «γκαμήλας».

Το όμορφο αυτό λαϊκό δρώμενο ήταν από τα πιο αγαπημένα στις γειτονιές της παλιάς Αθήνας κι έχουν γραφτεί πολλά για χάρη του. Στην εφημερίδα «Ακρόπολις» (1905) δημοσιεύεται γελοιογραφία με τον τίτλο «Τα εκλογικά καρναβάλια» και τη λεζάντα «Η γκαμήλα ή ο Θεοτοκικός συνδυασμός», σατιρίζοντας τον Γεώργιο Θεοτόκη, υποψήφιο στις εκλογές στις 20 Φεβρουαρίου.

Καθιερωμένα θεάματα της Αποκριάς ήταν η «γκαμήλα», το Γαϊτανάκι, οι Φασουλήδες και τα Ρόπαλα.

Στους δρόμους της Αθήνας ο «γκαμηλιέρης» γύρναγε τραγουδώντας το ακατάληπτο τραγούδι (εφημερίδα «Ακρόπολις», 29 Ιανουαρίου 1887):

«Αϊ! Κυρά νταρντάνα

Πορτοκάλι ψάρεψε

Αϊ! Κυρά νταρντάνα!

Για σαρλίμαρλί μαρλέ

Για να πιούμε ναργιλέ».

Σήμερα στη Λαμία η αναβίωση του εθίμου γίνεται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αγίων Θεοδώρων στον Σλα Μαχαλά. Σύμφωνα με πληροφορίες του καλού μου φίλου Χρήστου Αθανασίου (ψυχή και συνεχιστής του εθίμου), το έθιμο το έφεραν οι πρόγονοί τους από τα μέρη της Ανατολικής Ρωμυλίας, και η αναβίωσή του με όλο το δραματουργικό του μέρος περνά από πατέρα σε γιο.

Με το ακορντεόν του τις Απόκριες

Μεγάλο ήταν το ζόρι του Χρήστου για την προετοιμασία του εθίμου, που ξεκινούσε από το φθινόπωρο. Να βρεθούν οι κατάλληλοι χορηγοί, είτε από τον δήμο είτε από την περιφέρεια (μιλάμε για ευτελή ποσά λίγων ευρώ, τα οποία όμως τόσο απαραίτητα ήταν στους βιοπαλαιστές «γκαμηλιέρηδες», που συχνά δεν δίσταζαν να χώσουν το χέρι και στη δική τους τσέπη, προκειμένου για ακόμη μια φορά η «γκαμήλα» να βγει στους δρόμους και τις πλατείες της Λαμίας, με μπροστάρη τον Χρήστο με το ακορντεόν του).

Μπορεί η «γκαμήλα» να είχε έξοδα, όμως τα όνειρα είναι τζάμπα. Θα έκανε, λέει, ο Χρήστος λαϊκό γλέντι στην πλατεία Πάρκου με δωρεάν ποτά κι ό,τι άλλο θα πρόσφεραν διάφοροι μερακλήδες. Εκεί, μέσα σ’ ένα τρελό αποκριάτικο κλίμα, θα γινόταν η αποθέωση της «γκαμήλας». Εγώ θα έπαιζα Καραγκιόζη με το ακορντεόν του Χρήστου και τ’ άλλα όργανα να συνοδεύουν. Καθόμασταν στο κοκορετσάδικο του Νίκου, στην πλατεία Λαού, κι αφήναμε τα όνειρά μας να τσουγκρίσουν το ποτήρι, ο Νίκος που μας άκουγε συγκατένευε, ενώ το άγαλμα του Αρη Βελουχιώτη λες και χαμογελούσε από το βάθρο του για την τόση ανεμελιά μας, λες και ήξερε ότι ήτανε όνειρα που θα «κρατούσαν μια βραδιά».

Σαλονίκη, 27 Αυγούστου 2019

* καραγκιοζοπαίκτης

Ο Βαγγελάρας του Θησείου και τα ποιήματα

Ο πιο γνωστός «γκαμηλιέρης» της παλιάς Αθήνας ήταν ο περίφημος Βαγγελάρας, από τη γειτονιά του Θησείου, για τον οποίο ο αλησμόνητος Τίμος Μωραϊτίνης έγραψε ένα από τα καλύτερα σατιρικά του ποιήματα:

Ο Βαγγελάρας άρρωστος, ο γερο-γκαμηλιέρης!

