Πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στις 13/02/26 ανοικτή συζήτηση την οποία κάλεσε η Γαλλική οργάνωση OCML-VP (Οργάνωση Κομμουνιστών Μαρξιστών Λενινιστών – Προλεταριακός Δρόμος) με θέμα «Κίνδυνος πολέμου -η ελπίδα στην επανάσταση». Μια εκδήλωση, αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική στην προοπτική της οικοδόμησης ενός αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και της αλληλεγγύης των λαών.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν επίσης από τη Γαλλία οι οργανώσεις Unite Communiste (Ένωση Κομμουνιστών) και Reconstruction Communiste (Κομμουνιστική Ανασυγκρότηση), το ΚΚΕ (μ-λ) . Από την Κολομβία μέσω διαδικτύου η Ένωση Κομμουνιστών Εργατών (μαρξιστική- λενινιστική -μαοϊκή) καθώς και οργανώσεις στήριξης του αγώνα στις Φιλιππίνες.
Τόσο οι εισηγήσεις όσο κ η συζήτηση που ακολούθησε με παρεμβάσεις των παρευρισκόμενων επικεντρωθήκαν στην ανάλυση της πολιτικής κατάστασης τόσο στη Γαλλία αλλά και διεθνώς καθώς και στο καθήκον των κομμουνιστών να δυναμώσουν την πάλη τους ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, αλλά και η προσπάθεια οικοδόμησης ενός πλατιού αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου πάλης και αλληλεγγύης των λαών.
Τόσο η παρουσία των συντρόφων του ΚΚΕ(μ-λ) όσο και η εισήγηση στην συνάντηση έτυχαν πολύ θετικής αποδοχής. Στα πλαίσια της συνάντησης δόθηκε η ευκαιρία να ανταλλαχτούν απόψεις και εκτιμήσεις για τη διεθνή και εγχώρια κατάσταση με τις οργανώσεις των Γάλλων κομμουνιστών.
Πιστεύουμε ότι τέτοιου περιεχομένου εκδηλώσεις, όπως και αντίστοιχα η Αντιπολεμική – Αντιιμπεριαλιστική Συνάντηση στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 2025, βοηθάνε στην οικοδόμηση ενός αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των λαών που θεωρούμε ότι είναι κεντρικό καθήκον.
Ακολουθεί η τοποθέτηση του ΚΚΕ (μ-λ) στην εκδήλωση:
1. Ζούμε στην εποχή της γενικευμένης και κλιμακούμενης επίθεσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης, των λαών και της νέας γενιάς παγκόσμια. Στην εποχή, ταυτόχρονα, των αναρίθμητων εγκλημάτων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε όλες τις γωνιές της γης, της κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που μακελεύουν λαούς, καταληστεύουν και κομματιάζουν χώρες. Ο αρνητικός ταξικός συσχετισμός δύναμης για τον κόσμο της εργασίας, κληροδότημα της ήττας του επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος, που συντελέστηκε τον προηγούμενο αιώνα, αποτελεί το βάθρο αυτής της επίθεσης και αυτής της εκστρατείας λεηλασίας. Τροφοδοτεί τις πιο άγριες και εκμεταλλευτικές τάσεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, που νομίζουν ότι παίζουν χωρίς αντίπαλο, μπροστά στις αδύναμες ακόμα επαναστατικές προσπάθειες για το άνοιγμα ενός νέου, νικηφόρου κύκλου του κομμουνιστικού κινήματος.
2. Ο ιμπεριαλισμός αναδεικνύεται ξανά ως ο καπιταλισμός στο τελευταίο στάδιο σήψης του, που αφήνει από όπου περάσει ερήμωση και καταστροφή. Έχουν καταρριφθεί με πάταγο τα ιδεολογήματα των κάθε λογής αστών και ρεφορμιστών απολογητών του περί της υποτιθέμενης «παγκοσμιοποίησης», της μετατροπής του κόσμου σε «πλανητικό χωριό». Η πραγματικότητα έχει ανασκευάσει και τις δήθεν ριζοσπαστικές εκδοχές αυτών των θεωρημάτων, που ανακάλυπταν νέα μετα-ιμπεριαλιστικά στάδια του καπιταλισμού.
