Άλλο (απεριόριστος) σεβασμός… άλλο (για κάποιους ακούσιος για κάποιους άλλους εκούσιος) αποπροσανατολισμός.

0

Απέραντο σεβασμό στον ανείπωτο πόνο αλλά και στην προσπάθεια να υπερβεί το προσωπικό πένθος δεν μπορεί παρά να τρέφει κάθε εργαζόμενος, κάθε νέος ή νέα που διαδήλωσαν για το έγκλημα στα Τέμπη απέναντι στην Μαρία Καρυστινού.

Και είναι πέρα από κάθε αντίρρηση πως οι συγγενείς των θυμάτων κάνουν το αυτονόητο αφού πρόκειται για μαζικό έγκλημα.

Κανένας προοδευτικός άνθρωπος δεν μπορεί να μην… «γλέντησε» το άδειασμα της δικαστικής εξουσίας και το ξεμπρόστιασμα της με τη δημοσιοποίηση των διαλόγων της Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου για το «μικρό ηθικό ζήτημα».

Την λαϊκή απαίτηση εξ άλλου να πληρώσουν οι ένοχοι του -διαχρονικού- εγκλήματος δεν είναι να την προσπερνά κανείς…

Ούτε το να μαζεύει κανείς υπογραφές ως όπλο ενταγμένο στη γενικότερη λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να υποτιμηθεί επίσης…

Προσωπικά έχω χρησιμοποιήσει το όπλο των υπογραφών όταν έπρεπε να ζητήσουμε πχ από ΔΣ Συλλόγων να κάνουν Γενικές Συνελεύσεις και επίσης είναι γνωστό από την ιστορία ότι σε αυτή τη χώρα έχουν ακόμη και εκτελεστεί κομμουνιστές νεολαίοι που μάζευαν υπογραφές για την ειρήνη…

Ούτε, τέλος, είναι αμελητέο μέγεθος η συγκέντρωση άνω του ενός εκατομμυρίου υπογραφών για την άρση της πολιτικής ασυλίας των βουλευτών και την συνταγματική αναθεώρηση.

Και φυσικά δεν κρίνονται οι αγαθότατες προθέσεις αυτών που σπεύδουν να υπογράψουν… Αλλά για τις αγαθές προθέσεις ισχύει το γνωστό ρητό..

Εκεί είναι όμως που αρχίζουν να τίθενται ζητήματα που αφορούν τις προοπτικές της λαϊκής απαίτησης και των ρεαλιστικών όρων που θα την κάνουν εκπληρωμένη δικαίωση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκει ο λαός απέναντί του το ζήτημα της άρσης της πολιτικής ασυλίας και της κάθαρσης. Να θυμηθούμε το -όχι και τόσο- μακρινό 1989; Να θυμηθούμε αυτό που προβλήθηκε (και από ποιους) μέσα στην περίοδο των μνημονίων για τους «πολιτικούς που πρέπει να πληρώσουν» κλπ;

Τα ίδια ισχύουν και για την συνταγματική αναθεώρηση και πως την χρησιμοποιούν οι καθεστωτικές δυνάμεις για να επιβάλλουν πιο αντιδραστικές ρυθμίσεις και κατευθύνσεις (πάντα υπό την σκέπη της «τιμωρίας» που δήθεν πρέπει να πίπτει ως ράβδος).

Από την άλλη η ενασχόληση του Ευρωκοινοβούλιου για το «κράτος δικαίου» στην Ελλάδα, οι ακροάσεις της μητέρας της δολοφονημένης Μάρθας Καρυστινού και όλες αυτές οι ευρωπαϊκές ευαισθησίες μάλλον έχουν ορίζοντα τις ματαιώσεις πωλήσεων γαλλικών φρεγατών (δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κοινοβουλευτική ομάδα στην οποία ανήκει το κόμμα του Μακρόν ήταν αυτή πρωτοστάτησε στην καταγγελία).

Γιατί αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα και υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον γιατί δεν κινήθηκε το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο για τις καταγγελίες των πεπραγμένων της ιταλικής σιδηροδρομικής εταιρείας που «ανέλαβε» τον ξεπουλημένο ΟΣΕ;

Δεν ήταν μήπως γνωστό το «καλή τύχη στους Έλληνες» που έγραψαν οι Ελβετοί δημοσιογράφοι όταν έγινε γνωστό πως η ιταλική εταιρεία θα έρχονταν στην Ελλάδα (ουκ ολίγα ατυχήματα και εκτροχιασμοί τρένων στην Ελβετία όπου η ιταλική εταιρεία δραστηριοποιούνταν).

Δεν τους ενδιέφερε που πήγαιναν τα χρήματα τους (μας) τόσα χρόνια που δήθεν εκσυγχρονίζονταν το σιδηροδρομικό δίκτυο όταν σκυλιάζουν για να πάρουν πίσω επιδοτήσεις από αγρότες κλπ;

Τους έπιασε ο πόνος για τα θύματα και το…δίκαιο; Ποιοι; Αυτοί που θεωρούν νόμιμη άμυνα τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη;

Και ερχόμαστε στο προκείμενο.

Κάτω από την πίεση της μεγάλης λαϊκής κινητοποίησης στους δρόμους και της (σχεδόν) γενικής απεργίας αλλά και την σταθερή και ακλόνητη θέληση των συγγενών των δολοφονημένων θυμάτων με τη δημοσιοποίηση της δικής τους ανεξάρτητης έρευνας εμπειρογνωμόνων, η κυβέρνηση και το σύστημα επιχειρούν μία αποπροσανατολιστική στροφή:

Λίγο πριν κλείσει οριστικά η κοινοβουλευτική διαδικασία για τα Τέμπη (την οποία είχε προτείνει τόσο… αθώα το ΚΚΕ και αποδέχτηκε η κυβέρνηση, μην το ξεχνάμε!) η γνωστή εισαγγελέας που σύστηνε νηστεία και προσευχή για το «μικρό ηθικό ζήτημα» επιτέλους κινεί τη διαδικασία.

Το δε εμετικό παπαδαριό δια της γριάς αλεπούς Ιερώνυμου κάνει δεκτό το αίτημα να χτυπήσουν οι καμπάνες όλων των ναών 57 φορές πένθιμα εννοείται. Είναι η μόνη διατάραξη ησυχίας που ανέχονται οι αποκλειστικοί αντιπρόσωποι του ουράνιου παράδεισου στην επίγεια κόλαση την οποία καλούν τους λαούς να ζήσουν και αποδεχτούν δια της σιωπής…

Όσοι γνωρίζουν από νομικές διαδικασίες προδικάζουν ότι η τελική δίκη των -όποιων -υπαιτίων πρόκειται να καθυστερήσει έτσι ή αλλιώς. Θα δοθεί δηλαδή αρκετός χρόνος για να συγκαλυφτεί η υπόθεση και να μείνουν στο νομικό απυρόβλητο οι πραγματικοί υπαίτιοι νυν και αεί διαχειριστές του συστήματος.

Ο χρόνος -και ειδικά όταν καταλαγιάσουν οι λαϊκές αντιδράσεις στους δρόμους- είναι πάντα σύμμαχος του κοινωνικού καθεστώτος.

Και δύο ακόμη τροφές για σκέψη:

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν οι μισοί από το ενάμιση σχεδόν εκατομμύριο που υπόγραψαν (τι πραγματικό κόστος έχει μία υπογραφή από μόνη της;) απεργούσαν και κατέβαιναν στο δρόμο στις 28/2;

Πόσο διαφορετική κατεύθυνση στάσης ζωής και αντίστοιχης πολιτικής πράξης αντιπροσωπεύει αυτό που η ίδια η μάννα Καρυστινού «ομολόγησε» στην κοινή ερώτηση του δημοσιογράφου τι θα θεωρούσε δικαίωση για την δολοφονημένη κόρη της:

«Μα να μην ξανασυμβεί ποτέ»!

Το να μη ξανασυμβούν αυτά ή άλλα δεινά εγκλήματα του συστήματος σε βάρος της νεολαίας και των εργαζομένων δεν βρίσκεται σε καμία νομική ατζέντα.

Δεν θα τη βρεις στις κοινοβουλευτικές προτάσεις των κομμάτων που θέλουν να αναφέρονται στην αριστερά αλλά ωστόσο συμβάλλουν στη διάδοση και εμπέδωση μιας αυταπάτης.

Γιατί αυταπάτη είναι ότι σε αυτό το σύστημα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα… θύματα του. Και η όποια εξαίρεση από αυτό τον κανόνα δεν σχετίζεται με κοινοβουλευτικές η συνταγματικές διαδικασίες και αναθεωρήσεις.

Το να «μη ξανασυμβούν» τα νέα εγκλήματα που ήδη το σύστημα παράγει και αναπαράγει μαζικά (δες πχ τι γίνεται στην υγεία) είναι μία άλλη υπόθεση.

Περιλαμβάνεται στην «ατζέντα» των αιτημάτων που επιβάλλει και διεκδικεί η λαϊκή πάλη στο παρακατιανό «πεζοδρόμιο» (για να θυμηθούμε τη ρήση του Μεγάλου Εθνάρχη και θείου του παραιτηθέντα Υπουργού Μεταφορών και Σιδηροδρομικών Εγκλημάτων).

ΔΜ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ) | Ανακοίνωση για τον θάνατο του σ. Τάκη Κοσμά

0

 

Στις 26 του Φλεβάρη έφυγε απ΄ τη ζωή ο σ. Τάκης Κοσμάς (Ξυνός), μέλος της Κ.Ε. του Μ-Λ ΚΚΕ, μετά από νοσηλεία του στο Νοσοκομείο. Από τα μαθητικά του χρόνια, στους Μολάους Λακωνίας, συνάντησε τις κομμουνιστικές ιδέες, ενώ ως φοιτητής, στην Ιταλία, εντάχθηκε στο ΑΜΕΕ και στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα.

