Εκτός των Τειχών | Συζήτηση την Τετάρτη 3/6 στις 19:00, "Κατανοώντας τον χαρακτήρα της επίθεσης στην εκπαίδευση, χαράσουμε το δρόμο του αγώνα"

0

 

Την Τετάρτη 3/6 στις 19:00 στο Εκτός των Τειχών συζητάμε για:

• Τον ρόλο της εκπαίδευσης στον καπιταλισμό, την αντεπαναστατική θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων και τη σημερινή θεωρία της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης.
• Το πού οδηγείται ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός και τη σύνδεση της εκπαίδευσης με την ελληνική οικονομία
• Το πού διοχετεύεται σταδιακά η νεολαία, τις φάσεις που πέρασε η επίθεση στην εκπαίδευση και το ποιοι είναι οι σημερινοί στόχοι της επίθεσης στο Πανεπιστήμιο και στα φοιτητικά δικαιώματα
• Το πλαίσιο της αλλαγής που σηματοδοτούν οι διαγραφές, το κλείσιμο της στρόφιγγας εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση και την ιδεολογική διάσταση της επίθεσης
• Το περιβάλλον της παρέμβασής στα πανεπιστήμια, την κατάσταση του φοιτητικού συνδικαλισμού και τα καθήκοντα που θέτει. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΑΤΡΑ | Στέκι Ανάστροφα: "Ο χαρακτήρας της επίθεσης στην εκπαίδευση, οι επιδιώξεις του συστήματος και οι στόχοι πάλης του κινήματος"

0

Την Κυριακή 3/5 στις 19:00 στο στέκι Ανάστροφα συζητάμε για:

· Τον ρόλο της εκπαίδευσης στον καπιταλισμό, την αντεπαναστατική θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων και τη σημερινή θεωρία της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης.

· Το πού οδηγείται ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός και τη σύνδεση της εκπαίδευσης με την ελληνική οικονομία

· Το πού διοχετεύεται σταδιακά η νεολαία, τις φάσεις που πέρασε η επίθεση στην εκπαίδευση και το ποιοι είναι οι σημερινοί στόχοι της επίθεσης στο Πανεπιστήμιο και στα φοιτητικά δικαιώματα

· Το πλαίσιο της αλλαγής που σηματοδοτούν οι διαγραφές, το κλείσιμο της στρόφιγγας εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση και την ιδεολογική διάσταση της επίθεσης

· Το περιβάλλον της παρέμβασής στα πανεπιστήμια, την κατάσταση του φοιτητικού συνδικαλισμού και τα καθήκοντα που θέτει. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στέκι Σφεντόνα | «Κατανοώντας τον χαρακτήρα της επίθεσης στην εκπαίδευση, χαράσσουμε το δρόμο του αγώνα»

0

 
Μετά τις διακοπές του Πάσχα, συνεχίζουμε τους ιδεολογικούς κύκλους στη Σφεντόνα

Την Πέμπτη 23/4 στις 19:30 συζητάμε για:

· Τον ρόλο της εκπαίδευσης στον καπιταλισμό, την αντεπαναστατική θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων και τη σημερινή θεωρία της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης.

· Το πού οδηγείται ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός και τη σύνδεση της εκπαίδευσης με την ελληνική οικονομία

· Το πού διοχετεύεται σταδιακά η νεολαία, τις φάσεις που πέρασε η επίθεση στην εκπαίδευση και το ποιοι είναι οι σημερινοί στόχοι της επίθεσης στο Πανεπιστήμιο και στα φοιτητικά δικαιώματα

· Το πλαίσιο της αλλαγής που σηματοδοτούν οι διαγραφές, το κλείσιμο της στρόφιγγας εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση και την ιδεολογική διάσταση της επίθεσης

· Το περιβάλλον της παρέμβασής στα πανεπιστήμια, την κατάσταση του φοιτητικού συνδικαλισμού και τα καθήκοντα που θέτει. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη | Παρουσίαση της επιστολής Μολότοφ προς της ΚΕ του ΚΚΣΕ

