Επιτέλους 14 χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση! O αγώνας τώρα δικαι-ώ-νεται!

0

Υπόλειμμα ίσως του πρόωρα τεθνεώτος «παράλληλου προγράμματος» είναι η προαναγγελία από τον Υπουργό Παιδείας της δεύτερης κυβέρνησης… όλο και πιο δεξιά, της θεσμοθέτησης της 14χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Αν δεν συμπεριλαμβανόμουν στον μίζερο κατάλογο εκείνων των αριστερών εκπαιδευτικών που κατηγορούν τους πάντες για «θεσμίτιδα», «όνειρα θερινής νυκτός και νησίδες ευημερίας στον καπιταλισμό», αν δεν κατακεραύνωνα το «άλλο σχολείο» ως λογική συνδιαχειριστική όπου έβρισκα και όπου στεκόμουνα, αν τελικά δεν έπαιρνα και εγγράφως θέση πως το βασικό δεν είναι ο θεσμός αλλά το κατά πόσο μπορεί το κίνημα να διεκδικεί σχολεία και εκπαιδευτικούς και ποιος δεν θα προτιμούσε έτσι, ειδικά σήμερα, το δωρεάν δημόσιο νηπιαγωγείο, αν τελικά δεν ήμουν όλα αυτά τα «όχι» και τα «δεν» σίγουρα ως νηπιαγωγός θα έκανα χαρές και πανηγύρια. Επιτέλους οι αγώνες για την δίχρονη υποχρεωτική αγωγή, «καμάρι» - αίτημα του κλάδου προ, κατά και μετά τη μνημόνια (αν υπάρχει μετά) δικαιώνονται!
Μάλιστα συνάντησα το αίτημα της δεκατετράχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και σε αφίσες ή συνθήματα της μνημονιακής περιόδου όταν ούτε την υποχρεωτική μονοετή προσχολική αγωγή δεν μπορούσαμε να υπερασπίσουμε! Έ μάλλον σκέφτηκα τότε το κάνουν για να διατηρούν επίκαιρο το θέμα των… επιθετικών αιτημάτων! Μνημόνια εσείς, ανεβάζουμε κατά δύο τα έτη του δωδεκάχρονου σχολείου ως αίτημα για να δείτε εσείς! Με τον ίδιο τρόπο που θα έπεφταν οι κυβερνήσεις και θα άνοιγε ο δρόμος για να πιεστεί «από τα κάτω» η νέα κυβέρνηση που θαρρείς πως έγινε υπερήλιξ του συστήματος μέσα σε λιγότερο από χρόνο…
Βέβαια στο alfavita έγινε αναδημοσίευση ενός άρθρου του Στράτου Στρατηγάκη στην Ναυτεμπορική («Είναι εφικτή η δίχρονη προσχολική αγωγή») που χωρίς να παίρνει ανοιχτά αντιδραστική θέση απέναντι στου εκπαιδευτικούς κατά τα ειωθότα στον τύπο, υποστηρίζει πως «ακόμη και αν αυξηθεί το ωράριό τους, ακόμη και αν γίνουν απάνθρωπες οι εργασιακές τους σχέσεις» δεν μπορούν να πάψουν να χρειάζονται 1700 νέες αίθουσες διδασκαλίας. Που βέβαια χτίζονται με το σταγονόμετρο ενώ έχουν να γίνουν διορισμοί εκπαιδευτικών εδώ και πέντε χρόνια.
Υπάρχει βέβαια και ο «τρόπος» της πλήρους εφαρμογής των κατευθύνσεων του ΟΟΣΑ για την δύναμη της ελάχιστης σχολικής μονάδας -φοβερό εργαλείο αυτό!- αλλά και πάλι σύμφωνα με τον αρθρογράφο αλλά και με την κοινή, μνημονιακή λογική, η κοροϊδία παραμένει.
Γιατί είναι βέβαια πολύ διαφορετικό να διεκδικείς από τον παραγόμενο από τα χέρια της εργατικής τάξης πλούτο ένα κομμάτι για σχολεία, εκπαιδευτικούς (θα πρόσθετα μισθούς, συντάξεις κλπ) και άλλο πράγμα να βάζεις ως προμετωπίδα των αιτημάτων ζητήματα θεσμικής μεταρρύθμισης της εκπαίδευσης.
Θα πείτε διαμάχη για το φύλο των αγγέλων στους παραδείσους της αριστεράς; Κάθε άλλο. Τα πράγματα είναι απλά:
Για την έλλειψη εκπαιδευτικών και σχολείων δεν μπορεί κανένας να με κοροϊδέψει, κανένας να με «ξεστρατίσει» από τα αιτήματα διεκδίκησης. Δεν επινοούνται και δεν εφευρίσκονται τα ζωτικά στοιχεία της εκπαίδευσης. Είναι ορατά (ή αόρατα εφόσον βρίσκονται σε… έλλειψη) δια γυμνού οφθαλμού. Δεν μας λείπουν οι θεσμοί ούτε αυτοί μας κατοχυρώνουν. Μας λείπουν νηπιαγωγοί και νηπιαγωγεία. Και ο δρόμος της διεκδίκησης τους είναι γνωστός… Διόλου εύκολος δρόμος αλλά ο μόνος που μπορεί να παρέχει κάποια «εξασφάλιση».
Μπορεί κανείς πολύ άνετα να με κοροϊδέψει και να με αποπροσανατολίσει ενσωματώνοντας δήθεν τα θεσμικά αιτήματα του κλάδου. Όπως γίνεται τώρα με την υποχρεωτική 14χρονη εκπαίδευση! Αλλά να με θυμηθείτε το αίτημα θα μασκαρευτεί σε… πραγματική 14χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση.

Δημήτρης Μάνος, νηπιαγωγός μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

έφυγε ο ζωγράφος του κάμπου

0

πίνακας του Γ. Γούλα για τη "Μάχη της Σοδειάς"

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 93 ετών ο καρδιτσιώτης ζωγράφος Γιώργος Γούλας. 
Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, Μακρονησιώτης και πάντα παρών στους κοινωνικούς αγώνες ο Γιώργος Γούλας άφησε πίσω του ένα σπουδαίο έργο. «Ο τελευταίος της σχολής των Θεσσαλών τοπογράφων» (με κυριότερο εκφραστή της τον επίσης καρδιτσιώτη Δημήτρη Γιολδάση) με τους πίνακές του («τα μάτια της ψυχής μου» όπως έλεγε) φέρνει στην επιφάνεια τη δύσκολη και σκληροτράχηλη ζωή του Θεσσαλικού κάμπου των δεκαετιών του ’40 και του ’50. Τον μόχθο του χειρώνακτα αγρότη, το θερισμό, τα αλώνια, τα καραγκούνικα παζάρια, τα δίκρανα, τις βοϊδάμαξες… Χωριάτες και ζώα σε πρώτο πλάνο. Πλίθινα καραγκούνικα σπίτια (φτιαγμένα από το ίδιο θεσσαλικό χώμα), χωριάτικες αυλές, μαχαλάδες, κάρα, ντάμια… Συζητήσεις στα καφενεία, το πρωινό ξεκίνημα για τη δουλειά, το μεσημεριανό λιτό κολατσιό στο καλοκαιρινό λιοπύρι… Καθημερινές στιγμές από τη ζωή και τον αγώνα των ξωμάχων του κάμπου.
Ο Γιώργος Γούλας γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1919. Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής τα πήρε από τον επίσης Καρδιτσιώτη ζωγράφο Δημήτρη Γιολδάση σε ηλικία μόλις 12 ετών (ωστόσο είναι γνωστό ότι από πολύ μικρή ηλικία ζωγράφιζε μόνος του). Στα 18 του είχε κατέβει στην Αθήνα όπου γράφτηκε κατόπιν επιθυμίας της οικογένειάς του στην Νομική σχολή, ουδέποτε όμως παρακολούθησε, αντίθετα συμμετείχε στα μαθήματα της Σχόλης Καλών Τεχνών αλλά δεν μπόρεσε να αποφοιτήσει λόγω του πολέμου. Ήταν από τους πρώτους που μπήκε στην Εθνική Αντίσταση και είναι γνωστή η συμμετοχή του στον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα. Ενεπλακη στον εμφύλιο και αυτό του κόστισε διάφορες διώξεις και ταλαιπωρίες.
Έπειτα έζησε στην Αθήνα χωρίς να ξεχάσει την γενέτειρα του. Στο ενεργητικό του έχει πολλές ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Καρδίτσα και εξωτερικό, και συμμετοχές σε Πανελλήνιο του Ζαππείου καθώς και άλλες ομαδικές. Βραβεύτηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έργα του υπάρχουν στην Εθνική πινακοθήκη, στη Δημοτική πινακοθήκη Καρδίτσας, σε πινακοθήκες πόλεων της χώρας και του εξωτερικού καθώς και σε δημοτικές συλλογές, νομαρχίες, ατομικές συλλογές κ.λπ. Τα τελευταία του χρόνια ζούσε και εργάζονταν στον Υμηττό. (τα βιογραφικά του στοιχεία είναι από την σελίδα του στο fb https://www.facebook.com/giorgosgoulas.artpainter.gr/ )

Για το πώς ξεκίνησε, το περιγράφει ο ίδιος στον δημοσιογράφο Κ.Τσουπαρόπουλο (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ): «Μια μαγική δύναμη», μας λέει, «μου δημιουργούσε ζήλια για τον Δ. Γιολδάση και τον Κ. Παύλου, που τους έβλεπα να περιδιαβαίνουν σας πλατείες και τα σοκάκια της Καρδίτσας και να ζωγραφίζουν. Όταν ζήτησα από τον Γιολδάση να με βοηθήσει, με έβαλε να ζωγραφίσω δυο-τρία σπιρτόκουτα. Απογοητεύθηκα και άρχισα να παρακολουθώ το άλλο ιερό τέρας, τον Κ. Παύλου, πού έφτιαχνε τότε αγίους για μια δεκάρα. Τελικά, ο συγγενής μου Θεόκριτος Γούλας, φιλόλογος, μου έφερε μπογιές από την Αθήνα όπου σπούδαζε και έκανα την πρώτη μου έκθεση ακουαρέλας σε... στυπόχαρτο. Κατάφερα να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά κάποιοι φρόντισαν να με στείλουν στη Μακρόνησο. Όταν γύρισα, μου είπαν ότι "είχε παρέλθει το όριο ηλικίας". Επέμεινα όμως να ζωγραφίζω, με αφαιρετικά, όπως μου λένε, στοιχεία. Αλλά εγώ θυμάμαι τη μάνα μου, που μου έλεγε: Μα γιατί παιδί μου κουράζεσαι να ζωγραφίζεις στα πρόσωπα των ανθρώπων μάτια, μύτες, χείλια; Την άκουσα».

http://aristerastikarditsa.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ινδία: Συνέντευξη G.N. Saibaba λίγο πριν την εκ νέου φυλάκισή του (24/12/2015)

0

Από το ιστολόγιο παρα ποδα:

Ο καθηγητής G. N. Saibaba, ανάπηρος αγωνιστής της δημοκρατίας και πρωτεργάτης του κινήματος κατά της “Επιχείρησης Πράσινο Κυνήγι” που έχει στόχο τους μαοϊστές της Ινδίας, ο οποίος κρατούταν από το Μάη του 2014 από την αστυνομία της Μαχαράστρα στις Κεντρικές Φυλακές του Ναγκπούρ, λόγω «διασυνδέσεων» με το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό), και για τον οποίο είχε ξεσπάσει ένα διεθνές κίνημα αλληλεγγύης, απελευθερώθηκε για τρεις μήνες τον Ιούλη για αποθεραπεία. Όμως, στις 23 Δεκέμβρη διακόπηκε η παραταθείσα αποφυλάκιση του, με απόφαση ενός δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και του δόθηκε εντολή να παραδοθεί στις φυλακές του Ναγκπούρ εντός 48 ωρών. Παρακάτω υπάρχει συνέντευξη του Saibaba που δημοσιεύτηκε μία μέρα πριν τη φυλάκισή του, σχετικά με τις συνθήκες κράτησής του και το κίνημα μέσα στις φυλακές.

***

Δεδομένης της συνεπούς αντίθεσής σας στην Επιχείρηση Πράσινο Κυνήγι και τις συλλήψεις πολιτικών αντιφρονούντων, αναμένατε να συλληφθείτε;

Προσωπικά, δεν το περίμενα. Οι φίλοι μου σκέφτονταν πως κάτι τέτοιο θα ήταν πιθανό, γιατί είμαι από τους οργανωτές ενός φόρουμ ενάντια στην Επιχείρηση Πράσινο Κυνήγι. Όμως έχω συνηθίσει σε αυτό το είδος πολιτικών πρωτοβουλιών τα τελευταία 30 χρόνια.

Υπήρχαν δικαστικές υποθέσεις εναντίον μου για απλές κατηγορίες σε σχέση με τις κινητοποιήσεις στις οποίες συμμετείχα, όμως δεν είχα ποτέ συλληφθεί, και οι κατηγορίες ακολούθως αίρονταν.

    

Ο Saibaba με τη σύζυγό του Vasantha Kumari

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εργαζόμενοι στα 5μηνα: Δελτίο Τύπου - Ανακοίνωση 29.12.2015

0

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Συντονιστικό Εργαζομένων στην κοινωφελή εργασία και Συμβασιούχων Αττικής

Την Τρίτη 29/12/2015 στις 6μ.μ. πραγματοποιήθηκε σύσκεψη συντονιστικού των εργαζομένων της κοινωφελούς εργασίας και Σωματείων Εργαζομένων στους ΟΤΑ.
Η απόφαση μας ήταν και παραμένει ίδια.
Ο αγώνας μας για παραμονή στην εργασία πρέπει να συνεχιστεί με όλα τα μέσα.
Απαιτείται άνοιγμα του αγώνα μας στους νέους 5μηνίτες που συνεχίζουν να εργάζονται, ή  τώρα ξεκινούν σε διάφορους τομείς του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα,  σε όλους τους επισφαλείς εργαζομένους και ανέργους σε νέα σωματεία και συλλογικότητες ώστε να επιτευχθεί η ακόμα μεγαλύτερη διεύρυνση και μαζικότητα του αγώνα μας.
Αποφασίστηκε ως αναγκαία η παρέμβαση μας  σε συνελεύσεις σωματείων με θέμα το προσεχές ασφαλιστικό για να ενημερώσουμε πως το θέμα της επισφαλούς εργασίας και της μισής αμοιβής είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα ασφαλιστικά ταμεία.
Συνεχίζουμε τον αγώνα με την παρουσία σκηνών έξω από το Υπουργείο Εργασίας και οργανώνουμε διάφορες παρεμβάσεις στο κέντρο και τοπικά.

