Καλή αγωνιστική χρονιά!

0

Οσο τα παιδιά θα συνεχίσουν να ονειρεύονται τον Αϊ-Βασίλη,

τόσο η καταπίεση θα γεννά κάθε ημέρα, κάθε λεπτό, την αντίσταση και το πάθος για ελευθερία σε όλο τον κόσμο!

Και όσο αυτό το πάθος θα μεγαλώνει τόσο οι αστοί, οι ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους, θα τρομοκατούνται από αυτά τα παιδιά! 

Και τότε εμείς θα γινόμαστε ακόμη περισσότεροι!

Μέχρι τη νίκη!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με αφορμή μια επίσκεψη στο Άουσβιτς… Ναζισμός-φασισμός: Ο πιο στυγνός και άγριος καπιταλισμός!

2

Πρόσφατα, στο πλαίσιο μιας εκδρομής διακοπών στην Πολωνία, επισκέφτηκα τα ναζιστικά στρατόπεδα «Άουσβιτς 1» και «Άουσβιτς 2» (Μπιρκενάου) στην ομώνυμη (στα πολωνικά) πόλη Οσβιέντσιμ. Δύο απ΄ τα πολλά (γνωστά και μη) στρατόπεδα – κολαστήρια που δημιούργησαν οι ναζί στην κατεχόμενη Πολωνία. Πάρα πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί γι’ αυτά, πολλές αναφορές και μαρτυρίες υπάρχουν, τόσο σχετικά με το Άουσβιτς, όσο και με τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης και για τη θηριωδία του ναζιστικού τέρατος ενάντια στους λαούς.

Σ΄ αυτό εδώ το σχόλιο θα ήθελα περισσότερο να σταθώ στο τι μπορεί να καταλάβει ο επισκέπτης, με βάση αυτά που έβλεπε και άκουγε στο χώρο (και πολλές φορές «πίσω» απ΄ αυτά που έβλεπε και άκουγε), όχι μόνο για τη φρικιαστική θηριωδία, αλλά και για το τι ήταν αυτό που γέννησε, ανέδειξε και στήριξε το φασισμό και το ναζισμό. Και ποιόν υπηρέτησαν αυτοί, με την σειρά τους, με την αντίληψη και τη δολοφονική πρακτική τους. Στο ότι δηλαδή ο φασισμός κι ο ναζισμός, όχι μόνο ήταν συστημικό προϊόν, αλλά αποτέλεσε και την πιο ωμή έκφραση της ταξικής εκμεταλλευτικής και καταπιεστικής κοινωνίας, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού – μια και μιλάμε για τη σύγχρονη ιστορία – και πως αυτό γίνεται φανερό από πολλές πλευρές. Εκτός απ΄ τη γνωστή πλευρά, που τη βλέπουμε και σήμερα να καλλιεργείται κι όχι μόνο απ΄ τους «καθαρούς» νέο-ναζί, αλλά κι απ΄ τον ίδιο τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο, της υποδαύλισης δηλαδή του φυλετικού και εθνικιστικού μίσους ανάμεσα στους λαούς, του ρατσιστικού δηλητηρίου μέσα στην εργατική τάξη, σύμφωνα με την οποία εάν χθες «υπάνθρωποι» ή έστω εχθροί ήταν οι Εβραίοι (ή οι μαύροι στις ΗΠΑ, τη Ν. Αφρική και αλλού), σήμερα μπορεί να είναι - στη χώρα μας για παράδειγμα - οι Πακιστανοί, οι Αφγανοί, ο Σύριοι, (παλιότερα οι Αλβανοί), οι γειτονικοί λαοί… Είναι η γνωστή πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», την οποία οι ναζί την προχώρησαν παραπέρα, φτάνοντάς την σε άλλα επίπεδα: Στην άγρια καταπίεση και τη γενοκτονία εκατομμυρίων ανθρώπων, που αντιμετωπίζονταν ως «μάζα υπανθρώπων», «αναλώσιμοι» και «αξιοποιήσιμοι» απ’ την «ελίτ» της «άριας φυλής». Βέβαια και η λογική και η πρακτική των κάθε είδους αποικιοκρατών και των σημερινών ιμπεριαλιστών εισβολέων δε διαφέρει και πολύ απ΄ αυτό.

Στα στρατόπεδα του Άουσβιτς βρέθηκαν ως μελλοθάνατοι κρατούμενοι, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως Εβραίοι, αλλά και Πολωνοί (θεωρούνταν κι αυτοί «κατώτερης ράτσας», απ΄ τους ναζί), Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, πολιτικοί κρατούμενοι (κομμουνιστές και άλλοι αντιστασιακοί αγωνιστές), Ρομά, ομοφυλόφιλοι, ιεχωβάδες και κάποιοι λίγοι ποινικοί. 1.100.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εκεί.

Το στρατόπεδο «Άουσβιτς 1» ήταν ένα παλιό στρατόπεδο του πολωνικού στρατού όπου οι ναζί το μετέτρεψαν σε κολαστήριο, στα μέσα του 1940, με 12-20 χιλιάδες κρατούμενους, κάθε φορά. Είναι αυτό με τη γνωστή επιγραφή στην είσοδο του «Η εργασία απελευθερώνει» (μάλλον, η εργασία προς όφελος των εκμεταλλευτών και καταπιεστών, σκλαβώνει και δολοφονεί!). Διασώζονται τα κτίρια - στρατώνες με τους θαλάμους να έχουν διάφορα «εκθέματα». Όπως τις κενές μεταλλικές κονσέρβες που περιείχαν το δολοφονικό αέριο Zyklon B (Κυκλώνας Β), με υδροκυάνιο, που έριχναν στους θαλάμους αερίων, και το οποίο παρήγαγαν οι μεγάλες χημικές και φαρμακευτικές βιομηχανίες IG FARBEN και DEGUSA. Τα αντικείμενα χρήσης (βαλίτσες, παπούτσια, γυαλιά). ‘Η μέρη του ανθρώπινου σώματος (πχ μαλλιά) των κρατούμενων, τα οποία ενώ ο επισκέπτης βλέπει σε τεράστια πληθώρα (συνολικού βάρους 2 τόνων), αποτελούν μόνο ένα …πολύ μικρό δείγμα. Αυτά

…«αξιοποιούνταν», για παράδειγμα στην υφαντουργία, (γίνονταν… χαλιά) και στέλνονταν στη Γερμανία. Εδώ – πέρα απ’ τη φρίκη – βλέπει κανείς τη λογική που θέλει τον άνθρωπο «αναλώσιμο» και αντικείμενο απόλυτης «αξιοποίησης». Σε άλλο σημείο βλέπει κανείς τους θαλάμους αερίων και τους φούρνους – κατασκευασμένους από την εταιρεία «Τοπφ και Υιοί» - που διασώθηκαν, γιατί δεν πρόλαβαν οι ναζί να τους καταστρέψουν, όπως έκαναν στο «Άουσβιτς 2», για να μην γίνουν γνωστές οι θηριωδίες τους, πέφτοντας στα χέρια του Κόκκινου Στρατού όταν πλησίαζε. Στους εξωτερικούς χώρους θα δει κανείς το σημείο συγκέντρωσης των κρατουμένων όπου μπορούσαν να περιμένουν με τις ώρες εάν κάποιος έλλειπε στο προσκλητήριο για μετάβαση στους χώρους εργασίας, αλλά και το σημείο δημόσιας εκτέλεσης (για …παραδειγματισμό) όσων επιχειρούσαν να δραπετεύσουν και πιάστηκαν…

Το «Άουσβιτς 2» ή Μπιρκενάου, είναι ένας τεράστιος χώρος, που το 1944 έφτασε να έχει πάνω από 90.000 κρατούμενους και ξεκίνησε να κατασκευάζεται το φθινόπωρο του 1941, στο χώρο του χωριού Μπζέζινκα μετά την εκκένωσή του απ’ τους Πολωνούς κατοίκους του. Η κατασκευή του έγινε γιατί το «Αουσβιτς 1» δεν κάλυπτε πλέον τις… ανάγκες των ναζί. Εκεί θα δει κάποιος τις ράγες όπου έφταναν τα τραίνα που μετέφεραν – κατά κύματα - δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους (κύρια Εβραίους), σε βαγόνια που προορίζονταν για… ζώα, ασφυκτικά στοιβαγμένους και χωρίς νερό, φαγητό και τουαλέτα, επί ημέρες ή και βδομάδες μέχρι να φτάσουν στον …προορισμό τους, στο Άουσβιτς. Πάρα πολλοί πέθαιναν πριν φτάσουν… Εδώ θα αντιληφθεί κανείς – πέρα απ΄ τη συνέχεια της φρίκης – την αποθέωση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης και την αντιμετώπιση εκατομμυρίων ανθρώπων ως «εργαλείων» εργασίας, χωρίς ανάγκες και με μηδενικό εργατικό κόστος. Την απόλυτη – μέχρι θανάτου! – εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Τι αποθέωση της λογικής του καπιταλισμού! Όλα ξεκινούσαν με τη λεγόμενη «διαλογή». Μια επιτροπή των ναζί, με συμμετοχή γιατρού, ξεχώριζε τους ικανούς για εργασία αυτών που έφταναν με τα τραίνα, απ’ όσους δεν θεωρούνταν ικανοί (παιδιά, έγκυες γυναίκες, ηλικιωμένοι, ανάπηροι και άρρωστοι) οι οποίοι στέλνονταν στο διπλανό δάσος και εκτελούνταν αμέσως ή τους πήγαιναν στους θαλάμους αερίων. Βλέπετε όσοι απ΄ τους ανθρώπους δεν μπορούσαν να είναι «παραγωγικοί» για το γερμανικό ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και το (στρατιωτικοποιημένο) κράτος του, έπρεπε να πεθάνουν! Όπως και όποιοι δεν άντεχαν, από ένα σημείο και μετά, την εξαντλητική εργασία και τους όρους της, τις ατελείωτες ώρες εργασίας, με ελάχιστο και σάπιο φαγητό, με απόλυτα αυστηρά καθορισμένες ώρες και χρόνο… τουαλέτας, που η παραβίασή τους τιμωρούνταν με… εκτέλεση. Το βράδυ κοιμόντουσαν 1.000 άτομα σε κάθε θάλαμο που προορίζονταν για στάβλοι, ανά… 10 σε κάθε κρεβάτι (30 σε κάθε τριάδα κρεβατιών το ένα πάνω στο άλλο), ανάμεσα σε ποντίκια και σ΄ αυτούς που… πέθαιναν.

Και που δούλευαν όλα αυτά τα «εργατικά χέρια»; Μα σε μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, γνωστές και μη, στρατιωτικοποιημένες και μη, χημικών, όπλων, ενδυμάτων, αλλά και σε κατασκευές και σε «έργα» του ναζιστικού κράτους. KRUPP, BAYER, MERCEDES, SIEMENS, IBM (αυτή μάλιστα κατασκεύαζε τα τατουάζ “barcode” με τα οποία στάμπαραν τους κρατούμενους), AUDI, BMW, Volkswagen και πολλές άλλες καπιταλιστικές βιομηχανίες, η ίδια η ιμπεριαλιστική αστική τάξη της Γερμανίας, στήριξε και ανέδειξε τους ναζί που επέβαλλαν την πιο άγρια καταπίεση και εκμετάλλευση, δείχνοντας έμπρακτα μέχρι που μπορεί να φτάσει η μισάνθρωπη, αντιλαϊκή δολοφονική μανία του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος. Μέχρι και τα «πειράματα» του Μέγκελε είχαν τη «λογική» της δοκιμής φαρμάκων σε ανθρώπους, προς όφελος των φαρμακοβιομηχανιών.

Το Γενάρη του 1945, ο Κόκκινος Στρατός καταλαμβάνει το Άουσβιτς και απελευθερώνει τους 7.500 κρατούμενους που επέζησαν. Ο διοικητής του Άουσβιτς, Ρούντολφ Ες (συνονόματος με τον άλλο γνωστό ναζί «αναπληρωτή φύρερ») ο οποίος διέμενε με την οικογένειά του σε μια βίλα, δίπλα στο στρατόπεδο, καταδικάστηκε και κρεμάστηκε τον Απρίλη του 1947 σε χώρο στην είσοδο του «Άουσβιτς 1». Το σύστημα όμως που γέννησε το ναζιστικό τέρας επιζεί ακόμα. Γι' αυτό και δεν αρκεί μόνο η ιστορική μνήμη, δεν αρκεί μόνο η ρήση του ισπανού φιλοσόφου πως «Όποιος ξεχνά την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει», που υπάρχει σε επιγραφή στο χώρο του Άουσβιτς 1. Γιατί στο αφελές «αναπάντητο» ερώτημα του συμπαθούς ξεναγού, «γιατί έγιναν όλα αυτά, από ανθρώπους, σε ανθρώπους» υπάρχει απάντηση και στο γιατί έγιναν και στο πως θα αποφευχθούν. Κι αυτή βρίσκεται στη συγκρότηση και την οργάνωση ξανά των λαών, σήμερα, και στην καθημερινή δράση τους, στο μαζικό και αποφασιστικό κίνημά τους, τόσο ενάντια στο φασισμό που ξανασηκώνει κεφάλι, όσο και ενάντια στο σύστημα που τον γεννά και τον εκτρέφει.