Πού να τον ξέρεις;

Πάντα μουντζούρης έβγαινε, με κόκκινο γελέκι,

μπρος η γκαμήλα, πίσω αυτός, βαρώντας τουμπελέκι

και τραγουδώντας στα πολλά της γειτονιάς στενά:

«Σιναϊνά! Σιναϊνά!»

Κι είπε, αν πεθάνει ένα πρωί κι αν είναι Αποκριά,

να μην τον θάψουνε μακριά.

Μουντζούρη να τον βάλουνε απάνω σε δυο ξύλα,

ν’ ακολουθήσει ο Φασουλής, το Γαϊτανάκι, η Γκαμήλα,

να πει τον επικήδειο κι ο ποιητής του κάρου,

για να χαρεί Αποκριά και η καρδιά του Χάρου!

Κι ο Βαγγελάρας πέθανε! Κι οι φίλοι του τον κλάψανε

μ’ αληθινό τους δάκρυ.

Μουντζούρη τον επήγανε, μουντζούρη τον εθάψανε

κ’ εγράψανε στην άκρη:

«Εδώ κοιμάται ήσυχα ένας μεγάλος φουκαράς,

που η δουλειά του ήτανε να είναι μασκαράς

μια φορά το χρόνο

μόνο…».

Αναμνήσεις, χρόνια, άνθρωποι, σερπαντίνες, κομφετί και προ πάντων κέφι και φαντασία, όλα συνεπαρμένα από την παραζάλη του τρελού καρναβαλιού, όλα συνταιριασμένα με μια μίζερη καθημερινότητα που προσπαθούσε να μπαλώσει τις πληγές της και μπορούσε συνάμα να χαμογελάει, να αντιστέκεται και να διεκδικεί.

«…Και πίνουν και χορεύουνε

και ξαναπίνουν πάλι

γλεντώντας το ξέγνοιαστο

κι εύθυμο καρναβάλι».

Η τελευταία πράξη των Αποκριών παιζόταν στις εξοχές την Καθαρά Δευτέρα. Εκεί εμφανιζόταν για τα τελευταία νάζια και καμώματά της, για το μεγάλο χορευτικό της φινάλε και τον αποκεφαλισμό της η «γκαμήλα». Κι ενώ το γλέντι τριγύρω καλά κρατούσε, όλοι ανανέωναν το ραντεβού τους για την άλλη χρονιά. Τα παιδιά, ο Καραγκιόζης, όλος ο λαός φόρτωναν τα όνειρα και τις ελπίδες τους σ’ έναν χαρταετό, προσπαθώντας να πιάσουν τον ήλιο. Μα μήπως το ίδιο δεν έκανε κι ο Χρήστος σ’ όλη του τη ζωή!

Γ. Χατζής

https://www.efsyn.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χρήστος Αθανασίου: από το κατατρεγμένο περιθώριο στην επαναστατική πρωτοπορία

0

Φαντάζει όντως περίεργο να νοιώθει κάποιος την ανάγκη έκφρασης σχολίων και εξωτερίκευσης συναισθημάτων με αφορμή τον πρόωρο χαμό ενός ατόμου, με το οποίο η μόνη επαφή που είχε ποτέ στη ζωή του ήταν το άκουσμα μονάχα μιας δεκάλεπτης ομιλίας του! Αλλά θεωρώ πως δίχως κόκκο υπερβολής πράγματι αυτά τα καταχειροκροτημένα από το ολόρθο και καθηλωμένο ακροατήριο δέκα λεπτά της ίσως πιο ταξικής τοποθέτησης στην ένατη συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (μ-λ) από τον σύντροφο Χρήστο, αρκούσαν για να μαγνητίσουν την προσοχή, κατακτήσουν τη σκέψη και κερδίσουν τη ψυχή του οποιουδήποτε.