Καλούμε όλους τους συνάδελφους και αλληλέγγυους σε γιορτή αλλαγής της χρονιάς μαζί με τους απεργούς στη κατάληψη του υπουργείου εργασίας.

Καλούμε μαζικά όλους στη νέα συνέλευση του συντονιστικού τη Δευτέρα 4/1/2016 στο ΕΚΑ στις 6μμ Μάρνης και 3ης Σεπτεμβρίου για απόφαση των επόμενων βημάτων κοινού αγώνα.
Ήδη συμπληρώνεται σχεδόν ένας μήνας από τις πρώτες μαζικές απολύσεις συναδέλφων στα 5μηνα χωρίς καμία πρόβλεψη για αυτούς και τις οικογένειες τους, χωρίς ούτε το δικαίωμα να επιδοτηθούν για την ανεργία τους.
Η ανακύκλωση ανθρώπινων ζωών πρέπει επιτέλους να σταματήσει!!
Είμαστε άνθρωποι και όχι σκουπίδια.
Για 16η ημέρα συνάδελφοι στην κοινωφελή εργασία διαμένουν έξω από το Υπουργείο Εργασίας διεκδικώντας το αυτονόητο. Την παραμονή τους στην εργασία και την εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας.
Ο εργασιακός μεσαίωνας που θέλουν να επιβάλλουν οι πολιτικές τους  πρέπει να καταργηθεί.
Ο δίκαιος αγώνας μας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αφορά κάθε σπίτι και κάθε οικογένεια!!! Η απάντηση μας ήταν και παραμένει η ίδια:  Αγώνας μέχρι τέλους, αγώνας μέχρι την νίκη!

http://ergazomenoisepedamina.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ενημέρωση για την απεργιακή παρέμβαση του ΣΥΒΧΑ την Κυριακή 27/12/15 και τις νέες προκλήσεις-επιθέσεις στον Ιανό

0

Την Κυριακή 27 Δεκέμβρη, την 8η Κυριακή με τα μαγαζιά ανοιχτά για το 2015 και την 3η συνεχόμενη μέσα στον ούτως ή άλλως εξοντωτικό Δεκέμβρη, ο Σύλλογος μας κηρύσσει κλαδική απεργία στο πλαίσιο του αγώνα ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Να σημειώσουμε ότι κήρυξη της απεργίας από την πλευρά μας έγινε καθώς η ΟΙΥΕ δεν προχώρησε (όπως δεν είχε κάνει ούτε και πέρσι όταν είχε πρωτοεπιβληθεί η 8η Κυριακή) σε αντίστοιχη κίνηση για όλο τον κλάδο του εμπορίου.
Στο πλαίσιο της απεργίας μας αυτής από νωρίς το πρωί και από κοινού με συναδέλφισσες και συναδέλφους κι από άλλα εργατικά σωματεία και συλλογικότητες προχωρήσαμε σε απεργιακές παρεμβάσεις σε διάφορα βιβλιοπωλεία που ήταν ανοιχτά. Με μοίρασμα κειμένων μέσα κι έξω από αυτά, με συνθήματα, με πανό και ενημέρωση για τον αγώνα μας μέσω ντουντούκας. Ξεκινώντας από την Πολιτεία περάσαμε από διάφορα βιβλιοπωλεία, όπως Χριστάκης, Λιβάνης, Σαββάλας, Πρωτοπορία, Ψυχογιός, Σίμος, Πατάκης, Παπασωτηρίου και Ελευθερουδάκης.
Ο τελευταίος σταθμός της παρέμβασης μας ήταν ο Ιανός, στο βιβλιοπωλείο όπου ένα χρόνο πριν, κατά την αντίστοιχη απεργία μας, η απεργιακή μας περιφρούρηση είχε δεχθεί επίθεση από τα ΜΑΤ και την εργοδοσία. Δυστυχώς, σε αντίθεση με την ομαλή έκβαση που είχαν οι παρεμβάσεις μας σε όλα τα άλλα βιβλιοπωλεία, για μια ακόμη φορά βιώσαμε προκλήσεις-επιθέσεις απέναντι στην απεργιακή συγκέντρωσή μας στην «αλυσίδα πολιτισμού» Ιανός.
Ενώ εξελισσόταν η παρέμβασή με συνθήματα και μοίρασμα κειμένων, μόλις συνάδελφοι μέλη του σωματείου μας κίνησαν να μοιράσουν κείμενα στους συναδέλφους μας από τον Ιανό στο εσωτερικό του καταστήματος, όπως ακριβώς δηλαδή έγινε και στα υπόλοιπα βιβλιοπωλεία, εμποδίστηκαν βίαια από τον περιβόητο πλέον μπράβο του Ιανού, ο οποίος, όπως και σε κάθε εργατική μας παρέμβαση, βρισκόταν στην είσοδο του βιβλιοπωλείου. Τότε ήταν που με την επίμονη και αταλάντευτη στάση μας του έγινε σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται αποδεκτό και οι συνάδελφοι μοίρασαν τελικά κείμενα εντός του Ιανού.
Λίγα λεπτά αργότερα, κι ενώ συνεχιζόταν η απεργιακή παρέμβαση, 3 άτομα που εξήλθαν από το βιβλιοπωλείο, αφού πρώτα αντιμετώπισαν με απαξίωση και με λεκτική βία τις συναδέλφισσες που τους έδωσαν κείμενα, κινήθηκαν προβοκατόρικα, επιθετικά και μανιασμένα απέναντι σε κόσμο που συμμετείχε στη συγκέντρωση, με τον κύριο πρωταγωνιστή μάλιστα τον Ανδρέα Γεωργιάδη των εκδόσεων Μικρή Άρκτος, συνεργάτης και υπεύθυνος της Γκαλερί του Ιανού, να επιτίθεται κραδαίνοντας ένα μπουκάλι κρασί. Το δεύτερο-επικουρικό ρόλο στην επίθεση αυτή τον είχε ο Παρασκευάς Καρασούλος, επίσης από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος, συνεργάτης και υπεύθυνος της Γκαλερί του Ιανού.  Ο μπουκαλοφόρος Ανδρέας Γεωργιάδης κατάφερε χτύπημα στο κεφάλι συναδέλφου μας (που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο κι έκανε 3 ράμματα στο κεφάλι). Η επίθεση αυτή απαντήθηκε από την πλευρά μας και οι τραμπούκοι της Γκαλερί (σε αρμονία με το πραγματικό πρόσωπο του πολιτισμού του Ιανού απ’ ότι φαίνεται) αναγκάστηκαν να φύγουν από το χώρο της συγκέντρωσης. Αξίζει να σημειώσουμε ότι αμέσως μετά το περιστατικό, τόσο ο μπράβος του Ιανού όσο και η διευθύντρια Μαρία Λιαποπούλου ισχυρίζονταν υποκριτικά ότι δεν γνώριζαν και ότι δεν είχαν καμιά σχέση με τους επιτιθέμενους και μάλιστα αξίωναν να συζητήσουν μαζί μας ακόμα και για το πώς θα μπορούσαν να εντοπιστούν για ενδεχόμενη μήνυση!
Όπως καταγγείλαμε αμέσως μετά, συνεχίζοντας για λίγη ώρα ακόμα την απεργιακή μας παρέμβαση, την πλήρη ευθύνη για τα περιστατικά αυτά έχει η εργοδοσία του Ιανού (και τα κάθε είδους τσιράκια της) με τις εντάσεις που δημιουργεί μέσα από τα αναρίθμητα πλέον κρούσματα εργοδοτικής ασυδοσίας και τις κάθε είδους επιθέσεις στους εργατικούς αγώνες και στο Σύλλογό μας.
Σε κάθε περίπτωση –αν και θεωρούμε ότι το έχουμε κάνει πλέον σαφές με κάθε τρόπο (βλ. και σχετική ενημέρωση από την παρέμβαση στις 23/12 στον Ιανό)– ας επαναλάβουμε ότι καμία εργοδοτική μεθόδευση δεν πρόκειται να βάλει φραγμό στους ταξικούς αγώνες μας απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία και τρομοκρατία.
Τέλος, ας επαναλάβουμε προς κάθε κατεύθυνση (προφανώς και προς την κυβέρνηση που σε κάθε περίπτωση είναι ξεκάθαρα συνυπεύθυνη για την όλη κατάσταση) ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα τόσο για την προάσπιση της Κυριακάτικης αργίας όσο και συνολικά για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων μας, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
Λόντου 6, Εξάρχεια, 10681, Αθήνα | τηλ: 210-3820537
sylyp_vivliou@yahoo.gr | https://bookworker.wordpress.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα πάντα για τους πλειστηριασμούς και τα κόκκινα δάνεια - το πολιτικό θέμα, οι προθεσμίες, οι αγώνες και χρήσιμες συμβουλές

0

Από το ιστολόγιο της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς αντιγράφουμε την αρκετά καλή εργασία, σε σχέση με τους πλειστηριασμούς:

Συνεχίζουμε το αφιέρωμα που αρχίσαμε με την προηγούμενη ανάρτηση στο θέμα των κόκκινων δανείων και των πλειστηριασμών κύριας κατοικίας, με την κατάσταση όπως διαμορφώνεται σήμερα, με τις αιτίες της, τους στόχους των παρεμβάσεων κυβέρνησης - τρόικας (παλαιότερα) και κουαρτέτου σήμερα, προτάσεις για το πως πρέπει αυτή η πολιτική να αντιμετωπισθεί με αγώνες, το σχετικό προγραμματισμό δράσεων της Επιτροπής Αγώνα στην περιοχή, και πλήθος χρηστικών και ενημερωτικών σημειώσεων για να βοηθήσουμε τους ενδιαφερόμενους να βρουν την άκρη μέσα από τον κυκεώνα των πρόχειρων και αντιφατικών συχνά πληροφοριών, που συχνά συσκοτίζουν αντί να διαφωτίζουν.

Το πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων

Πάνω από 1,5 εκατομμύριο καθυστερούμενες πάνω από 1 μήνα οφειλές προς τις τράπεζες, 300.000 περίπου δανειολήπτες στεγαστικών δανείων με καθυστέρηση, 700.000 περίπου δανειολήπτες καταναλωτικών δανείων, 500.000 οφειλέτες πιστωτικών καρτών και 100.000 περίπου δανειολήπτες μικρών επιχειρηματικών δανείων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δήλωση καταδίκης της απόφασης να σταλεί πάλι στη φυλακή ο Δρ. G. N. Saibaba

0

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΔΡ. G. N. SAIBABA

Με μεγάλη έκπληξη πληροφορηθήκαμε οτι η αίτηση του Δρ. G. N. Saibaba για συνέχιση επ' αόριστο της αποφυλάκισης του με εγγύηση, απορρίφθηκε από το τμήμα της Ναγκπούρ του Ανώτατου Δικαστηρίου της Βομβάης. Ακόμη πιο αποκρουστικό είναι το γεγονός οτι το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε και την προσωρινή αίτηση αποφυλάκισης την οποία είχε δεχτεί στις 30/6/2015 ένα τμήμα του Δικαστηρίου και η οποία είχε επεκταθεί μέχρι τις 31/12/2015 για λόγους υγείας. Μόνο μετά από πλήθος δημοκρατικών φωνών που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για την ραγδαία επιδεινούμενη κατάσταση της υγείας του Saibaba, το Ανώτατο δικαστήριο της Βομβάης παρενέβη με αφορμή την επιστολή της ακτιβίστριας Purnima Upadhyay. Η επιστολή εκείνη είχε οδηγήσει σε απόφαση για προσωρινή αναστολή της κράτησης του Saibaba. Όμως η απόφαση ενός μόνο δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου διακόπτει τη συνεχιζόμενη θεραπεία και διατάζει τον Δρ. G. N. Saibaba να παραδοθεί στις φυλακές της Ναγκπούρ εντός 48 ωρών! Η διαταγή αναφέρει επίσης οτι αν δεν παραδοθεί μόνος του θα συλληφθεί από την αστυνομία.
Ο Δρ. G. N. Saibaba, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Δελχί, που βρίσκεται καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι με 90% αναπηρία υποβάλλεται σε θεραπεία μετά την αποφυλάκιση του για λόγους υγείας. Οι απαράδεκτες συνθήκες των κελιών στις φυλακές της Ναγκπούρ οδήγησαν σε επιδείνωση της υγείας του. Η αναισθησία των αρχών της φυλακής που δρούσαν με απαράδεκτα εκδικητικό τρόπο μετέτρεψαν τις ιατρικές επιπλοκές σε επικίνδυνες για τη ζωή του. Αυτό είναι ενδεικτικό του επιπέδου της αγριότητας με την οποία αντιμετωπίζονται τα άτομα με ειδικές ανάγκες στη φυλακή!
Μετά την αποφυλάκιση του με εγγύηση, ο Δρ. G. N. Saibaba υποβλήθηκε σε μια σειρά θεραπειών σε διάφορα νοσοκομεία του Δελχί για προβλήματα στην καρδιά, τη σπονδυλική στήλη, τα νεφρά, τη χοληδόχο και τον αριστερό ώμο (που είχε υποστεί πλήρη δυστροφία στη φυλακή). Οι θεραπείες στις οποίες υποβάλλεται δεν έχουν τελειώσει ακόμη, πρέπει να γίνουν από ειδικούς γιατρούς και μόνο στο Δελχί. Οι γιατροί λένε οτι τα ίδια ακριβώς. Στην κατάσταση του η επιστροφή στην ίδια, εχθρική γι' αυτόν, φυλακή θα έχει σοβαρές επιπτώσεις πιθανά μη αναστρέψιμες. Επομένως η απόρριψη της εγγύησης είναι απαράδεκτη και απάνθρωπη.
Όμως πέρα από την απανθρωπιά αυτό που αποδεικνύεται είναι η μισαλλοδοξία του ινδικού κράτους απέναντι σε κάθε αντίθετη φωνή. Είναι ανησυχητικό το γεγονός οτι στέλνει έναν κατά 90% ανάπηρο άνθρωπο πίσω σε κελί απομόνωσης από το οποίο είχε βγει σε κατάσταση σχεδόν θανάσιμη. Η πλεκτάνη σε βάρος του από τα ΜΜΕ, οι επιδρομές στο σπίτι του από την αστυνομία, η απαγωγή του από την αστυνομία της Μαχαράστρα και η φυλάκιση του το Μάη του 2015 είναι όλα κομμάτια ενός απεγνωσμένου σχεδίου να φιμωθεί κάθε αντίθετη φωνή. Είναι κομμάτια του άγριου πολέμου που έχει ξεκινήσει το Ινδικό κράτος ενάντια στους αυτόχθονες της Κεντρικής και Ανατολικής Ινδίας που επονομάστηκε Επιχείρηση Πράσινο Κυνήγι. Στοχεύει στη φίμωση μιας από τις πιο επιφανείς και αποτελεσματικές φωνές ενάντια στο Πράσινο Κυνήγι και τις αντιλαϊκές πολιτικές του Ινδικού κράτους που κρύβονται κάτω από το μανδύα της “ανάπτυξης”. Η διακοπή της θεραπείας του, μετά τον παρολίγον θάνατό του στη φυλακή, δείχνει το που μπορεί να φτάσει το κράτος στην προσπάθεια του να φιμώσει τέτοιες φωνές.
Οι φασιστικές τάσεις του κράτους γίνονται ακόμη πιο εμφανείς όταν το ίδιο Ανώτατο Δικαστήριο που απορρίπτει την αίτηση του Δρ. G. N. Saibaba, ζητά την δίωξη της Αρουντάτι Ρόι για το άρθρο της “Ένας καθηγητής, αιχμάλωτος πολέμου” που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Outlook στις 18 Μάη 2015, όπου καταφερόταν ενάντια στη φυλάκιση του Saibaba. Η δίωξη κατά της συγγραφέως για περιφρόνηση του Δικαστηρίου θα εξεταστεί στις 25/1/2016. Καταδικάζουμε αυτόν τον κατάφωρο στραγγαλισμό της ελεύθερης έκφρασης.
Τέλος, είναι ανησυχητικό το οτι ενώ οι άλλοι 5 που κατηγορούνται μαζί με τον Saibaba για την ίδια υπόθεση έχουν αποφυλακιστεί με εγγύηση, σε έναν κατά 90% ανάπηρο το αρνούνται. Καταδικάζουμε αυτήν την απόρριψη της επ' αόριστον εγγύησης, καθώς και της αναστολής της προσωρινής αποφυλάκισης και καλούμε κάθε προοδευτικό και δημοκρατικό άνθρωπο να σταθεί ενάντιος σε μια τέτοια παρωδία δικαιοσύνης. Πρέπει ενωμένοι να αγωνιστούμε ώστε ο Δρ. G. N. Saibaba να μην ξαναφυλακιστεί. Σε μια εποχή που ο φασισμός απλώνει τα πλοκάμια του και πνίγει τις φωνές μας πρέπει να δείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε πλέον τις αδικίες που γίνονται στο όνομα του νόμου και κάτω από το μανδύα της δημοκρατίας.