3. Η οικονομική κρίση του καπιταλισμού έχει μετατραπεί σε γενικευμένη και έχει καταστεί αξεπέραστη, γιατί η οικονομία έχει συναντηθεί με την πολιτική. Γιατί συμπλέκεται με την παρόξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, παράγοντας διαρκώς εκρηκτικά αδιέξοδα και αντιφάσεις.
4. Όπως σημειώναμε στην τελευταία, 10η Συνδιάσκεψή μας: «Στο επίκεντρο των αιτιών αυτής της κατάστασης βρίσκεται η αδυσώπητη πάλη των βασικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας, για την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Αυτή η διαπάλη είναι που σπρώχνει στη στρατιωτικοποίηση των οικονομιών, στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Αυτός ο άγριος ανταγωνισμός των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αναστατώνει και ματώνει τις εργαζόμενες μάζες, χώρες, περιοχές, απειλεί τον πλανήτη ολόκληρο φέρνοντας στο προσκήνιο τον γενικευμένο πόλεμο και τον πυρηνικό όλεθρο! Κι αυτό διότι, αν και παραμένουν οι επισημάνσεις μας για το όριο που βάζει η πυρηνική ισορροπία, αυτό το όριο όχι μόνο πλησιάζεται ολοένα και περισσότερο, αλλά αναζητούνται αγωνιωδώς -από τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία- οι προϋποθέσεις ξεπεράσματός του. Από δίπλα, και κυρίως από πίσω από τις βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, βρίσκονται οι δεύτερης τάξης δυτικοευρωπαίοι και ιάπωνες ιμπεριαλιστές, που παλεύουν να αναβαθμίσουν θέση και ρόλο, αν προσμετρηθούν σε έναν από τους βασικούς διεκδικητές της παγκόσμιας κυριαρχίας και -σ’ αυτή την φάση τουλάχιστον- στις ΗΠΑ.
Από κει και πέρα, μια σειρά περιφερειακές δυνάμεις, με μεγαλύτερες ή μικρότερες δυνατότητες (Ινδία, Βραζιλία, Ιράν), επιχειρούν να βγουν από την αφάνεια του 20ου αιώνα, εκμεταλλευόμενες τα κενά του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για να προβάλλουν τις φιλοδοξίες τους.»
5. Εκτιμούμε ότι έχουμε εισέλθει ανεπιστρεπτί σε μια φάση προετοιμασίας των όρων του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πορεία αυτή θα είναι σίγουρα αιματηρή και γεμάτη αντιφάσεις, αλλά είναι μια αμετάκλητη πραγματικότητα που οφείλουν να αντιμετωπίσουν οι εργατικές-λαϊκές μάζες και το λαϊκό κίνημα σε όλο τον κόσμο. Σημαντικός σταθμός για την είσοδο σε αυτήν την περίοδο ήταν το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία. Πρόκειται για έναν πόλεμο άδικο, μια αντιπαράθεση του ρώσικου ιμπεριαλισμού με τη Δύση -και κυρίως τις ΗΠΑ- δια του πληρεξούσιού της, του καθεστώτος Ζελένσκι. Ο πόλεμος αυτός, με παγκόσμια στρατηγικά διακυβέυματα για τις συγκρουόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, έχει παραγάγει τεράστια καταστροφή και εκατόμβες νεκρών και αποτελεί βασικό εργαστήριο για τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για τη γενικευμένη-παγκόσμια αναμέτρηση. Οι εξελίξεις του τελευταίου έτους γύρω από αυτόν, μάλιστα, έχουν πετάξει στα σκουπίδια τις ανόητες προσεγγίσεις που εμφανίστηκαν με την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τραμπ και έβλεπαν το προσπέρασμα της σύγκρουσης αυτής και την αρχή μιας περιόδου ειρηνικής συνεννόησης και μοιρασιάς μεταξύ του αμερικάνικου και του ρώσικου ιμπεριαλισμού. Στην πραγματικότητα, έχει γίνει φανερό ότι κάθε πλευρά επιδιώκει να διαμορφώσει όρους προς όφελός της για την αναβάθμιση της αντιπαράθεσης και την επιθετική τροποποίηση των όρων του πολέμου. Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενη της εξελισσόμενης διαπραγμάτευσης που άνοιξε με πρωτοβουλία της νέας διοίκησης των ΗΠΑ. Σε αυτές τις συνθήκες, ακόμα και μια προσωρινή και εύθραυστη ανάπαυλα είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν μπορεί να επιτευχθεί.