Όχι όμως από έναν οποιονδήποτε. Καθότι το συγκεκριμένο πρόσωπο χαρακτήριζε η συγκομιδή τριών ανεκτίμητων στοιχείων μαστορικά λαξευμένων, συνθέτοντας έτσι ένα πολύτιμο συμπαγές κράμα αγωνιστή και δυσεύρετο στις μέρες μας φύραμα άνθρωπου τόσο ατόφια αφοσιωμένου στα βαθιά πιστεύω, προσδοκίες και επιδιώξεις της ασυμβίβαστης, αντισυνδιαχειριστικής αριστεράς.

Αρχικά η περήφανη για αυτόν καταγωγή του από την μάλλον πιο καταδιωγμένη στη χώρα μας μειονότητα. Ομολογουμένως, η σε τόσο αντίξοες εποχές (όπως οι σημερινές) στράτευση κομουνιστών στις γραμμές μιας μικρής και πορευόμενης ενάντια στο ρεύμα της ρεφορμιστικής συνδιαλλαγής - ανακωχής με το σύστημα οργάνωσης συνιστά ένα μικρό «άθλο». Ας αναλογιστούμε λοιπόν πόσο ασύγκριτα δυσκολότερο καταντά αυτό το βήμα για ένα μέλος των Ρομά ηλικίας μόλις 15 χρόνων! Αποτέλεσε ως εκ τούτου αφ` εαυτής της αυτή η απόφαση μια ηρωική υπέρβαση. «Τσιγγάνος» ενταγμένος στην εμπροσθοφυλακή του μαρξιστικολενινιστικού ρεύματος. Λες και έβλεπες ψάρι να κελαηδά λεβέντικα.

Το μεγάλο άλμα δηλαδή από το μίζερο μαράζωμα και βάλτωμα στα καταναγκαστικά παραπήγματα ενός ιδιότυπου «ανάλαφρου» απαρτχάιντ, στην αναζήτηση διεξόδων γενικά για τη σπουδαία λαϊκή υπόθεση και βέβαια για τη βελτίωση της μοίρας της φυλής του. Διορατική και τολμηρή πράξη η οποία συνεπάγετο την αξιέπαινη υπερπήδηση τραχειών μορφωτικών αναχωμάτων και της κοινωνικής απομόνωσης.

Κατόπιν ακολουθεί η αυθεντική εργατική φυσιογνωμία του. Ηλιοψημένος από αμούστακα παλικάρι στα γιαπιά της εκμετάλλευσης και ατσαλωμένος στο καμίνι της βιοπάλης. Διαποτισμένος βαθιά από τη ταξική συνείδηση. Φωταγωγημένος με τα αγνά κομουνιστικά ιδεώδη.

Για να φτάσει τελικά στη σχετική ολοκλήρωση με το μαχητικό στίγμα του. Ζυμωμένος στην πλούσια συνδικαλιστική, κινηματική και κομματική δραστηριότητα. Πρωτοστατώντας επίσης σε αναγνωρίσιμες πρωτοβουλίες πολύπλευρης ανάτασης των ομόφυλων του και δεσίματος τους με το όποιο κινηματικό γίγνεσθαι της υπόλοιπης εργατολαϊκής μάζας.

Όχι. Παρόλο που το μελάνι μπορεί να ρέει άφθονο, φτάνουν περισσότερα λόγια. Άλλωστε αμήχανα δείχνουν την ανημπόρια τους για την άρτια περιγραφή του Χρήστου. Δεν αρμόζουν επίσης στην απέριττη, απλοϊκή ιδιοσυγκρασία και ξεχειλισμένη από δράση ιστορία του. Τα όποια δαφνοστεφανώματα του κινδυνεύουν να σκοτεινιάσουν τη μνήμη του. Σε τέτοιους αγωνιστές δεν ταιριάζουν επικήδειοι θρήνοι και εξυμνήσεις αγιοποίησης. Η θητεία του στη ταξική πάλη, η τίμια συμβολή στην υπηρέτηση των οράματων χειραφέτησης της ράτσας του αγκαλιασμένης με τον υπόλοιπο λαό προστάζει σε τέτοιες στιγμές κάτι διαφορετικό.