Hany Babu M. T.
Επίκουρος Καθηγητής,
Πανεπιστήμιο Δελχί

 

Επιστροφή στη φυλακή...

...και οι πρώτες αντιδράσεις

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σχετικά με το εγχείρημα «KILL TINA»: Το νέο δεν οικοδομείται με τα παλιά υλικά!

3

Η συλλογικότητα «KILL TINA», προσφάτως συγκροτηθείσα, μετά τα γεγονότα του καλοκαιριού, από μέλη της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, που αποχώρησαν, προχώρησε το διήμερο 19-20/12 στη διεξαγωγή ιδρυτικής συνδιάσκεψης. Ενόψει αυτής της διαδικασίας, δημοσίευσε ένα εισηγητικό πολιτικό κείμενο (εδώ), όπου κατατίθενται οι βασικοί άξονες ανάλυσης και προβληματισμού της. Όσον αφορά το στόχο, που θέτει για τον εαυτό της, από την αρχή του κειμένου διευκρινίζει: «Δεν επιλέγουμε τον εύκολο δρόμο των κυβερνητικών βεβαιοτήτων, αλλά αντιθέτως χαράζουμε μια δύσκολη πορεία για τη νεολαία, που θέλει και μπορεί να είναι ενάντια σε λογικές διαχείρισης. Συνεχίζουμε να παλεύουμε για μια ριζοσπαστική αριστερή νεολαία, αναπτυσσόμενη μέσα από τις κινηματικές της δράσεις, την αντικαπιταλιστική και διεθνιστική της στρατηγική, τη ριζοσπαστική της φυσιογνωμία, κουλτούρα και ιδέες, μέσα από τη μήτρα των αξιών και των οραμάτων της Αριστεράς».
Τα ζητήματα, που θέτει το κείμενο προς συζήτηση, όπως το ίδιο τα ορίζει, αφορούν: α) τον απολογισμό της προηγούμενης περιόδου, β) την ανάλυση της τρέχουσας συγκυρίας και γ) τη δράση προς όφελος μιας «νέας Αριστεράς». Πριν πούμε το οτιδήποτε και χωρίς καμία πρόθεση να προκαταλάβουμε αυτόν, που μας διαβάζει, μπορούμε να ισχυριστούμε, ότι το κείμενο δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί σε κανένα από αυτά τα επίπεδα. Αντιθέτως, αυτό που αναδεικνύεται, είναι το γεγονός, ότι υπάρχει ακόμα μια ισχυρή σχέση της εν λόγω ομάδας με τη «μήτρα», που τη γέννησε. Και αυτό γιατί τα μέλη της παραμένουν δέσμια ενός σώματος αντιλήψεων και πρακτικών, που χαρακτήρισαν όλη την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και τη μετατροπή του σε βασικό φορέα της επίθεσης κεφαλαίου και ιμπεριαλισμού. Παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις έχουν υπάρξει (οτιδήποτε άλλο θα ήταν ασύμβατο, άλλωστε, με την παραμονή τους στο κίνημα), νομίζουμε, ότι η κατεύθυνση του προβληματισμού τους όχι μόνο δεν κομίζει τίποτε το «νέο», αλλά αναπαράγει τα ίδια αδιέξοδα και αυταπάτες.
Με την επίγνωση ότι δεν μας φτάνει ο χώρος για μια πιο διεξοδική κριτική, θα επιχειρήσουμε να τοποθετηθούμε πάνω σε ορισμένες πλευρές που τις θεωρούμε ουσιαστικές.

Απών ο απολογισμός, απούσα η αυτοκριτική
Στο μέρος του κειμένου, που τιτλοφορείται «από το θερμό Γενάρη στον ψυχρό Σεπτέμβρη», αυτό που γίνεται εμφανές είναι ότι απουσιάζει και η παραμικρή προσπάθεια ουσιαστικής ανάγνωσης και ερμηνείας των γεγονότων των τελευταίων χρόνων. Ακόμα χειρότερα, η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ το «θερμό Γενάρη» χρωματίζεται με τα ζωηρότερα χρώματα για τις «ελπίδες που γέννησε» και για τις δυνατότητες «επιθετικών μετασχηματιστικών τομών», που εμπεριείχε. Σε όλη την έκταση του κειμένου, μάλιστα, υπενθυμίζεται σε διάφορα σημεία, ότι δεν ήταν «νομοτελειακή» η κατάληξή του και πως θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η κατάσταση διαφορετικά, παρόλο που εσώκλειε και την προοπτική της «ενσωμάτωσης».
Αυτό που θέλουμε να επισημάνουμε, πρώτα απ’ όλα, είναι, ότι διαβάζοντας τα κομμάτια του κειμένου, που αναφέρονται στα χρόνια που προηγήθηκαν, αποκομίζει κανείς την εντύπωση, πως η πενταετία ’10-’15 είχε πάνω-κάτω ενιαία χαρακτηριστικά. Τι κι αν μιλάμε για τις απεργίες και τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις, τις πλατείες, την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση, τις απανωτές δεξιές του μετατοπίσεις, μέχρι και την ανάληψη της κυβερνητικής διαχείρισης το Γενάρη, όλα λίγο πολύ μπορούν να μπουν στο ίδιο τσουβάλι των «5 ετών μνημονίων και αγώνων».
Δεν είναι, όμως έτσι. Τους διέφυγε, ότι η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ το 2012 σηματοδότησε ταυτόχρονα και την έναρξη μιας περιόδου κινηματικής κάμψης, που διαρκεί κατά μία έννοια μέχρι και σήμερα. Ότι η δράση του ΣΥΡΙΖΑ στα κινήματα της προηγούμενης περιόδου ήταν στην κατεύθυνση της εκτόνωσης και της εξαργύρωσής τους στο κοινοβουλευτικό πεδίο. Ήταν ακριβώς οι λογικές που πρόβαλλε μέσα σε αυτά, της «εύκολης» λύσης, του κυβερνητισμού, της ανάθεσης, που καθόρισαν τελικά την έκβασή τους, με τη συνδρομή, προφανώς, αντιλήψεων και πρακτικών, που εκπορεύονταν και από άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Στο σημείο, επομένως, που αναφέρουν κάτι για τις «σχέσεις εκπροσώπησης» του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες στις εκλογές του Σεπτέμβρη καθορίστηκαν από «την οπτική του μικρότερου κακού» σε αντίθεση, υποτίθεται, με αυτό που ίσχυσε ένα προηγούμενο διάστημα, κάνουν μια λαθροχειρία ολκής, όταν δεν τολμούν να εκθέσουν καν το γεγονός, ότι μετά από μια διαδρομή διαρκούς κατάθεσης διαπιστευτηρίων στο σύστημα, διαβεβαιώσεων για την παραμονή σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, για τη «συνέχεια του κράτους», φτάνουμε το Γενάρη με τις λαϊκές προσδοκίες τόσο ισοπεδωμένες, που αν δεν καθορίστηκαν από «το μικρότερο κακό», σίγουρα χαρακτηρίζονταν από το «ένα στα πέντε να κάνει και καλά θα είμαστε».
Αυτά ήταν, που καθόρισαν και την εξέλιξη του πράγματος και δεν νομίζουμε να μας κατηγορήσουν για «σκληρούς ντετερμινιστές», άμα πούμε ευθαρσώς, ότι η κατάληξή του ήταν νομοτελειακή. Γιατί καμία άλλη διέξοδο πέρα από τη χείριστη αναπαραγωγή του υπάρχοντος δεν μπορούν να δώσουν ο αριστερός κυβερνητισμός, ο ευρωπαϊσμός, η υποταγή στον ιμπεριαλισμό και στο σύστημα, καθώς και η απόσυρση των μαζών σε ρόλο «παρατηρητή» ή «συμπληρώματος» και «διορθωτή».
Από πολύ νωρίς, πάντως, το κείμενο κάνει ένα μεγαλοπρεπές άλμα και πάει από την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στο «κομβικής σημασίας» δημοψήφισμα του Ιουλίου. Εδώ η αρλουμπολογία και οι αντιφάσεις δίνουν και παίρνουν. Δεν τους αδικούμε, όμως, γιατί είναι εμφανή τα σημάδια επηρεασμού από το πώς αναλύουν το γεγονός και άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής. Που μπερδεύτηκαν τόσο πολύ από την απόπειρα των μηχανισμών της ΕΕ και της άρχουσας τάξης να επαναφέρουν τα χρεοκοπημένα αστικά πολιτικά κόμματα ξανά στο παιχνίδι και την ανελέητη προπαγάνδα και τρομοκρατία που τη συνόδευσε, που πίστεψαν ότι βρίσκονται στα χαρακώματα, χαρίζοντας κόσμο στο πολιτικό σχέδιο του υπό διαμόρφωση νέου φορέα της επίθεσης. Αναφέρουν, λοιπόν, ότι το «62% δεν ήταν συγκροτημένο και συνειδητό κοινωνικό μπλοκ» και πετάνε στο καπάκι και ένα «οιονεί επαναστατικό συμβάν» για το δημοψήφισμα. Τελικά, μάλλον, τα επαναστατικά συμβάντα γίνονται από ανύπαρκτα και ασυγκρότητα μπλοκ. Το ζήτημα ουσίας, πάντως, παραμένει: είτε κάποιος είχε τεράστιο μέγεθος αυταπατών για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και το «ΟΧΙ» του, είτε το ψυχανεμιζόταν και καταδίκασε τον κόσμο, που με όσα είχε ως πολιτικά κεκτημένα, ξεπέρασε τους εκβιασμούς και ψήφισε «ΟΧΙ», να το δει να μετατρέπεται σε «ΝΑΙ». Νομίζουμε, ότι είναι αυτονόητο το τι ισχύει στην περίπτωσή τους.

Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα
Στις όποιες απόπειρες του κειμένου να αναλύσει τη διεθνή και εσωτερική κατάσταση, ξεπετάγονται ευθύς μια σειρά από αντιφάσεις, καθώς και τα σχήματα ανάλυσης, με τα οποία η κυρίαρχη αριστερά συνηθίζει να δραπετεύει από την πραγματικότητα. Έμφαση δίνεται στις εξελίξεις στην ΕΕ, στην «κρίση χρέους», στις «ολοκληρώσεις» κ.α. Η αναφορά στον ιμπεριαλισμό περιορίζεται στις εξελίξεις και τους ανταγωνισμούς στο Συριακό, ιδωμένη από μια αποκλειστικά αντιπολεμική σκοπιά (και αυτή ελλειμματική).
Θα περιοριστούμε στο να σχολιάσουμε το εξής: από τη μία, εκτιμήσεις για τον δομικά αντιδραστικό ρόλο της ΕΕ, από την άλλη υπόνοιες, ότι η κατεύθυνση της εξόδου από αυτή μπορεί να παραπέμπει και σε εθνικισμό και εν τέλει μια σύγχυση για το τι αυτό απαιτεί. Το γεγονός, μάλλον, ότι λείπει παντελώς έστω και μια μικρούλα αναφορά στο ΝΑΤΟ και το ρόλο του στη χώρα, πόσο μάλλον ο στρατηγικός στόχος της εξόδου από αυτό, συνιστά επίδειξη «διεθνισμού».
Σε σχέση με αυτά, θα παραθέσουμε ένα απόσπασμα, που αν και δεν χαρακτηρίζει σώνει και καλά όλη τους την ανάλυση, νομίζουμε ότι ως έσχατη συνέπειά της μπορεί να μας δώσει μια ιδέα: «(…) προσπάθεια της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, υπό την ηγεμονία της Γαλλίας του Ολάντ, να αναπτυχθεί ως ο έτερος πόλος ενάντια στην γερμανική χριστιανοδημοκρατία (…) Το στοιχείο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και θετικό, αν και εφόσον μπορούσε να αναπτυχθεί ως αντίβαρο στα ακροδεξιά κόμματα». Στη συνέχεια, όμως, πάνω που είχαμε χαρεί, μας γειώνει με την εκτίμηση ότι η σοσιαλδημοκρατία έχει πάρει τον «νεοφιλελεύθερο» δρόμο. Σας θυμίζει κάτι; Ολαντρέου; Όλα τα κουσούρια του ΣΥΡΙΖΑ καλά κρατούν, είτε για τις αντιθέσεις εντός της ΕΕ (όχι ιμπεριαλιστικές προς θεού!), για τη «νεοφιλελεύθερη ηγεμονία», για το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας κ.λπ.