6. Η αμερικανική υπερδύναμη συμπεριφέρεται σαν ένα στριμωγμένο θηρίο. Έχει διαπιστώσει εδώ και καιρό την αναντιστοιχία των μέσων που διαθέτει με την επίτευξη των στόχων που θα την οδηγούσαν στην κατάκτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Επείγεται να αντιμετωπίσει αποφασιστικά και γρήγορα την σχετική αποδυνάμωσή της έναντι των ανταγωνιστών της σε Ρωσία και Κίνα. Δεν είναι καθόλου διατεθειμένη να παραιτηθεί από την πρώτη θέση στο παγκόσμιο ταμπλό και τον στόχο της παγκόσμιας ηγεμονίας/κυριαρχίας και γι’ αυτό και σπρώχνεται στις πιο επικίνδυνες και τυχοδιωκτικές επιλογές. Έχει κηρύξει μια πραγματική εκστρατεία πολέμου σε ολόκληρο τον πλανήτη, που συνοδεύεται από την ένταση της φασιστικοποίησης, την προώθηση των πιο σκληρών πολιτικών καταπίεσης και ανελευθερίας των λαϊκών μαζών στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αλλά και την τροφοδότηση αντίστοιχων τάσεων και στον υπόλοιπο κόσμο. Αποτελεί τον πρωταγωνιστή της πορείας προετοιμασίας των όρων για τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον μεγαλύτερο εχθρό των λαών. Και η διοίκηση Τραμπ δεν είναι παρά μια τακτική εκδοχή αυτής της στρατηγικής, όπως αποτυπώθηκε και στην πρόσφατη έκθεση «Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ, που υπηρετείται εξίσου και από την έτερη πλευρά του αμερικανικού κατεστημένου.
7. Μια σειρά από κρίσιμα πεδία του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, από τον Αρκτικό Κύκλο και τη Λατινική Αμερική έως και τον Ινδο-Ειρηνικό και από την Αφρική και τα Βαλκάνια έως τη Μέση Ανατολή και το Ιράν, μπαίνουν στο μάτι του κυκλώνα στο πλαίσιο ακριβώς αυτού του γενικευμένου πολεμικού βηματισμού. Ταυτόχρονα, είναι σαφές ότι υπάγονται γεωστρατηγικά στο μεγάλο μέτωπο της Ουκρανίας, ενώ είναι πολλά αυτά που πρέπει να προχωρήσουν για να προσεγγιστούν οι στόχοι των ΗΠΑ, την ίδια στιγμή που οι ανταγωνιστές τους δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια. Το σίγουρο είναι ότι οι λαοί όλων αυτών των περιοχών μπαίνουν στο στόχαστρο, με κίνδυνο να πληρώσουν ακόμα βαρύτερο τίμημα. Το βλέπουμε στο Ιράν, με την κλιμάκωση της στρατιωτικής πίεσης και τις οργανωμένες προσπάθειες εκμετάλλευσης του δίκαιου ξεσπάσματος των λαϊκών μαζών ενάντια σε ένα τυραννικό καθεστώς από τις ΗΠΑ και το σιωνιστικό μαντρόσκυλό τους. Το βλέπουμε στην Παλαιστίνη, με τις προσπάθειες νεκρανάστασης των συμφωνιών του Αβραάμ και το Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ να εντάσσονται στον στόχο θαψίματος της ένδοξης παλαιστινιακής υπόθεσης. Σε πείσμα των ιμπεριαλιστών και των αντιδραστικών, όμως, ο παλαιστινιακός λαός επιμένει στην ένοπλη πάλη του, θρυμματίζοντας στην πράξη τις ψευδαισθήσεις για υποτιθέμενη συνύπαρξη με το σιωνιστικό κράτος και για «ειρηνικές λύσεις» μέσω του ΟΗΕ.