Μιας και υπάρχει καταλληλότερος τρόπος να αναγνωρίσεις την προσφορά του. Να τιμήσεις με τον απαραίτητο σεβασμό την παρουσία μιας ηλιαχτίδας, που σε πείσμα των καιρών έτσι δήθεν «φευγαλέα και ονειροπόλα» φέγγισε την καταχνιά της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής επέλασης. Είναι συνάμα η κατάθεση δέσμευσης για προχώρημα της δράσης του με εντατικότερη μάλιστα προσπάθεια, ώστε να καλυφθεί το μεγάλο κενό που άφησε πίσω του. Η υπόσχεση ακατάπαυστου και αλύγιστου αγώνα ίσαμε τη δικαίωση του στόχου, όπου Έλληνες και Ρομά θα ζουν πια αφέντες στον χωρίς πολεμικούς κινδύνους τόπο τους και πλήρεις νομείς του δημιουργικού μόχθου τους.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ λοιπόν ο Χρήστος. Όχι γιατί ο χάρος μπορεί ποτέ να κάνει χάρες ακόμη και σε λιονταρίσιες καρδιές και φωτεινά μυαλά. Αλλά επειδή ο σύντροφος έσμιξε και έγινε ένα με ιδανικά, που όσο και αν πασχίζει με άχτι η βαρβαρότητα του κεφαλαίου και του συστήματος της ανισότητας, αδικίας και καταπίεσης να απονεκρώσει σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ματαιοπονεί. Ρίχνοντας τουναντίον άθελα και μοιραία λίπασμα αναζωογόνησης τους.

Στο μελλούμενο σοσιαλιστικό σπίτι Ρομά και Ρωμιών, στο σπίτι όπου θα ακτινοβολεί η μακαριότητα, ειρήνη, προκοπή και ανεξαρτησία, στη δύσκολη, μακρόχρονη και πολυκύμαντη επιχείρηση θεμελίωσης του έβαλλες σύντροφε Χρήστο το αξιοσημείωτο, στέρεο λιθαράκι σου. Δίπλα σε αναρίθμητα μικρότερα και μεγαλύτερα. Πάνω σε προγενέστερα και κάτω από τα επόμενα.

Σαν αξιότερα μνημόσυνα σου έχουμε σύντροφε κυρίως τους κατοπινούς αγώνες μας.

Γερό κουράγιο στην οικογένεια σου.

Κ.Μ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο λαμιώτικος λαός αποχαιρέτισε το σύντροφο Χρήστο Αθανασίου

0

«Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο αγωνιστή με μεγάλη κοινωνική προσφορά. Το κενό του θα γίνει σύντομα αισθητό στην τοπική κοινωνία». Με αυτά τα λόγια η τοπική κοινωνία της Λαμίας αποχαιρέτισε τον σύντροφο μας Χρήστο Αθανασίου. Σε μια σεμνή τελετή σε μια κατάμεστη αίθουσα που δεν αρκούσε να χωρέσει την κοσμοσυρροή, παραβρέθηκαν φίλοι, συγγενείς, Ρομά, συνάδελφοι, απλοί Λαμιώτες που ήξεραν και εκτιμούσαν τον Χρήστο. Η αιφνίδια απώλειά του ήτανε φυσικό να συγκινήσει έντονα. Άκουγες παντού από το πλήθος κόσμου που ήτανε συγκεντρωμένο, ότι έφυγε ένας καλός άνθρωπος με προσφορά, ένας αγωνιστής. Ιδιαίτερα οι Ρομά, για τα δικαιώματα των οποίων είχε έντονη δράση ο Χρήστος, έδειχναν ιδιαίτερο σεβασμό.

Εκ μέρους της Οργάνωσης του ΚΚΕ(μ-λ), και των συντρόφων του, ο σ. Γιάννης Χατζής εκφώνησε έναν σύντομο επικήδειο λόγο, που αναφέρθηκε στην πορεία του Χρήστο Αθανασίου, στις πολλές συνδικαλιστικές και πολιτικές του δραστηριότητες και ιδιότητες ανά τα χρόνια, αλλά και στη ζεστή προσωπικότητα του. Έδωσε τα συλλυπητήρια όλων των συντρόφων μας προς την οικογένειά του. Ύστερα η λέξη «Αθάνατος» ακούστηκε δυνατά από τα στόματα όλων των παρευρισκόμενων.