Και η Αριστερά παραμένει «παλιά»
Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι είναι τουλάχιστον αλαζονικό να αυτοπαρουσιάζεται κάποιος ως ο φορέας του «νέου», με περισσή ευκολία, λες και προέρχεται από παρθενογένεση. Χωρίς να αποτολμά να προχωρήσει σε μια ολόπλευρη και σε βάθος αυτοκριτική για τις δικές του ευθύνες.
Έχουμε συναίσθηση, όμως, ότι κάποιες αγωνίες είναι και πραγματικές. Όσον αφορά αυτό, λοιπόν, θα πούμε μόνο, πως τα ζητήματα που θέτει στο τέλος το κείμενο για το «αν η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας μπορεί να γίνει εργαλείο κοινωνικού μετασχηματισμού», οι αναφορές για τα «Κοινωνικά Φόρουμ», για την «αυτοδιαχείριση», για τον «έλεγχο του κράτους» (του αστικού), και όλη η μετωπολογία και παναριστερολογία, που βαφτίζεται ανασύνθεση σίγουρα δεν έρχονται από το μέλλον. Έλκουν την καταγωγή τους από πολύ παλιά, από όλη αυτήν τη ρεφορμιστική «παλιατζούρα», που όσο το γρηγορότερο μπει στο χρονοντούλαπο, τόσο το καλύτερο για τις διεξόδους, που πρέπει και μπορούν να αναζητήσουν ο λαός και η νεολαία μέσα από την πάλη τους.
Τα TINA (There is no Alternative) θα πάψουν να υπάρχουν, όταν και η Αριστερά πάψει να αναζητεί τις «ρήξεις» και τους «μετασχηματισμούς» εντός του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Αλλιώς και οι όποιες «εναλλακτικές», πάντα στον ίδιο καπιταλιστικό μονόδρομο θα εγκλωβίζονται…

Αντώνης Αποστολάκης - Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παρέμβαση του ΚΚΕ (μ-λ) στο κέντρο των Ιωαννίνων με Α3

6

ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΑΛΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ!

Εργάτες, Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι
Η εργατική τάξη, συνολικά ο κόσμος της δουλειάς αντιμετωπίζει την κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου ντόπιου και ξένου. Τα αλλεπάλληλα χτυπήματα σε μεροκάματα και μισθούς, οι νέες σχέσεις εργασίας, η κατάργηση κάθε εργατικής κατάκτησης και δικαιώματος είναι η κατεύθυνση του κεφαλαίου για απόλυτη κυριαρχία και μεγάλωμα της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν εξαπολύσει εκστρατεία επανακατάκτησης - επαναποικιοποίησης του κόσμου ρημάζοντας χώρες, ματοκυλώντας λαούς, στέλνοντας εκατομμύρια στην προσφυγιά. Ενώ παράλληλα η ένταση των μεταξύ τους ανταγωνισμών (κύρια ΗΠΑ – ΡΩΣΙΑΣ) αυξάνουν τον κίνδυνο ευρύτερης πολεμικής ανάφλεξης.
Η εξάρτηση του ελληνικού καπιταλισμού από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ΗΠΑ – ΕΕ μεγαλώνει την επίθεση στο λαό και την εργατική τάξη. Η αστική τάξη με όχημα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τη στήριξη των υπολοίπων αστικών κομμάτων και μηχανισμών του κράτους προχωράει την αντιλαϊκή αντεργατική πολιτική, ενώ παράλληλα μετατρέπει τη χώρα σε ορμητήριο επεμβάσεων και αναπτύσσει άξονες συνεργασίας με Ισραήλ και Αίγυπτο.
Τα μέτρα του 3ου μνημονίου αυξάνουν την εκμετάλλευση, φτωχοποιούν – φοροληστεύουν το λαό, αυξάνουν την ανεργία, ξεπουλάνε τον πλούτο της χώρας. Ασφαλιστικό, φορολογία αγροτών είναι τα επόμενα άμεσα χτυπήματα. Παράλληλα εντείνουν τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής καταπατώντας δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΛΑΕ!

Αυτή η επίθεση δεν θα τελειώσει από μόνη της, ούτε θα τη σταματήσει κάποιος σωτήρας. Θα προχωράει απ’ τις δυνάμεις του καπιταλισμού ιμπεριαλισμού μέχρι να βρουν αντίσταση.
Δεν είναι ώρα για μοιρολατρίες! Αυτό που λείπει απ’ τις εξελίξεις είναι ο λαϊκός παράγοντας από θέση μάχης. Η εργατική λαϊκή πάλη έφερε με αίμα κατακτήσεις στο παρελθόν. Καθυστέρησε πτυχές τις επίθεσης την αγωνιστική περίοδο 2010 - 2012. Φέρνει μικρές αποσπασματικές νίκες σήμερα. Αυτή η πάλη υποχώρησε τα τελευταία χρόνια και προχωράει με τέτοια ένταση η επίθεση. Αυτή πρέπει να ενισχύσουμε με εστίες αντίστασης σε κάθε χώρο δουλειάς, γειτονιάς, χωριού, σπουδών. Παντού! Στην κατεύθυνση ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ – ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ!
Δεν υπάρχει επιστροφή. Μόνο μπροστά πάνε οι εξελίξεις. Μόνο η εργατική τάξη και ο λαός μπορούν να στρέψουν προοδευτικά τις εξελίξεις. Αν για το σύστημα μπροστά σημαίνει πείνα, φτώχεια, πόλεμος, για τις λαϊκές δυνάμεις μπροστά σημαίνει συγκροτημένη εργατική τάξη και λαός μέσα από αγώνες και πάλη, για να ανοίξει ο επαναστατικός δρόμος ανατροπής του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Ο δρόμος για ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ και ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συντονιστικό Αγώνα εργαζομένων στα 5μηνα και συμβασιούχων Αττικής καλεί σε ΝΕΑ ΣΥΣΚΕΨΗ – ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

0

Το Συντονιστικό Αγώνα εργαζομένων στα 5μηνα και συμβασιούχων Αττικής σας καλεί σε ΝΕΑ ΣΥΣΚΕΨΗ – ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ για να αποφασιστούν η συνέχεια και οι μορφές των κινητοποιήσεων μας:

ΤΡΙΤΗ 29 / 12 /2015 στις 6 μ.μ.

ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ

ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ

ΕΡΜΟΥ ΚΑΙ ΦΩΚΙΩΝΟΣ 11 (ΣΤΑΘΜΟΣ ΜΕΤΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ)

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ και ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

Παραμονή στην δουλειά. Δουλειά και όχι δουλεία! Σταθερή δουλειά με ίσα εργασιακά δικαιώματα και μισθούς.

Απαιτούμε όλα τα προβλεπόμενα από την εργασιακή νομοθεσία! Αμοιβή με τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Πλήρη εργασιακά δικαιώματα.

Κατάργηση κάθε μορφής ενοικιαζόμενης, προσωρινής και ελαστικής εργασίας.

Μόνιμο προσωπικό στους Δήμους και σε όλο το δημόσιο για ποιοτικές- δωρεάν υπηρεσίες και δομές, που να καλύπτουν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Καμία ιδιωτικοποίησή άμεση η έμμεση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

"Ευρωπαϊκή Φρουρά Συνόρων και Ακτοφυλακής" Η ΕΕ αμφισβητεί ανοιχτά τα κυριαρχικά δικαιώματα