8. Ο έλεγχος του δυτικού ημισφαιρίου αναδεικνύεται σε πρωταρχικό στόχο για το προχώρημα της πολεμικής πορείας της αμερικανικής υπερδύναμης. Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσεται και η πρόσφατη μαφιόζικη επιδρομή και απαγωγή του προεδρικού ζεύγους στη Βενεζουέλα, καθώς και η ευρύτερη κλιμάκωση της πίεσης στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, τη θεωρούμενη από τις ΗΠΑ ως «πίσω αυλή τους». Φυσικά, αποτελεί μεγάλη υποτίμηση των γεγονότων και οικονομίστικη υπεραπλούστευση ότι όλα αυτά έγιναν «για τα πετρέλαια» της Βενεζουέλας, όπως ακούγεται συχνά. Η πειρατική ενέργεια των ΗΠΑ πρώτα και κύρια, υπηρετούσε τον βασικό και ομολογημένο στόχο τους για την περιοχή: τον πλήρη εξοβελισμό των αντιπάλων τους, της Ρωσίας και της Κίνας.
Οι τελευταίες εξελίξεις αποκάλυψαν για άλλη μια φορά, με επώδυνο τρόπο για τους λαούς της περιοχής, το μέγεθος των αυταπατών που καλλιέργησαν μια σειρά από ρεφορμιστικές και νεομαρξιστικές δυνάμεις, πλασάροντας το αφήγημα του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα». Στην πραγματικότητα, οι ηγεσίες στις χώρες εκείνες ξεσκεπάζονται ξανά ως εκφραστές μερίδων των αρχουσών τάξεων που επεδίωξαν να επαναδιαπραγματευτούν τις σχέσεις τους με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σε βάρος των συμφερόντων των εργατικών και λαϊκών μαζών.
9. Για να μετατρέψουν σε ορμητήριό τους το δυτικό ημισφαίριο, οι ΗΠΑ απαιτούν την πλήρη ευθυγράμμιση και στοίχιση των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, εντός και εκτός ΕΕ. Εκβιάζουν τους συμμάχους-ανταγωνιστές τους στην Ευρώπη, με όπλο τη στρατηγική ομπρέλα που οικοδομήθηκε μεταπολεμικά και που εξακολουθούν να τους παρέχουν. Θέλουν ένα ΝΑΤΟ πλήρως υποταγμένο στις αμερικανικές κατευθύνσεις, μια Δύση στα δικά τους μέτρα και αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο των ασκούμενων εκβιασμών στο οικονομικό-πολιτικό-διπλωματικό και, κυρίως, στο γεωστρατηγικό επίπεδο.
10. Οι ΗΠΑ θέλουν τη Γροιλανδία, όχι για τις σπάνιες γαίες (η εκμετάλλευσή τους αποτελεί τριτεύον ζήτημα και υπάρχουν πολλά ερωτηματικά για αυτήν), όπως εν χορώ γράφουν οι αστοί αναλυτές και οι οικονομιστές στην Αριστερά. Είναι γνωστό ότι διαδρομή ΗΠΑ-Γροιλανδία-Ρωσία είναι η συντομότερη για τους διηπειρωτικούς πυραύλους. Επίσης, το Βόρειο Πέρασμα (θαλάσσια διαδρομή που ενώνει Άπω Ανατολή, Ρωσία με Ευρώπη) είναι συντομότερο κατά 40% από τη διαδρομή μέσω της διώρυγας του Σουέζ.
Οι ΗΠΑ, λοιπόν, θέλουν τη Γροιλανδία για γεωστρατηγικούς λόγους. Θέλουν να την μετατρέψουν σε προχωρημένο τμήμα του «Χρυσού Θόλου». Στόχος είναι να μεγιστοποιηθεί η αποτελεσματικότητα της πυρηνικής αποτροπής τους (κυρίως έναντι της Ρωσίας, αλλά και της Κίνας), αλλά και να αποκτήσουν πλεονέκτημα στο πλαίσιο του εφιαλτικού δόγματος του πρώτου πυρηνικού πλήγματος. Παράλληλα, η προβολή ισχύος τους θα απλώνει και θα κάνει ακόμα πιο βαριά τη «σκιά» της γεωστρατηγικής υπεροχής των ΗΠΑ έναντι της ιμπεριαλιστικής ΕΕ.