Επιστρέφοντας στην  Ελλάδα συμμετείχε ενεργά στους αντιδικτατορικούς αγώνες και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973. Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, σε μια περίοδο έντασης και μαζικής έκφρασης του κινήματος του λαού και της νεολαίας, αλλά και διώξεων απ΄ τη μεριά του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης και των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων, εντάχθηκε στην  ΟΜΛΕ και συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα, στις καταλήψεις και τους αγώνες, ενάντια στον αντι-φοιτητικό νόμο 815.

Χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερη συγκρότηση, αγωνιστικότητα και οξυδέρκεια. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, ποτέ δεν έχανε τη δύναμή του, την διάθεση συμμετοχής στους αγώνες, το χιούμορ και την αισιοδοξία του. Αυτά πήγαζαν απ΄ την εμπιστοσύνη του στη λαϊκή υπόθεση. Είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε μέσα κι απ’ τις συνελεύσεις της Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας στην Αθήνα, στις οποίες συμμετείχε.   

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους συντρόφους του Μ-Λ ΚΚΕ, στη γυναίκα του, Μαλάμω και στην κόρη του, Χρυσάνθη.

29/2/2024

K.O. του KKE(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ: ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ του Κώστα Παπαδάκη

0

 Λαβαμε και δημοσιέυουμε το παρακάτω κείμενο από τον δικηγόρο Κώστα Παπαδάκη, σχετικά με τον χαρακτηρισμό "δωσίλογοι".

ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ: ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Πρόσφατα έγινα αποδέκτης τιμητικής πρόσκλησης από τον γνωστό ιστορικό Μενέλαο Χαραλαμπίδη να συμμετάσχω στην παρουσίαση το βιβλίου του «Οι δωσίλογοι» που κυκλοφόρησε πρόσφατα (εκδόσεις «Αλεξάνδρεια»). Το βιβλίο αυτό, καθώς και εκείνο του Δημήτρη Κουσουρή, που είχε γραφτεί αρκετά χρόνια παλιότερα, με τίτλο «Δίκες των δοσιλόγων 1944-1949» (Εκδόσεις Πόλις 2014) αποτελούν κατά την γνώμη μου τα κορυφαία μέχρι σήμερα βιβλία που έχουν γραφτεί για το ζήτημα. Και τα δύο αποτελούν αποτέλεσμα μακράς, εξαντλητικής, αυθεντικής και πρωτότυπης έρευνας των συγγραφέων τους και αποτυπώνουν με πολύ μεγάλη ακρίβεια και πληρότητα την ιστορική αλήθεια για το θέμα. 

Η συμμετοχή μου στην παρουσίαση του βιβλίου επέτεινε έναν προβληματισμό που με διακατείχε εδώ και χρόνια όσον αφορά την υιοθέτηση και επικράτηση του όρου «δωσίλογοι». Γιατί ως δικηγόρος γνωρίζω, όπως και όλοι οι νομικοί, ότι η έννοια αυτή είναι διατυπωμένη στον Αστικό Κώδικα (ρητά στο άρθρο 303 και ως έννομη σχέση σε πλειάδα διατάξεων του Α.Κ, του Εμπορικού Νόμου κ.α.) χωρίς να έχει τον απαξιωτικό χαρακτήρα με τον οποίον έχει παραδοθεί στην ιστορία. Σύμφωνα με το άρθρο 303 Α.Κ. : «Οποιος έχει τη διαχείριση μιας ολικά ή μερικά ξένης υπόθεσης, εφόσον η διαχείριση συνεπάγεται εισπράξεις και δαπάνες, έχει υποχρέωση να λογοδοτήσει. Για το σκοπό αυτόν ο δοσίλογος οφείλει να  ανακοινώσει στο  δεξίλογο  λογαριασμό  που να περιέχει αντιπαράθεση των εσόδων και των εξόδων, καθώς και ό,τι προκύπτει από την αντιπαράθεση αυτή και  να επισυνάψει τα δικαιολογητικά, εφόσον συνηθίζονται».

Η διαφορετική ορθογραφία της λέξης (ιδίως η οριστικοποίηση του «δοσίλογος» αντί «δωσίλογος») οφείλεται μάλλον στη μεταγλώττιση του Αστικού Κώδικα με το Π.Δ. 456/1984. Εως τότε η λέξη γραφόταν και με τους δύο τρόπους. Σήμερα στη νομική της έννοια γράφεται με ο και στην ιστορική της συνήθως με ω.

 Συνεπώς, ο δοσίλογος δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που στην καθομιλουμένη συνήθως χαρακτηρίζουμε ως υπόλογο. Και η ιδιότητα αυτή απαντάται όχι μόνο στο ιδιωτικό δίκαιο, που ρυθμίζεται από τον Αστικό Κώδικα, μέρος του οποίου (ιδιωτικού δικαίου) αποτελεί και το Εμπορικό, αλλά και στο Δημόσιο Δίκαιο, και αφορά κάθε διαχειριστή δημόσιας περιουσίας, υπόλογο, διατάκτη κλπ. Με άλλα λόγια, ο δοσίλογος είναι ένα πρόσωπο το οποίο μέσα από την διαμόρφωση των συναλλαγών του ιδιωτικού και δημοσίου δικαίου είναι υπόχρεο να λογοδοτήσει και η υποχρέωσή του αυτή προς λογοδοσία, όταν εκπληρώνεται, τον καθιστά δοσίλογο και η αξιολόγηση της εξαρτάται από το αν αυτή ανταποκρίνεται στους κανόνες υπό τους οποίους υποχρεούται να διεξάγει την διαχείριση της περιουσίας για την οποία λογοδοτεί και αξιολογείται από τον δεξίλογο, που είναι συνήθως ο ιδιοκτήτης της περιουσίας την οποία διαχειρίστηκε ο δοσίλογος.

Ακόμα, πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αστικός Κώδικας, που περιλαμβάνει το άρθρο 303 που αναφέρθηκε και τέθηκε σε ισχύ την 01.03.1946. Βέβαια, είχε νομοθετηθεί πριν τεθεί σε ισχύ : Με τον Α.Ν. 2250/1940 ο Α.Κ. και με τον Α.Ν. 2783/1941 ο Εισαγωγικός του Νόμος. Αλλά και πριν τη νομοθέτηση προηγήθηκε μια σχετικά μακρά και ανώμαλη περίοδος νομοπαρασκευαστικών εργασιών ήδη από το 1930 και προφανώς η λέξη αυτή είχε συμπεριληφθεί στα σχετικά προσχέδια, όπως στη βιβλιογραφία αναφέρεται. Ίσως και να υπήρχε σε κάποιους από τους προγενέστερους Αστικούς Κώδικες που συγχωνεύθηκαν και καταργήθηκαν μετά την θέση σε ισχύ του παρόντος (Πολιτικός Νόμος 1835, που ήταν σε μεγάλο βαθμό αντιγραφή της Εξάβιβλου του Αρμενόπουλου, και διάφοροι τοπικοί Αστικοί κώδικες, όπως Ιόνιος, Σαμιακός, Κρητικός κλπ). Σύμφωνα με τον Στέφανο Κουμανούδη («Συναγωγή νέων λέξεων…»), η λέξη εισήχθη στο ελληνικό λεξιλόγιο περί το 1840.

Αρα η νομική έννοια του δοσίλογου δεν παριστά κάτι απαξιωτικό και υποτιμητικό, αλλά μια συχνή σε ιδιωτικό και δημόσιο δίκαιο έννομη ιδιότητα με τα χαρακτηριστικά και τις υποχρεώσεις που προαναφέρθηκαν.

Τότε όμως γιατί οι προδότες και οι συνεργάτες των Γερμανών χαρακτηρίστηκαν απλώς «δωσίλογοι» ; Και γιατί η λέξη «δωσίλογοι» σήμερα έχει φτάσει να θεωρείται ύβρις ; 

Οι έννοιες, προτού διατυπωθούν με την γραφίδα του νομοθέτη, διαπλάθονται ευρύτερα μέσα στην κοινωνική εξέλιξη από την πολιτική. Η αναδρομή στη νεώτερη ελληνική ιστορία ανασύρει την λέξη «δωσίλογοι» για πρώτη φορά την περίοδο της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα, της πτώχευσης δηλαδή του ελληνικού κράτους, όπου ένα λαϊκό κύμα οργής ζητούσε να δοθεί λόγος από όσους διαχειρίστηκαν την δημόσια περιουσία και οδήγησαν την χώρα στη χρεωκοπία. Μια δεύτερη ανάσυρση διαπιστώνεται αμέσως μετά την μικρασιατική καταστροφή και την επικράτηση του κινήματος Πλαστήρα, όπου και πάλι συγκροτείται η Ανακριτική Επιτροπή Δωσιλόγων Μικράς Ασίας, προκειμένου να εξετάσει και την οικονομική διαχείριση της μικρασιατικής εκστρατείας. Μία τρίτη ανάσυρση, ιδιαίτερα πρόσφατη τότε και από κάθε άποψη απεχθής ήταν ότι με την ίδια λέξη «δωσίλογοι» χαρακτήριζε η …δωσιλογική κυβέρνηση Τσολάκογλου όσους είχαν συμμετάσχει στην κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά διότι ενέπλεξαν την Ελλάδα στον πόλεμο του 1940 με συνέπεια την τριπλή της κατοχή. 