0

Στη Σύνοδο Κορυφής για το Προσφυγικό (17-18 Δεκέμβρη), με τη συμμετοχή της Τουρκίας, μπήκε προς διαβούλευση η νέα πρόταση της Κομισιόν για την περαιτέρω θωράκιση της ΕΕ με τη συγκρότηση ενός αναβαθμισμένου κατασταλτικού μηχανισμού, την «Ευρωπαϊκή Φρουρά Συνόρων και Ακτοφυλακή» (EBCG), μιας πιο ενισχυμένης μορφής της Frontex που θα αναλάβει τη φύλαξη των «ευρωπαϊκών συνόρων» και ενεργό ρόλο στις λεγόμενες επιστροφές, κοινώς απελάσεις μεταναστών.
Η Σύνοδος κινήθηκε στο πνεύμα όλων των προηγούμενων, θέτοντας σαν προτεραιότητα της ΕΕ την αναχαίτιση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών και την απόκρουσή τους, ενισχύοντας το αποκρουστικό Ευρωπαϊκό φρούριο, όπου τον πρώτο λόγο έχει η καταστολή. Ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ αξιοποιεί το προσφυγικό ζήτημα σε πολλά επίπεδα, είτε για την εξασφάλιση με τους όρους που θέτει (κέντρα καταγραφής, στρατόπεδα εγκλεισμού και ξεδιαλέγματος, πρόγραμμα μετεγκατάστασης) για φτηνό εργατικό δυναμικό είτε για τους ευρύτερους σχεδιασμούς στη Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή, όπου συγκεντρώνει στρατιωτικές δυνάμεις. Προχωρώντας ένα βήμα παραπάνω αμφισβητεί ανοιχτά τα κυριαρχικά δικαιώματα κρατών-μελών. Στα πλαίσια αυτά οι ιμπεριαλιστικές χώρες επιμένουν να προωθούν την παραχώρηση της φύλαξης των «συνόρων στην ΕΕ», εκβιάζοντας προκλητικά την εκχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας σε ευρωκατασταλτικούς μηχανισμούς, απαξιώνοντας και κουρελιάζοντας ζητήματα εθνικής κυριαρχίας.
Το αίτημα των υπουργών Εσωτερικών Γαλλίας και Γερμανίας για ανάληψη πρωτοβουλιών, αρχικά, από τη Frontex και συντονισμό με τρίτες χώρες εκτός ΕΕ, χωρίς να χρειάζεται η έγκριση του κράτους-μέλους, που φωτογράφιζε την Ελλάδα, αμέσως υιοθετήθηκε από την Κομισιόν και αναβαθμίστηκε, ενόψει της Συνόδου, σε πρόταση συγκρότησης ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής, με διευρυμένες αρμοδιότητες στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ η οποία: «θα έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει για να διασφαλίζει ότι θα αναλαμβάνεται δράση επί του εδάφους, ακόμη και όπου δεν υπάρχει αίτημα για βοήθεια από το ενδιαφερόμενο κράτος-μέλος ή όπου αυτό το κράτος-μέλος θεωρεί ότι δεν υπάρχει ανάγκη για επιπρόσθετη επέμβαση». Προφανώς το σχέδιο στηρίζουν ολόπλευρα Μέρκελ και Ολάντ. Αλλά και ο επίτροπος Μετανάστευσης, Δ. Αβραμόπουλος, ευθυγραμμίζεται πλήρως και υποστηρίζει το σχέδιο της Κομισιόν ως μια προσπάθεια διαφύλαξης της Σένγκεν και της ασφάλειας στην ΕΕ, δηλώνοντας ότι «Σήμερα δημιουργούμε περισσότερη Ευρώπη, για την καλύτερη διαχείριση των εξωτερικών συνόρων, για την αύξηση των επιστροφών των παράτυπων μεταναστών, για την ενίσχυση του συστήματος ασύλου γι' αυτούς που έχουν ανάγκη διεθνούς προστασίας και για την ενίσχυση των ελέγχων στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ». Ανεξάρτητα αν αυτή η πρόταση θα γίνει άμεσα αποδεκτή σε αυτήν τη φάση ή θα επανέλθει σε επόμενες Συνόδους, λόγω και των αντιδράσεων κυρίως της Ουγγαρίας, της Ισπανίας, της Δανίας, της Πολωνίας, αποτυπώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις και τις διαθέσεις της Κομισιόν προδιαγράφοντας τη στάση των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών κυρίως απέναντι στη χώρα μας. Μέσα από απειλές και εκβιασμούς της Γερμανίας και της Γαλλίας τόσο για τη διασφάλιση της ζώνης Σένγκεν, με άλλοθι την «επανάκτηση του ελέγχου» στα σύνορα, όσο και με το πρόσχημα ενδεχόμενου τρομοκρατικού χτυπήματος στην Ευρώπη, η ελληνική κυβέρνηση πιέζεται ασφυκτικά να υπακούσει και να υλοποιήσει τις απαιτήσεις τους. Και είναι βέβαιο ότι οι ασφυκτικές πιέσεις και οι απειλές που ασκούνται θα ενταθούν.
Η Γερμανία μετά τους ενδοκυβερνητικούς κλυδωνισμούς για τους χειρισμούς της Μέρκελ στο προσφυγικό και την πυροδότηση των ξενοφοβικών αντανακλαστικών στο εσωτερικό της, επιμένει στη δρακόντεια φύλαξη των συνόρων, κατηγορεί την Ελλάδα για ανικανότητα διαχείρισης και στηρίζει τη συνεργασία με την Τουρκία, προωθώντας τη συνδιαχείριση στο Αιγαίο, αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα τις δυνατότητες δράσης της Frontex, μέχρι να συσταθεί η ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή/ακτοφυλακή. Το ίδιο προωθεί, τη μονομερή δηλαδή διαχείριση προς το παρόν από τη Frontex στα χερσαία σύνορα με την ΠΓΔΜ. Μετά και τις τελευταίες ραγδαίες εξελίξεις, με το κλείσιμο των συνόρων της ΠΓΔΜ και την απαγόρευση της διέλευσης χιλιάδων μεταναστών από την Ειδομένη προς τα Βαλκάνια, ώστε να φτάσουν στις ισχυρές χώρες της ΕΕ, η κατάσταση που προδιαγράφεται, σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς σχεδιασμούς, και διαμορφώνεται στη χώρα μας, οδηγεί στον εγκλωβισμό χιλιάδων ανθρώπων.
Κατόπιν εντολής Γερμανίας, Γαλλίας και με την υποστήριξη των υπολοίπων χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Ουγγαρία, που πρωτοστάτησαν στο κλείσιμο των συνόρων, στην έγερση φρακτών και συρματοπλεγμάτων, ο δρόμος των Βαλκανίων έκλεισε για τους μετανάστες, με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν δικαιούνται προστασία πρόσφυγα, δεν μένει παρά να στοιβάζονται στην Ελλάδα που είναι και η πύλη εισόδου. Όλοι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα κρατούνται στα λεγόμενα hotspots είτε σε στρατόπεδα, όσο χρειαστεί μέχρι να εξακριβωθούν και να κριθεί αν θα απελαθούν ή θα πάρουν άσυλο. Αυτή είναι η στρατηγική που έχει χαράξει η ΕΕ και μεθοδικά, μετά από κάθε Σύνοδο υλοποιείται και αυτήν εξυπηρέτησε η απόφαση για το κλείσιμο των συνόρων της ΠΓΔΜ που επέβαλε ασφυξία στην ελληνική κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει ότι «η Ελλάδα δεν θα γίνει αποθήκη ψυχών», ωστόσο οι συμφωνίες που υπογράφει, οι δεσμεύσεις που χαιρετίζει οδηγούν ακριβώς στη μετατροπή της χώρας σε απέραντη φυλακή χιλιάδων ανθρώπων.
Στην Ειδομένη μετά από αποκλεισμό της περιοχής εξελίχθηκε εκτεταμένη επιχείρηση «σκούπα» των δυνάμεων καταστολής, «αναίμακτη» όπως επιχαίρει ο αναπληρωτής Υπουργός Μετανάστευσης, Γ. Μουζάλας, με απαγόρευση προσέγγισης και προφυλακίσεις δημοσιογράφων, ώστε να μην καταγραφεί η κατάσταση που επικράτησε. Χιλιάδες άνθρωποι φορτώθηκαν σε πούλμαν και οδηγήθηκαν στην Αθήνα. Χωρίς κανένα σχεδιασμό, χωρίς καμία ουσιαστική λύση, καμία προετοιμασία για τη διαμονή τους, καμία διασφάλιση στοιχειωδών συνθηκών διαβίωσης, η κυβέρνηση πλήρως ανέτοιμη, με προχειρότητα και αναλγησία στοιβάζει σε όποιο αθλητικό κέντρο βρει, σε άθλιες συνθήκες τους ανθρώπους, που στη συνέχεια προωθούνται από τη μια προσωρινή εγκατάσταση στην άλλη, περιμένοντας τον επαναπατρισμό τους, δηλαδή την απέλασή τους πίσω στις χώρες τους, όταν και όποτε προχωρήσουν οι συμφωνίες επανεισδοχής της ΕΕ με τις αντίστοιχες χώρες. Να σημειώσουμε ότι τα περιβόητα κέντρα καταγραφής στα νησιά είναι χωρητικότητας 4500 ανθρώπων, όταν σχεδόν 2000 άνθρωποι καταφτάνουν καθημερινά στη Λέσβο. Παράλληλα, η ανυπαρξία κρατικής μέριμνας, βασικών λειτουργικών δομών, οι πανάθλιες συνθήκες διαβίωσης, η έλλειψη στοιχειώδους ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης έχουν αφήσει το έδαφος ελεύθερο στην ανεξέλεγκτη δράση των κακόφημων ΜΚΟ, αυτών των κερδοσκοπικών αρπακτικών, που εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη τραγωδία, με τις ευλογίες των ιμπεριαλιστών, «αντικαθιστώντας» την κρατική παραλυσία.
Οι αλλεπάλληλες υποχωρήσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις απαιτήσεις της ΕΕ, η πλήρης αποδοχή των αιτημάτων των «εταίρων», ο συνεχής εξωραϊσμός της αποτρόπαιης ατζέντας της ΕΕ για το μεταναστευτικό/προσφυγικό, οι αυταπάτες που καλλιεργούσε, προβάλλοντας τις ανύπαρκτες ανθρωπιστικές αξίες της ΕΕ, την ίδια στιγμή που υπέγραφε όλες τις συμφωνίες για δημιουργία στρατοπέδων, ανάπτυξη στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μεσόγειο και ενίσχυση της καταστολής που αυξάνουν κατακόρυφα τους καθημερινούς πνιγμούς εκατοντάδων ανθρώπων στο Αιγαίο, την οδηγούν από το ένα αδιέξοδο στο άλλο. Πριν την αναχώρηση για τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός επιθεώρησε τα κέντρα καταγραφής σε Χίο και Λέρο και υποστήριξε ότι «η Ελλάδα σε δύσκολες συνθήκες, κατάφερε να αντεπεξέλθει και να υλοποιήσει τις υποχρεώσεις, είναι τώρα σειρά και των άλλων ευρωπαϊκών κρατών να υλοποιήσουν τις δικές τους υποχρεώσεις», σε μια προσπάθεια να καταδείξει ότι η κυβέρνηση έκανε ό,τι της ζητήθηκε, αλλά το πρόγραμμα μετεγκατάστασης δεν προχωράει και η Άγκυρα δεν εφαρμόζει τις δεσμεύσεις της, δίνοντας το στίγμα της στάσης της ελληνικής πλευράς στη Σύνοδο. Επιχειρεί να μεταφέρει το βάρος στην Τουρκία και επικαλείται τις συμφωνίες επανεισδοχής, αλλά κάτι τέτοιο παζαρεύεται σκληρά από την Άγκυρα που ζητά περισσότερα ανταλλάγματα και πιο ενεργό ρόλο. Φυσικά η κυβέρνηση δεν αμφισβητεί, την αναγκαιότητα συγκρότησης ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής, ούτε την ενισχυμένη παρουσία και εγκατάσταση αυτών των μονάδων στη χώρα μας για την απόκρουση μεταναστών και προσφύγων και τη δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού απελάσεων, αλλά θα ήθελε να δίνει τη συγκατάθεσή της στη δράση τους. Στο αντιδραστικό όμως μόρφωμα της ΕΕ τέτοιες ισοτιμίες μεταξύ «εταίρων» δεν υπάρχουν.
Καθώς το πλέγμα της εξάρτησης της χώρας μας βαθαίνει, με σειρά βάρβαρων νεοαποικιακών μνημονίων και τη μόνιμη επιτήρηση που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές, την ίδια πολιτική υποτέλειας με τους προκατόχους της που εφαρμόζει σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την ίδια αγριότητα και την ίδια προσήλωση στις εντολές που εκπορεύονται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στα πλαίσια του «ανήκουμε στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ», η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μπανανία δεμένη στο άρμα των συμφερόντων τους. Μπορεί στα πλαίσια της εσωτερικής προπαγάνδας να γίνεται το μαύρο –άσπρο και η κυβέρνηση να εξακολουθεί να εξαπατά το λαό και να υποστηρίζει ότι δεν τίθεται θέμα κυριαρχικών δικαιωμάτων, ωστόσο το σχέδιο της Κομισιόν δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη, στην αλυσίδα της εξάρτησης που καθιστά το λαό μας έρμαιο στη μέγκενη των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Λαϊκός Δρόμος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Εκσυγχρονίζεται» η καταστολή κατά των λαϊκών κινητοποιήσεων

0

«Οποιος με πρόθεση παρεμποδίζει τη λειτουργία κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία και ιδίως σιδηροδρόμου, αεροπλάνου, λεωφορείου, ταχυδρομείου που προορίζονται για κοινή χρήση τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών».

Αυτό προβλέπει το άρθρο 292 του Ποινικού Κώδικα, συμπληρώνοντας ότι «αν η πράξη τελέστηκε από αμέλεια, επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι έξι μηνών».
Πρόκειται για μια διάταξη που αποσκοπεί στο χτύπημα καταλήψεων συγκοινωνιακών εγκαταστάσεων και μπλόκων στους δρόμους.
Ερχεται, λοιπόν, ο… μεγάλος δημοκράτης Νίκος Παρασκευόπουλος, υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ, να εκσυγχρονίσει αυτή τη διάταξη. Πώς; Αυστηροποιώντας την και κάνοντάς την πιο σαφή και πιο ευρεία.
Με το άρθρο 27 του νομοσχέδιου για το Σύμφωνο Συμβίωσης, το άρθρο 292 του Ποινικού Κώδικα τροποποιείται ως εξής:

«1. Οποιος με πρόθεση παρεμποδίζει τη λειτουργία κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία και ιδίως αυτοκινητοδρόμου, σιδηροδρόμου, αεροπλάνου, λεωφορείου, ταχυδρομείου ή τηλεγράφου που προορίζονται για κοινή χρήση τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος.
2. Αν η πράξη της παρ. 1 είχε σημαντική διάρκεια επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι τρία έτη.
3. Αν η πράξη της παρ. 1 ήταν ασήμαντη, ιδίως αν ήταν μικρής έκτασης ή διάρκειας επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι έξι μηνών».

Οπως διαπιστώνουμε, το κατασταλτικό πνεύμα της διάταξης παραμένει το ίδιο (μόνο η καταδίκη λόγω αμέλειας φεύγει), ενώ παράλληλα διευρύνεται το πεδίο εφαρμογής της με τη σαφή προσθήκη των αυτοκινητόδρομων, έτσι που να μην υπάρχει νομική διέξοδος διαφυγής (π.χ. να υποστηρίξει η υπεράσπιση του κατηγορούμενου ότι η συγκοινωνία μπορούσε να γίνει από γειτονικούς δρόμους). Πλέον, η κατάληψη αυτοκινητόδρομου είναι εξ ορισμού αδίκημα. «Στο πεδίο προστασίας της διάταξης εντάσσονται ρητά και οι αυτοκινητόδρομοι», αναφέρει η αιτιολογική έκθεση του νομοσχέδιου, για να φανεί καθαρά ότι πλέον κανένας δε θα μπορεί να ξεφεύγει από την καταδίκη.
Επίσης, αυστηροποιείται το πλαίσιο της ποινής, που μπορεί να φτάσει ακόμα και τα τρία χρόνια, με την αόριστη διατύπωση «σημαντική διάρκεια». Ποιος θα κρίνει ποια διάρκεια είναι σημαντική, ώστε να λειτουργήσει η επιβαρυντική περίσταση; Τα αστικά δικαστήρια, ανάλογα με τις ανάγκες της κρατικής καταστολής.
Κυριολεκτικά για ξεκάρφωμα, ο Παρασκευόπουλος προσθέτει στον Ποινικό Κώδικα μια άλλη διάταξη που λέει ότι το δικαστήριο «δύναται να απαλλάξει το δράστη από την ποινή, εφόσον πεισθεί ότι δεν χρειάζεται να επιβληθεί ποινή, αν ο δράστης τέλεσε την πράξη για την προάσπιση μείζονος κοινωνικού συμφέροντος». Ποιο αστικό δικαστήριο θα κρίνει ότι ένα μπλόκο αγροτών που έκοψε την εθνική οδό Αθήνας-Θεσσαλονίκης ή η κατάληψη του αμαξοστάσιου του Μετρό από τους εργαζόμενους, έγινε για την προάσπιση μείζονος κοινωνικού συμφέροντος; Θεωρήθηκαν ποτέ τα αιτήματα των αγροτών ή τα αιτήματα των εργαζόμενων στις συγκοινωνίες μείζονος κοινωνικού συμφέροντος; Η κυρίαρχη αντίληψη υποστηρίζει διαχρονικά ότι αυτά είναι συντεχνιακά συμφέροντα, τα οποία μάλιστα διεκδικούνται σε βάρος του γενικού κοινωνικού συμφέροντος. Κι αυτή η αντίληψη θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί, γιατί αν μια κατάληψη ή ένα μπλόκο φτάσει στα δικαστήρια, θα έχει προηγηθεί σύγκρουση των καταληψιών με την πολιτική εξουσία, λυσσασμένη προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ και μετά επιχείρηση καταστολής. Επομένως, η υπόθεση θα φτάσει στα δικαστήρια «ζωγραφισμένη» με χρώματα κοινωνικής απαξίας, ως μια κινητοποίηση που στράφηκε ενάντια στα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου.
Ξέρουμε πολύ καλά ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα αστικά δικαστήρια συμπεριφέρονται με στυγνή κατασταλτική διάθεση, θέλοντας να στείλουν ευρύτερα μηνύματα. Αν αρχίσουν να απαλλάσσουν τους αγωνιζόμενους, θα περάσει το μήνυμα ότι το παράδειγμά τους μπορούν ν’ ακολουθήσουν και άλλοι εργαζόμενοι, με αποτέλεσμα ν’ αρχίσει σιγά-σιγά να δημιουργείται μια νομολογία που θα ακυρώνει το νόμο. Γι’ αυτό και τα αστικά δικαστήρια θα είναι άτεγκτα. Αυτό το ξέρει πολύ καλά ο καθηγητής του Ποινικού Δικαίου Ν. Παρασκευόπουλος, γι’ αυτό και χρησιμοποιεί τόσο γενικόλογες και ασαφέστατες διατυπώσεις, αφήνοντας στα αστικά ποινικά δικαστήρια την απόλυτη δικαιοδοσία ερμηνείας και εφαρμογής τους.
Τι μένει απ’ όλο αυτό το νομοθέτημα; Η διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής του, με τη σαφή αναφορά σε αυτοκινητόδρομους, και η αυστηροποίηση-συγκεκριμενοποίηση του πλαισίου των ποινών, με σκοπό να λειτουργήσουν τρομοκρατικά-αποτρεπτικά. Με πρώτο στόχο τους αγρότες, που έχουν ανακοινώσει ότι θα στήσουν μπλόκα από το Γενάρη. Το μήνυμα που τους στέλνει η κυβέρνηση είναι: καθήστε στην άκρη του δρόμου και διαμαρτυρηθείτε όσο θέλετε, μην τολμήσετε όμως να κόψετε την κυκλοφορία, γιατί μπορεί να φάτε μέχρι και τρία χρόνια φυλακή.
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι προφανέστατο. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τη βεβαιότητα ότι η περίοδος ανοχής της έλαβε τέλος και ότι το μούδιασμα των εργαζόμενων μαζών θα το διαδεχτεί κύμα κινητοποιήσεων, αναβαθμίζει το κατασταλτικό οπλοστάσιο του αστικού κράτους ενάντια στις πιο μαχητικές μορφές κινητοποιήσεων, στέλνοντας το μήνυμα ότι είναι αποφασισμένη να επιβάλει τη μνημονιακή πολιτική «διά πυρός και σιδήρου».

http://www.eksegersi.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σε κινητοποίηση έξω από το Mega καλούν οι απλήρωτοι εργαζόμενοι