Γιάννης Βάρλας
Δεκέμβρης 2017

Το Zyklon B

Το σημείο όπου εκτελέστηκε (κρεμάστηκε) ο διοικητής του Άουσβιτς, Ρούντολφ Ες

Σημείο εκτέλεσης όσων προσπάθησαν να δραπετεύσουν και πιάστηκαν

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΛΑ - ΑΑΣ: Ο σύντροφος Άρης θα ζει για πάντα στους αγώνες μας !

0

Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ - ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκφράζει τη βαθιά λύπη της για το θάνατο του συντρόφου και συναγωνιστή Άρη Λάμπρου, που άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της Πέμπτης 28 -12-2017.

Ο Άρης Λάμπρου γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1952 συνδέθηκε με το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα από τα φοιτητικά του χρόνια πρώτα στην ΠΠΣΠ και λίγο αργότερα στο ΚΚΕ(μ-λ). Στα τριάντα πέντε χρόνια της αδιάλειπτης πολιτικής του δράσης προσέφερε με ανιδιοτέλεια και με σεμνότητα όλες του τις δυνάμεις όχι μόνο για την ανάπτυξη της οργάνωσής του αλλά και για την ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος της χώρας μας.

Δραστηριοποιήθηκε συνδικαλιστικά, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του συλλόγου εργαζομένων του Νοσοκομείου Άρτας, στο ΔΣ του οποίου εκλέχθηκε επανειλημμένα, κερδίζοντας επάξια την εκτίμηση των συναδέλφων του. Υπήρξε μέλος της πρώτης διεθνούς συντονιστικής επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Λαϊκού Αγώνα (ILPS), εκλεγόμενος στην ιδρυτική σύνοδο το 2001 στην Ολλανδία ως συνδικαλιστής, μέλος ελληνικού εργατικού σχήματος.

Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιήθηκε στο πλαίσιο της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας Ανατολικών Συνοικιών Θεσσαλονίκης προσφέροντας το καλύτερο δυνατό.

Ο σύντροφος Άρης θα ζει για πάντα στους αγώνες μας!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΣΕΚΑΠ

0

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΣΕΚΑΠ
ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Μπροστά στον κίνδυνο της ανεργίας βρίσκονται για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι στη ΣΕΚΑΠ. Σε μια περίοδο ολομέτωπης επίθεσης του συστήματος, όπου η φτώχεια και η ανεργία πάνε χέρι-χέρι με τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων, οι 170 εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους ζουν ακόμη μια φορά το χειρότερο εφιάλτη.

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που αγωνιζόταν ενάντια στις ατομικές συμβάσεις, τη μείωση των μισθών, τις «εθελούσιες εξόδους» και τις απειλές για απολύσεις από τον τότε «σωτήρα» Ι. Σαββίδη, που μέσα από σκανδαλώδεις διαδικασίες και διαγραφές χρεών απέκτησε την καπνοβιομηχανία της πόλης μας.

Σήμερα απειλούνται να εισπράξουν το οδυνηρό (μόνο γι’ αυτούς φυσικά και όχι για τα αφεντικά τους) αποτέλεσμα ενός οικονομικού και πολιτικού ανταγωνισμού, που εκφράζεται με πρόστιμα, δικαστικές αποφάσεις, «φωτογραφικές» τροπολογίες, εκβιασμούς πτώχευσης και πολιτική διαπλοκή. Ενός ανταγωνισμού καθόλου άσχετου με ότι βλέπουμε να εξελίσσεται γύρω από τον έλεγχο τηλεοπτικών καναλιών, εφημερίδων, ποδοσφαιρικών ομάδων, αλλά και το ξεπούλημα των «ασημικών» της χώρας (όπως το λιμάνι Θεσσαλονίκης). Ενός ανταγωνισμού, του οποίου οι άκρες (ή οι απαρχές) ακουμπούν ιμπεριαλιστικούς παράγοντες και συμφέροντα.

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις κυβέρνησης και αντιπολίτευσης και τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν για τους εργαζόμενους και το «μέλλον της περιοχής», δεν μπορούν να κρύψουν την ενοχή τους για το «έγκλημα που γίνεται». Είναι αυτοί που υπηρετούν πιστά το σύστημα της εκμετάλλευσης και της ασυδοσίας του κεφαλαίου, που έχει ερημώσει τη χώρα και την περιοχή. Είναι αυτοί που με τις πολιτικές τους έχουν μετατρέψει τους εργαζόμενους σε απλά εργαλεία των εργοδοτών. Είναι αυτοί που «ευαγγελίζονται μια ανάπτυξη» βασισμένη στον εργασιακό μεσαίωνα και στην ιμπεριαλιστική υποτέλεια.

Η πάλη ενάντια στις απολύσεις και την ανεργία, η πάλη για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά, γενικά, αλλά και συγκεκριμένα στην περίπτωση της ΣΕΚΑΠ, για να έχει αποτέλεσμα και προοπτική πρέπει να έχει ταξικό πρόσημο και στόχο. Ενάντια στο κεφάλαιο, την εργοδοσία και στους πολιτικούς τους εκφραστές. Μακριά από ενδοαστικές αντιπαραθέσεις και εκβιασμούς, χωρίς αυταπάτες για στήριξη σε αστικούς θεσμούς και παράγοντες.

Αυτό το δρόμο έχουν να διαβούν οι εργαζόμενοι στη ΣΕΚΑΠ, σ’ αυτό το δρόμο πρέπει να βρουν συμμάχους και συναγωνιστές όλους τους εργαζόμενους της περιοχής μας. Η Ταξική Πορεία εκφράζει την αλληλεγγύη της στους εργαζόμενους της ΣΕΚΑΠ και απαιτεί:

Όχι στο κλείσιμο του εργοστασίου - Καμιά απόλυση.
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με αξιοπρεπή μισθό και συνθήκες εργασίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συγκίνηση και κόκκινα τριαντάφυλλα για τον σύντροφο Αρη Λάμπρου!

1

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης κηδεύτηκε σήμερα Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου το μεσημέρι, ο σύντροφος Αρης Λάμπρου. Η τελετή έγινε σε χώρο απέναντι απο τα κοιμητήρια της Θέρμης στην ανατολική Θεσσαλονίκη.

Εκ μέρους του ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ) τον αποχαιρετισμό έκανε ο σ. Γ. Ματσούκας. Με συγκινητικά λόγια τον σ. Αρη αποχαιρέτισαν η σύντροφος της ζωής του σ. Ρούλα Βόντση και ο μικρός γιος του Δημήτρης.

Πλήθος συγγενών, φίλων και ομοϊδεατών ακολούθησαν τον σ. Αρη στην τελευταία του κατοικία γεμίζοντάς τη λουλούδια, τα περισσότερα από τα οποία ήταν κόκκινα τριαντάφυλλα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αποχαιρετισμός στον πολύτιμο σύντροφο Άρη Λάμπρου

0

Ήταν από τις σπάνιες φορές στην μακρόχρονη συνεργασία μας που ο Άρης δήλωσε αδυναμία να κάνει την μετάφραση ενός κειμένου που είχα ζητήσει. Πριν λίγο καιρό όταν πλέον η ασθένεια κάλπαζε και δεν του επέτρεπε να καθίσει μπροστά στον υπολογιστή για πολύ ώρα. Μέχρι τότε ο Άρης ήταν πάντα από τους συνεπείς συντρόφους στις μεταφραστικές δουλειές που αναλάμβανε οι οποίες τις περισσότερες φορές ήταν απαιτητικές απ’ όλες τις απόψεις.

Ο Άρης για πολλά χρόνια έκανε ένα τεράστιο, για τα μέτρα μας, μεταφραστικό έργο για τις σελίδες της «Προλεταριακής Σημαίας», για διάφορα περιοδικά και εκδόσεις μας, για βιβλία και ηλεκτρονικές σελίδες. Μετέφρασε κείμενα, άρθρα, κομμάτια βιβλίων μέχρι και ποιήματα. Επίσης δούλεψε για τις διεθνείς σχέσεις μεταφράζοντας από τα αγγλικά η στα αγγλικά, πλήθος πολιτικών κειμένων, ομιλιών αποφάσεων και αναλύσεων, αρκετές φορές δύσκολων σε διατυπώσεις και νοήματα. Ένα μέρος αυτής της κοπιώδους δουλειάς είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο ή δημοσιευμένο αλλά υπάρχει και ένα άλλο που έγινε για υποστηρικτικούς λόγους και δεν έχει δημοσιευτεί. Στο κείμενο που έγραψα για τις ΜΚΟ στην συλλογική έκδοση «Τα καινούρια ρούχα του βασιλιά», πίσω από πολλές μεταφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν ως πηγές η παραπομπές, ήταν η απλόχερη προσφορά του Άρη.

Για όσους σχετίζονται με την συγγραφή ξέρουν πως η μετάφραση είναι ένα απαιτητικό κομμάτι της. Πολύ περισσότερο όταν αυτή γίνεται πάνω σε εξειδικευμένα κείμενα που πρέπει να διαβαστούν από ευρύ κοινό. Οι μεταφράσεις του Άρη ήταν καλοδουλεμένα κείμενα και απέδιδαν σχεδόν πάντα το αρχικό κείμενο και το πνεύμα του συγγραφέα. Ο Άρης αν και δεν ήταν επαγγελματίας μεταφραστής, ήταν καλός γνώστης της αγγλικής και της ελληνικής γλώσσας, είχε κατακτήσει την τεχνική της μετάφρασης, ήταν επίμονος και απαιτητικός για την δουλειά που έκανε, προσπαθούσε μέχρι τέλους να βρει την καλύτερη απόδοση νοημάτων και περίπλοκων διατυπώσεων. Ταυτόχρονα τον διέκρινε μια εγκυκλοπαιδική ευρυμάθεια στοιχείο απαραίτητο για να προσεγγίσεις τον προβληματισμό συγγραφέων από διαφορετικές χώρες.

Τον όγκο αυτής της τακτικά επαναλαμβανόμενης δουλειάς ο Άρης αναλάμβανε αγόγγυστα να το κάνει, πολλές φορές μέσα σε χρόνους ασφυχτικούς. Και σε καταστάσεις επείγουσες σε ξάφνιαζε για το πόσο γρήγορα μπορούσε να ανταποκριθεί. Επίσης αξίζει να αναφέρω και αυτό, ενδεικτικό του χαρακτήρα του. Ποτέ δεν ζήτησε να αναφερθεί το όνομα του και γι αυτό πολλές μεταφραστικές δουλειές του δεν είναι γνωστές. Εγώ επέμενα να βάζω, δίχως να τον ρωτώ, την κλασσική κατάληξη «…την μετάφραση για λογαριασμό της Προλεταριακής Σημαίας έκανε ο Άρης Λάμπρου» και είμαι ευτυχής γι’ αυτό. Αν κανείς ψάξει στο διαδίκτυο, τώρα ή στο μέλλον, θα βρει έστω ένα μικρό δείγμα αυτής της εργώδους προσπάθειας όλων αυτών των χρόνων.

Οι μεταφράσεις του Άρη υπήρξαν για όλα αυτά τα χρόνια ένα μικρό παράθυρο στον μεγάλο κόσμο των ιδεών, των αναζητήσεων, των αντιπαραθέσεων, των αναλύσεων, αυτών δηλαδή που συμβαίνουν στον πλανήτη και συνήθως αγνοούμε. Έχουμε ανάγκη αυτό το παράθυρο και μάλιστα να προσπαθούμε συνεχώς να το μεγαλώνουμε. Να μην αρκούμαστε μόνο σε όσα διαβάζουμε με την διαμεσολάβηση των κυρίαρχων ΜΜΕ και των κάθε φορά επιλογών των εγχώριων εκδοτικών οίκων. Σε αυτήν την προσπάθεια ο Άρης μας άφησε μια παρακαταθήκη τόσο με την δουλειά του αυτή καθαυτή όσο και με την αναγκαία συνέπεια και υποδειγματική προσπάθεια που τον διέκρινε. Το κενό που δημιουργεί η απουσία του είναι σημαντικό. Δεν ξέρω πότε θα καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα πολύγλωσσο δίκτυο νέων μεταφραστών, ανάγκη που πολλές φορές ο Άρης υπογράμμιζε. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως όταν αυτή η ομάδα γίνει πρέπει να έχει ένα διακριτικό προσωνύμιο. Σύντροφος Άρης Λάμπρου!