Η κυβερνητική επιλογή του χαρακτηρισμού «δωσίλογοι» σχετικά με την αντιμετώπιση των συνεργατών των Γερμανών την περίοδο κατοχής δεν έχει θεσμικά τουλάχιστον τις ρίζες της στο Εθνικό Συνέδριο του Λιβάνου, αντικείμενο του οποίου μεταξύ άλλων υπήρξε και η αντιμετώπιση του ζητήματος των συνεργατών των Γερμανών. Σε εκπλήρωσή του, το πρώτο σχέδιο νόμου περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού που ετοίμασε ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης Θεμιστοκλής Τσάτσος περιείχε τον όρο «συνεργασθέντες», όπως άλλωστε και η πρόσφατη τότε γαλλική νομοθεσία (της προσωρινής κυβέρνησης της ελεύθερης Γαλλίας στο Αλγέρι, 1943), καθώς και στην Ordonnace της 26.6.1944. Γιατί η συνεργασία εθεωρείτο και σωστά ως συνώνυμο της προδοσίας. Στην ελεύθερη Ελλάδα, την ίδια περίοδο, ο μοναδικός νόμος για τους συνεργάτες του κατακτητή ήταν η νομοθετική πράξη υπ’ αριθμόν 8/24.03.1944 της Κυβέρνησης του Βουνού (Π.Ε.Ε.Α.= Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης), η οποία προέβλεπε ότι :

«Όποιος συνεργάζεται με τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους κατακτητές στην καταπολέμηση του εθνικού αγώνα και την καταπίεση του ελληνικού λαού είτε με την συμμετοχή του στην δήθεν κυβέρνηση που αυτοί εγκαθίδρυσαν είτε με την κατάταξη του στα τάγματα ασφαλείας που συγκρότησα, είτε με την υποστήριξη του σε αυτά τα όργανα των κατακτητών, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, κηρύσσεται εχθρός της πατρίδας, ένοχος εσχάτης προδοσίας και τιμωρείται με την ποινή του θανάτου και με δήμευση της περιουσίας του».  

Νομικά αξιοσημείωτα στο περιεχόμενο της πράξης αυτής, η οποία υποθέτω ότι συντάχθηκε δια χειρός Αλέξανδρου Σβώλου, κορυφαίου συνταγματολόγου και νομομαθούς, Προέδρου της Π.Ε.Ε.Α., είναι τα ακόλουθα :

α) Η μη θέσπιση αναδρομικότητας, επιλογή που καταδεικνύει ιδιαίτερο σεβασμό στην αρχή «nullum crimen nulla poena sine lege», αφενός με την επιλογή του ενεστώτος χρόνου, που δείχνει ότι η πράξη αυτή εφαρμόζεται από τώρα και στο εξής και αφετέρου η έλλειψη αναφοράς στην συνεργασία με τους Ιταλούς, που είχαν πλέον από τον Σεπτέμβριο 1943 συνθηκολογήσει και αποχωρήσει από την Ελλάδα και 

β) Η θέσπιση ενός εγκλήματος συμπεριφοράς το οποίο δεν προσαπαιτεί την πρόκληση και επέλευση οποιουδήποτε αποτελέσματος για την στοιχειοθέτησή του. 

Η πράξη αυτή ίσχυσε στα όρια της επικράτειας που ασκούσε πολιτική εξουσία η Π.Ε.Ε.Α., η μια από τις τρεις κυβερνήσεις του ελληνικού κράτους την περίοδο εκείνη, αφού φυσικά υπήρχε και η κυβέρνηση του δωσίλογου Ιωάννη Ράλλη, αλλά και η κυβέρνηση του Καΐρου, του Γ. Παπανδρέου.

Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Ράλλη καταργήθηκε στην πράξη με την αποχώρηση των Γερμανών (νωρίτερα με διάφορες νομοθετικές πράξεις των άλλων κυβερνήσεων), η Π.Ε.Ε.Α. στις 5.11.1944 αυτοδιαλύθηκε και το νομοθέτημα το οποίο ταυτόχρονα θεσπίστηκε για να αντιμετωπίσει τους συνεργάτες των Γερμανών ήταν η  υπ’ αριθμόν 1/03.11.1944 Συντακτική Πράξη της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας «περί επιβολής ποινικών κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού» (ΦΕΚ 12/06.11.1944). 

Σύμφωνα με το άρθρο 1 αυτής :«Όστις κατά την διάρκειαν της εχθρικής κατοχής συνειργάσθη εκ προθέσεως προδοτικώς μετά του εχθρού, εντεύθεν δε προέκυψε οιαδήποτε ωφέλεια εις αυτόν ή ζημία εις τον εθνικόν και συμμαχικόν αγώνα ή εις Έλληνας πολίτας ή εις πολίτας συμμάχου κράτους τιμωρείται κατά τας διατάξεις του παρόντος νόμου». 

Χαρακτηριστικά της διάταξης αυτής ήταν η συρρίκνωση της αντικειμενικής υπόστασης του προβλεπομένου αδικήματος, καθώς, συγκρινόμενο με την διάταξη της νομοθετικής πράξης της Π.Ε.Ε.Α., παρουσιάζει τις ακόλουθες διαφορές :

α) Δεν αρκείται στην συνεργασία όπως η Π.Ε.Ε.Α. («Όποιος συνεργάζεται»),, αλλά απαιτείται να συνεργάζεται εκ προθέσεως (λες και θα μπορούσε να συνεργάζεται και …..από αμέλεια) «προδοτικώς», δηλαδή η συνεργασία αυτή να γίνεται κατά τρόπο που κρίνεται «εκ προθέσεως προδοτικός μετά του εχθρού». Αρα η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με την αριστερά να κατέχει έξι Υπουργεία (μεταξύ αυτών και με τον Αλ. Σβώλο, αλλά ως Υπουργό Οικονομικών) μέχρι τις παραμονές των Δεκεμβριανών, αναγνώριζε ότι υπάρχει και «μη προδοτική» συνεργασία η και συνεργασία χωρίς πρόθεση προδοσίας.

Και β) Δεν αρκεί ακόμα και να έχει υπάρξει προδοτική συνεργασία, αλλά απαιτείται να έχει προκύψει αποτέλεσμα, δηλαδή ωφέλεια στον ίδιο (μόνο στον ίδιο, ούτε καν σε τρίτον π.χ. σε κάποια εταιρία συμφερόντων του) ή ζημιά στον εθνικό και συμμαχικό αγώνα ή σε Έλληνες πολίτες ή σε πολίτες συμμάχου κράτους. 

Οι περιορισμοί αυτοί δεν μετριάστηκαν παρά την αναλυτική ενδεικτική ερμηνευτική παράθεση του επόμενου άρθρου της Συντακτικής Πράξης, που τυποποιούσε διάφορους τρόπους τέλεσης του αδικήματος. Αξιοσημείωτη ακόμα μεταξύ πολλών άλλων είναι η θέσπιση εξάμηνης παραγραφής (άρθρο 8) των προβλεπόμενων αδικημάτων αν δεν υποβληθεί μήνυση, με έναρξη από την αποχώρηση των Γερμανών.

Τόσο ο χαρακτηρισμός της συνεργασίας ως εκ προθέσεως προδοτικής, όσο και η απαίτηση για πρόκληση ζημιάς στο κράτος ή όφελος στον ίδιο τον συνεργαζόμενο στένευαν ιδιαίτερα την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος των δωσιλόγων και άνοιγαν τον δρόμο στα ειδικά δικαστήρια δωσιλόγων για την αθώωσή τους. 

Η ίδια Συντακτική Πράξη συγκρότησε τα Ειδικά Δικαστήρια, που κατέστησαν αρμόδια για την εκδίκαση αυτών των αδικημάτων. Ηταν επταμελή, με έναν δικαστή, δύο αξιωματικούς και τέσσερις ένορκους, επιλεγμένους από ειδικούς καταλόγους.

Αλλά ας επανέλθουμε στην έννοια του δωσίλογου και τους λόγους επιλογής της. 

Ο όρος τελικά φαίνεται να επιλέχθηκε με κριτήριο : 

α) Από την Αριστερά για την έμφαση στη νομική και με κανόνες δικαίου αντιμετώπιση και τιμωρία, και όχι στην αυτοδικία, 

β) Από την Δεξιά και τις δυνάμεις του αντικομμουνιστικού μετώπου για να δείξουν ότι δεν προστατεύουν τους συνεργάτες των Γερμανών. 

Φυσικά, η ιδεολογική επίδραση του όρου υπέρ των κατηγορουμένων ήταν εμφανής : Υποβιβασμός της ηθικής και πολιτικής απαξίας των πράξεων τους και των συνεπειών τους, απόδοση τεκμηρίου αθωότητας, υποβάθμιση σε μια απλά διαχειριστική εκκρεμότητα αντί για την τιμωρία της συνεργασίας, δυσχέρειες στην στοιχειοθέτηση και, πολύ περισσότερο, στην απόδειξη όσων επέτασσε η συντακτική πράξη και νομική ανεπάρκεια της προδοσίας ή της συνεργασίας, που από μόνη της θα μπορούσε και θα έπρεπε να αποτελεί στοιχείο συγκρότησης της αξιόποινης πράξης. 

Τι είναι εκείνο που οδήγησε την Αριστερά στην επιλογή του όρου αυτού και στην συνθηκολόγηση της αποδοχής αυτής της συντακτικής πράξης ; Η απάντηση είναι πολιτική και δεν μπορεί να αναζητηθεί αλλού, παρά στις συνδιαχειριστικές αυταπάτες που απέρρεαν από τις αντιλήψεις για τον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό ως αναγκαίο στάδιο πριν από την σοσιαλιστική επανάσταση και οι οποίες εκφράζονταν, συγκεκριμένα, στον απελευθερωτικό αγώνα με την επιλογή της κυβέρνησης συνεργασίας με αστικές δυνάμεις, που με τάχα ελεύθερες εκλογές θα διευθετούσε το πολιτειακό και μετά το πολιτικό ζήτημα, αντί για την απευθείας κατάληψη της εξουσίας παρά την συνδρομή των όρων και στρατιωτικά και πολιτικά και κυρίως κοινωνικά. 

Η ιδεολογικοπολιτική σήμανση της λέξης «δωσίλογοι», σε συνδυασμό με το νομικό καθεστώς που αναφέρθηκε  παραπάνω, αλλά κυρίως με τις ισχυρές πολιτικές πιέσεις μετά την ήττα των                                                                                                                             την έναρξη του Εμφυλίου και πολύ περισσότερο όσο προχωρούσε ο χρόνος οδήγησαν στα καταγραφόμενα από τα παραπάνω βιβλία θεαματικά αποτελέσματα της αθώωσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των δωσιλόγων. Σύμφωνα με μερικά από τα πλούσια στοιχεία των παραπάνω βιβλίων : 

Επί είκοσι χιλιάδων (20.000) μηνύσεων εναντίον δωσιλόγων σε Αθήνα και Πειραιά, εκδόθηκαν 16.700 Απαλλακτικά Βουλεύματα (84%) και διατάχθηκαν 3.227 παραπομπές (16%). 