0

Πρόσκληση σε μαζική κινητοποίηση την Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου, στις 12.00 έξω από το Mega, στην οδό Μεσογείων 117, απευθύνουν οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του τηλεοπτικού σταθμού
Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν τους μεγαλομέτοχους του Mega ότι παίζουν με τις τύχες τους, με τον ιδρώτα τους, το ψωμί των οικογενειών τους. «Σε πέντε συνεχείς συνεδριάσεις δεν προχώρησαν στην ανακεφαλαιοποίηση του καναλιού με αποτέλεσμα να κινδυνεύει άμεσα με κλείσιμο», αναφέρουν στην ανακοίνωση.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:
«Συνάδελφοι ηθοποιοί, σεναριογράφοι, τεχνικοί, υπάλληλοι των εταιριών που εκτελούν παραγωγές για το mega και γενικά όλοι εσείς που έχετε δουλέψει για το «τέως MEGάλο κανάλι» αφυπνισθείτε
Οι μεγαλομέτοχοι παίζουν με τις τύχες μας, με τον ιδρώτα μας, το ψωμί της οικογένειάς μας
Σε πέντε συνεχείς συνεδριάσεις δεν προχώρησαν στην ανακεφαλαιοποίηση του καναλιού με αποτέλεσμα να κινδυνεύει άμεσα με κλείσιμο.
Για όσους δεν το έχουν καταλάβει, οδηγούν το κανάλι στη χρεοκοπία με σκοπό να μας αφήσουν απλήρωτους μετά από τόσα χρόνια που εξυπηρετήσαμε τα συμφέροντά τους.
Με την αρχή του επόμενου έτους το κανάλι από την επιτροπή κεφαλαιαγοράς, υποχρεωτικά θα οδηγηθεί στην χρεοκοπία, εφόσον δεν γίνει ανακεφαλαιοποίηση. Για αυτό σας καλούμε όλους, μαζί με όσους υποφέρουν μαζί μας, δηλαδή τις οικογένειες μας, να δώσετε απαραίτητα το παρόν σε μία δυναμική κινητοποίηση έξω από το MEGA - Μεσογείων 117 στις 29 Δεκεμβρίου 12 το πρωί.
Αν και πολύ θα θέλαμε να φύγουμε διακοπές (όπως οι μεγαλομέτοχοι κύριοι Μπόμπολας, Ψυχάρης και Βαρδινογιάννης) αυτό δεν πρόκειται να γίνει μιας και δεν έχουμε λεφτά ούτε για τα στοιχειώδη.
Είναι επιβεβλημένο ολόκληρος o κλάδος να αντιδράσει δυναμικά στην απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί. Είμαστε οι μόνοι εργαζόμενοι που μας υποχρεώνουν να υπογράψουμε συμβάσεις στις οποίες αναγράφεται ότι θα πληρωθούμε μετά από 8-10 μήνες από τη μέρα προβολής των επεισοδίων. Aυτό μεταφράζεται σε πληρωμή μετά ένα χρόνο από την προσφορά της εργασίας μας!!!
Θεωρούμε επιβεβλημένη την παρουσία σου, έξω από το κτίριο του Μega, ώστε να πιέσουμε τους μετόχους.
Επίσης καλούμε όλους τους συναδέλφους στα προγράμματα του Μega, να παρευρεθούν σε υποστήριξη των δίκαιων αιτημάτων μας. Ας μην ξεχνούν ότι την επόμενη φορά μπορεί να είναι στη θέση μας»

http://www.thepressproject.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στρατηγική Επιβίωσης (για τους πρόσφυγες)

0

Ζαχίρ Ατχαρί

Η ζωή των προσφύγων αρχίζει από το τέλος κάθε δυνατότητας της ζωής. Από το τέλος όλων των δυνατοτήτων που στοιχειοθετούν μια φυσιολογική ζωή σε φυσιολογικές συνθήκες.
Η ζωή των προσφύγων ξεκινάει ακριβώς από εδώ, από το τέλος κάθε δυνατότητας της ζωής. Η ταυτότητα του πρόσφυγα είναι έξω από τα όρια της ζωής. Ο πρόσφυγας είναι αναγκασμένος να τραβάει τη ζωή πέρα από το φυσιολογικό της κύκλο. Αυτό μπορεί να βοηθάει τη ζωή να επεκτείνεται, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπαίνει στον τομέα του απίθανου.
Σ’ αυτή τη βάση, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά στρατηγική επιβίωσης, σύμφωνα με την κανονική ερμηνεία της στρατηγικής. Γιατί στρατηγική σημαίνει μακροπρόθεσμες και ξεκάθαρες δυνατότητες, που οδηγούν αυτόν που την ακολουθεί στο στόχο, ή τουλάχιστον αυτό υποτίθεται ότι κάνει.
Καθώς οι πρόσφυγες δεν έχουν τα απαραίτητα για να βασιστούν και να συνεχίσουν τη ζωή τους, δεν μπορούν να έχουν καμιά στρατηγική. Γιατί δεν ξέρουν τι θα συμβεί την επόμενη στιγμή. Αν υπάρχει κάποια στρατηγική στη ζωή του πρόσφυγα, είναι μόνο αυτή που κάθε ζωντανό πλάσμα ανάλογα με το ένστικτο του μπορεί να έχει. Δηλαδή «ο αγώνας για επιβίωση», με ένα πρωτόγονο τρόπο. Οταν υπάρχει μόνο μια δυνατότητα ή δικαιολογία για να κρατηθείς, είσαι αναγκασμένος να το κάνεις. Δεν έχει σημασία αν διαλυθεί και πέσεις κάτω. Οι πρόσφυγες είναι καταδικασμένοι να βασίζονται στις δικαιολογίες που τους οδηγούν στην επόμενη στιγμή. Δεν υπάρχει όμως καμιά εγγύηση ότι αφού ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα θα βρεις άλλη μια δικαιολογία για να κυλήσει η επόμενη στιγμή. Ετσι κάθε στιγμή είναι η τελευταία. Κι εκείνοι δεν είναι σε θέση να την υπολογίσουν.
Από ‘δω, από το τέλος της ζωής και των δυνατοτήτων της, σ’ ένα θλιβερό ηλιοβασίλεμα, οι πρόσφυγες φεύγουν μακριά από την πατρίδα τους για να παραμείνουν ζωντανοί. Ο πρόσφυγας πετιέται μακριά από τον τόπο του-της σ’ έναν άλλο κόσμο. Κι αυτό το «πετιέται» είναι που καθορίζει τον πρόσφυγα και όχι το αντίθετο. Ετσι ο πρόσφυγας είναι καταδικασμένος να πετιέται έξω από τον κύκλο της ζωής, αλλά κατά τύχη δεν πεθαίνει εκείνη τη στιγμή και συνεχίζει να παραμένει ζωντανός-ή, για να υποφέρει για την υπόλοιπη ζωή του-της. Μετά από αυτό ο πρόσφυγας πρέπει να ζει στην παρανομία, έξω από τη ζωή, όχι όμως και νεκρός, ή πρέπει να αγωνιστεί για τη ζωή στο χώρο του θανάτου. Ενας άοπλος μαχητής σ’ εχθρική περιοχή. Είναι η παράνομη ζωή του πρόσφυγα.
Με το πρώτο βήμα όλα μένουν πίσω. Η ζωή, οι αναμνήσεις, το σπίτι, τα νεκρά σώματα των φίλων, μένεις μόνος σου, μόνος με το φορτίο της θλίψης και του φόβου να κυλάς προς ένα άγνωστο μέλλον, ένα εντελώς άγνωστο ταξίδι. Φεύγεις μακριά, αλλά δεν ξέρεις για πού. Κανείς δεν ξέρει. Μπορεί μακριά, κάπου να υπάρχει καταφύγιο. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει καταφύγιο πουθενά, κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Ετσι το ότι «μπορεί να υπάρχει ένα καταφύγιο κάπου μακριά» είναι μια δικαιολογία, τέτοια που ακόμη κι αν δεν υπάρχει καταφύγιο, η ελπίδα και μόνο μπορεί να τους δώσει τη δύναμη για συνεχίσουν και την επόμενη στιγμή.
Η μάχη είναι άνιση κι αυτό το ταξίδι είναι μακρύ και ατελείωτο. Μερικές φορές είναι μεγαλύτερο από τη ζωή ενός πρόσφυγα, μερικές φορές τελειώνει στα πρώτα βήματα και το μετά δεν έρχεται ποτέ. Είσαι πάντα ένας βάρβαρος που ζει σ’ ένα γκέτο. Είναι όμως πάρα πολύ δύσκολο. Να περπατάς και περνάς χιλιάδες χιλιόμετρα από απαγορευμένα μονοπάτια και φραγμένα σύνορα για να βρεις το αμυδρό άσυλο, δεν είναι εύκολο. Ενα αμυδρό «ίσως» που είναι και η μόνη δικαιολογία που σε κρατάει όρθιο για την επόμενη στιγμή και τα επόμενα βάσανα. Μπορεί τα σκυλιά να μη με μυρίσουν και να μπορέσω να περάσω τα σύνορα. Μπορεί η βάρκα να μη διαλυθεί στα κύματα. Μπορεί η αστυνομία να μη με αναγνωρίσει ανάμεσα στους άλλους επιβάτες. Μπορεί αυτός να είναι ο τελευταίος έλεγχος. Μπορεί αυτή η αστυνομία να είναι καλύτερη από την άλλη και δεν θα σφίξει τις χειροπέδες πολύ σφιχτά. Μπορεί να μη με απελάσουν και να με αφήσουν. Μπορεί να δεχτούν την αίτηση μου για άσυλο. Μπορεί, μπορεί, μπορεί … αλλά όταν είσαι έγχρωμος, όταν είναι 30 πρόσφυγες σε μια διαλυμένη βάρκα που χωράει κανονικά 10 άτομα και όταν οι εγκληματίες και οι πολέμαρχοι που κατέστρεψαν το σπίτι σου υποστηρίζονται από την χώρα που ζητάς άσυλο, τότε όλα γίνονται. Η αστυνομία θα σε αναγνωρίσει, η βάρκα θα διαλυθεί νυχτιάτικα στη μέση της θάλασσας κι εσύ θα απελαθείς.
Το να φτάσουν οι πρόσφυγες σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι ΚΑΠΩΣ φωτεινό και ωραίο στην αρχή. Νομίζουν ότι μπορεί να βρουν καταφύγιο εδώ. Αλλά μετά από ένα βλεφάρισμα, αυτή η βαθιά ανάσα ξεκούρασης αλλάζει και γίνεται μεγάλη κατάθλιψη και ψυχολογικά προβλήματα, μέσα σε απομονωμένα στρατόπεδα, βάρκες και κέντρα κράτησης.
Ο πρόσφυγας στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι μια απαγορευμένη λέξη που δεν υπάρχει γι’ αυτήν χώρος στη σελίδα της ζωής, ακόμα κι αν γραφτεί με γραμματοσειρά μεγέθους 2. Κι όμως, υπάρχουν λέξεις απλωμένες στη σελίδα με μέγεθος 90, και με έντονη γραφή. Ετσι ο πρόσφυγας πρέπει να συρρικνωθεί για να μπορέσει να κρατηθεί από την άκρη της σελίδας με τα δάχτυλα του. Μέχρις να μη μπορούν να κρατηθούν άλλο και τότε σωριάζονται κάτω για πάντα. (Ισως γι’ αυτό και τα ΜΜΕ δεν μπορούν ποτέ να τους δουν).
Αν υπάρχει κάποια στρατηγική, αυτή είναι. Να κρέμεσαι από την άκρη της σελίδας, να τραβάς την αναπνοή σου μέχρι την επόμενη στιγμή. Αλλά ακόμη κι αυτή η ανάσα βγαίνει μέσα από μια δύσκολη μάχη. Χιλιάδες αστυνομικοί και συνοριοφύλακες, με τα εκπαιδευμένα σκυλιά που ανακαλύπτουν πρόσφυγες, ναρκωτικά και … ηλεκτροσόκ, όπλα, νόμοι και ανθρώπινα δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή Ενωση προσπαθούν να βρουν το ίχνος από τα δάχτυλα του πρόσφυγα για να μην τους επιτρέψουν να συρθούν στη σελίδα.
Αν μπορούσαμε μόνο να κλείσουμε τα μάτια μας, και να πάρουμε ένα μακρινό πλάνο της Ευρωπαϊκής Ενωσης με την κάμερα της φαντασίας μας, μετά μπορούμε να καταλάβουμε πως πόσοι άνθρωποι κάθε μέρα χάνουν τη ζωή τους μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούν να κρατηθούν στην άκρη της σελίδας και δεν μπορούν να συρθούν μέσα σ’ αυτήν. Μόνο που ελευθερώνονται, ναι ελευθερώνονται. Και χάνονται για πάντα. Μετά βλέπεις, όπως το φθινόπωρο, πόσα πολλά φύλλα πέφτουν από τα κλαδιά της ζωής. Φανταστείτε μόνο. Αλλά επειδή είμαστε μέσα στην ΕΕ και δεν μπορούμε να το δούμε από μακριά έτσι μας κάνει να μην βλέπουμε και να μην καταλαβαίνουμε τι είδους τραγωδία παίζεται, και πόσο ανελέητα φέρονται πίσω από τα καλοξυρισμένα και ευγενικά πρόσωπα των πολιτικών της ΕΕ που χαμογελούν πάντα μπροστά στις κάμερες.
Λίγοι μόνο μπαίνουν στη σελίδα κι αμέσως τους μεταφέρουν σε μέρη που τα αποκαλούν κέντρα προσφύγων. Συμπιέζονται και πρέπει να κρατηθούν μακριά από την επαφή και τα μάτια του κόσμου. Οσοι συμπιέζονται χάνουν το σχήμα τους και το πρόσωπο τους. Μοιάζουν διαφορετικοί, ίσως και τρομακτικοί. Είναι πρόσφυγες. Είναι άνθρωποι. Ανθρωποι που δεν έχουν το δικαίωμα να δουλεύουν, να ταξιδεύουν, δεν έχουν δικαίωμα να έχουν πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα, να μορφωθούν ακόμη και να μάθουν τη γλώσσα. Είναι αναγκασμένοι να μένουν εκεί για χρόνια, χρόνια. Χωρίς να ξέρουν τίποτε για το δικό τους αύριο. Φανταστείτε να περνάτε το χρόνο σας χωρίς να ξέρετε τι θα συμβεί την επόμενη ώρα. Μπορεί να σε στείλουν πίσω το επόμενο λεπτό, μπορεί να μείνεις εκεί για ακόμη 2 χρόνια. Σε τέτοιες συνθήκες όλα είναι διαφορετικά και χάνουν τον φυσιολογικό ρυθμό τους.
Ετσι όταν δείτε κάποιο άθλιο μέρος κοντά σε λιμάνια, μη φοβηθείτε, μπείτε μέσα και θα καταλάβετε ότι κι αυτοί θα μπορούσαν να είναι όπως όλες οι άλλες λέξεις, με νόημα και ομορφιά. Απλά να είστε ανοιχτοί, απλά αφήστε τον εαυτό σας να τους καταλάβει. Μπορεί αύριο να μην είναι εκεί.
Ημουν τόσο χαρούμενος που θα ερχόμουν εκεί, αλλά είμαι πρόσφυγας και δεν με άφησαν να φύγω. Δεν έχω δικαίωμα για τίποτε. Ηθελα να γράψω για το πώς είναι η ζωή εδώ, αλλά τώρα πια δεν θα το κάνω ή μάλλον δεν μπορώ. Ας μην τελειώσουμε αυτό το σημείωμα. Είμαι ένας πρόσφυγας στην άκρη αυτής της σελίδας, ποιος ξέρει αν αύριο ή μεθαύριο με πετάξουν μακριά από τη γη.