Δημήτρης Παυλίδης
Θεσσαλονίκη 29/12/2017

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση του ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ): «Εφυγε» από κοντά μας ο σύντροφος Αρης Λάμπρου

0

Το Καθοδηγητικό Όργανο του ΚΚΕ(μ-λ) με βαθιά οδύνη ανακοινώνει τον θάνατο του συντρόφου Αριστείδη (Αρη) Λάμπρου που πέθανε τα ξημερώματα σήμερα, 28/12/2017 στην Θεσσαλονίκη.

Ο Αρης Λάμπρου γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου του 1952 στην Θεσσαλονίκη και σπούδασε στην Οδοντιατρική σχολή του ΑΠΘ. Συνδέθηκε με το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα από τα χρόνια των σπουδών του στις γραμμές της ΠΠΣΠ, πολύ γρήγορα όμως δραστηριοποιήθηκε κυρίως σε δράσεις και αγώνες στις ανατολικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης μέσα από το σχήμα της ΛΔΕ. Οργανώθηκε στο ΚΚΕ(μ-λ) αμέσως μετά την ανασυγκρότηση του 1982 και έκτοτε σταθερά, επί τριάντα πέντε χρόνια, πάλεψε συμμετέχοντας ενεργά σε συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες. Υπήρξε μέλος των κομματικών οργανώσεων Θεσσαλονίκης και Αρτας.

Ο σύντροφος Αρης όλα τα χρόνια της κομματικής του συμμετοχής ανέλαβε και πραγματοποίησε με επιτυχία σημαντικά πολιτικά καθήκοντα, πάντα με το σεμνό χαμηλόφωνο στυλ που τον διέκρινε. Υπήρξε μέλος της πρώτης διεθνούς συντονιστικής επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Λαϊκού Αγώνα (ILPS), εκλεγόμενος στην ιδρυτική σύνοδο το 2001 στην Ολλανδία ως συνδικαλιστής, μέλος ελληνικού εργατικού σχήματος. Τα τελευταία χρόνια ο σύντροφος Αρης δούλευε στον τομέα των εκδόσεων κάνοντας υπεύθυνη, συστηματική και μεγάλης έκτασης μεταφραστική δουλειά για λογαριασμό της “Προλεταριακής Σημαίας” και άλλων κομματικών εντύπων αλλά και για τις ανάγκες των διεθνών σχέσεων του ΚΚΕ(μ-λ). Οι μεταφράσεις μεγάλων και δύσκολων πολιτικών ή λογοτεχνικών κειμένων έδειχναν έναν άνθρωπο με ευρύτερη μόρφωση και βαθιά ευαισθησία.

Δούλεψε αρχικά ως ελεύθερος επαγγελματίας-οδοντίατρος και από το 1987 ως γιατρός του ΕΣΥ στα νοσοκομεία Αρτας και Γουμένισσας μέχρι την συνταξιοδότησή του. Στην διάρκεια αυτή δραστηριοποιήθηκε συνδικαλιστικά, ιδιαίτερα στα πλαίσια του συλλόγου εργαζομένων του Νοσοκομείου Αρτας, στο ΔΣ του οποίου εκλέχθηκε επανειλημμένα. Ο σύντροφος Αρης είχε κερδίσει την αναγνώριση από τους συναδέλφους του μαχόμενος για τα συμφέροντα των εργαζόμενων αλλά και της κοινωνικής πλειοψηφίας για δωρεάν και πλήρη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.

Το Καθοδηγητικό Όργανο απευθύνει τα θερμά συλλυπητήρια του στην γυναίκα του συντρόφισσα Ρούλα, στα παιδιά και στους συγγενείς του καθώς και στους συντρόφους της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης.

Ο σύντροφος Αρης θα ζει στις καρδιές και στους αγώνες μας!

Το ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ)

Αθήνα
28/12/2017

Κιλελέρ 1984

Άρτα 2001

Κάμπινγκ Αγωνιστικών Κινήσεων 2008

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Εφυγε» από κοντά μας ο σύντροφος Αρης Λάμπρου

0

Το Καθοδηγητικό Όργανο του ΚΚΕ(μ-λ) και η Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης με βαθιά οδύνη ανακοινώνουν τον θάνατο του συντρόφου Αρη Λάμπρου, σήμερα Πέμπτη 28/12 τα ξημερώματα. Η πολιτική κηδεία του συντρόφου θα γίνει την Παρασκευή 29/12/2017 στις 12 το μεσημέρι στα κοιμητήρια Θέρμης.

Αργότερα θα υπάρξει αναλυτικότερη ανακοίνωση.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στην Ασία

0

Στο περιθώριο των διεθνών ειδήσεων για την επίσκεψη Τραμπ τον Νοέμβρη στην Ασία βρέθηκαν οι αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές διαθέσεις των λαών που βρήκαν την ευκαιρία να εκφραστούν. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ διαμορφώνουν την ψευδή εικόνα κάποιων χωρών-ανδρείκελων στην Ασία, των οποίων η μόνη προοπτική είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Συστηματικά, εδώ και χρόνια, αποκρύπτουν τις ειδήσεις για τις λαϊκές αντιδράσεις στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ. Η επίσκεψη Τραμπ υπήρξε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να έρθει και η άλλη πλευρά στο προσκήνιο.

Ξεκινώντας από τις Φιλιππίνες, όπου το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα έχει βαθιές ρίζες ως κομμάτι του επαναστατικού κινήματος στη χώρα. Αν και το επαναστατικό κίνημα βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε υποχώρηση, τα αντιαμερικανικά αισθήματα αλλά και ένα αξιόλογο επίπεδο λαϊκής συγκρότησης έχουν διατηρηθεί. Επίσης, πρέπει να τονιστεί ότι ο νέος πρόεδρος Ροντρίγκο «Ρόντι» Ρόα Ντουτέρτε, επίσης γνωστός ως Ντιγκόνγκ,χρησιμοποίησε τη σημαία του αντιαμερικανισμού, πετυχαίνοντας μάλιστα να κερδίσει λαϊκή συμπάθεια, χρησιμοποιώντας την υποχώρηση του επαναστατικού κινήματος. Γρήγορα η αρχική γεωπολιτική «αυτονομία» του Ντουτέρτε μετατράπηκε σε πολιτική ευθυγράμμισης, ενώ σημαντικό ρόλο στην άσκηση πίεσης εναντίον του έπαιξε ο λεγόμενος «πόλεμος για τα ναρκωτικά».

Οι παλινωδίες του Ντουτέρτε είναι βέβαιο ότι είχαν κάποια επίδραση σε ένα κομμάτι του κινήματος που έδειξε να αφυπνίζεται από την αρχική πολιτική «ανοχής» στο πρόσωπό του. Έτσι, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Ομπάμα πραγματοποιήθηκε μαζική διαδήλωση προς την αμερικάνικη πρεσβεία της Μανίλα, η οποία παρεμποδίστηκε από την αστυνομία, με αποτέλεσμα να υπάρξουν κάποιες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Οι συζητήσεις για επέκταση των αμερικάνικων βάσεων στις Φιλιππίνες, αλλά και η γενικότερη πολιτική του Ντουτέρτε είναι πιθανόν να οξύνουν τα αντιαμερικανικά αισθήματα στις Φιλιππίνες, ειδικά όσο αυξάνεται η ένταση στην περιοχή.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι ανάλογου επιπέδου αναβρασμός υπήρξε στην Ιαπωνία. Παρ' όλο που η χώρα έχει παράδοση, με συγκροτημένο κίνημα υπέρ της ειρήνης και του αφοπλισμού, είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια η ιμπεριαλιστική αστική τάξη έχει κάνει βήματα προς τα μπρος στο κρίσιμο μέτωπο του επανεξοπλισμού της. Οι πρόσφατες πρόωρες εκλογές θεωρήθηκαν ως νίκη του φιλοπόλεμου αντι-Κορεάτη Άμπε, ο οποίος διατήρησε την κυριαρχία του εν μέσω πιέσεων. Το αντιπολεμικό κίνημα, αν και έχει βγει αρκετές φορές μαζικά στο δρόμο, κυρίως με αιχμή την υπεράσπιση του συντάγματος, δεν κατόρθωσε να μαζέψει πάνω από κάποιες δεκάδες διαδηλωτές ενάντια στην επίσκεψη Τραμπ. Ίσως οι εκλογές του Οκτώβρη έπαιξαν ρόλο σε αυτό. Παρ' όλα αυτά, αν κάποιος εκλαμβάνει την πρόσκαιρη αυτή εικόνα ως αποδοχή από μεριάς του λαού, ίσως εκπλαγεί στο μέλλον. Οι πληγές στην ιαπωνική κοινωνία από τις εκστρατείες των αυτοκρατόρων δεν έχουν κλείσει και η νεολαία δεν είναι πεισμένη ότι ο πόλεμος αποτελεί διέξοδο στα σύνθετα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Σίγουρα οι σοβαρότερες αντιδράσεις έρχονται από τη Νότια Κορέα, η οποία βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Αντιδράσεις που αφορούν τόσο το λαϊκό παράγοντα, ο οποίος έχει επανειλημμένα εκδηλώσει την ανησυχία του, αλλά σε έναν βαθμό και την αστική τάξη της χώρας. Η οποία ναι μεν δεν μπορεί να αντιληφθεί τον εαυτό της έξω από το πλαίσιο της εξάρτησης, καθώς έτσι εξασφάλισε την υπόστασή της, όμως δεν παύει να ζορίζεται από την όξυνση που προκαλούν οι ΗΠΑ στην περιοχή.

Όλο αυτό το κλίμα της δίκαιης ανησυχίας «και στους πάνω και στους κάτω» κλιμακώνεται σε μια χώρα που είχε στο παρελθόν συγκροτημένο αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα όπως και διαθέσεις για ενότητα ολόκληρου του κορεατικού λαού. Γι’ αυτόν το λόγο άλλωστε φρόντισαν να το καταστείλουν με απανωτά πραξικοπήματα και τη διατήρηση του στρατιωτικού νόμου για δεκαετίες ολόκληρες. Οι πρόσφατες συμφωνίες και εγκατάσταση των πυραυλικών συστημάτων THAAD των ΗΠΑ ξύπνησαν τα αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά και υπήρξε σειρά μαζικών διαδηλώσεων ενάντια στο πυραυλικό σύστημα, που κατέληξαν και σε συγκρούσεις, γεγονότα που αποσιωπήθηκαν πλήρως από τα δυτικά ΜΜΕ.

Οργή επίσης προκαλεί ότι τα έξοδα των αμερικάνικων βάσεων τα πληρώνει ο νοτιοκορεάτικος προϋπολογισμός, καθιστώντας τη χώρα «φόρου υποτελή». Δεν προκάλεσε λοιπόν σε κανέναν ενημερωμένο παρατηρητή έκπληξη ότι οι αντιαμερικανικές διαδηλώσεις στη Σεούλ ήταν κατά πολύ μαζικότερες από τις γελοίες εκδηλώσεις υποτέλειας που επιχειρήθηκε να στηθούν. Τα συνθήματα ενάντια στον πόλεμο και τις βάσεις κυριάρχησαν.

Σε μια σειρά χώρες όπου το αντιπολεμικό ή και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα έχει σημαντική ιστορία, η οποία ίσως υποτιμάται στη Δύση, η ελπιδοφόρα αυτή αφύπνιση είναι ένα θετικό δεδομένο. Δείχνει ότι ακόμα και σε συνθήκες αποσυγκρότησης και ιδεολογικής κυριαρχίας του εχθρού, οι λαοί αντιλαμβάνονται τους κινδύνους, αντιλαμβάνονται ότι οι ίδιοι προορίζονται για θυσία και δεν είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών. Η ύπαρξη των κινημάτων αυτών, παρ' όλο που έχουν στενό πολιτικό ορίζοντα, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε μια επόμενη, κρίσιμη περίοδο – γιατί η αναβάθμιση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη. Όπως αποδεικνύουν οι λαϊκές διαθέσεις, η αναβάθμιση αυτή δεν θα έρθει χωρίς κόστος. Όταν τα πρώτα αποτελέσματα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής γίνουν πραγματικά αισθητά, οι φαινομενικά ελεγχόμενες λαϊκές ανησυχίες μπορεί να μετατραπούν σε εκρήξεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

G.N. Σαϊμπάμπα: Γράμμα σε ένα Χιτζρά που κατοικεί στο νεκροταφείο.. της υπέρτατης ευτυχίας!