Από τις 3.227 παραπομπές, οι 2.251 κατέληξαν σε αθώωση και οι 976 σε καταδίκη. 

Από τις 976 καταδίκες οι 420 ήταν ερήμην και στην συνέχεια ακυρώθηκαν όταν οι καταδικασθέντες επέλεξαν να εμφανιστούν και να προβάλουν κωλύματα που τους εμπόδισαν να εμφανιστούν στο δικαστήριο.

Ενώ, από τους 556 παρόντες καταδικασμένους οι 243 έλαβαν χάρη ή μείωση ποινής, οι 312 καταδικάστηκαν σε ποινές μερικών μηνών έως πέντε ετών και μόλις δύο εκτελέστηκαν.  

Τόσοι λίγοι και τόσο λίγο πλήρωσαν για τα εγκλήματά τους. Και πολλοί διέπρεψαν μετά ως επιχειρηματίες και πολιτικοί, με τη σημαία του αντικομμουνισμού και της εθνικοφροσύνης. 

Η ελληνική Δικαιοσύνη επισφράγισε με την συμπεριφορά της μια τεράστια και βαθιά αίσθηση αδικίας που διακατέχει όσους έζησαν και όσους ακόμα και σήμερα μελετούν την ιστορία εκείνης της περιόδου. Και υπήρξε ο μεγαλύτερος κρίκος στην ατιμωρησία της ακροδεξιάς, φασιστικής και ναζιστικής εγκληματικής βίας, που είχε ξεκινήσει την δεκαετία του 1930 με την «3Ε», και μετά τους δωσίλογους συνεχίστηκε απέναντι στα εγκλήματα του μετεμφυλιακού παρακράτους, όπως η δολοφονία Γρηγόρη Λαμπράκη και άλλες πολλές, αλλά και τους συνεργάτες της Χούντας με το «στιγμιαίο». Αισιοδοξούμε ότι η ιστορική καταδίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» θα ανατρέψει οριστικά τον κύκλο της αδικίας και ατιμωρησίας αυτής. 

Ωστόσο, η ιστορία των δωσιλόγων δεν τελείωσε με τις δίκες τους. Ο λαϊκός πολιτισμός έγραψε τη δική του ιστορία με το κοινωνικό βίωμα ανεξάρτητα από αυτό που έχει διατυπωθεί σε νομικά κείμενα, αφού η εξέλιξη του λαϊκού πολιτισμού αποτελεί εποικοδόμημα της ταξικής πάλης και έχει την δική της αυτόνομη και επιβλητική συμβολή στη διαμόρφωση και τον καθορισμό των εννοιών. Αυτό το οποίο δίστασε η αριστερά να νομοθετήσει και στη συνέχεια δεν θέλησε να πράξει η εξουσία του ελληνικού κράτους απέναντι τους (και στην κυβερνητική, και στην στρατιωτική, και στην δικαστική της μορφή) το έπραξε η εξέλιξη της ταξικής πάλης και του λαϊκού πολιτισμού που διαμόρφωσε και ο οποίος έχει παραδώσει στη σημερινή γενιά την λέξη «δωσίλογοι» με τέτοιο απαξιωτικό περιεχόμενο, ώστε αφενός είναι πολύ περισσότερο γνωστή η συνωνυμία της με την λέξη «προδότες» ή «συνεργάτες» παρά η αστική της ιδιότητα σύμφωνα με τα παραπάνω. Σε όλα τα λεξικά αν κανείς αναζητήσει σήμερα την λέξη «δωσίλογοι», θα συναντήσει και τις δύο έννοιες. Και μάλιστα με προεξάρχουσα την έννοια του προδότη – συνεργάτη, παρά τη νομική του Αστικού Κώδικα. Και ακόμα και κάποιον προσκείμενο ιδεολογικοπολιτικά στην Δεξιά, αν κάποιος χαρακτηρίσει δωσίλογο, ακόμα και εκείνος θα παρεξηγηθεί και θα μαλώσει. Η καταδίκη τους λοιπόν στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού είναι πλέον πολύ περισσότερο άξια λόγου από την απαλλαγή τους στα Εκτακτα (και δυστυχώς μικτά) Δικαστήρια την περίοδο μετά το 1944. Και είναι αυτό που έμεινε.

Η δικαιοσύνη της ιστορίας νίκησε άλλη μια φορά την αδικία της εξουσίας.

Αθήνα, 29/2/2024

Κώστας Παπαδάκης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στην Παλαιστίνη ο ισραηλινός στρατός έσφαξε τους αμάχους που περίμεναν στην ουρά για αλεύρι – Τα ελληνικά ΜΜΕ κάνουν πλάτες!

0

Φρίκη προκαλούν σε κάθε άνθρωπο με συναισθήματα οι διηγήσεις των δημοσιογράφων του Al Jazeera για τη νέα αποτρόπαια σφαγή που διέπραξε ο ισραηλινός στρατός. Σύμφωνα με το αραβικό κανάλι (του οποίου δεκάδες δημοσιογράφοι έχουν δολοφονηθεί εν ψυχρώ) οι σιωνιστές σφάγιασαν τον κόσμο που περίμενε στην ουρά για αλεύρι!

Συγκεκριμένα, σε περιοχή νοτιοδυτικά της πόλης της Γάζας, και ενώ είχε στηθεί ουρά «ανθρωπιστικής βοήθειας» για λίγο αλεύρι, (και ενώ είναι γνωστό ότι πολλές οικογένειες τρέφονται πλέον με ζωοτροφές ή πεθαίνουν της πείνας), οι ισραηλινοί χτύπησαν το σημείο. Αποτέλεσμα ήταν πάνω από 100 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες. Μάλιστα, καταγγέλλεται ότι τα τανκς πέρασαν πάνω από νεκρούς και τραυματίες. Είναι ένα ακόμα έγκλημα του στρατού κατοχής! Ο οποίος επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την Αντίσταση, ξεσπάσει σε αμάχους, γυναίκες, παιδιά, σχολεία και νοσοκομεία... Εκβιάζει τον λαό της Γάζας να φύγει από την εστία του, και μετά βομβαρδίζει εν ψυχρώ τα «ασφαλή σημεία συγκέντρωσης»! Κάθε άνθρωπος πρέπει να αναρωτηθεί σοβαρά, τι θα γίνει αν ξεκινήσει η επιχείρηση ενάντια στη Ράφα, κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο, εκεί όπου έχουν μαζευτεί 1,5 εκατομύριο κυνηγημένοι Παλαιστίνιοι... 

Έχει γεμίσει το ίντερνετ βίντεο από τα φορτηγά που μαζεύουν τα πτώματα και τους τραυματίες, να τους πηγαίνουν να πεθάνουν στα νοσοκομεία της Γάζας που έχουν στερέψει από εφόδια.

Οι διεθνείς αντιδράσεις είναι τεράστιες. Μέχρι και οι ΗΠΑ, τόσο για λόγους πολιτικούς (βλέπε διπλωματικές επαφές) όσο και για λόγους δημόσιας εικόνας, αναγκάζονται να ζητήσουν «διερεύνηση του γεγονότος». Ενώ είναι νωπή ακόμα η συγκλονιστική εικόνα του Αμερικάνου σμηνία που αυτοπυρπολήθηκε μπροστά στην ισραηλινή πρεσβεία. Τα ΜΜΕ, αφότου αρχικά μίλησαν για «Παλαιστίνιους που ποδοπατήθηκαν μεταξύ τους» (όπως τότε που δήθεν... βομβάρδισαν το ίδιο το νοσοκομείο τους!), μετά είπαν ότι οι ισραηλινοί στρατιώτες «φοβήθηκαν από απειλητικές κινήσεις». Τέλος, αναγκάζονται κάτω από το βάρος του αίματος να παρουσιάσουν την είδηση.

Πού είναι τώρα οι έγκριτοι Έλληνες δημοσιογράφοι, τα ΜΜΕ, τα... πρωινάδικα(!), οι διάφορες «προσωπικότητες», για να κλάψουν τους νεκρούς και να «καταδικάσουν τη βία»; Πού είναι ο... Αρκάς και οι διάφοροι «φωτισμένοι» διανοούμενοι; Πού είναι όλοι αυτοί που ανακάλυψαν τη Μέση Ανατολή και την Παλαιστίνη στις 7 Οκτώβρη και την ξέχασαν αμέσως μετά; Κατάπιαν τη γλώσσα τους και συνειδητά συγκαλύπτουν ακόμα ένα ναζιστικής υπόστασης σιωνιστικό έγκλημα; Συνένοχοι! Γλύφτες των φονιάδων και υποκριτές, έχετε και σεις το αίμα στα χέρια σας!

Κ.Κ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Ανταπόκριση από τη διαδήλωση ενάντια στο ν/σ Πιερρακάκη 29/2

0

 

Με μαζικοτητα μικρότερη απ αυτή των προηγούμενων εβδομάδων πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και το ν/σ Πιερρακάκη. Η μαζικότητα αυτή, κατ' αντιστοιχία με αυτή των Γενικών συνελεύσεων της εβδομάδας οφείλεται και στις τηλεεξετάσεις που πλέον γίνονται στα περισσότερα ιδρύματα και στα τηλεμαθηματα που έχουν αρχίσει σε ορισμένες σχολές. Παρόλα αυτά φαίνεται πως υπάρχει ακόμα διάθεση στους φοιτητές. Ο κόσμος συνεχίζει να βγαίνει στο δρόμο. Φαίνεται πως υπάρχει διάθεση οι φοιτητές να συζητήσουν και να παλέψουν ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια 

Οι Αγωνιστικες Κινησεις συμμετειχαμε στη διαδηλωση σε κοινό μπλοκ με τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών και τη Μαθητική Αντίσταση. Φωνάξαμε συνθήματα ενάντια στο ν/σ Πιερρακάκη και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τους ταξικούς φραγμούς και την καταστολή. 