Ο Ζαχίρ Ατχαρί είναι πολιτικός πρόσφυγας από το Αφγανιστάν. Το κείμενο είναι η ομιλία του στο διεθνές σεμινάριο με θέμα «Ευρωπαϊκές πόλεις-λιμάνια, Μειονεκτικές αστικές περιοχές σε μετάβαση» που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου στις 12 και 13 του Νοέμβρη 2005. Στο σεμινάριο συμμετείχαν εκπρόσωποι από Πανεπιστήμια και ΜΚΟ από το Λονδίνο, Αμβούργο, Δουβλίνο, Θεσσαλονίκη κλπ. Στην θεματική ενότητα «Θεσσαλονίκη: Στρατηγικές επιβίωσης των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο» ο ομιλητής ήταν προσκεκλημένος. Η ομιλία του διαβάστηκε χωρίς την παρουσία του μιας και δεν του δόθηκε άδεια να ταξιδέψει από την Νορβηγία, στην οποία βρίσκεται το τελευταίο διάστημα ζώντας σε κέντρο υποδοχής προσφύγων και περιμένοντας να του δοθεί άσυλο. Η πρώτη αίτησή του απορρίφθηκε με την αιτιολογία πως η κατάσταση στο Αφγανιστάν είναι πλέον ασφαλής!! Με το ίδιο αιτιολογικό και η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε τις αιτήσεις του, στο διάστημα που ζούσε στην Ελλάδα. Ο Ζαχίρ Ατχαρί είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος και στην Ελλάδα, από τις εκδόσεις «Προλεταριακή Σημαία» (νυν "Εκτός των Τειχών") το 2004, εκδόθηκε μια συλλογή ποιημάτων και κειμένων του, με τίτλο «Που είναι ο Προμηθέας». Τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Νορβηγία για να του δοθεί πολιτικό άσυλο είχαν δραστηριοποιηθεί πλήθος κοινωνικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τα 50 χρόνια του κομμουνιστικού (μ-λ) κινήματος του Αφγανιστάν & τις σημερινές εσωτερικές και περιφερειακές αντιθέσεις

0

Είναι αλήθεια ότι για το κομμουνιστικό κίνημα στο Αφγανιστάν δε γνωρίζω και πολλά πράγματα. Όπως υποθέτω (μάλλον σωστά!) ότι θα είναι πολύ δύσκολα να επιμένει κανείς να δηλώνει επαναστάτης και κομμουνιστής μετά τις "επαναστάσεις" που ανακοινώνονταν στο πολύπαθο αυτό λαό από το ...ραδιόφωνο και την "διεθνιστική βοήθεια" που δεχόντουσαν αυτές οι "επαναστάσεις" από τη ΕΣΣΔ των Μπρέζνιεφ και λοιπών ηγετών της διάλυσης του κομμουνιστικού κινήματος.
Αναδημοσιεύουμε λοιπόν εδώ ένα πολύ ενδιαφέρον και αρκετά αναλυτικό κείμενο από το παρα ποδα  και που το υπογράφει το Κομμουνιστικό (Μαοϊκό) Κόμμα Αφγανιστάν:

Για τα 50 χρόνια κομμουνιστικού κινήματος στο Αφγανιστάν

Ας γιορτάσουμε την 50 επέτειο της ίδρυσης του κομμουνιστικού (μαρξιστικού-λενινιστικού-μαοϊκού) και του νεοδημοκρατικού κινήματος του Αφγανιστάν για την ισχυροποίηση των σημερινών κομμουνιστικών και νεοδημοκρατικών αγώνων στη χώρα!

Με την ίδρυση της Προοδευτικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΡΥΟ) στις 4 Οκτώβρη 1965, στη βάση μιας μαρξιστικής-λενινιστικής-μαοϊκής (τότε Σκέψης Μαο Τσε Τουνγκ) γραμμής με προσανατολισμό ενάντια στους ιμπεριαλιστές, τους σοσιαλιμπεριαλιστές και τους αντιδραστικούς, και υπό την ηγεσία του συντρόφου Άκραμ Γιάρι, γεννήθηκε το κομμουνιστικό και νεοδημοκρατικό κίνημα του Αφγανιστάν. Χάρη στην πολιτική γραμμή αρχών της ΡΥΟ και στο εγχώριο και διεθνές περιβάλλον, το νεοδημοκρατικό κίνημα υπό την ηγεσία της ΡΥΟ έγινε το πιο πλατύ πολιτικό κίνημα στη χώρα, κινητοποιώντας δεκάδες χιλιάδες επαναστάτες και επαναστάτριες, φοιτητές, δασκάλους, συγγραφείς, εργάτες και άλλες εκμεταλλευόμενες μάζες από όλες τις εθνικότητες, στους αγώνες ενάντια στους αντιδραστικούς, τους ιμπεριαλιστές και τους σοσιαλιμπεριαλιστές: έτσι άνθισε το μαοϊκό κομμουνιστικό κίνημα στη χώρα.

Ο Ακράμ Γιάρι, ηγετική φυσιογνωμία του αφγανικού μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δημιουργικό χάος... και πολιτική αρχών (για το ΚΚ Συρίας)

21

Εμφανίστηκε μπροστά σε ελληνικό ακροατήριο* ο Αμάρ Μπαγκντάς, φέροντας τον τίτλο του Γενικού Γραμματέα του Συριακού Κομμουνιστικού Κόμματος, με σκοπό να μιλήσει για όσα συμβαίνουν στην πολύπαθη χώρα. Το συγκεκριμένο κόμμα είναι εν πολλοίς μια οικογενειακή υπόθεση, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ηγεσία του. Ιστορικός ηγέτης του ήταν ο Χαλίντ Μπακτάς από το 1936. Όταν αυτός πέθανε το 1995, την ηγεσία ανέλαβε η γυναίκα του, η οποία, αργότερα, την παρέδωσε στον γιο τους και σημερινό ηγέτη του κόμματος. Στη Συρία είναι συνηθισμένη υπόθεση η κληρονομική εξουσία και αυτό είναι το λιγότερο, που μπορεί να καταλογίσει κανείς στους αυτοαποκαλούμενους σύριους κομμουνιστές.

Μαζί με το δίδυμο ΚΚ, το αποκαλούμενο και Ενωμένο, αφότου χώρισαν το 1986 εξαιτίας της γκορμπατσοφικής στροφής στην εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης, τα δύο κόμματα συνέχισαν από κοινού να στηρίζουν το Μπααθικό καθεστώς, ειδικά στους διεθνείς προσανατολισμούς του. Μάλιστα, για να μην του μπει κανενός καμιά περίεργη ιδέα περί κοινωνικών αλλαγών και άλλων ανατρεπτικών, και τα δύο κόμματα ανακήρυξαν το Μπάαθ των Άσαντ σε πρωτοπόρα δύναμη της συριακής κοινωνίας! Έτσι λοιπόν, οι Άσαντ (πατήρ και υιός) άφηναν τους εν λόγω “κομμουνιστές” να ψελλίζουν μερικές διαφωνίες για την εσωτερική κοινωνική πολιτική, τους έδιναν καμιά φορά μερικές κυβερνητικές θέσεις και πετύχαιναν να έχουν ένα συνεργάσιμο ΚΚ, που χειροκροτούσε την εξωτερική πολιτική τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι κομμουνιστικές ιδέες στη συριακή κοινωνία έχουν συκοφαντηθεί σε απίστευτο βαθμό και οι λεγόμενοι κομμουνιστές είναι σε πλήρη ανυποληψία.

Ο Αμάρ Μπαγκτάς, λοιπόν, μπροστά στο ελληνικό κοινό περιέγραψε τη μεγαλοφυή πολιτική του. “Το κόμμα μας θεωρεί, ότι η ρωσική επέμβαση, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για την απόκρουση από τη Συρία της άγριας επιθετικότητας του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, συνειδητοποιώντας καθαρά, ότι η σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία δεν είναι η Σοβιετική Ένωση, η οποία ήταν ένα σταθερό προπύργιο για την απελευθέρωση των λαών. Όμως η Ρωσία αποτελεί τον αποδέκτη της μεγάλης πίεσης από την επεκτατική πολιτική του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και του δυτικοευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού” Κατόπιν αυτής της... ξεκάθαρης δήλωσης αρχών, ξέσπασαν θερμά χειροκροτήματα από το ακροατήριο! Ο Μπαγκντάς έκανε, πως ξεκαθάριζε την κατάσταση και αυτοί κάνανε, πως καταλάβαιναν! Πλήρες δημιουργικό χάος εφάμιλλο αυτού, που θέλουν να προκαλέσουν οι ιμπεριαλιστές στην Μέση Ανατολή, σύμφωνα με άλλη αποστροφή του λόγου του.

* Το ακροατήριο ήταν μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ, η κομματική Οργάνωση Αττικής του οποίου, οργάνωσε στο Σπόρντιγκ , εν χορδαίς και οργάνοις, διεθνή εκδήλωση για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Άμα έχει τέτοιους αντιπάλους ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος , τι να τους κάνει τους υποκινητές!(http://www.rizospastis.gr/)

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μια κατά παραγγελία εξέγερση της τύχης που ατύχησε

0

Τελικά η πρόταση για «Μαύρο Δεκέμβρη» έχασε το ραντεβού με την ιστορία. Ο «πυροκροτητής για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης», μιας εξέγερσης με- όπως φαίνεται- προκαθορισμένο τίτλο ιδιοκτησίας, βράχηκε στην τοπική «εξαρχειώτικη καταιγίδα», πνίγηκε στην ασφυκτική αντίληψη του θεάματος της μιας βραδιάς, που τάχα διαρκεί για πάντα, της μιας ριξιάς που δήθεν θα ραγίσει τη τζαμαρία του συστήματος, θωρακίζοντάς την εκ νέου με πιο σκληρό υλικό.
Το γενικευμένο εξεγερσιακό σάλπισμα των κατά φαντασία στρατηγών δεν εισακούστηκε, παρά τη σαφή «εντολή»προς τον «ανθό της κοινωνίας». Να πρόκειται άραγε για άλλο ένα δείγμα μιας κοινωνίαςπου κοιμάται; Ή μήπως φταίει τελικά ότι η ιστορία δεν είναι μυθιστόρημα που γράφεται από επαναστατημένους συγγραφείς για να το ακολουθήσουν πρόθυμοι αναγνώστες; Αφού θέλει ατομική και συλλογική προσπάθεια για να κατανοηθούν οι συνθήκες και να τεθούν προς όφελος των καταπιεσμένων. Δεν είναι σπορά της τύχης, της «τυχαιότητας» μερικών γεγονότων, αποτέλεσμα μιας «κακιάς» στιγμής.
Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, το βράδυ του Σαββάτου στις 6/12/2008, δεν ήταν μια στιγμή. Ήταν ένας «προαναγγελθείς θάνατος» μιας κατά συρροή εγκληματικής πολιτικής του συστήματος. Μια κορύφωση της σύγκρουσης όχι ανάμεσα σε«ιδιότροπους» μπάτσους και αναρχικούς, αλλά ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο της εργασίας και της ανέχειας από την μία και τον κόσμο του κεφαλαίου, που πλούτου και του ιμπεριαλισμού από την άλλη. Γι’ αυτό και προκάλεσε ό,τι προκάλεσε ο τότε Δεκέμβρης. Κι ας πάσχιζε το σύστημα να αποδείξει ό,τι πρόκειται για «εξέγερση Βορείων προαστίων».
Στο αντίποδα αυτής της πραγματικότητας που δείχνει η ζωή στέκονται τώρα δυο αντιλήψεις, που ενώ ισχυρίζονται ότι «κονταροχτυπιούνται» στην πραγματικότητα ξεκινούν από την ίδια αφετηρία: την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης στις δυνάμεις του λαού και της νεολαίας, στην ικανότητά τους να απελευθερωθούν. Γι’ αυτό και η αίσθηση της ανυπέρβλητης υπεροπλίας του εχθρού σε όλα τα επίπεδα που χαρακτηρίζει τις δυο αυτές τάσεις. Η μία κυνηγάει τις εξεγερσιακές στιγμές (τυχαίες ή σε συνεννόηση κλειστών αναρχικών αδελφοτήτων). Η άλλη μεταθέτει διαρκώς τις εξεργεσιακές στιγμές στις καλένδες για λόγους «συνέπειας». Πόσο πραγματικά επικίνδυνη είναι για το σύστημα η ατέρμονη αυτοαναφορική επαναστατική ρητορεία του «εδώ και τώρα» ή του «κάποτε, δηλαδή ποτέ»;
Όμως όλα αυτά ξεπερνιούνται! Ξεπερνιέται η δυνατότητα και ικανότητα κατανόησης του καταπιεστικού-εκμεταλλευτικούς συστήματος, η δυνατότητα και ικανότητα ανατροπής του, η δυνατότητα και ικανότητα οικοδόμησης μιας κοινωνίας με κέντρο τον άνθρωπο και με πρωταγωνιστή τους ίδιους τους ανθρώπους για να…«επαναφέρουμε το βάρος της κουβέντας στο σημείο μηδέν, στο σημείο όπου η πέτρα φεύγει από το χέρι μας για να καταλήξει στο κεφάλι ενός μπάτσου». Σε μια πρωτόγονη και ενστικτώδη αντιπαράθεση όπου μια πέτρα θα φεύγει χωρίς νου, χωρίς ιστορική μνήμη, χωρίς τα διδάγματα των ταξικών αγώνων, χωρίς καμία ανώτερη ιδεολογική και πολιτική οργάνωση που χρειάζεται και που σήμερα κατέχει ο αντίπαλος, δίνοντάς του την ικανότητα να κυριαρχεί.
Κι όμως, για να μη ζούμε όλοι στην ίδια βαρβαρότητα και… ο καθένας στην δική του, αυτό που χρειάζεται «επανεκκίνηση» δεν είναι η «πέτρα που φεύγει» αλλά η συνειδητή ταξική πάλη και οργάνωση για την ανατροπή της πολιτικής του συστήματος.
Αντ’ αυτού, επιλέγεται να αντιστραφεί η «προκαθορισμένη ροή» και… «να μη συζητάμε προκαταβολικά για τον τρόπο με τον οποίο θα δράσουμε». Το τυχαίο της πράξης (!) και της άτυπης δικτύωσης θα κάνει τη δουλειά του (δηλαδή, τη δουλειά μιας άτυπης αυθαιρεσίας!). Μετά βεβαίως θα «προβούμε σε έναν κριτικό απολογισμό, ο οποίος θα αποτελέσει τα θεμέλια της στρατηγικής μας» (προφανώς, μιας στρατηγικής επίσης… άτυπης), για να βυθιστούμε στη συνέχεια ξανά στην… τυχαιότητα της πράξης. Περισσότερο ασυνάρτητη παρά άτυπη μας μοιάζει μια τέτοιου είδους αναρχική καθοδήγηση που τάχα… δεν θέλει να καθοδηγήσει.
Μιλώντας λοιπόν για τους αναρχικούς (είτε μέσα είτε έξω από τις φυλακές) και το δικαίωμα να καθοδηγούν (… ακόμη και με ασυναρτησίες), έχουμε να πούμε ακόμα το εξής: Σεβαστό το φορτίο του προσωπικού κόστους, του κινδύνου και των στερήσεων που φέρει μαζί της η παρανομία και η φυλάκιση. Όμως, μακριά από τις ανάγκες του λαού, αυτό το φορτίο εξελίσσεται σε «καλάμι», σε περιθωριακούς «μικρομεγαλισμούς», σε απελπισμένες λογικές μιας αντιδραστικής αυτοδικίας. Εδώ δεν χωράει καμία δικαιολογία και κανένα δικαίωμα. Γιατί δεν μας χρειάζονται «αναρχικά διαλείμματα» στην καπιταλιστική μιζέρια αλλά προτάγματα με προοπτική ρήξης και ανατροπής της.
Σε αντίθεση με τον «Κόκκινο Δεκέμβρη» (που συνέβη) και με την… αναρχική εκδοχή ενός «Μαύρου Δεκέμβρη» (που δεν συνέβη), τολμούμε να κάνουμε μια… σύγκριση. Πολιτικά απαράδεκτη αλλά και κατά κάποιο τρόπο αποδεκτή σε όσους αναζητούν τους εξεγερσιακούς μήνες της γενιάς τους. Στην πρώτη περίπτωση, η αυτοθυσία ενός ολόκληρου λαού, που έδωσε το αίμα του μαζικά και συνειδητά με όραμα μια άλλη κοινωνία, ηττήθηκε. Γιατί η «φυσική ηγεσία», ενώ είχε με το μέρος της τον λαό, αποσπάστηκε από τον λαό. Στη δεύτερη περίπτωση, η κάθε είδους αυτοαναγορευμένη «αφύσικη ηγεσία» δεν αποσπάται αφού δεν θέλει καν να συνδεθεί. Περιδιαβαίνει στη μίζερη απόλαυση της ατομικής απελπισίας, της αυτάρεσκης προβολής του περιθωρίου στο οποίο θέλει να ανήκει.
Όμως, να σκεφτούμε αλλιώς, γιατί είμαστε απείρως περισσότεροι που έχουμε την ανάγκη και θέλουμε να αντισταθούμε από όσο νομίζει η «περήφανη ιδιωτική και αναρχική συνείδηση». Γιατί