0

Χιτζρά αποκαλούνται στην Ινδία τα ευνουχισμένα αγόρια που αλλάζουν ζωή απαρνούμενα το αρχικό τους φύλο, αρκετές φορές καταναγκαστικά για να ξεφύγουν από την αθλιότητα και την πείνα. Αυτοπροσδιορίζονται ως τρίτο φύλο, ντύνονται γυναικεία, ζουν σε κοινόβια και επιβιώνουν εκπορνευόμενα. Αν και ζουν στο περιθώριο έχουν καλύτερη τύχη από τους ανθρώπους των δρόμων. Καταφέρνουν τις περισσότερες φορές να έχουν ένα πιάτο φαγητό και στέγη εξαιτίας της αλληλεγγύης που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Οι νεότεροι αναλαμβάνουν να φροντίσουν τους ηλικιωμένους σε ένα διαρκή κύκλο αναπαραγωγής των κοινοτήτων.

Η γνωστή ινδή συγγραφέας και αγωνίστρια Αρουντάτι Ρόι, είκοσι χρόνια μετά το βραβευμένο «Θεό των Μικρών Πραγμάτων» που διαβάστηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο επανέρχεται με ένα νέο μυθιστόρημα για τις κρυφές και χαίνουσες πληγές της Ινδίας και των ανθρώπων της. Στο «Υπουργείο της Υπέρτατης Ευτυχίας» ένα από τα κεντρικά πρόσωπα είναι η Ανζούμ, ένας χιτζρά, που προέρχεται από μια φτωχή μουσουλμανική οικογένεια από την παλιά πόλη του Δελχί. Διωγμένος από την οικογένεια του κατοικεί σε ένα νεκροταφείο μαζί με μια ετερόκλιτη παρέα κυνηγημένων. Η Ρόι επιλέγει για μια ακόμη φορά να μιλήσει με θάρρος για την Ινδία των απόκληρων, των φτωχών και των καταδιωγμένων εθνικών, κοινωνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων. Για την καταπίεση στο Κασμίρ, τους μαοϊκούς αντάρτες στα δάση, τα βάσανα των ανέγγιχτων, την ινδουιστική εθνικιστική ιδεολογία πάνω στην οποία αναπτύσσεται ο φασισμός, οι διωγμοί των μουσουλμάνων και η κρατική τρομοκρατία.

Ο καταδικασμένος σε ισόβια αγωνιστής, καθηγητής της Αγγλικής Φιλολογίας στο πανεπιστήμιο του Δελχί, G.N. Σαϊμπάμπα στα κελιά της σκληρής φυλακής της Ναγκμπούρ στο κρατίδιο της Μαχαράστρα, είναι παλιός φίλος της Ρόι. Η ίδια δεν δίστασε να τον υπερασπιστεί δημόσια διακινδυνεύοντας νέες δικαστικές περιπέτειες. Ο Σαϊμπάμπα καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι με ολοκληρωτική σχεδόν αναπηρία δίνει μάχη ζωής και θανάτου μέσα στην φυλακή. Πρόσφατα αναζωπυρώθηκε το κίνημα αλληλεγγύης για την απελευθέρωσή του ενόψει της εξέτασης της έφεσης του. Δικάστηκε με την κατηγορία πως είχε σχέσεις με το παράνομο μαοϊκό ΚΚ Ινδίας. Στις 31 Αυγούστου βρήκε έναν διαφορετικό τρόπο για να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο και να μιλήσει για την συνεχιζόμενη περιπέτεια του. Έστειλε ένα γράμμα στο Υπουργείο της Ανώτατης Ευτυχίας με παραλήπτη την Ανζούμ. Το αντιγράφουμε αυτολεξεί σε μετάφραση του Γιώργου Μπαίρα.

«Αγαπητή Ανζούμ,

Πώς είσαι; Ελπίζω να τα πάτε καλά όλοι στο Υπουργείο, στον ξενώνα Jannet. Ελπίζω να με θυμάστε ακόμη, έξι μήνες μετά την εξαφάνισή μου από το Δελχί. Ξέρω ότι είναι εύκολο να ξεχνάμε ανθρώπους που πηγαίνουν στις φυλακές ή σε άλλους κόσμους. Η ζωή άλλωστε έξω πρέπει να συνεχιστεί.

Σκεπτόμουν να σου γράψω τους τελευταίους δύο μήνες. Δεν μπορούσα όμως να αποφασίσω τι πρέπει γράψω. Όμως, καθώς οι ημέρες και οι μήνες γλιστράνε μέσα στο μοναχικό κελί μου, διαπιστώνω ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται πλέον να διαβάζει τα γράμματά μου και να μου απαντά. Θα ήθελα να σου γράψω σαν έναν από τους καλύτερους φίλους μου, αλλά οι πληροφορίες από την πρόσφατη ζωή σου δείχνουν ότι είστε ολοένα και πιο απασχολημένος με την ομάδα σας που μεγαλώνει. Ξαφνικά ένιωσα ότι είστε ο μόνος που θα έπαιρνε πραγματικά τις επιστολές μου στα σοβαρά και θα έκανε κάτι για την ελευθερία μου. Όταν μου ήρθε αυτή η σκέψη, δεν είχα καμία αμφιβολία ότι έπρεπε να σας γράψω. Και γι αυτό, ξεκινώ αυτή την επιστολή.

Μετά ένα άλλο πρόβλημα σαν ένας μεγάλος βράχος έπεσε μπρος μου. Σε ποια γλώσσα θα έπρεπε να σας γράψω; Ξέρω ότι είναι γελοίο να σας γράψω στα αγγλικά. Αλλά τι μπορώ να κάνω; Δεν ξέρω τη γλώσσα που γνωρίζετε καλά. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που διέπραξα στη ζωή μου είναι να μην μάθω τα Ουρντού. Προσπάθησα να τα μάθω ενόσω βρισκόμουν σε αυτό το κελί της Αντά(1) ως υπόδικος φυλακισμένος «ως δια μαγείας» στο διάστημα 2014-2016. Με αποφάσεις αποφυλάκισης με εγγύηση που με έβγαλαν και με ξαναέβαλαν στο κελί παίζοντας με τη ζωή μου. Προσπάθησα να διορθώσω το λάθος μου αλλά δεν μπόρεσα να μάθω τη γλώσσα για να γράψω μια επιστολή μόνος μου. Οι σωφρονιστικές αρχές μου επιτρέπουν να γράφω γράμματα μόνο στα Χίντι ή στα αγγλικά. Δεν ξέρω να γράφω στα Χίντι, αν και καταφέρνω να τα διαβάσω.

Δεν μου επιτρέπεται να γράφω στη μητρική μου γλώσσα, καθώς δεν υπάρχει κανένας στο προσωπικό της φυλακής για να λογοκρίνει τις επιστολές μου στα Τελούγκου. Επομένως, δεν είμαι αρκετά τυχερός να γράψω στην αγάπη μου στα Τελούγκου. Μπορεί να εκτιμήσει τις επιστολές μου μόνο αν της γράψω στη μητρική μας γλώσσα. Θέλει και αυτή να μου γράψει γράμματα στη γλώσσα μας, αλλά και αυτό απαγορεύεται. Χρησιμοποιούμε τη γλώσσα της θείας ή τη γλώσσα του θείου. Τέλος, αποφάσισα να σας γράψω στην μεγάλη μας γλώσσα, κληρονομιά της αποικιακής θείας μας. Ελπίζω πως ο Ζαινάμπ ή ο Τίλο, ο Ουστανίτζι ή ο Δρ Aζάντ Μπαρατίγια να διαβάσουν την επιστολή για λογαριασμό σας και να την μεταφράσουν στα Ουρντού χωρίς να χάσουν ούτε μία λέξη μου(2).

Ειλικρινά αισθάνομαι αμήχανα να σας γράψω για την επιδείνωση της υγείας μου. Πρέπει να γνωρίζετε ήδη την κατάστασή μου και τις σοβαρές μου ασθένειες εδώ και είκοσι χρόνια. Νωρίτερα, το Ανώτατο Δικαστήριο της Βομβάης τις μέτρησε δεκαεννέα όταν αποφάσισε να με αφήσει ελεύθερο με εγγύηση για ιατρικούς λόγους. Αυτός ο αριθμός ήταν πράγματι ακριβής εκείνη την εποχή. Αλλά τα τελευταία δύο χρόνια απέκτησα μια ακόμα ασθένεια που ονομάζεται άπνοια ύπνου. Οι γιατροί στο Χαϊντεραμπάντ που ανακάλυψαν αυτή τη νέα μου ασθένεια με συμβούλευσαν να βάζω τη μύτη μου σε μια μηχανή που ρίχνει αέρα στον λαιμό μου ανοίγοντάς την όλη την ώρα. Το δοκίμασα αυτό σε ένα νοσοκομείο του Χαιντεραμπάντ, αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ όλη την νύχτα.

Δεν αναφέρω όλες τις παλιότερες δεκαεννέα ασθένειες μου, γιατί η Βασάνθα(3) πρέπει να είχε στείλει ένα μήνυμα με Γουατσάπ και μέσω Φέισμπουκ στον Σαντάμ Χουσείν. Η Βασάνθα και η Μουραλιντάραμ είχαν ήδη υποβάλει λεπτομερή έκθεση σχετικά με την κατάσταση της υγείας μου στο NHRC(4) που αργότερα κυκλοφόρησε. Ξέρω ότι δεν σας αρέσει να χρησιμοποιείτε το Γουατσάπ ή το Φέισμπουκ αλλά είμαι σίγουρος ότι ο Σαντάμ πρέπει να σας έχει δείξει αυτές τις λεπτομέρειες στο σμάρτφον του. Η Ζαινάμπ πρέπει να έχει μεταφράσει κάθε λεπτομέρεια στα Ουρντού για σένα. Αυτές τις μέρες είμαι τόσο απασχολημένος με τις σοβαρές μου ασθένειες που συνηθίζω να γράφω σχετικά με αυτές με λεπτομέρειες σε οποιονδήποτε επιλέγω να στείλω επιστολή. Πιάνω τον εαυτό μου αυτές τις μέρες να συμπεριφέρεται σαν την νεότερη αδερφή της γιαγιάς της μητέρας μου. Μιλούσε για τα θέματα της υγείας της για πέντε έως έξι ώρες σε κάθε επισκέπτη. Στην παιδική μας ηλικία συνηθίζαμε να την αποφεύγουμε. Αλλά έζησε καλά μέχρι τα ενενήντα της αν και συνέχιζε να βαρυγκωμεί για περισσότερες από πέντε δεκαετίες, μιλώντας για τις δεκαεννέα έως είκοσι ασθένειες που είχε! Ελπίζω να κληρονομήσω τις ιδιότητές της και τελικά να της μοιάσω! Αν και οι ασθένειες μου είναι πιο ήπιας φύσης και ακούγονται γελοίες όταν παραπονιέμαι, είναι όμως πραγματικές. Πίστεψέ με!

Τώρα που εσύ ζεις σε ένα νεκροταφείο, εγώ είμαι σε ένα κελί που ονομάζεται κελί Αντά σε μια φυλακή μακριά από την "αξιοπρεπή" κοινωνία. Και οι δυο μας εκδιωχθήκαμε από την κοινωνία. Κατά ειρωνικό τρόπο, και οι δύο αγαπάμε τη μεγάλη κοινωνία. Ωστόσο, υπάρχει αυτή η κύρια διαφορά στις συνθήκες μας. Εσύ είσαι εντελώς ελεύθερος. Μας λένε όμως ότι όλες οι θεμελιώδεις ελευθερίες, συμπεριλαμβανομένου του νέου δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή, έχουν εύλογους περιορισμούς νόμιμους γι' αυτούς. Ωστόσο, φαίνεται ότι απολαμβάνετε απεριόριστες ελευθερίες χωρίς αυτούς τους περιορισμούς. Εγώ όμως είμαι σε συνθήκες πλήρους ανελευθερίας. Ζώντας σε μια φυλακή μέσα σε μια φυλακή. Δεν υπάρχουν εύλογα οριοθετημένες, έστω και μικρότερης σημασίας, ελευθερίες που ορίζονται από το νόμο για μένα. Με συμπεριφέρονται ως καταδικασμένο τρομοκράτη κάτω από πέντε άρθρα της περιβόητης UAPA(5). Όχι! Όχι! Ξέχασα! Δεν με αντιμετωπίζουν ως έναν τρομοκράτη. Είμαι καταδικασμένος ως ο μεγαλύτερος τρομοκράτης!