Είναι αναγκαίο και ενόψει της ψήφισης του ν/σ στις 8/3 να ξαναμαζικοποιηθούν οι συνελεύσεις και το πανελλαδικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Να μην τους αφήσουμε να ψηφίσουν το νομοσχέδιο και ακόμη κι αν το κάνουν να παλέψουμε, να ενισχύσουμε τον αγώνα για να καταργηθεί.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΛΑΡΙΣΑ | Για τη χθεσινή απεργιακή κινητοποίηση

0

 Χιλιάδες εργαζόμενων, λαού και νεολαίας διαδήλωσαν χθες και στην πόλη της Λάρισας. Η απεργιακή κινητοποίηση κατέληξε μαζικά στο σταθμό των τραίνων με τους διαδηλωτές να καταγγέλλουν το έγκλημα στα Τέμπη. Η Ταξική Πορεία συμμετείχε με δικό της διακριτό μπλοκ. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΡΙΚΑΛΑ | Μαζική απεργιακή διαδήλωση στις 28 Φλεβάρη

0

Από μεγάλη συμμετοχή κόσμου χαρακτηρίστηκε η απεργιακή συγκέντρωση της 28ης Φλεβάρη στα Τρίκαλα, ένα χρόνο μετά το σιδηροδρομικό έγκλημα στα Τέμπη. Εκατοντάδες Τρικαλινοί συμμετείχαν στη συγκέντρωση στην πλατεία Ρήγα Φεραίου όπου καλούσαν σωματεία του Δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, οι φοιτητικοί σύλλογοι της πόλης (ΤΕΦΑΑ και Διατροφολογίας) που βρίσκονται για 8η εβδομάδα σε κινητοποίηση, επαγγελματικά σωματεία και σύλλογοι. Με μπλοκ και μοίρασμα προκήρυξης συμμετείχαν οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών και με δυναμικά συνθήματα συμμετείχαν και στην πορεία που ακολούθησε στο κέντρο της πόλης και κατέληξε στον σιδηροδρομικό σταθμό. 

Ο λαός και η νεολαία της πόλης έδειξαν τις αγωνιστικές διαθέσεις τους. Όταν δίνεται η δυνατότητα να αντισταθούν στην βάρβαρη αυτή πολιτική, αποδεικνύουν ότι θέλουν και μπορούν να κατέβουν στο δρόμο. Ο συνεχιζόμενος αγώνας των φοιτητών και οι αγροτικές κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος δείχνουν ότι υπάρχουν τα καύσιμα για ένα μέτωπο αντίστασης σε αυτή την πολιτική. Καθήκον των δυνάμεων που δρουν σε αυτή την κατεύθυνση είναι να δώσουν συνέχεια σε αυτόν τον αγώνα, κόντρα στις "επίσημες" και μη δυνάμεις που θέλουν το λαό στο περιθώριο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

29 Φλεβάρη - 1 Μάρτη 1948. Η μεγάλη σφαγή στη Μακρόνησο

0

Στις 29 Φλεβάρη και 1 Μάρτη του 1948 οι άοπλοι εξόριστοι στη Μακρόνησο δέχτηκαν μια δολοφονική επίθεση από τους ένοπλους αλφαμίτες. Η επίθεση εξελίχθηκε σε μια σφαγή εκατοντάδων εξορίστων. Το μοναδικό τους "παράπτωμα": ήταν ενταγμένοι στο ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ την περίοδο της Κατοχής. 

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε  στην Προλεταριακή Σημαία (773) στις 27-2-2016

29 Φλεβάρη - 1 Μάρτη 1948. Η μεγάλη σφαγή στη Μακρόνησο

Στα τέλη Φλεβάρη του 1948 συντελέστηκε ένα από το πιο φρικιαστικά και αποτρόπαια εγκλήματα της ιστορίας του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Πάνω από 300 άοπλοι εξόριστοι φαντάροι και πολιτικοί κρατούμενοι στη Μακρόνησο δολοφονήθηκαν άνανδρα από το αμερικανοστήριχτο φασιστικό κράτος μόνο και μόνο επειδή δεν υπέγραφαν τις περιβόητες δηλώσεις μετάνοιας. Το ομαδικό αυτό έγκλημα προσπάθησαν οι επίσημες αρχές να το αποσιωπήσουν χωρίς να τα καταφέρουν. Τελικά διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα έκαναν λόγο για 17 νεκρούς εξόριστους ρίχνοντας μάλιστα σ’ αυτούς την ευθύνη.

Η ίδρυση του κολαστηρίου

Λίγους μήνες μετά την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, τον Απρίλη του 1947 εγκρίθηκε η έναρξη της λειτουργίας του μεγαλύτερου στρατοπέδου συγκέντρωσης εξόριστων στη Μακρόνησο. Στο νησί αυτό που είναι αδύνατον να κατοικηθεί, αφού είναι ένας τεράστιος βράχος μέσα στη θάλασσα, άνυδρος και χωρίς ούτε ένα δέντρο, έφτασαν το Μάη του 1947 οι πρώτοι αριστεροί φαντάροι. Τότε ιδρύθηκε το Α’ ΕΤΟ (Πρώτο Ειδικό Τάγμα Οπλιτών).

Στην ουσία πρόκειται για αριστερούς και κομμουνιστές που οι περισσότεροι πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ και θεωρήθηκαν ύποπτοι για ενδεχόμενη συμμετοχή στον ΔΣΕ. Στο Μακρονήσι μεταφέρθηκαν άοπλοι και στόχος τής κυβέρνησης ήταν να «ανανήψουν» υπογράφοντας δηλώσεις μετάνοιας με τις οποίες θα αποκήρυσσαν την κομμουνιστική ιδεολογία. Επικεφαλής του «αναμορφωτικού έργου» της Μακρονήσου ήταν ο ταξίαρχος Γεώργιος Μπαϊρακτάρης.

Το Γενάρη του 1948 δημιουργείται και το Β’ ΕΤΟ - ΕΣΑΙ (Ειδικά Στρατόπεδα Αναμορφώσεως Ιδιωτών) όπου μεταφέρθηκαν πολιτικοί κρατούμενοι. Τέλος δημιουργήθηκε και το Γ’ ΕΤΟ, το τάγμα των βασανιστηρίων. Λίγο αργότερα (1/3/1948) μεταφέρθηκαν στη Μακρόνησο και οι ΣΦΑ (Στρατιωτικές Φυλακές Αθηνών) με διοικητή τον διαβόητοΑντώνη Βασιλόπουλο. Την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε και το 4ο Τάγμα πολιτικών εξόριστων. Το 1950 εξορίστηκαν και περισσότερες από 1.000 γυναίκες (πολλές μαζί με τα παιδιά τους). Από το νησί πέρασαν συνολικά περίπου 100.000 εξόριστοι μέχρι το 1958, οπότε έφυγαν και οι τελευταίοι.

Φαίνεται ότι για το μοναρχοφασιστικό κράτος και τα υπερατλαντικά αφεντικά τους δεν έφταναν οι διώξεις, τα στρατοδικεία και οι εκτελέσεις αγωνιστών. Το φρόνημα του ελληνικού λαού δεν μπορούσαν να το λυγίσουν. Ήθελαν να απομονώσουν χιλιάδες από αυτούς στο ξερονήσι για να έχουν εξουσία ζωής και θανάτου επάνω τους, να αποσπούν με τη βία τις δηλώσεις για να τις περιφέρουν στις πόλεις και τα χωριά ως τρόπαια της «νίκης» τους. Τα βασανιστήρια, οι ξυλοδαρμοί μέχρι θανάτου ήταν καθημερινότητα για τη Μακρόνησο. Η πείνα και η δίψα μόνιμος σύντροφος των εξόριστων. Οι ατέλειωτες ώρες μέσα στην αφόρητη ζέστη, το μαρτύριο της πέτρας, ο εγκλεισμός στο «σύρμα» και οι εικονικές εκτελέσεις ήταν μερικά από τα μέσα που χρησιμοποιούσαν οι βασανιστές για να τσακίσουν την ψυχή των αγωνιστών. Άδικα όμως. Μετά από μήνες συστηματικών σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων και με επίσημα στοιχεία των αρχών του ελληνικού στρατού μόλις 700 στους 5.000 του Α’ ΕΤΟ υπέγραψαν δηλώσεις. Αυτός ήταν και ο ουσιαστικός λόγος που πάρθηκε η απόφαση για την ομαδική δολοφονία του 1948.

Η μεγάλη σφαγή του 1948

Στο Α’ ΕΤΟ σταδιακά μεταφέρθηκαν όλοι οι εξόριστοι που δεν δέχτηκαν να κάνουν δήλωση, οι «αμετανόητοι» όπως τους έλεγαν. Παρά τα αλλεπάλληλα βασανιστήρια, στη συντριπτική τους πλειοψηφία αρνούνταν να υπογράψουν. Έτσι στα τέλη του 1947 πάρθηκε η απόφαση για πιο δραστικά μέτρα. Μια ομαδική δολοφονία, μια μαζική σφαγή θεωρήθηκε η ενδεδειγμένη λύση που θα τρομοκρατούσε όλους τους εξόριστους και θα αποσπούσε από αυτούς την υπογραφή. Τις τελευταίες μέρες του 1947 οι απειλές προς τους εξόριστους ήταν κάτι παραπάνω από συγκεκριμένες. Τους έδιναν 2 μήνες ζωής!

Ετσι την Κυριακή 29 Φλεβάρη του 1948 στην πρωινή συγκέντρωση του Α’ ΕΤΟ ενώ όπως συνηθιζόταν δεν προσέρχονταν οι ασθενείς φαντάροι, οι αλφαμίτες τους έφεραν με τη βία και μπροστά στα μάτια των άλλων συγκεντρωμένων τους χτυπούσαν. Αυτό εξόργισε τους υπόλοιπους φαντάρους που αντέδρασαν με φωνές. Το σκηνικό ήταν στημένο και με τις πρώτες διαμαρτυρίες άρχισαν οι αλφαμίτες και οι αξιωματικοί να πυροβολούν με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 5 και να τραυματιστούν πολλοί περισσότεροι.

Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα έγινε την επόμενη μέρα όταν από νωρίς το πρωί έπλεε κοντά στις ακτή του Α’ ΕΤΟ ένα πλοίο του πολεμικού ναυτικού. Πολλοί αξιωματικοί με όπλα, μυδράλια μέχρι και κανόνια ήταν έτοιμοι για το σύνθημα ώστε να ξεκινήσουν τη νέα σφαγή. Ταυτόχρονα από τη στεριά εκατοντάδες αλφαμίτες με ρόπαλα και όπλα ήταν έτοιμοι να χιμήξουν στους άοπλους φαντάρους. Το σύνθημα δόθηκε από τον Μπαϊρακτάρη και όλοι μαζί, από στεριά και θάλασσα, επιδόθηκαν σε ένα όργιο δολοφονιών εναντίον των άοπλων φαντάρων. Ακόμη κι αυτοί που έπεσαν στη θάλασσα για να σωθούν βρήκαν τραγικό θάνατο από τις ριπές των πυροβόλων του πλοίου.

Ο Γιάννης Κοφινάς θυμάται: «Οι πρώτοι, βούτηξαν κιόλας, με το αναγάλλιασμα πως αντίκρισαν τη λύτρωση. Μα καθώς βρίσκονταν μέσα στο νερό, νάσου και φτάνει το πολεμικό 37. Έκοψε ταχύτητα και ζύγωσε κοντά - κοντά στα βράχια ίσαμε 20 μέτρα από μας. Στο κατάστρωμα κορδωτός, καμαρωτός, ο Μπαϊρακτάρης… την ίδια στιγμή ακούστηκε να δίνει κοφτή διαταγή: ανοίξατε πυρ. Τα τετράδυμα μυδράλια τύπου Έρλινγκτον κροτάλισαν δαιμονισμένα. Χτυπούν στη μάζα. Πανικός σε όλους μας. Καταιγιστικά τα πυρά. Κόλαση φωτιάς. Νεκροί στη θάλασσα, νεκροί στα βράχια». (Γελαδόπουλος σελ. 143)

Συνολικά σκοτώθηκαν περισσότεροι από 300 και τραυματίστηκαν εκατοντάδες. Το επίσημο κράτος, αναφερόμενο στα γεγονότα αυτά, έριξε την ευθύνη στους ίδιους τους φαντάρους που τους κατηγόρησε ότι στασίασαν, κάνοντας λόγο μόνο για 17 νεκρούς.

Υπάρχουν όμως δεκάδες μαρτυρίες που αναφέρουν ότι ο πραγματικός αριθμός των νεκρών ήταν περισσότεροι από 300. Μια πολύ σημαντική μαρτυρία είναι αυτή του γιατρού Λεωνίδα Γεωργιλάκου που αποκάλυψε ότι στις 2 Μάρτη του 1948 εξέτασε περισσότερα από 180 πτώματα: «Τρίτη 2 Μαρτίου 1948 πρωί, ώρα 8, εξέτασα εκατοντάδες πτώματα συνέταξα και υπέγραψα το πιστοποιητικό θανάτου των στρατιωτών του πρώτου τάγματος Σκαπανέων Μακρονήσου… Εν πρώτοις μας πήγαν στο λιμάνι, στο καΐκι και μας κατέβασαν στο αμπάρι. Ανατρίχιασα μ’ ό,τι είδα. Κάτω στο αμπάρι οι νεκροί ήταν περίπου τριάντα… Μέσα στο αμπάρι οι αλφαμίτες τοποθετούσαν τα πτώματα με τάξη…. Τέλος το αμπάρι γέμισε και κατόπιν τοποθετούσαν τα πτώματα επάνω στα καΐκι, στο κατάστρωμα… Σύνολο ήταν 180 νεκροί. Ο ανθυπολοχαγός κ. Αλιμπράντης συνέταξε το κείμενο που βεβαιώναμε τα 180 πτώματα και βάλαμε την υπογραφή μας…», (στο ίδιο σελ. 178-182).

Άλλη σημαντική μαρτυρία είναι αυτή του καπετάνιου του καϊκιού Μίμη Βρονταμίτη που αναφέρεται σε 350 νεκρούς: «Στο φοβερό ντουφεκίδι του Μάρτη του 1948, ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους, πέρα μακριά στο Κάβο Ντόρο, στο ξερόνησο Σαν Τζιόρτζιο… Σε ένα μόνο δρομολόγιο φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους… Εκεί στο Σαν Τζιόρτζιο περίμενε καράβι πολεμικό. Οι ναύτες παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσα. Αυτό ξανάγινε… Οι νεκροί όλοι - όλοι ήταν 350 κοντά, τους μέτραγα έναν - έναν και ήταν 350 φαντάροι νεκροί». (στο ίδιο σελ. 190-191).

Όσες προσπάθειες έκαναν οι μετέπειτα κυβερνήσεις να αποκρύψουν τα γεγονότα του 1948 στη Μακρόνησο, την «εθνική κολυμπήθρα» και το «αναρρωτήριο ψυχών» του Κωνσταντίνου Τσάτσου, το «νέο Παρθενώνα» του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, στη μνήμη του ελληνικού λαού το νησί αυτό θα μείνει ως το νησί της βαρβαρότητας, το μεγαλύτερο κολαστήριο που δημιούργησε το μοναρχοφασιστικό κράτος και οι Αμερικάνοι στην Ελλάδα αλλά ταυτόχρονα και ο τόπος που τα φρικτά βασανιστήρια δεν κατάφεραν να λυγίσουν χιλιάδες αγωνιστές που έζησαν ή πέθαναν με το κεφάλι ψηλά.

Βιβλιογραφία

1. Φίλιππα Γελαδόπουλου, «Μακρόνησος. Η μεγάλη σφαγή του 1948», εκδόσεις Αλφειός

2. Ν. Μάργαρη, «Ιστορία της Μακρονήσου», εκδόσεις Δωρικός, τόμοι Α και Β

3. «Σ.Φ.Α. Μακρόνησος Οχτώβρης 1948 - Μάης 1949», Βαρδής Βαρδινογιάννης, εκδόσεις Θεμέλιο

4. «Στο κολαστήριο της Μακρονήσου», Αντώνης Φλουντζής, εκδόσεις Φιλιππότη

5. «Το φαινόμενο Μακρόνησος. Ένα πρωτόγνωρο εγκληματικό πείραμα», Σταύρος Άβδουλος.

6. «Τόποι εξορίας», Γιώργος Φαρσακίδης, εκδόσεις Τυποεκδοτική

7. «Οι εξόριστοι», Π. Οικονομόπουλος, εκδόσεις Άρδην

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με μεγάλη μαζικότητα πραγματοποιήθηκε η απεργιακή συγκέντρωση στο Βαθύ της Σάμου

0

Με μεγάλη μαζικότητα, πάνω από 400 διαδηλωτές, και με την συμμετοχή εργαζομένων, μαθητών, φοιτητών και αγροτών πραγματοποιήθηκε η απεργιακή συγκέντρωση στο Βαθύ της Σάμου. Παρ’ όλες τις προσπάθειες του συστήματος, με εργαλείο την καταστολή,την τρομοκρατία και την κατασυκοφάντηση των αγώνων, αλλά και των υποταγμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών, ο κόσμος έδειξε πως μπορεί και έχει ανάγκη να μετατρέψει την οργή και την αγανάκτησή του σε αγώνα.

Στην συγκέντρωση συμμετείχαν το ΕΚΣ, ο σύλλογος εργαζομένων στο νοσοκομείο, τα δύο εκπαιδευτικά σωματεία, καθώς και ο φοιτητικός σύλλογος του ΜΠΕΣ. Με κοινό πανό συμμετείχαν στην διαδήλωση οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών και η Ταξική Πορεία.

Στην πορεία που ακολούθησε στους δρόμους του νησιού η αναστάτωση του κόσμο ήτανε έκδηλη. Οι ΑΚΕ και η Τ.Π. προσπάθησαν με τα συνθήματά τους να αναδείξουν τα επίδικα της περιόδου. Κατήγγειλαν το έγκλημα του συστήματος στα Τέμπη,τόνισαν την ανάγκη να βγει μαζικότερα στο προσκήνιο ο λαός και η νεολαία, σε ένα κοινό μέτωπο αγώνα,για να διεκδικήσουν καλύτερους όρους δουλειάς, δωρεάν σπουδές, πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες. Φωνάχτηκαν επίσης αντιιμπεριαλιστικά συνθήματά και συνθήματα αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό.

Η διαδήλωση έκλεισε στην πλατεία της πόλης με τις ομιλίες των εκπροσώπων των σωματείων και των φορέων που συμμετείχαν. Απ’ την μεριά του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ που ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος αυτών, ήταν φανερός ο τόνος ενός πανηγυρικού κλεισίματος των αγώνων. Χωρίς κανένα σχέδιο για την συνέχεια, με γενικόλογες ταξικές κορώνες, με λάθος πολιτικές εκτιμήσεις και αιτήματα διαχείρισης. Με την αγωνία να κηρύξουν νικηφόρους τους αγώνες του τελευταίου διαστήματος που όσο ελπιδοφόροι και μαζικοί και αν ήταν, έχουν ακόμα δρόμο μπροστά τους για να μαζικοποιηθούν περισσότερο και να ανατρέψουν τα σχέδια κυβέρνησης και συστήματος. Άλλωστε, το κλείσιμο των αγροτικών αγώνων μία μέρα πριν, έκανε φανερές τις επιδιώξεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ να αποτελέσει η 28η όχι μία αρχή για την συγκρότηση ενός ενιαίου κοινού μετώπου ανάμεσα σε εργαζόμενους, αγρότες και νεολαία αλλά το τέλος των αγώνων και την υποταγή στην αστική νομιμότητα και τις συστημικές επιδιώξεις.