«Ένας δεν είμαι, μα χιλιάδες! Όχι μονάχα οι ζωντανοί, κι οι πεθαμένοι μ’ ακολουθάνε σε μια αράδα σκοτεινή…» (από «Το Φως που καίει», του Κώστα Βάρναλη).

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ωράριο καταστημάτων - Συνεχές και ασταμάτητο!

0

Αύριο και πάλι ανοιχτά! Τρεις Κυριακές σερί ανοιχτά τα καταστήματα κάθε είδους φέτος το Δεκέμβρη. Τρεις Κυριακές όπου οι εργαζόμενοι σε αυτά με τους ίδιους "μισθούς" χωρίς καμιά παραπάνω απολαβή ξεπατώνονται στη δουλειά και ελάχιστα χαμπαριάζουν από γιορτές και σχόλες. Και αν βάλουμε ότι κάπου εκεί στο δεύτερο δεκαήμερο του Γενάρη ξεκινούν οι "εκπτώσεις" οπότε θα υπάρξει κι άλλη Κυριακή λειτουργίας και αν σε αυτά προσθέσουμε και τις κόκκινες, λευκές και ...εμπριμέ νύχτες καταλαβαίνετε τι μαύρα μερόνυχτα εργασιακής σκλαβιάς περνούν οι εμποροϋπάλληλοι, οι βιβλιοπώλες, οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ και πάει λέγοντας. Χιλιάδες εργαζόμενοι - απασχολήσιμοι για το σύστημα - με μόνο δικαίωμα να "ζουν" για να δουλεύουν, για να αυγαταίνουν τα κέρδη των μεγαλοϊδιοκτητών του χώρου. Γιατί περί αυτού πρόκειται.
Αν και σε αυτή τη φάση δε πολυνοιάζονται για τα κέρδη. Δεν αδιαφορούν βέβαια αλλά αυτό που κυριαρχεί είναι να περάσει η πλήρης κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, αν έχει απομείνει κάτι στο χώρο του εμπορίου, να το εμπεδώσουν και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι ως κάτι φυσιολογικό ώστε όταν έρθει και η δική τους σειρά να είναι αναγκασμένοι και αυτοί "να εξυπηρετούν το ...κοινό" των αφεντικών τους! Ακολουθεί το τελικό χτύπημα των μικρών και αρκετών μεσαίων στο χώρο του εμπορίου έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η μεταφορά της κάθε εμπορικής δραστηριότητας σε λιγότερα μεγαλοαστικά, ντόπια και ξένα, χέρια. Αυτό δε ζούμε άλλωστε; Όταν λέμε για μεταφορά του πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω και από τα μέσα προς τα έξω αυτό δεν εννοούμε, τουλάχιστον ως προς το πρώτο σκέλος της διπλής εκμετάλλευσης του λαού μας;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μυτιλήνη: Παραμονές Χριστουγέννων '53

0

Του Γ. Γ. 
Το παρακάτω κείμενο υπέγραφε ο Σωκράτης Ματζουράνης στον «Δρόμο της Αριστεράς», τέτοιες μέρες το 2013. Αναφέρετε σε μια ιστορία που είχε βιώσει παραμονές Πρωτοχρονιάς του '53 ή '54, όπως γράφει.
Πραγματικά συγκινήθηκα όταν το είχα διαβάσει. Κι αυτό γιατί μου θύμισε έναν αξέχαστο. αλύγιστο σύντροφο κομμουνιστή. Τον Γιώργο Σκούφο.
Θυμήθηκα τον καφενέ του, το κάδρο με κοχύλια που είχε φτιάξει στην εξορία και έγραφε «Σαν βγαλ’ ο ήλιος κέρατα/ και του φεγγάρι γένια/ θα υπογράψω δήλωση/ να βγείτε από την έννοια», τις συζητήσεις που είχαμε κάνει, νεαρός Κνίτης εγώ, βιβλίο της πρόσφατης ιστορίας του κομουνιστικού κινήματος αυτός.
Μαζί με τον Σκούφο στο μυαλό μου ήρθε και ο μπαρμπα – Κώστας ο Βασάλος, ο πρώτος βουλευτής του ΚΚΕ στην Λέσβο μετά την μεταπολίτευση, ο Παναγιώτης Βόλιας, ο τότε γραμματέας της Ν.Ε του ΚΚΕ και τόσοι άλλοι σύντροφοι που στάθηκαν πρωτοπόροι για να στηθούν κομματικές οργανώσεις στο «κόκκινο νησί». Αλησμόνητα χρόνια.
Το κείμενο του Σ. Ματζουράνη που ανάφερα:

Γιατί αυτοί γιε μ’ δεν παλεύειν για οφέλη, παλεύειν για ονείρατα

Σκέφτηκα να αποχαιρετήσω το χρόνο που φεύγει με μια ιστορία. Μ' ένα «παραμύθι», αν έτσι σας είναι πιο βολικό αν και τώρα που «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» έγινε τραγική πραγματικότητα, ποιος να τολμήσει να συναγωνισθεί τη ζωή με ένα παραμύθι. Τέλος πάντων.

Πάμε στη Μυτιλήνη πολλά χρόνια πίσω, παραμονές Πρωτοχρονιάς του '53 ή '54,δεν είμαι σίγουρος. Ήταν ένας διαβολόκαιρος, παγωνιά και βροχή. Παιδάκι εγώ γύρω στα οκτώ, βοηθούσα τέτοιες μέρες στο μπακάλικο τον πατέρα μου.
Εκείνο το βράδυ αφού σκουπίσαμε και κλειδώσαμε τις καπάντζες, φορτώνεται ο Μαρίνος δυο ζεμπίλια και ξεκινάμε για το σπίτι.
Όμως βλέπω πως παίρνουμε άλλο δρόμο, τραβάμε κατά τη Λαγκάδα μεριά.

- Λάθος δρόμο πήραμε...

- Προχώρα.

Φτάνουμε στο Πλάτανο, ο Μαρίνος κοντοστέκεται, αφήνει κάτω από μια σκαλίτσα τα ζεμπίλια και μου λέει σιγανά:

- Αντε τώρα γρήγορα σπίτι.

Ρώτησα «γιατί αφήσαμε τα πράματα τέτοια ώρα εκεί μπαμπά;» και μου απάντησα ξερά: -Ήταν παραγγελιά. Τα χρωστούσα και το ξέχασα. Περπατά...

Παραήταν σοβαρός ο πατέρας και δεν ρώτησα τίποτα άλλο.

Πέρασαν περίπου δέκα χρόνια τέλειωνα το γυμνάσιο, πάλι γιορτές, τα σχολειά κλειστά και είπαμε με τη Χρυσούλα να πάμε το βραδάκι μια... βόλτα στη φύση.

Μας πιάνει μια βροχή, καρεκλοπόδαρα έριχνε, τρεχάλα να προφυλαχθούμε εμείς και χωνόμαστε σ' ένα καφενέ εκεί στην Αλυσίδα, κοντά στις Πόρτες.

Μας καλοδέχτηκε με χαμόγελο ο καφετζής, κατάλαβε τις δυσκολίες της αγάπης ο άνθρωπος και παράγγειλα και δυο γκαζόζες για να ανταποδώσω τη φιλοξενία.

Τέλειωσε ο χαλασμός, πάω να πληρώσω ο... άρχοντας, μα πού φράγκο στην τσέπη.

- Θείο, λέω στον καφετζή, ξέρεις... τα ξέχασα τα λεφτά, θα πάω να στα φέρω, δεν είμαι μπατακτσής.

- Τίνος είσαι μουρό 'μ;

- Του Μαρίνου, του μπακάλ' στ' Κουμιδιά.
Κοντοστάθηκε ο άνθρωπος, υπομειδίασε, με πιάνει από τον ώμο και μου λέει:

- Άντε πηγαίνετε, πληρωμένα είναι.

 -Από ποιον;

-Απ' του πατέρα σ'. Πέτου και χαιρετίσματα.

 -Από ποιόν;

-Απ' τον καφετζή του Σκούφου. Ξέρ' αυτός.

Γύρισα σπίτι και είπα τα καθέκαστα στο πατέρα μου, ζητώντας και εξηγήσεις μια και ποτέ δεν τον είχα δει τον άνθρωπο στο μαγαζί ή στις παρέες μας. Ο Μαρίνος σχεδόν πρόθυμα, άρχισε να μου εξηγεί.
Ο τελευταίος αντάρτης του ΔΣΕ του νησιού ήταν ο Σκούφος και παραδόθηκε μαζί με το σύντροφο του τον Αχλιόπιτα ανήμερα της γιορτής για την απελευθέρωση της Μυτιλήνης, 9 Νοέμβρη του '55.

Κάποιος είχε παραγγείλει στο Μαρίνο πως είχαν ανάγκη για τρόφιμα και άλλα απαραίτητα οι αντάρτες και αυτός ήταν ο λόγος που εκείνη τη βραδιά του '53 ξεστρατίσαμε από τη συνηθισμένη μας πορεία για το σπίτι και αφήσαμε στο δρόμο τα ζεμπίλια.

- Καλά μωρέ πατέρα, εσύ πώς μπλέχτηκες σ' αυτά; Εσύ δεν είσαι κομμουνιστής, δεν τους πολυσυμπαθείς κιόλας.

-Άσε τι είμαι. Άμα βγεις στη ζωή, ό,τι και να διαλέξεις, όποιο δρόμο και να πάρεις, πάντα να σέβεσαι και να στηρίζεις αυτούς που παλεύουν για τα ονείρατα του κόσμου.

Το ζηλεύω τούτον τον καιρό τον Μαρίνο. Ζηλεύω αυτή τη πίστη του στη «δύναμη του ονείρου», αυτή την εμπιστοσύνη του στους γνήσιους μαχητές των λαϊκών οραμάτων, ζηλεύω τη τύχη του να έχει ελπίδα.

Αλήθεια λέω, δεν ξέρω τι φταίει και δεν ξεστρατίζουμε «από τη γνωστή διαδρομή προς το σπίτι», τι φταίει και αρνιόμαστε το «ρίσκο» που μας αναλογεί. Εμείς φταίμε ή εκείνοι οι «παράνομοι» που λιγόστεψαν ή μήπως το «όνειρο» που έγινε πολιτικός ρεαλισμός; Ό,τι και να φταίει, μου λείπουν απελπιστικά και ο Σκούφος και ο Μαρίνος. Μακάρι σε όλους να λείπουν.

Καλή χρονιά να έχουμε!

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