Απολαμβάνετε απόλυτες ελευθερίες και ευτυχία που η υπόλοιπη ανθρωπότητα δεν τα είχε αρκετούς αιώνες πριν. Είστε ο μοναδικός άνθρωπος στην ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σας ζητώ να εργαστείτε για την ελευθερία μου. Ποιος άλλος μπορεί να είναι το κατάλληλο άτομο για να προωθήσει την απελευθέρωσή μου; Είμαι επίσης βέβαιος ότι θα αναλάβετε σίγουρα την περίπτωσή μου. Πριν τελειώσω την παρούσα επιστολή, έχω ένα ειδικό αίτημα προς εσάς. Αν συμβεί να συναντήσετε την κοινή φίλη μας κ. A. Ρόι, παρακαλώ μεταφέρετε τους χαιρετισμούς μου. Οι φίλοι μου στο Χαϊντεραμπάντ την αναζητούσαν για να εκδώσουν ένα βιβλίο που μετέφρασα πριν από δύο χρόνια. Παρακαλώ να την ενημερώσετε ότι θα πρέπει να βρει χρόνο για να πάει εκεί και να κυκλοφορήσει το βιβλίο. Ελπίζω επίσης να προχωρήσετε στην έκδοση του βιβλίου για την απελευθέρωση του Dr. G. N. Saibaba.

Πριν ξεχάσω, στέλνω την αγάπη μου για τη Δεσποινίδα Udaya Jebeen.

Δικός σου

Με πολλή αγάπη

G.N. Σαϊμπάμπα

Anda Cell, Κεντρική φυλακή, Nagpur, 31 Αυγούστου 2017

Υ.Γ.: Συγχαρητήρια στους Tilo, Zainab, Saddam, Saeeda, Nimmo, Dr Azad Bhartiya και όλους τους άλλους στο Jannet Guest House. Δώστε τους χαιρετισμούς μου στον Μούσα, αν είναι ακόμα ζωντανός. Ελπίζω να λάβω την έγκαιρη απάντησή σας. Καταλαβαίνετε καλά πώς οι άνθρωποι στις φυλακές περιμένουν επιστολές. Ακόμα κι αν δεν απαντήσετε, θα σας γράψω πάλι»

Σημειώσεις της στήλης

(1) Κελί Ανταά: Αναφορά στην φυλακή υψίστης ασφαλείας στην Yerwada στην Πούνε της Μαχαράστρα. Πρώτο-χτισμένη το 1871 από τους Άγγλους αποτέλεσε διαχρονικά τόπο φυλάκισης σε σκληρές συνθήκες απομόνωσης πολλών που θεωρήθηκαν «εσωτερικοί εχθροί» της σύγχρονης Ινδίας. Αντά ονομάζεται ένα μπλοκ μικρών τετράγωνων κελιών, μια φυλακή μέσα στην φυλακή.

(2) Στο σημείο αυτό ο Σαϊμπάμπα αναφέρεται στις γλωσσικές διαφορές, στοιχείο αναπαραγωγής των κοινωνικών αποκλεισμών, θέμα που απασχολεί και το νέο έργο της Ρόι.

(3) Η Βασάνθα Κουμαρί είναι η σύζυγος του Σαϊμπάμπα, η οποία έχει αποδυθεί σε ένα μεγάλο αγώνα για την στήριξη και την απελευθέρωσή του. Στην προσωπική της σελίδα στο FB μπορεί κανείς να πληροφορηθεί για όλες τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το κίνημα αλληλεγγύης στον Σαϊμπάμπα. www.facebook.com/asvasantha.

(4) NHRC: Εθνική Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Αυτόνομος θεσμοθετημένος δημόσιος φορέας με βάση τον νόμο του 1993 για τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα. Στην Ινδία αλλά και στο εξωτερικό πλήθος οργανώσεων και πολιτών έχουν προσφύγει σε οργανισμούς ανθρώπινων δικαιωμάτων ζητώντας την απελευθέρωση του Σαιμπάμπα.

(5) UAPA: Ο λεγόμενος νόμος για την πρόληψη παράνομων δραστηριοτήτων που ψηφίστηκε αρχικά το 1967 και έκτοτε με τις συνεχείς τροποποιήσεις του έχει εξελιχθεί στον δρακόντειο βασικό αντιτρομοκρατικό νόμο στην Ινδία, βάσει του οποίου έχουν ασκηθεί διώξεις και έχουν καταδικαστεί πολλοί αγωνιστής μοναχά για τις ιδέες τους.

https://atheatoskosmosps.blogspot.gr/

Υ.Γ. (Α.σ.Γ.): Σύμφωνα με την ιστοσελίδα των εκδόσεων Ψυχογιός το βιβλίο της Αρουντάτι Ρόι με τον τίτλο ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΤΑΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ θα κυκλοφορήσει στις 22 Μάρτη 2018.
 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ στο "ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ" για τους ΜΙΚΡΟΥΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥΣ

0

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

του Γουόλτ Ντίσνεϋ

/(1940)/

Το Σάββατο 30/12 στις 12 το μεσημέρι, στο βιβλιοπωλείο ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ θα προβληθεί η ταινία «Φαντασία» του Γουόλτ Ντίσνεϋ, στην παλιά και αξέχαστη εκδοχή της του 1940.

Μονόκεροι, κινούμενες σκούπες, στρουθοκάμηλοι, μια πανδαισία χρωμάτων και σχεδίων συνδυάζονται αρμονικά με κορυφαία έργα κλασικής μουσικής, σε μια εμπνευσμένη μαγική ταινία, που συνεχίζει να κατακτά μικρούς και μεγάλους εβδομήντα εφτά χρόνια μετά την πρώτη της επαφή με το κοινό.

Εδώ και πάνω από επτά δεκαετίες, η επιτυχία της ταινίας υπήρξε τόση, που, σήμερα, η «Φαντασία» αναγνωρίζεται ως ένα αριστούργημα όχι μόνο των κινουμένων σχεδίων, αλλά της 7ης τέχνης συνολικά.

Συνδυάζει τις πιο προχωρημένες τεχνικές animation της εποχής με τη διαχρονική αξία της κλασικής μουσικής, σε ένα φιλμ γεμάτο χιούμορ και χάρη, όπου ακούς με τα μάτια και βλέπεις με τα αυτιά σου.

Σάββατο 30 Δεκεμβρίου
στις 12:00 μ.

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ-ΚΑΦΕ
Εκτός των τειχών
Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια
Τηλ. 210-3303348

www.ektostonteixon.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δύση - Ισλάμ: Ποια η πραγματική αντίθεση

6

Με αφορμή την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ από τις ΗΠΑ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ και τις αντιδράσεις που ξεσήκωσε υπήρξε ιδιαίτερα έντονα από τα αστικά και ιμπεριαλιστικά ΜΜΕ η προσπάθεια να παρουσιαστεί το ζήτημα που άνοιξε ως πρόβλημα αντίθεσης μεταξύ Ισλάμ και Δύσης. Σε αυτό βοήθησε και η στάση των ηγετών των μουσουλμανικών κρατών -αυτών που όλα τα προηγούμενα χρόνια στεκόντουσαν απέναντι και υπονόμευαν τον αγώνα του Παλαιστινίων- και πιο ιδιαίτερα η στάση του Ερντογάν που θέλησε να παρουσιαστεί ως ο προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων. Μια αντίθεση που βολεύει και τις δύο πλευρές στις επιδιώξεις τους μια χαρά.

Με αφορμή αυτό αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας το οποίο γράφτηκε και πάλι με αφορμή της επεμβάσεις των ΗΠΑ και την ανάλογη προπαγανδιστική φιλολογία:

Στο διάστημα που μεσολάβησε μετά τα τρομακτικά χτυπήματα στις ΗΠΑ, την προετοιμασία της επίθεσης των ΗΠΑ και μετά την πραγματοποίησή της (που συνεχίζεται), πήρε μεγάλες διαστάσεις μια ορισμένη φιλολογία. Πολλοί μίλησαν και μιλάνε για πόλεμο θρησκειών, για πόλεμο πολιτισμών, για το Ισλάμ που "γεννάει" τη βία, το φονταμενταλισμό και άλλα πολλά παρόμοια. Βεβαίως στο ίδιο διάστημα οι ιθύνοντες των ΗΠΑ και άλλοι δυτικοί παράγοντες φρόντισαν -για ευνόητους λόγους- να αποστασιοποιηθούν από τέτοιες απόψεις, να εκφράσουν την "εκτίμησή" τους για τους Αραβες, το Ισλάμ κ.λπ. Ωστόσο το ζήτημα παραμένει. Και επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι όλα αυτά δεν εκφράζουν παρά την ανοησία όλων όσοι τρέφονται με τέτοιες αντιλήψεις. Είναι κι αυτό. Μόνο που υπάρχουν και πιο σοβαροί λόγοι. Σ' ένα πρώτο επίπεδο αυτές οι απόψεις δεν εκφράζουν παρά τις αντιλήψεις (παραλλαγές του ρατσισμού) που κυριαρχούν στην "πολιτισμένη" Δύση απέναντι στους άλλους λαούς. Σ' ένα δεύτερο, την επίγνωση πολλών (που δεν είναι καθόλου ανόητοι) ότι η "τρομοκρατία" ως στόχος έχει περιορισμένα όρια σε σχέση με την ιμπεριαλιστική εκστρατεία που ξεδιπλώνεται. Ετσι επιχειρείται ο εξοπλισμός της με πρόσθετα ιδεολογικά εφόδια και δικαιολογίες. Το κύριο ωστόσο παραμένει η προσπάθεια συγκάλυψης της πραγματικής αντίθεσης στο έδαφος της οποίας εκτυλίσσεται η παρούσα αντιπαράθεση.

Περί βίας και "ανωτερότητας"

Πριν αναφερθούμε σ' αυτό, ας δούμε λίγο αυτή τη φιλολογία. Οσο μας αφορά, είναι αρκετά δύσκολο να "συλλάβουμε" την έννοια της σύγκρουσης πολιτισμών ή σύγκρουσης θρησκειών. Δεν είμαστε οι ειδικοί επί του θέματος.

Ωστόσο μπορούμε να είμαστε κατηγορηματικοί σε κάποια πράγματα. Πως αν, λ.χ., οι θρησκείες γεννήθηκαν με βάση το μεταφυσικό δέος, διαμορφώθηκαν ωστόσο σε σύστημα κανόνων (και καταναγκασμού) στη βάση οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δεδομένων, αναγκών και σκοπιμοτήτων. Πως οι συγκρούσεις στην Ιστορία δεν υπήρξαν στη βάση πολιτιστικών διαφορών, αλλά οικονομικών, πολιτικών, ταξικών, διακρατικών αντιθέσεων και στις οποίες το πολιτιστικό (ή θρησκευτικό) στοιχείο αποτελούσε κύρια την επένδυση που χρειαζόταν η κάθε πλευρά.

Η βία συνεπώς, με όποια μορφή κι αν εκδηλώνεται, δεν είναι παρά η απευθείας έκφραση αυτών των αντιπαραθέσεων, της σύγκρουσης συμφερόντων. Πρόκειται σίγουρα για μεγάλη συζήτηση, γι' αυτό και θα αρκεστούμε εδώ σε μία και μόνο επισήμανση ως απάντηση σ' όλη αυτή τη φιλολογία. Εμάς δεν μας χρειάζεται να διαβάσουμε κανένα Ευαγγέλιο, κανένα Κοράνι για να 'μαστε απόλυτοι και κατηγορηματικοί σε μια διαπίστωση: Πως δεν έχει υπάρξει θρησκεία στο όνομα της οποίας να έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην Ιστορία της ανθρωπότητας από τη "θρησκεία της αγάπης" κατά τα άλλα. Δηλαδή τη χριστιανική. Οχι γιατί ήταν χειρότερη ή καλύτερη από τις άλλες, αλλά γιατί στην πορεία της Ιστορίας συνδέθηκε με συγκεκριμένες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές εξελίξεις και διαμορφώσεις. Η ίδια απάντηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε αναφορά με το ερώτημα ποιος πολιτισμός παράγει βία, μια και τα προηγούμενα αποτελούσαν έκφραση ακριβώς του δυτικού πολιτισμού. Οπως και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, η Χιροσίμα και άλλα πολλά.