Η μαζική λαϊκή συμμετοχή όμως άλλα δηλώνει. Πως οι λαϊκές μάζες και θέλουν και μπορούν να βγουν μαζικά στον δρόμο. Πως έχουν ανάγκη να βαδίσουν κόντρα στις πολιτικές της εξαθλίωσης , των απαγορεύσεων και της συνεχούς υποβάθμισης των όρων ζωής τους. Πως το παράδειγμα της φοιτητικής νεολαίας και της φτωχομεσαίας αγροτιάς μπορεί κάλλιστα να εξελιχθεί σε ένα μαζικό μετωπικό λαϊκό κίνημα που θα παλέψει για να βάλει φρένο στην επίθεση.

Οι δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα, με όσες δυνάμεις διαθέτουν, σε όλους τους χώρους που παρεμβαίνουν, χρειάζεται να δώσουν την μάχη για να βρει συνέχεια η 28η. Να παλέψουν ώστε λαός και νεολαία να μην δεχτούν την λήξη των αγώνων, να μην τσιμπήσουν στις ευρωεκλογικές αυταπάτες που είναι έτοιμοι να τους σερβίρουν από τα δεξιά και τα «αριστερά». Να προσπαθήσουν να οικοδομηθούν όροι συνέχισης των αγωνιστικών κινητοποιήσεων στην κατεύθυνση της σύγκρουσης και της αναμέτρησης με την κυβέρνηση και το σύστημα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με εκατοντάδες διαδηλωτές πραγματοποιήθηκε η απεργιακή συγκέντρωση και πορεία στην Ηγουμενίτσα

0

Συμμετείχαν με αγροτικά μηχανήματα και μπλοκ οι αγρότες, που είχαν μπλόκο στην ΕΓΝΑΤΊΑ και έκλειναν την είσοδο του λιμανιού καθημερινά, για πάνω από 20 μέρες επί ένα δίωρο. Συμμετείχαν ακόμα σωματεία εργαζομένων του δημοσίου, το Εργατικό κέντρο και εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, συνδικαλιστικά σχήματα και πολιτικές οργανώσεις. Αξιοσημείωτη ήταν η συμμετοχή μαθητών με δικά τους μπλοκ από τα περισσότερα γυμνάσια και λύκεια της πόλης, παρά τις απειλές σε ορισμένα από τη διεύθυνση ότι θα υπάρξουν αποβολές. 

Η Ταξική Πορεία είχε δικό της μπλοκ φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στην αντιλαϊκή δολοφονική πολιτική του συστήματος και μοίρασε την ανακοίνωσή της τις προηγούμενες μέρες σε εργασιακούς χώρους. 

Η οργή σε όλα τα κομμάτια του λαού ήταν έκδηλη, όπως και ο προβληματισμός σε συζητήσεις για τη συνέχιση του αγώνα που πρέπει να είναι κοινός, προβληματισμός που δεν έβρισκε απάντηση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, καθώς αρκετοί αντιλαμβάνονταν ότι υπάρχει αυτό το κενό μπροστά στην κλιμάκωση της επίθεσης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ | ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ - ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΙΣ 13:00 ΣΤΟΝ ΗΣΑΠ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

0

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΛΑΙΚΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

Δεν πρόκειται να αφήσουν τίποτα όρθιο! Η επίθεση στα δικαιώματα και της κατακτήσεις του λαού προχωρά με όλο και πιο βάρβαρους όρους καθημερινά! Σε αυτά τα πλαίσια αμφισβητούνται βασικά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί! Κάθε μέρα δεκάδες άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους για χρέη μερικών χιλιάδων ευρώ. Κόποι δεκαετιών εξανεμίζονται μέσα σε μερικές στιγμές με τους εισαγγελείς και την αστυνομία να εφαρμόζουν τις επιταγές των funds και των τραπεζών. Επιταγές που έχουν έρθει με τις μνημονιακές δεσμεύσεις που έχουν σκοπό να χτυπήσουν ακόμα και το δικαίωμα στην λαϊκή κατοικία!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Απεργιακή διαδήλωση, 28/2 - Μαζικότατη έκφραση των αγωνιστικών διαθέσεων και της οργής λαού και νεολαίας, παρά τη θέληση των συνδικαλιστικών ηγεσιών και των δυνάμεων της υποταγής

0

 Απεργιακή διαδήλωση, 28/2, στην Αθήνα: 

Μαζικότατη έκφραση των αγωνιστικών διαθέσεων και της οργής λαού και νεολαίας, παρά τη θέληση των συνδικαλιστικών ηγεσιών και των δυνάμεων της υποταγής

 

Πλημμύρισε κόσμο η Αθήνα. Χιλιάδες απεργοί και νεολαίοι βγήκαν στους δρόμους διαδηλώνοντας την οργή τους ενάντια στη βάρβαρη, δολοφονική, αντιλαϊκή και αντεργατική πολιτική. Και αυτό παρά την απουσία απεργιακού καλέσματος απ’ τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ (που συνεχίζουν την υπονομευτική για το εργατικό κίνημα στάση τους), αλλά και κόντρα στις δυνάμεις της συναίνεσης και της υποταγής που την έκαναν για «να βγουν από την υποχρέωση» και να κηρύξουν τη λήξη των αγώνων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΟΡΙΝΘΟΣ | Εκατοντάδες στον δρόμο για την απεργία στις 28.2!

0

Μαζικη Απεργιακη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε σήμερα (28.2) στην Κορινθο με εκατοντάδες να διαδηλώνουν στο κεντρο της πόλης! Η συγκέντρωση ξεκίνησε στο Εργατικο Κεντρο μετά από Ομιλίες των σωματείων  Α. και Β Ελμε Κορινθίας,  τον σύλλογο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Νομού Κορινθίας, και το Σωματείο εργαζομένων Μουρίκης. Έπειτα πραγματοποιήθηκε πορεία μέχρι τον παλιο Σιδηροδρομικο Κορίνθου. Στην συγκέντρωση παρεμβηκε με μπλοκ η Ταξική Πορεία μοιράζοντας το εφημεραδακι και την προκυρξη της.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΞΑΝΘΗ | Πολύ μαζικό απεργιακό συλλαλητήριο στις 28 Φλεβάρη

0

Με μεγάλη συμμετοχή στην απεργία, (στο δημόσιο τομέα) και ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή στην απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση, εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές έκφρασαν τις αγωνιστικές τους διαθέσεις απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης. Η οργή για το έγκλημα των Τεμπών συναντήθηκε με την αγανάκτηση και το θυμό λαού και νεολαίας για τη φτώχεια, την ακρίβεια, την εξαθλίωση, την ταξική επίθεση στην εκπαίδευση, την καταρράκωση του δικαιώματος στην περίθαλψη, και έγινε μαζικό ποτάμι που αναζητά τους όρους να μετατραπεί σε αγώνα αντίστασης και διεκδίκησης.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν ο φοιτητικός σύλλογος, μαθητές με οργανωμένο μπλοκ, το τοπικό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ (μόνο κατ' όνομα), οι σύλλογοι δασκάλων και καθηγητών, των ιδιωτικών υπαλλήλων, των δικαστικών υπαλλήλων και του νοσοκομείου, ο α/α χώρος και η Ταξική Πορεία με μαζικό και δυναμικό μπλοκ. 

Πέρα από τη μεγάλη μαζικότητα της πορείας, θα πρέπει να σημειωθεί η μαζική συμμετοχή του φοιτητόκοσμου, που βρίσκεται εδώ και καιρό στο δρόμο του αγώνα και που τελευταία είχε δείξει σημαντικά σημάδια κόπωσης και η συγκροτημένη παρουσία μαθητών κυρίως του 2ου Λυκείου. Στο σχολείο αυτό ύστερα από πρωτοβουλία αγωνιστών μαθητών και μαθητριών συζητήθηκε το ζήτημα κατ' αρχήν στο 15μελές και στη συνέχεια στη Γενική Συνέλευση και αποφασίστηκε η συμμετοχή στο συλλαλητήριο, με ξεχωριστό μπλοκ, που τελικά συγκέντρωσε πάνω από εκατό μαθητές. Είναι μια σοβαρή παρακαταθήκη, ειδικά σε συνθήκες ολομέτωπης επίθεσης και την επικείμενη κατάθεση του νομοσχεδίου για το Εθνικό Απολυτήριο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ | Ανταπόκριση από την απεργιακή διαδήλωση

0

Με μαζικότητα περίπου 250 ατόμων ολοκληρώθηκε η απεργιακή διαδήλωση στην Αλεξανδρούπολη, ενώ σε αυτήν συμμετείχαν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι Παιδαγωγικού και Νηπιαγωγών, το Μουσικό Σχολείο Αλεξ/πολης, η ΕΛΜΕ, το Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ, Εργατικά Σωματεία, Συλλογικότητες και Μαζικοί Φορείς, η Συνέλευση Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου κ.α.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις συγκρότησαν δικό τους μπλοκ, στο οποίο προσπάθησαν μέσα από τα συνθήματά τους να αναδείξουν ότι η πολιτική του συστήματος που δολοφονεί, που καταργεί δικαιώματα και κατακτήσεις, που φτωχοποιεί και σπέρνει τον πόλεμο και την εξαθλίωση, μπορεί να απαντηθεί μόνο μέσα από ένα κοινό μέτωπο πάλης της νεολαίας με τους εργάτες, τους αγρότες, τους εκπαιδευτικούς, συνολικά τον λαό. 

Ιδιαίτερη στιγμή ήταν όταν στη συγκέντρωση κατέφθασαν αγρότες, οι οποίοι χαιρέτησαν την απεργία. Αυτή η ένωση κομματιών του λαού που πλήττονται από τις πολιτικές του συστήματος, ήταν συγκινητική και έδειξε τη δυναμική που κρύβει μέσα της. Αποδεικνύεται ότι έχουμε ανάγκη κι από άλλες τέτοιες απεργίες και διαδηλώσεις, γιατί τελικά η μόνη διέξοδος για τον λαό είναι αυτή του αγώνα. 