Η Οργάνωση μας αποχαιρέτισε έναν πολύτιμο σύντροφο, έναν λαϊκό αγωνιστή, η δράση του οποίου αποτέλεσε δίδαγμα για τη σύνδεση με το λαό. Η μαζική προσέλευση των λαμιωτών στην κηδεία του, ήτανε μια απόδειξη ότι αυτή η σχέση ήταν στέρεη και αμφίδρομη.

Στη μνήμη του συντρόφου, το ΚΚΕ(μ-λ) αντί στεφανιού καταθέτει 100 ευρώ στον Εξωραϊστικό Μορφωτικό Σύλλογο Αγίων Θεοδώρων «Η παλιά Λαμία», όπου ο Χρήστος Αθανασίου ήτανε Πρόεδρος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λαμία: Σίγησε το ακορντεόν των Αγίων Θεοδώρων

2

Πολλά τα δημοσιεύματα για τον σύντροφό μας Χρήστο Αθανασίου στον ηλεκτρονικό και άλλο τύπο της Λαμίας και του νομού Φθιώτιδας. Εδώ αναδημοσιεύουμε κείμενο και βίντεο από το mag24.gr, την προεκλογική του συνέντευξη στο κανάλι enatv και η φωτογραφία είναι από το ilamia:

Σίγησε το ακορντεόν της συνοικίας των Αγίων Θεοδώρων, αλλά θα ακούγεται στα αυτιά των Ρομά για πάντα. Πέθανε σε ηλικία ο Χρήστος Αθανασίου πιθανόν από καρδιακή ανακοπή.

Λίγη ώρα αφού είχε πέσει για ύπνο τον βρήκε χωρίς τις αισθήσεις του η σύζυγός του η οποία ειδοποίησε το ΕΚΑΒ και όταν έφτασαν οι διασώστες διαπίστωσαν ότι ήταν νεκρός.

Ήταν 59 χρόνων δραστήριος και εργατικός και ταυτόχρονα αγωνιστής για τα δικαιώματα των Ρομά.

Με προσωπική του φροντίδα πήγαιναν τα παιδιά του καταυλισμού της Καμηλόβρυσης στο σχολείο και κάθε φορά που Ρομά δημιουργούσαν προβλήματα και επεισόδια ο Χρήστος Αθανασίου έπαιρνε θέση για να τους συνετίσει.

Για πολλά χρόνια επίσης συνεργάζονταν με τον Δήμο Λαμιέων στην κατασκευή της γνωστής Καμήλας την περίοδο της Αποκριάς,σήμα κατατεθέν του Λαμιώτικου Καρναβαλιού.

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1960. Εντάχθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ(μ-λ) το 1975 και από τότε έχει αναπτύξει πλούσια δράση στην ευρύτερη περιοχή της Λαμίας. Δραστήριο μέλος του Συνδικάτου Οικοδόμων Φθιώτιδας και του Εργατικού Κέντρου Λαμίας.

Ήταν επίσης μέλος του κινήματος μεριδιούχων της Πρώην Συνεταιριστικής Τράπεζας Λαμίας, Γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Στερεάς Ελλάδας ΡΟΜ «Λεωνίδας ο Σπαρτιάτης» και Πρόεδρος του Εξωραϊστικού Μορφωτικού Συλλόγου Αγίων Θεοδώρων «Η παλιά Λαμία». Ήταν παντρεμένος με τη Σταματία Φιλίππου κι είχαν δύο παιδιά.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μ-Λ ΚΚΕ | Για την αιφνίδια απώλεια του συναγωνιστή Χρήστου Αθανασίου

0

Την Παρασκευή 26 Ιούλη "έφυγε" αιφνιδίως από τη ζωή, σε ηλικία 59 ετών, ο συναγωνιστής Χρήστος Αθανασίου μέλος του ΚΚΕ(μ-λ) στη Λαμία.