Δεν θα μπούμε καν στη συζήτηση αν είναι ανώτερος ο δυτικός πολιτισμός (και ποιος είναι αυτός;) ή ο αραβικός, ανατολικός κ.λπ. Θεωρούμε τη συζήτηση άνευ αντικειμένου. Είναι βέβαια γεγονός ότι σήμερα κυριαρχεί ο δυτικός πολιτισμός. Αλλά ειδικά στο θέμα πολιτισμός, οι έννοιες κυριαρχία και ανωτερότητα δεν ταυτίζονται. Η κυριάρχηση ενός πολιτιστικού συστήματος αξιών είναι ιστορικό φαινόμενο σε πλήρη συνάρτηση με οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές εξελίξεις. Από κει και πέρα, το τι έχει δώσει ο κάθε πολιτισμός σε αξίες (ή το αντίθετό τους) είναι μια συζήτηση που καμιά σχέση δεν έχει με αυτή που διεξάγεται στις μέρες μας από τα ΜΜΕ. Υπάρχουν βέβαια και παρεμβάσεις που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν, αλλά που χάνονται μέσα στον κατακλυσμό της ανοησίας. Από αυτές, λοιπόν, εμείς θα παραθέσουμε ένα απόσπασμα. "Η μεγαλοσύνη και το βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης είναι πολύ σπουδαία για να εγκλωβιστούν σε μια μόνο κουλτούρα, έναν μόνο πολιτισμό". (Μπικού Παρέκ, από την "Ελευθεροτυπία" της 8.10.01).

Ποια η πραγματική αντίθεση

Αν περιοριστούμε στην Ιστορία του αιώνα που μας πέρασε, μπορούμε να κάνουμε μερικές βασικές καταρχήν διαπιστώσεις. Στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα τα φεουδαρχικά καθεστώτα της Μ. Ανατολής βρίσκονται σε παρακμή, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που η διάλυσή της έθεσε και το περίφημο "Ανατολικό ζήτημα". Η ακμάζουσα πλέον και ισχυρή Δύση βρίσκεται σε επίθεση. Η "επίλυση" του Ανατολικού ζητήματος στην ουσία του δεν είναι παρά η διανομή αποικιών και σφαιρών επιρροής ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες της Δύσης, ενώ ο παράγων πετρέλαιο κάνει την επιθετικότητά τους ασυγκράτητη, όπως και τους ανταγωνισμούς τους.

Στο πλαίσιο που διαμορφώνεται, οι φεουδαρχικές κλίκες υποτάσσονται και συνεργάζονται κατά κανόνα με τους ιμπεριαλιστές. Οι αστικές τάξεις, αδύναμες έως ανύπαρκτες, ενώ σε ανάλογα επίπεδα βρίσκεται το προλεταριάτο. Οι εξαιρέσεις της τουρκικής αστικής τάξης με τον Κεμάλ ή τον ηγεμόνα του Αφγανιστάν που αντιστάθηκε στους ιμπεριαλιστές δεν αναιρούν τον κανόνα. Η αντίσταση των λαών στον ιμπεριαλισμό και τα ντόπια όργανά του υπαρκτή, αλλά αδύναμη να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά, παρ' όλο που δυναμώνει από την επίδραση και την ακτινοβολία της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Η κατάσταση διαφοροποιείται σημαντικά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς ωστόσο να απαντιέται το ζήτημα. Η είσοδος των ΗΠΑ στο προσκήνιο απλώς υποκαθιστά το ρόλο Αγγλίας-Γαλλίας. Η διαμόρφωση-ισχυροποίηση σ' αυτόν ή εκείνο το βαθμό αστικών τάξεων αλλά και προλεταριάτου διαφοροποιεί σημαντικά το τοπίο. Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ οξύνει την αντίθεση συνολικά του αραβικού κόσμου με τους ιμπεριαλιστές. Ο νέος παράγοντας που μπαίνει δυναμικά στο προσκήνιο είναι το κομμουνιστικό κίνημα και η επιρροή που ασκεί πλέον.

Αν μείνουμε στο πεδίο των αντιθέσεων, όσον αφορά τη φεουδαρχία, αναζητάει τη στήριξη στον ιμπεριαλισμό, συνεργάζεται μαζί του ενάντια σ' όλες τις άλλες δυνάμεις. Οι αναδυόμενες αστικές τάξεις αντιπαρατίθενται στη φεουδαρχία, αντιτίθενται στον ιμπεριαλισμό, αλλά με ταλαντεύσεις και παλινδρομήσεις και είναι σταθερά εχθρικές απέναντι στο νεοσχηματιζόμενο προλεταριάτο και τις διεκδικήσεις του. Το σύνολο των αντιθέσεων που υπάρχουν λειτουργούν, συμπλέκονται, διασταυρώνονται, συντίθενται, ενώνονται και αντιπαρατίθενται, αλλά η αντίθεση που δεσπόζει (από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα) συνεχίζει να είναι αυτή που αντιπαραθέτει τον ιμπεριαλισμό με τις πλατιές λαϊκές μάζες. Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν και λυμαίνονται τις πλουτοπαραγωγικές πηγές αυτών των χωρών, καταδικάζοντας τις λαϊκές μάζες στη φτώχεια και την αθλιότητα. Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν τις οικονομίες αυτών των χωρών, έχοντας τις αστικές τους τάξεις σε σχέση ομηρίας. Για τις φεουδαρχικές κάστες που διατηρούνται δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα μια και αποτελούν τους πιο πιστούς υπηρέτες των ιμπεριαλιστών. Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν (με εξαιρέσεις σε φάσεις που θα αναφερθούμε) τις πολιτικές εξελίξεις, αναδεικνύοντας και στηρίζοντας τις κλίκες που υπηρετούν τα συμφέροντά τους. Οι ιμπεριαλιστές, τέλος, επεμβαίνουν και στρατιωτικά (και όχι μόνο σήμερα) όταν τα πράγματα δείχνουν να μην πηγαίνουν σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις τους. Η απαλλαγή λοιπόν από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και επέμβαση αποτελεί τον πρωταρχικό και θεμελιώδη όρο για ν' αρχίσουν αυτές οι χώρες και οι λαοί να βρίσκουν το δικό τους δρόμο.

Η μορφή έκφρασης

Αν αυτές είναι οι αντιθέσεις και αυτή η κύρια έκφρασή τους, αυτό δεν σημαίνει ότι εκφράζονται πάντα με τον ίδιο ή ένα συγκεκριμένο τρόπο. Η ιδεολογική και πολιτική μορφή με την οποία εκφράζονται κάθε φορά αποτελεί συνάρτηση πολλών παραγόντων. Αν παρατηρήσουμε την ιστορία, θα δούμε ότι αυτή η αντίθεση, (ιμπεριαλισμός-λαοί) που συμπύκνωνε και έκφραζε το σύνολο των αντιθέσεων, εκφράστηκε κατά κύριο λόγο από κινήματα που συνέδεαν τον αραβικό αστικό εθνικισμό με σοσιαλιστικές τάσεις. Σημαντικό ρόλο σ' αυτό έπαιξε (ιδιαίτερα τις πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο) η άνοδος του σοσιαλιστικού, εργατικού και εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος σ' όλο τον κόσμο αλλά και το γεγονός ότι κυρίαρχη δύναμη ήταν οι αστικές (μικροαστικές κατά κύριο λόγο) δυνάμεις σε κάθε χώρα. Η κατάσταση αυτή διαφοροποιείται σε μια πορεία. Οι αστικές τάξεις αποβάλλουν σιγά σιγά τα όποια σοσιαλιστικά τους επιχρίσματα και προσανατολίζονται στη Δύση. Το γεγονός ωστόσο που ανατρέπει συνολικά τα δεδομένα είναι η Ιρανική επανάσταση του 1979. Η κύρια ιδεολογική και πολιτική μορφή με την οποία εκφράστηκε η αντίθεση λαών (και χωρών) στον ιμπεριαλισμό ήταν ο ισλαμικός φονταμενταλισμός.

Για τις αιτίες του φαινομένου

Εχουμε την άποψη ότι αν αναζητήσουμε την εξήγηση μιας τέτοιας εξέλιξης στο Κοράνι θα βρεθούμε απλώς σε αδιέξοδο. Οι αιτίες μιας τέτοιας ανατροπής μπορούν να συνοψισθούν στην πιο απλή διατύπωση. Στο αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι άλλες μορφές, δυνάμεις και δρόμοι απέτυχαν να δώσουν απάντηση στο πρόβλημα αυτών των χωρών και των λαών τους. Πιο συγκεκριμένα. Οι φεουδαρχικές κλίκες που υπάρχουν ούτε θέλουν ούτε μπορούν. Επιβιώνουν χάριν των καλών υπηρεσιών που προσφέρουν στους ιμπεριαλιστές. Οι αστικές δυνάμεις που πιθανώς να ήθελαν (τουλάχιστον σε κάποια φάση) να κατακτήσουν μια άλλη θέση στο διεθνές ταμπλό αποδείχτηκαν πολύ "λίγες" για μια τέτοια διεκδίκηση. Και ταυτόχρονα αντιδραστικές. Σ' όλη αυτή την πορεία στράφηκαν ενάντια στο προλεταριάτο και τις λαϊκές μάζες με μεγάλη σκληρότητα, ασκώντας μια πολιτική καταπίεσης έως και εξόντωσης των λαϊκών αγωνιστών. Απέναντι στους ιμπεριαλιστές υπήρξαν όχι μόνο ενδοτικές αλλά από ένα σημείο και πέρα στράφηκαν στην ολοκληρωτική πρόσδεση στους δυτικούς ιμπεριαλιστές, αποζητώντας την εύνοια και τη στήριξή τους.

Ταυτόχρονα και στο στρατιωτικό πεδίο και απέναντι σ' αυτόν που θεωρούσαν μεγαλύτερό τους εχθρό, το Ισραήλ, δοκίμασαν μια σειρά ήττες (1949-56-67-82) που όξυναν τα αισθήματα ταπείνωσης σε όλο τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο.

Από την άλλη μεριά, το προλεταριάτο και το λαϊκό κίνημα, πέρα από τις αναμφισβήτητες δικές του αδυναμίες, προδόθηκε και από τη δύναμη εκείνη στην οποία στήριζε τις μεγαλύτερες ελπίδες του, τη ΣΕ και το ΚΚΣΕ, όπου η κυριάρχηση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού εκφράστηκε και στην πολιτική που ακολουθήθηκε στην περιοχή της Μ. Ανατολής. Η υποστήριξη των "εθνικών" αστικών τάξεων συνοδεύτηκε από την ανοχή (αν όχι στήριξη) του χτυπήματος των λαϊκών κινημάτων, του μακελέματος των κομμουνιστών. Εφευρέθηκε και το ματζούνι του "μη καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης" και έδεσε η μανέστρα. Μόνο που δεν "έδεσε" καθόλου. Οι ίδιες αυτές αστικές τάξεις και στη βάση ακριβώς των χαρακτηριστικών τους άρχισαν σιγά σιγά να εγκαταλείπουν τη στήριξη στη ΣΕ και να προσανατολίζονται σε "προστάτες" που τους ταίριαζαν περισσότερο και παρείχαν μεγαλύτερες "εγγυήσεις".

Αυτό ήταν σε χοντρές γραμμές το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε ο ισλαμικός φονταμενταλισμός ως απάντηση στην αδυναμία-ανικανότητα των άλλων μορφών και δυνάμεων να απαντήσουν στο πρόβλημα των λαών να δώσουν διέξοδο στις προσδοκίες τους. Οχι ασήμαντο ρόλο έπαιξαν βέβαια και κάποιοι άλλοι παράγοντες. Θα αναφερθούμε.

Αποτελεί ο φονταμενταλισμός διέξοδο για τους λαούς;

Η απάντηση θα μπορούσε καταρχήν να δοθεί διά της εις άτοπον απαγωγής. Ενας σημαντικός παράγοντας της ενίσχυσης αυτών των τάσεων υπήρξε η βοήθεια που δέχτηκαν από τις φεουδαρχικές κλίκες, τις αστικές τάξεις αλλά και τους ιμπεριαλιστές και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ. Στόχος αυτής της βοήθειας ήταν ναεξουδετερωθεί η επίδραση των αριστερών αντιλήψεων και δυνάμεων. Από μόνο του το γεγονός δείχνει ποιον θεωρούσαν βασικό εχθρό οι ιμπεριαλιστές και οι αντιδραστικές δυνάμεις της περιοχής, από ποιον θεωρούσαν πως κινδύνευε πραγματικά η κυριαρχία τους. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το κίνημα εκείνο που έδωσε ένα αποφασιστικό χτύπημα στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία στην περιοχή ήταν αυτό που οδήγησε στην ιρανική επανάσταση. Ενα κίνημα του οποίου ηγήθηκαν τελικά οι φονταμενταλιστές, αλλά που στη δημιουργία του έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο οι λαϊκές αριστερές δυνάμεις. Ακόμη, ένα κίνημα που ελάχιστα έως καθόλου δεν βοηθήθηκε (όπως άλλα) από τους ιμπεριαλιστές μια και στρεφόταν ενάντια στο Σάχη που ήταν άνθρωπος των Αμερικάνων.