0

Πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας 30/6, στο στέκι νεολαίας «Σφεντόνα», η εκδήλωση που οργάνωσε το περιοδικό «Αντίθεση» για την παρουσίαση της έκδοσης της επιστολής Μολότοφ προς την ΚΕ του ΚΚΣΕ και η συζήτηση σχετικά με πλευρές του ζητήματος της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην πρώην ΕΣΣΔ. Παράλληλα παρουσιάστηκαν ορισμένες από τις βασικές εκτιμήσεις γι' αυτήν και για τον σοσιαλισμό που υπήρξε, βασισμένες στην ανάλυση που περιέχεται στο βιβλίο του Βασίλη Σαμαρά «Η αριστερά απέναντι στον εαυτό της» στο κεφάλαιο για τον σοσιαλισμό. Τις παρουσιάσεις έκαναν οι Δ. Μάνος και Δ. Παυλίδης και ακολούθησαν παρεμβάσεις και συζήτηση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Captain Propaganda

0

Πολύ δημοφιλείς σε πολλά εκατομμύρια θεατών είναι οι ταινίες με υπερήρωες, το ενδιαφέρον για τις οποίες έχει επανέλθει την τελευταία δεκαετία· παρ'όλο που λίγο ως πολύ, και οι ταινίες και τα αντίστοιχα κόμιξ ήταν βασικό παρακλάδι της αμερικανικής μαζικής κουλτούρας εδώ και πολλές δεκαετίες. Έχει λοιπόν κάθε λόγο η κινηματογραφική βιομηχανία του Hollywood να περνάει μέσα από αυτές την πιο σκληρή της προπαγάνδα. Ενώ αντίστροφα για να το καταφέρει πρέπει να δημιουργεί blockbuster ταινίες (δηλαδή υψηλού προϋπολογισμού και θεαματικότητας) ώστε να φτάνουν εύκολα στο ευρύ κοινό και με τρόπο ...λεπτό τα έργα και τα μηνύματά τους.

Ένα από τα συνηθέστερα μοτίβα που εμφανίζονται σε αυτές τις ταινίες, είναι τα λεγόμενα ηθικά απόλυτα. Πρόκειται για ένα μοτίβο με μακραίωνη ιστορία στη λογοτεχνία, συσχετιζόμενο με τη θρησκευτική αντίληψη περί καλού και κακού, κάτι που άρχισε σιγά-σιγά να εκλείπει από το 19ο αιώνα και έπειτα. Μιλάμε δηλαδή για την περίπτωση που υπάρχει ο πρωταγωνιστής και ο ανταγωνιστής, ο πρώτος είναι ο απόλυτα καλός και ο δεύτερος ο απόλυτα κακός. Στις ταινίες τέτοιου τύπου υπάρχει η εξής αντίθεση: από τη μία μεριά έχουμε τους υπερήρωες που προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο από αυτούς που βρίσκονται στην άλλη μεριά, όσοι δηλαδή επιδιώκουν να τον καταστρέψουν ...αλλάζοντάς τον. Κι ενώ σίγουρα το μοτίβο αυτό στο σύγχρονο mainstream κινηματογράφο παρεκκλίνει κάπως, καθώς βλέπουμε ήρωες με ηθικά γκρίζες ζώνες, σκοτεινές πλευρές των εαυτών τους κλπ, η ουσία ότι υπάρχει ο “καλός” και ο “κακός” παραμένει στα βασικά ζητήματα.