Με το σ. Χρήστο συμπορευτήκαμε στους μικρούς και μεγάλους αγώνες του τόπου μας καθώς και για τη συγκρότηση της ΛΑ-ΑΑΣ Φθιώτιδας.

Ήταν δραστήριο στέλεχος του συνδικαλιστικού κινήματος μέσα από τις τάξεις του Συνδικάτου Οικοδόμων Λαμίας, στο οποίο διετέλεσε και μέλος της διοίκησής του.

Δραστηριοποιήθηκε έντονα για τα προβλήματα των Ρομά καθώς και τη διατήρηση των πολιτιστικών παραδόσεων του συνοικισμού των Αγ. Θεοδώρων Λαμίας.

Η Κ.Ο. Φθιώτιδας του Μ-Λ ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στους συντρόφους του.

Στην κηδεία που έγινε την Κυριακή 29/7 στη Λαμία, παρευρέθηκε αντιπροσωπεία του Μ-Λ ΚΚΕ.

https://aristerafthiotida.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το ΚΚΕ(μ-λ) θρηνεί για τον πρόωρο χαμό του πολύτιμου συντρόφου Χρήστου Αθανασίου από την Λαμία

0

Ο σύντροφος Χρήστος έφυγε από την ζωή την Παρασκευή 26 του Ιούλη το βράδυ ενώ κοιμόταν. Είναι πρόωρος και αναπάντεχος ο χαμός του στα 59 του χρόνια για την οικογένειά του, τους συντρόφους του στο ΚΚΕ(μ-λ), την Ταξική Πορεία και το εργατικό κίνημα, τους φίλους του και τους Ρομά.

Γεννήθηκε το 1960 και εντάχθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ(μ-λ) το 1975. Ένας πολύτιμος σύντροφος, ένας κομμουνιστής που δεν ησύχαζε και αναζητούσε τρόπους για την διάδοση των απόψεων του ΚΚΕ(μ-λ), την ανάπτυξη του εργατικού λαϊκού κινήματος, ανέπτυξε πολυσχιδή δράση στην περιοχή. Υποψήφιος με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ(μ-λ) πολλά χρόνια και στις τελευταίες εκλογές του Ιούλη. Στήριξε με την συμμετοχή του την Ταξική Πορεία από την συγκρότησή της. Σταθερά και επίμονα συμμετείχε από την συγκρότηση της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας μέχρι σήμερα.

Ο σ. Χρήστος με την δράση του στο Συνδικάτο Οικοδόμων Φθιώτιδας και στο Εργατικό Κέντρο Λαμίας μέσα από τις γραμμές της Ταξικής Πορείας έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του εργατικού κινήματος στην Λαμία.

Πρόεδρος του Εξωραϊστικού Μορφωτικού Συλλόγου Αγίων Θεοδώρων «Η παλιά Λαμία» αναδείκνυε την πραγματική αξία που έχει πολιτισμός για τον λαό. Επί πολλά χρόνια κατασκεύαζε την γνωστή Καμήλα την περίοδο της Αποκριάς, σήμα κατατεθέν του Λαμιώτικου Καρναβαλιού.

Γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Στερεάς Ελλάδας ΡΟΜ «Λεωνίδας ο Σπαρτιάτης» αγωνιζόταν για τα προβλήματα των Ρομά. Είναι χαρακτηριστικό της ποιότητας του συντρόφου το γεγονός ότι τα παιδιά των Ρομά του καταυλισμού της Καμηλόβρυσης πήγαιναν σχολείο με την προσωπική φροντίδα του Χρήστου και της αγαπημένης του Ματίνας.

Στην 9η συνδιάσκεψη ο σ. Χρήστος καθήλωσε τους συντρόφους με την τοποθέτησή του για το εργατικό λαϊκό κίνημα και την ιδιαίτερη αναφορά στα προβλήματα των Ρομά και στην αντιμετώπιση από το κράτος.

Το ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ) εκφράζει τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του σ. Χρήστου.

Ο σύντροφος Χρήστος θα ζει στους αγώνες μας.

Η κηδεία θα γίνει την Κυριακή 28 Ιούλη στις 12 το μεσημέρι στο νεκροταφείο της Ξηριώτισσας.

ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