Αλλά και πέρα από τα προηγούμενα, αυτό που είναι καθαρό είναι πως η διέξοδος δεν βρίσκεται ποτέ "πίσω", αλλά πάντα μπροστά. Είναι γεγονός ότι μια επιστροφή στις "ρίζες", στην πατρογονική δόξα χαρακτηρίζει κατά κανόνα σχεδόν όλα τα κινήματα. Αυτό έχει ένα κάποιο νόημα στη φάση "εκκίνησης", όταν ένα κίνημα είναι ακόμα αδύναμο, αλλά αποτελεί έκφραση αδυναμίας και οπισθοδρόμησης αν συνεχίζει να το χαρακτηρίζει και στην εξέλιξή του. Ο τρόπος "ανάγνωσης" του Κορανίου (αλλά και το όποιου "Κορανίου") δεν είναι θέμα δόγματος, αλλά συνάρτηση επιπέδου ανάπτυξης, βλέψεων, στόχων και προσανατολισμών. Αυτοί που το "διαβάζουν" κοιτώντας "πίσω" δεν είναι επειδή αυτό τους λένε τα "βιβλία" αλλά επειδή δεν θέλουν και δεν μπορούν να κοιτάξουν μπροστά.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην καταπίεση των λαϊκών μαζών, στους ανατριχιαστικούς αναχρονισμούς και τις "τιμωρίες". Στην πραγματικότητα η βαρβαρότητα που εκφράζουν δεν είναι παρά έκφραση της αδυναμίας (της οποίας έχουν συνείδηση) να λειτουργήσουν πραγματικά σαν ηγετική δύναμη της κοινωνίας. Οχι τυχαία το κυρίως "σώμα" αυτών των τάσεων εδράζεται σε μικροαστικά κατά κύριο λόγο στρώματα. Οπως και στη Δύση έτσι και σ' αυτές τις χώρες τα συμπιεζόμενα μικροαστικά στρώματα, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνονται (όσο και όπως) την αδυναμία τους να αποκτήσουν οργανικό ηγετικό ρόλο και προοπτική, αναζητούν διέξοδο και στήριξη στη μεταφυσική και στον ιδεαλισμό.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην οπισθοδρόμηση, την καθυστέρηση, την υπανάπτυξη, το μπλοκάρισμα των παραγωγικών και των εν γένει δυνάμεων και δυνατοτήτων μιας κοινωνίας. Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί έτσι και καμιά υποτιθέμενη ηγετική δύναμη δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν απαντάει σ' αυτό το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα όλα αυτά διαμορφώνουν το έδαφος για την κυριάρχηση αστικών δυνάμεων "εκλογικευμένων" σ' αυτό ή εκείνο το βαθμό. Οχι τυχαία -και πάλι- στο Ιράν, όπου δηλαδή αυτή η υπόθεση είχε πραγματικό έρμα και υπόσταση, έχει ισχυροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό η αστική τάξη (υπό τον Χαταμί) και διεκδικεί την ηγεμονία από τους αγιατολάχ.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην τρομοκρατία. Το έδαφος στο οποίο άνθισαν αυτές οι τάσεις συνδέεται και πάλι με την αποτυχία των άλλων κατευθύνσεων (και μορφών πάλης) να δώσουν απάντηση στο πρόβλημα. Ταυτόχρονα αποτελούν και έκφραση αδυναμίας η οποία προσπαθιέται να "εξορκιστεί". Στην πραγματικότητα η τρομοκρατία αποτελεί στην κύρια πλευρά της μορφή παραίτησης από την προσπάθεια οικοδόμησης δύναμης η οποία θα μπορεί να αντιπαρατεθεί πραγματικά στον ιμπεριαλισμό και θα δώσει διεξόδους και λύσεις. Είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, εναποθέτουν το ρυθμιστικό ρόλο στους ιμπεριαλιστές, από τους οποίους "ζητούν" (με τον πιο βίαιο και αιματηρό πολλές φορές τρόπο) μια διαφορετική "ρύθμιση" των πραγμάτων. Και αυτή είναι η "καλύτερη" εκδοχή του ζητήματος. Γιατί στην πραγματικότητα οι μυστικές υπηρεσίες των ιμπεριαλιστών έχουν πλήρη εποπτεία των κινήσεων όλων των αντίστοιχων ομάδων, τις χρησιμοποιούν σε βρόμικες επιχειρήσεις, στο χτύπημα αριστερών οργανώσεων και κινημάτων, στο λαϊκό κίνημα και για όποια άλλη βρόμικη δουλειά κρίνουν σκόπιμο.

Ούτε διέξοδο μπορούν να δώσουν ούτε μέλλον έχουν όλες αυτές οι κινήσεις και τάσεις. Τα όρια κινήσεων και μετεξέλιξής τους προσδιορίζονται από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και υπαγορεύσεις και τις ικανότητες μεταλλαγής τους σε αστικά μορφώματα μεσανατολικού τύπου. Το ερώτημα είναι πότε και πώς οι λαοί θα βρουν το δρόμο τους, μέσα από ποιους όρους η πραγματική κύρια αντίθεση θα βρει την καθεαυτή της έκφραση, τη μόνη που μπορεί να έχει αποτελεσματικότητα και να δώσει διέξοδο στις προσδοκίες των μαζών.

Προλεταριακή Σημαία, φ. 440, 20/10/01

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χριστούγεννα του 1931: «Προσέξατε τον πεινώντα λαόν»…

0

Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 1930: Χριστούγεννα του 1931. Η παγκόσμια συντονισμένη καπιταλιστική οικονομική κρίση που είχε ξεκινήσει το 1929 γίνεται αισθητή πλέον και στη χώρα μας, όπως και στον μικρό μας τόπο, τη Λευκάδα. Η ραγδαία φτωχοποίηση του λαού, που καλείται πάντα να πληρώσει το «μάρμαρο», βρίσκεται σε εξέλιξη. Τα μέτρα και ο βαθμός εκμετάλλευσης εξάντλησαν και έφεραν σε απόγνωση την εργατική τάξη, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος του κόσμου να πεινάει κυριολεκτικά. Αναζητούνται συνταγές, με στόχο την πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης της συνείδησης του κόσμου και της ενσωμάτωσης της λαϊκής αγανάκτησης.

Όλες οι προτροπές έχουν κοινή συνισταμένη: «Προσέξατε τον πεινώντα λάον». Πολύ περισσότερο μάλιστα που η ύπαρξη την εποχή εκείνη της ΕΣΣΔ φαίνεται να αποτελούσε τον φωτεινό φάρο για τους εργαζόμενους όλων των χωρών του κόσμου. Έπρεπε, λοιπόν, να πάρουν τα μέτρα τους όλοι κείνοι «οι οποίοι τρέμουν το φάσμα του κομμουνισμού και επικροτούν όλα τα εναντίον αυτού μέτρα του Κράτους». Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται και σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα αναφορικά με την εποχή εκείνη, αλλά, τηρουμένων των αναλογιών, είναι εμφανείς οι παραλληλισμοί με την σημερινή εποχή. Να σημειώσουμε μόνο ότι τελικά η κρίση ξεπεράστηκε τότε με πόλεμο, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ανατρέχοντας στον τοπικό τύπο για τα Χριστούγεννα του 1931, πέσαμε πάνω σε ένα άρθρο της Αθηναϊκής εφημερίδας «Η ΗΜΕΡΑ», περικοπές του οποίου αναδημοσιεύει λευκαδίτικη εφημερίδα με τίτλο «Προς Θεού, θα στιγματίση το Έθνος μας ο δίσκος της επαιτείας περιφερόμενος εις αφαιμάσοντας – Δια τους εργάτας τιμή και ανακούφισις πάντοτε η εργασία», με τον συντάκτη της άλλοτε να συμφωνεί και άλλοτε να διαφωνεί με τις παρατηρήσεις του εξ Αθηνών συναδέλφου του, ο οποίος έγραφε (οι επισημάνσεις στο κείμενο δικές μας):

«(1) Ο κ. Πρωθυπουργός (σ.σ. ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος) ομιλών εις τον «Παρνασσόν» ηθέλησε να βεβαιώση, ότι δεν υπάρχουν εδώ «πλούσιοι» αλλά εύποροι μόνον. Είνε μία αντίληψίς του. Πρώτη πλουσία είνε η σύζυγός του, βαθύπλουτος, δισεκατομμυριούχος, αδιάφορον αν έχει τον πλούτον της εις την Αγγλίαν. Έχομεν πλουσίους, έχομεν ευπόρους πραγματικούς. Έχομεν ακόμη μίαν τάξιν ανθρώπων, οι οποίοι ζουν κατ΄ επιφάνειαν την ζωήν του ευπόρου ενώ μαστίζονται οι ίδιοι από την εικονικότητα της καταστάσεώς των. Και έχομεν πλήθη πτωχών, κόσμον ολόκληρον πεινώντων. Έναντι αυτών οφείλομεν να αισθανθώμεν όλοι οι πλούσιοι πρώτον, εκείνοι οι οποίοι τρέμουν το φάσμα του κομμουνισμού και επικροτούν όλα τα εναντίον αυτού μέτρα του Κράτους, τας υποχρεώσεις μας. Απειλούμεθα και πρέπει να σωθώμεν. Δεν πρόκειται περί αυτού. Αλλ΄ αν η απειλή δεν είνε σήμερον αρκετά μεγάλη, τίποτε δεν αποκλείει η καταιγίς να επέλθη εις μίαν στιγμήν.

(2) Αλλ΄ η καταιγίς αυτή δεν θα πλήξη μόνον τους πλουσίους. Θα πλήξη όλους. Το Κράτος, το Κεφάλαιον, την Εκκλησίαν, την Κοινωνίαν, τας επιχειρήσεις. Το Κράτος δεν είνε δυνατόν να δηλοί αδυναμίαν παροχής βοηθείας. Έπειτα η Εκκλησία. Έχει χρήματα η Εκκλησία. Υπάρχουν χρήματα εις τους Ναούς. Και δεν ζητεί κανείς πολλά εκατομμύρια. Μπορεί, όμως, ν΄ απαιτήση από την Εκκλησίαν να ενθυμηθή τα μεγάλα διδάγματα του Χριστού, του Θεού, της αγάπης και της ελεημοσύνης, του Θεού, τους πεινώντας.

(3) Δεν τους ζητούμεν να διαμοιράσουν τας περιουσίας των. Τους ζητούμεν να δώσουν κάτι από το περίσευμά των. Αυτό δεν είνε θυσία. Είνε υποχρέωσις. Είνε καθήκον».

Ο συντάκτης της λευκαδίτικης εφημερίδας, αφού αναγνωρίζει τα πλούτη της κ. Βενιζέλου, «διότι και τοις πάσι γνωστόν τυγχάνει ότι οι γονείς της κ. Βενιζέλου δι΄ εντίμου προπολεμικής εργασίας, έχουν καταθέση εις τας Αγγλικάς τραπέζας τόσα όσα αδυνατούν να υπολογίσουν οι πλέον μαθηματικοί», αναφέρεται στη συνέχεια στις φιλανθρωπικές αγαθοεργίες της συζύγου του πρωθυπουργού «ας αδυνατεί και πας τις ν΄ απαριθμήση, μαρτυρούν όμως και εις τον πλέον κωφόν και μονόφθαλμον τα εν Αθήναις πλείστα ως και εις τας μεγαλουπόλεις φιλανθρωπικά ιδρύματα…».

Για την δεύτερη παρατήρηση που αφορά την υποχρέωση της Εκκλησίας να βοηθήσει τους πτωχούς γράφει: «Τι; δύναται να αναμένη ο θνήσκων λαός εκ της πείνης από την εκκλησίαν, αφού όλα εν γένει τα ιερά εκρατικοποιήθηκαν και το μόνον όπερ εις την εκκλησίαν απέμεινεν είνε το κρυφομουρμούρισμα των πηγών που σιγοκλέουν την επίθεσιν και επιδρομήν εναντίον των Μοναστηρίων…».