11. Οι αντίπαλες των ΗΠΑ ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η Ρωσία και η Κίνα, κινούνται σύμφωνα με τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα. Είναι επικίνδυνες και εχθρικές προς τους λαούς. Επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν τις επιτυχίες τους και τα δεδομένα που έχουν διαμορφώσει τις τελευταίες δεκαετίες και μπαίνουν λυσσαλέα στη διαπάλη για την παγκόσμια ηγεμονία.
12. Οι σύμμαχοι της εργατικής τάξης και των λαών του πλανήτη για την ανακοπή της εφιαλτικής πορείας των πραγμάτων που περιγράψαμε δεν βρίσκονται μέσα στις άρχουσες τάξεις και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Η αντίληψη για «καλούς» ιμπεριαλιστές, που προωθούν μια σειρά από αριστερές πολιτικές δυνάμεις, είναι ολέθρια και επιζήμια για το κίνημα. Η θεώρηση αυτή φτάνει να αναιρέσει κάθε έννοια της λενινιστικής αντίληψης για τον ιμπεριαλισμό, παρουσιάζοντας έναν μοναδικό ιμπεριαλιστικό δυτικό πόλο, που δήθεν κινείται μόνος του και είναι ο αποκλειστικός εχθρός. Καταλήγει στην περιθωριοποίηση των εργατικών-λαϊκών μαζών και την άρνηση του πρωταγωνιστικού ρόλου που πρέπει να παίξουν στις εξελίξεις, αποδίδοντας σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και αντιδραστικές τάσεις «αντιιμπεριαλιστικές» αρμοδιότητες. Επιμένουμε ότι οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες. Οι λαοί μπορούν να νικήσουν μόνο με τη στήριξη στις δικές τους δυνάμεις.
13. Πραγματικό φραγμό στα σχέδια των ιμπεριαλιστών μπορεί και πρέπει να βάλει το αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό μέτωπο της εργατικής τάξης και των λαών! Φυσικά, με διαφορετικό τρόπο τίθενται τα καθήκοντα για τους επαναστάτες και κομμουνιστές σε κάθε χώρα, ιδιαίτερα με βάση το αν παλεύουν σε χώρες ιμπεριαλιστικές ή εξαρτημένες. Η πάλη μας όμως σε τελική ανάλυση είναι κοινή: Πρέπει και μπορεί να χτυπήσει παντού αντιπολεμικός συναγερμός, να οργανωθούν απεργίες, διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, τα τερατώδη εξοπλιστικά προγράμματα, την εμπλοκή χωρών στα μέτωπα της αντιπαράθεσης. Να ευνοήσουμε την εκδήλωση της αλληλεγγύης στους λαούς που μάχονται, όπως στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό. Να πολλαπλασιάσουμε τις οδούς επικοινωνίας μας, τις κοινές πρωτοβουλίες μας, να αναβαθμίσουμε τον συντονισμό των προσπαθειών μας. Να προβάλλουμε τη φιλία, την αλληλεγγύη, την κοινή πάλη των λαών, κόντρα στα πολεμοκάπηλα και εθνικιστικά κηρύγματα!
14. Καθήκον των επαναστατικών και κομμουνιστικών δυνάμεων, όσο μικρές και αν είναι στην παρούσα φάση οι δυνατότητές τους, είναι να παίξουν πρωτοπόρο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Αυτό απαιτούν από εμάς οι εξελίξεις, είναι ανάγκη ζωής του προλεταριάτου και των μαζών. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η πάλη αυτή θα αποτελέσει σημαντικό πεδίο για τη σύνδεσή μας με την εργατική τάξη και τον λαό. Οι αγώνες, τα ξεσπάσματα, οι εξεγέρσεις των μαζών σε όλον τον κόσμο, άλλωστε, είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι διαθέσεις των μαζών να αντισταθούν απέναντι στη βαρβαρότητα είναι το πιο σημαντικό υλικό για τη συγκρότηση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, το οποίο αποτελεί ταυτόχρονα και μια κρίσιμη και αναγκαία προϋπόθεση για την ανασύσταση του επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος της εποχής μας.