Συνεχίζουμε καλώντας στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής την Πέμπτη 29/2 στις 14:00 στο Αμφ. Δραγάνας!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΑΝΙΑ| Πλήθος κοσμου στην απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση

0

 

Χιλιάδες κόσμος πλημμύρισε σήμερα τους κεντρικούς δρόμους των Χανίων. Απεργοί εργαζόμενοι, φοιτητές, μαθητές, αγρότες, εργατικά σωματεία, φορείς και συλλογικότητες της πόλης διαδήλωσαν σήμερα ενάντια στην ασταμάτητη και ολοένα κλιμακούμενη επίθεση του συστήματος σε μια σειρά δικαιωμάτων νεολαίας – εργαζομένων – λαού. Το δικαίωμα σε δωρεάν εκπαίδευση και περίθαλψη, το δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή δουλειά με ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και ελεύθερη συνδικαλιστική δράση, το δικαίωμα σε αξιοπρεπή διαβίωση και εισόδημα που να καλύπτει το κόστος ζωής, το δικαίωμα σε φτηνές και ασφαλείς μεταφορές του λαού, το δικαίωμα στην ειρήνη και στη φιλία με τους γύρω λαούς και άλλα τόσα, όλα τους βρίσκονται στο στόχαστρο και αμφισβητούνται ή αναιρούνται από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΙΑΝΝΕΝΑ 28/2: απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση

0

 

Χιλιάδες διαδηλωτές και απεργοί εκδήλωσαν στους δρόμους της πόλης, την οργή και την αντίθεσή τους στην κυβερνητική πολιτική και στα Γιάννενα, ένα χρόνο μετά το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΒΟΛΟΣ | Απεργία 28 Φλεβάρη, χιλιάδες στους δρόμους!

0

 Με την μαζική παρουσία της νεολαίας, μαθητών, φοιτητών, νέων εργαζόμενων αλλά και αγροτών καθώς και εργαζόμενων από τους ΟΤΑ, εκπαιδευτικούς και άλλους από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα πραγματοποιήθηκε το απεργιακό συλλαλητήριο στον Βόλο. Η συγκέντρωση έγινε στην Πλατεία Ελευθερίας όπου καλούσαν το Εργατικό Κέντρο και το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ, τα σωματεία του ΠΑΜΕ, φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικά σχήματα, μεταξύ των οποίων και η Ταξική Πορεία και άλλοι τοπικοί φορείς.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΑΤΡΑ | Πλημμύρισαν οι δρόμοι με διαδηλωτές και συνθήματα

0

 

Με τον πιο μαζικό τρόπο διαδήλωσαν οι χιλιάδες εργαζομένων, λαού και νεολαίας στην Πάτρα. Η σημερινή συγκέντρωση καταγράφεται σαν μια από τις μαζικότερες των τελευταίων ετών. Ένα χρόνο μετά από το έγκλημα στα Τέμπη ο λαός της πόλης κατέβηκε στους δρόμους καταγγέλοντας αυτούς που θυσίασαν στον βωμό του κέρδους τους 57 επιβάτες της Hellenic Train. 

Από τον χώρο του Παραρτήματος φοιτητικοί σύλλογοι, σωματεία και σχήματα εργαζομένων ξεκίνησαν για να ενωθούν με τους υπόλοιπους διαδηλωτές στην πλατεία Όλγας που ήταν από νωρίς γεμάτη κόσμο. Τα τρακτέρ που είχαν μπει στην κεφαλή της διαδήλωσης θύμισαν περισσότερο το κύκνειο άσμα του αγροτικού αγώνα της περιοχής παρά την κλιμάκωση του, τώρα που οι διαθέσεις των εργαζομένων και των φοιτητών δείχνουν προς μια κατεύθυνση αγωνιστική. 

Η πορεία που ακολούθησε πέρασε μπροστά από τον σταθμό του ΟΣΕ όπου συνάντησε ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις μπροστά από το κτήριο. Πρόκληση για τους διαδηλωτές ήταν και η προσπάθεια τρομοκράτησης από την αστυνομία που περικύκλωσε την "ουρά" της διαδήλωσης για μεγάλο μέρος της διαδρομής της.

Η Ταξική Πορεία και οι Αγωνιστικές Κινήσεις κατέβασαν δύο διακριτά μπλοκ που ξεκίνησαν από το Παράρτημα με συνθήματά καταγγελίας της εγκληματικής πολιτικής που επιβάλλεται εις βάρος του λαού και της νεολαίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ηράκλειο | Μεγάλη και μαζική η σημερινή απεργιακή διαδήλωση στο Ηράκλειο

0

Με πολύ μεγάλη μαζική συμμετοχή η σημερινή απεργία και διαδήλωση στο Ηράκλειο.

Αν και το πασοκοκρατούμενο εργατικό κέντρο Ηρακλείου δεν συμμετείχε και οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα δεν είχαν τη δυνατότητα συμμετοχής, εκτός από λίγα πρωτοβάθμια σωματεία. 

Έτσι παρά τα εμπόδια των ξεπουλημένων εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ και του ΕΚΗ, οι εργαζόμενοι με την μεγάλη συμμετοχή τους έδειξαν ότι το πρόβλημα δεν είναι στη βάση αλλά στην ηγεσία του εργατικού κινήματος. Μια ηγεσία που είναι απέναντι και ενάντια σε αυτούς που υποτίθεται εκπροσωπεί, και που το μόνο που την ενδιαφέρει και την απασχολεί είναι να φρενάρει το κίνημα, να σπείρει την απογοήτευση και να αναπαράγει την ιδεολογία του "δεν γίνεται τίποτα".

Μεγάλη ήταν η συμμετοχή της νεολαίας, μαθητών και φοιτητών. Επίσης των εκπαιδευτικών, των νοσοκομειακών, ιδιωτικών υπαλλήλων αλλά και των οδηγών ταξί. 

Η ταξική πορεία με παρέμβαση της το βράδυ της Τρίτης στην πλατεία λιονταριών με πανό, ντουντούκα, προκήρυξη καλούσε τον λαό του Ηρακλείου σε συμμέτοχή στην σημερινή  απεργία και συγκέντρωση. Στην πορεία συμμετείχε με μαζικό και μαχητικό μπλοκ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη | Μαζική απεργιακή πορεία καταγγελίας της αντιλαϊκής πολιτικής

0

Μεγάλη απεργιακή πορεία στη Θεσσαλονίκη, με συμμετοχή λαού και νεολαίας. Χιλιάδες, κυρίως νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις, αλλά και πολλοί καθηγητές από το δημόσιο τομέα συμμετείχαν στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Σημαντική και δυναμική η παρουσία της νεολαίας, που για ακόμα μια φορά δείχνει τις αναζητήσεις και διαθέσεις αγώνα.

Στην πορεία κυριάρχησε από αρκετές δυνάμεις το ζήτημα των Τεμπών, κάτι το οποίο ήταν διάχυτο σε πολύ κόσμο που συμμετείχε, από την μεριά όμως της Ταξικής Πορείας και των Αγωνιστικών Κινήσεων έγινε προσπάθεια να μπολιαστεί αυτή η οργή με ταξικά χαρακτηριστικά και ειδικά με το ζήτημα των ΣΣΕ και των μισθών, που άλλωστε ήταν (αρχικά) το βασικό ζήτημα της απεργίας.

Γίνεται φανερό ότι η οργή αυτή μένει «στον αέρα», καθώς δεν υπάρχει σχεδιασμός για τη συνένωση και τη συνέχιση των αγώνων. Ίσα-ίσα, λίγο πριν απεργία είχαμε τη λήξη των αγροτικών κινητοποιήσεων, ενώ ούτε στην εκπαίδευση υπήρξε κοινός σχεδιασμός καταλήψεων και απεργιών. Έτσι η σημερινή απεργία είχε και το στοιχείο του «αγωνιστικού κλεισίματος», με παραπομπή στις εκλογές.

Για ακόμα μια φορά, η στάση του ΕΚΘ μπορεί να χαρακτηριστεί απεργοσπαστική. Κήρυξε την τελευταία στιγμή, για τα μάτια του κόσμου, μια 4ωρη στάση εργασίας. Όμως, σημαντικός αριθμός εργαζόμενων κατόρθωσε να απεργήσει μέσω των κλαδικών σωματείων του, παρά το κλίμα εργοδοτικής τρομοκρατίας που υπάρχει το τελευταίο διάστημα στην πόλη, με πολλές απολύσεις.

Οι απεργιακές συγκεντρώσεις ήταν ουσιαστικά δύο. Αυτή της Καμάρας όπου συγκεντρώθηκαν δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, της αναρχίας, και κάποια σωματεία/φορείς, και αυτή των σωματείων του ΠΑΜΕ στο Άγαλμα Βενιζέλου, όπου συμμετείχαν επίσης κάποιες δυνάμεις της αριστεράς. Οι δύο πορείες συναντήθηκαν στον ΟΣΕ, όπου με ασήμαντη αφορμή η αστυνομία άρχισε να ρίχνει χημικά. Ακολούθησε «αντιπαράθεση» τμήματος της αναρχίας με τα ΜΑΤ, με αποτέλεσμα το κυνήγι της πορείας μέχρι και την περιοχή της Καμάρας. Τα μπλοκ της Ταξικής Πορείας και των Αγωνιστικών Κινήσεων κινήθηκαν περιφρουρημένα, καταλήγοντας στην πλατεία του ΕΚΘ.

Η Ταξική Πορεία και οι Αγωνιστικές Κινήσεις συμμετείχαν στη συγκέντρωση της Καμάρας με συγκροτημένα μπλοκ. Οι δυνάμεις της Ταξικής Πορείας συμμετείχαν το πρωί σε απεργιακές συγκεντρώσεις των σωματείων, όπως αυτή της Teleperformance και αλλού, και διοργάνωσαν παρεμβάσεις για τη μαζικοποίηση της απεργίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