Τέλος, απευθύνει, μεταξύ άλλων, προς το συντάκτη της Αθηναϊκής εφημερίδας το εξής ερώτημα:

«Τί βοήθειαν να αναμένουν οι σήμερον εκ πείνης θνήσκοντες τίμιοι εργάται, υπερασπισταί εν παντί του Έθνους, από εκείνους οίτινες εις όλας τας ιεράς προσπαθείας του εργάτου δια το Έθνος, αναισχύντος εθησαύριζον όχι μόνον αλλά και παραπαίοντες εκ της ανυπολογίστου αρπακτικής επιδεξιότητος των τρομερών ενστίκτων των προς μυθικήν αθέμιτον συγκομιδήν του Δημοσίου χρήματος το αίμα αυτό του Τιμίου Εργάτου απερώφον, αλλά και την παραμονή του στα σύνορα ότε το στήθος ο τίμιος εργάτης προέτασεν εναντίον του αντιπάλου του Έθνους, εκαιροφυλακτούσαν ίνα επιχειρήσουν τα πάντα θαρρούντες, ότι ηδύνατο και την οικογενειακήν τιμήν του εργάτου να ιεροσυλήσωσιν. Τί απ΄ αυτούς να δεχθή ο πεινασμένος λαός; Ελεημοσύνη;!…».

(Φωτό: Πεινώ, αναζητώ παντός είδους εργασία, γράφει στα γερμανικά το πλακάτ, που κρατάει εργαζόμενος την εποχή εκείνη).

 πηγή: Λευκαδίτικα Νέα

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ξάνθη: ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ

0

Η επαναλειτουργία της φοιτητικής λέσχης μέχρι τις 22/12, μετά το πρόσφατο σταμάτημα της λειτουργίας των λεσχών των εστιών πανελλαδικά  με απόφαση της Κυβέρνησης και του ΙΝΕΔΙΒΙΜ, αποτελεί μια πρώτη θετική εξέλιξη του αγώνα του συλλόγου φοιτητών της πολυτεχνικής της Ξάνθης. Την ίδια στιγμή αποτελεί μια πρώτη ανάσα για τους εκατοντάδες φοιτητές που σιτίζονται στη λέσχη αλλά και για τους  18 απολυμένους εργαζόμενους στα μαγειρεία .

Οι τρεις εβδομάδες μαζικών κινητοποιήσεων του φοιτητικού συλλόγου αποδεικνύουν για άλλη μια φορά πως ακόμη και σε αυτή τη δύσκολη κινηματικά περίοδο, η νεολαία και οι εργαζόμενοι μπορούν και πρέπει να αγωνίζονται, μπορούν και πρέπει να διεκδικούν, μπορούν και πρέπει να κερδίζουν.

Η σύντομη επαναλειτουργία της  ( μέχρι τι

ς 22/12 ) αναδεικνύει τα εξής ερωτήματα , τι θα γίνει από το νέο έτος; Θα ανοίξει ξανά η λέσχη και με ποιους όρους; Τι θα γίνει με τους 18 εργαζόμενους; Θα επαναπροσληφθούν και με ποιους όρους; 

Η παραπάνω θετική εξέλιξη μπορεί να μείνει στο αέρα αν κυριαρχήσει ο εφησυχασμός και η αδράνεια. Ο εργολάβος (και κάθε εργολάβος) - άμεσος εργοδότης - δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τους 18 εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.  Οι μισθοί πείνας  στο ύψος του βασικού μισθού,  οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, που το τελευταίο διάστημα έφτασαν να υπογράφονται ανά μήνα, η καθυστέρηση πληρωμών και τώρα οι χριστουγεννιάτικες  απολύσεις , αποδεικνύουν πως το κεφάλαιο και η εργοδοσία έχουν σα μοναδικό στόχο να αυγατίζουν τα κέρδη τους.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση και το κράτος έχουν αποδείξει πως ξέρουν πολύ καλά να ελίσσονται. Να οπισθοχωρούν όπου χρειαστεί για να επιτεθούν ξανά με ακόμη περισσότερη ένταση. Άλλωστε αυτό που κεντρικά έχει τεθεί είναι ο συνολικός επαναπροσδιορισμός των όρων σίτισης στις φοιτητικές λέσχες, κατά συνέπεια και των σχέσεων εργασίας των εργαζομένων σε αυτές. Είμαστε σίγουροι πως σύντομα θα επανέλθουν. Εξάλλου στην ίδια κατεύθυνση καταργούν την απεργία, χτυπούν τον ελεύθερο συνδικαλισμό, τσακίζουν κάθε δικαίωμα και κατάκτηση του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.

Κανένας εφησυχασμός. Ο αγώνας των φοιτητών για δωρεάν σίτιση για όλους, πρέπει να συνδεθεί με τις διεκδικήσεις των εργαζομένων για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Το σύνθημα «κανένας πεινασμένος φοιτητής» να γίνει ένα με το σύνθημα «κανένας απολυμένος εργαζόμενος». 

                                                                                                                                     Ξάνθη 21/12/17

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λιβύη: οι δυτικοί ιμπεριαλιστές θα κηρύξουν τον πόλεμο στους δουλεμπόρους;

0

Οι εικόνες που μεταδόθηκαν σε όλα τα ΜΜΕ παγκοσμίως προκάλεσαν αηδία σε κάθε άνθρωπο που έχει έστω και ένα ίχνος προοδευτικής σκέψης. Εικόνες βγαλμένες κατευθείαν από το Μεσαίωνα και την αποικιοκρατία, με τους εξαθλιωμένους αφρικανούς μετανάστες στοιχισμένους σε σειρές να πουλιούνται για 100 και 200 δολάρια ως σκλάβοι. Δυστυχώς, όμως, κανείς δεν μπορεί να δηλώσει ότι εξεπλάγη. Πρώτα από όλα γιατί σε μια σειρά χώρες που έχουν διαλυθεί από τους πολέμους, τις επεμβάσεις και τους εμφυλίους είναι γνωστό ότι γεννιέται το δουλεμπόριο και μάλιστα υπάρχουν εκτιμήσεις των διεθνών οργανισμών για το πόσα εκατομμύρια σκλάβων υπάρχουν στον κόσμο. Δεύτερον, γιατί όλοι έχουμε δει τις εικόνες με τους μετανάστες στη χώρα μας να φορτώνονται στις καρότσες των τσιφλικάδων, αφού έχουν πουλήσει στις πιάτσες την εργατική τους δύναμη ως μισθωτοί σκλάβοι σε εξευτελιστική τιμή. Για να πάνε ύστερα να δουλέψουν υπό την απειλή των όπλων στα φραουλοχώραφα ή όπου αλλού. Μην ξεχνάμε ότι στην υπόθεση της Μανωλάδας το δικαστήριο αθώωσε τα αφεντικά. Η σύγχρονη σκλαβιά με όλες τις μορφές είναι ένα ακόμα αποτέλεσμα της επίθεσης ενάντια στην εργατική τάξη.

Δεν μπορεί επίσης κανείς να δηλώσει έκπληξη για το δουλεμπόριο στη Λιβύη, γιατί εδώ και χρόνια φτάνουν σε όλον τον κόσμο καταγγελίες οργανώσεων οι οποίες συστηματικά αγνοήθηκαν από τον «σοκαρισμένο» διεθνή Τύπο. Είναι άλλωστε πολυδιαφημισμένη η πολιτική της ΕΕ «για το απευθείας χτύπημα στους διακινητές» και τη φραγή του μεταναστευτικού δρόμου της Λιβύης. Πολιτική που έχει οδηγήσει σε ουκ ολίγα ναυάγια με χιλιάδες θύματα. Για χρόνια ακούγαμε ότι η ΕΕ χρηματοδοτεί και εξοπλίζει τις «αρχές της Λιβύης» (αν μπορεί κανείς να υποθέσει ότι κάτι τέτοιο υφίσταται) προκειμένου να «σταματήσουν τη διακίνηση δούλων στη ρίζα της». Δεν μπορούμε να το αποδείξουμε, όμως έχουμε την έντονη υποψία ότι τα κονδύλια της ΕΕ σε αρκετές περιπτώσεις κατέληξαν απευθείας στα χέρια των δουλεμπόρων εν γνώσει των ευρωπαίων αξιωματούχων και χρησιμοποιήθηκαν για να στηθεί το σκλαβοπάζαρο.

Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην ευαισθησία των ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών και της ΕΕ, όταν αυτοί είναι οι κύριοι υπαίτιοι της διάλυσης της χώρας, με τους βομβαρδισμούς που πραγματοποίησαν ώστε να αποκτήσουν τον έλεγχό της. Μας έχει ήδη άλλωστε δικαιώσει πρόσφατα ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον: «Η Λιβύη είναι μια υπέροχη χώρα. […] Υπάρχει ένα γκρουπ βρετανών επιχειρηματιών που θέλουν να επενδύσουν στην ακτή της Σύρτης, εκεί κοντά που συνελήφθη και εκτελέστηκε ο Καντάφι. Έχουν τη θαυμάσια ιδέα να μετατρέψουν τη Σύρτη σε νέο Ντουμπάι. Το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να καθαρίσουν τον τόπο από τα πτώματα». Και, γιατί όχι, αφότου καθαριστούν οι δρόμοι από τα πτώματα, να μην εκμεταλλευτεί το ξένο κεφάλαιο και το υγιές επενδυτικό περιβάλλον που επικρατεί στη χώρα αλλά και την ανταγωνιστικότητα της εργασίας, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε. Ώστε να έρθει η περιβόητη ανάπτυξη.

Δυστυχώς όμως για τα επενδυτικά σχέδια των ιμπεριαλιστών υπάρχουν και άλλα πράγματα που στέκονται στο δρόμο και πρέπει να καθαριστούν, εκτός από ανθρώπινα πτώματα. Ήδη από τον Ιούλη, ο λίβυος στρατηγός Χίφτερ, πρώην πράκτορας της CIA και στρατηγός του Καντάφι, δήλωσε πανηγυρικά ότι «απελευθέρωσε τη Βεγγάζη από το Ισλαμικό Κράτος». Η επιχείρηση του Χίφτερ είχε την άμεση στήριξη της αιγυπτιακής χούντας, ενώ είχε προηγηθεί το ταξίδι του Χίφτερ στη Μόσχα, καθώς η ρωσική ανάμιξη είναι κάθε άλλο παρά κρυφή. Την ίδια στιγμή, οι φιλοδυτικές δυνάμεις που αποτελούν το συνονθύλευμα που αυτοαποκαλείται «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» αδυνατούν να ελέγξουν στοιχειωδώς τη χώρα. Πρόσφατη… επιτυχία της κυβέρνησης είναι οι διαπραγματεύσεις με μια ένοπλη ομάδα που έχει κόψει το νερό στην πρωτεύουσα Τρίπολη.

Είναι πασιφανές ότι η ρωσική σφήνα σε συνδυασμό με τη γενική κοινωνική κατάρρευση στη χώρα έχουν ανησυχήσει τη Δύση. Οι ΝΑΤΟϊκοί ιμπεριαλιστές δεν έχουν στιγμή πάψει να επεμβαίνουν και πολιτικά και στρατιωτικά στο πτώμα της Λιβύης, στέλνοντας κομάντος, βομβαρδίζοντας και μάταια προσπαθώντας να ενώσουν τις διάφορες ένοπλες ομάδες που λυμαίνονται τη χώρα. Ομάδες που οι ίδιοι εξόπλισαν και βάφτισαν ως «αντικαθεστωτικούς», όμως πλέον αδυνατούν να τις ελέγξουν.

Οι ΝΑΤΟϊκοί ιμπεριαλιστές με την επέμβαση στη Λιβύη άνοιξαν το δρόμο σε κάθε είδους οπορτουνιστική και σκοταδιστική ντόπια δύναμη. Τότε, τα δυτικά ΜΜΕ δεν προβληματίζονταν ιδιαίτερα με τους φύλαρχους που κράδαιναν τις σημαίες της μοναρχικής, προ-κανταφικής Λιβύης. Ούτε με την τριχοτόμηση της χώρας στα παλιά φεουδαρχικά φυλετικά κρατίδια. Δεν αναρωτήθηκαν καθόλου αν ανοίγουν την πόρτα του Μεσαίωνα για να ξεπροβάλουν σκηνές από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας. Αμέσως την επόμενη μέρα από την πτώση του καθεστώτος Καντάφι άρχισε ο πολυμερής εμφύλιος πόλεμος που ακόμα και σήμερα εξελίσσεται. Και αν τώρα ξαφνικά «συγκινήθηκαν» από τα αποτελέσματα των εγκλημάτων τους, δεν είναι ούτε στο ελάχιστο γιατί δήθεν ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μη χάσουν τον έλεγχο της χώρας. Αν λοιπόν το CNN -ή όποιοι άλλοι- ανακάλυψαν το δουλεμπόριο, είναι γιατί νέες αιματηρές επεμβάσεις ετοιμάζονται – πιθανόν χρησιμοποιώντας και την Κρήτη ως ορμητήριο.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