Ποια είναι όμως η σημασία όλων των παραπάνω; Επί της ουσίας το καλλιτεχνικό θέμα των υπερηρώων θέλει να παρουσιάσει μια αλήθεια (για το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα) πως όσοι θέλουν να αλλάξουν το κοινωνικό γίγνεσθαι ή να ανατρέψουν τις δοσμένες σχέσεις εξουσίας είναι σατανικοί και παρανοϊκοί που εις βάθος θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο επιβάλλοντας μια δυστοπία. Αντιθέτως όσοι υπερασπίζονται την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων αποτελούν ήρωες προς όφελος όλης της ανθρωπότητας. Σίγουρα, βέβαια, κατά κύριο λόγο οι προτεινόμενες αλλαγές των κακών των ταινιών δεν είναι και οι πιο ...ελκυστικές· όπως για παράδειγμα ο αφανισμός της μισής ανθρωπότητας, ενδεχόμενος έλεγχος της και άλλα σχετικά. Όμως η ίδια η ιστορία των ταινιών υπερηρώων και ακόμη παλιότερα των κόμιξ που γέννησαν αυτούς τους χαρακτήρες δεν είναι διόλου αθώα ως προς τον πραγματικό στόχο που κρύβεται πίσω από την δαιμονοποίηση όσων παλεύουν για την κοινωνική αλλαγή.

Ήδη από τη δεκαετία του '40 κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε μεταξύ άλλων τον Captain America (και μόνο το όνομα προϊδεάζει) που πολεμούσε εναντίον των Ναζί του Χίτλερ και τον Σούπερμαν με την αντι-ιαπωνική προπαγάνδα, -ήρωες της Marvel και της D.C. αντίστοιχα. Κι αν βέβαια αυτά θυμίζουν σε κάποιους το παραπάνω σχόλιο για τους απόλυτα κακούς βλέποντας το Χίτλερ στο πρόσωπό τους, τότε χρειάζονται μερικά ακόμη σχόλια για το τι συνέβαινε έξω από τη σφαίρα του φανταστικού. Αυτό που δε φανερώνει ποτέ η κυρίαρχη προπαγάνδα, είναι το γεγονός ότι οι μεγαλύτερες εταιρείες της Δύσης στήριζαν το όραμα του Χίτλερ. Και βέβαια οι Ναζί δεν ήταν απλά παρανοϊκές καρικατούρες ανθρώπων, αλλά η πιο ακραία έκφανση του ιμπεριαλισμού και συγκεκριμένα του γερμανικού. Άλλωστε εκτός από τη χρηματοδότηση ενός τέτοιου οράματος από τις εταιρείες, οι ΗΠΑ χρεώνονται και την ευθύνη της καθυστέρησης της συμμετοχής τους στον Πόλεμο, αφού μέσα στα σχέδια της ναζιστικής Γερμανίας και στους κρυφούς(;) πόθους των υπόλοιπων ιμπεριαλιστών ήταν η κατάπνιξη της Σοβιετικής Ένωσης. Και αυτά τα σχέδια δεν έλειπαν ούτε από τα κόμιξ, αφού μετά τη λήξη του Πολέμου, οι υπερήρωες έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στις κόντρες του Ψυχρού Πολέμου και του Βιετνάμ (όπως συνέβη με τους Watchmen της D.C.). Ποιος είναι λοιπόν ο πραγματικός εχθρός; Μα φυσικά η ανατροπή της άρχουσας τάξης. Και η ναζιστική Γερμανία όχι μόνο επειδή χρηματοδοτήθηκε από τη Δύση αλλά και επειδή διεύρυνε τις βλέψεις της άρχουσας τάξης, δεν μπορεί να αποτελεί η ίδια την πραγματική αναλογία με τους κακούς που υπάρχουν στις ιστορίες με υπερήρωες. Άρα ο πραγματικά σατανικός και παρανοϊκός κακός των ταινιών και κόμιξ δεν είναι άλλος από τους κοινωνικούς αγώνες για ανατροπή του συστήματος. Αυτού δηλαδή που υπερασπίζονται οι πρωταγωνιστές, μιας και η συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκει στους εκατομμυριούχους ή στα στρατιωτικά στελέχη του κράτους.

Και μιας και αναφερθήκαμε στο στρατό, η πρόσφατη ταινία της Marvel, με τον σχεδόν ομώνυμο τίτλο Captain Marvel έκανε πραγματική αίσθηση σε διάφορους σχολιαστές και φίλους των αντίστοιχων ταινιών. Ο λόγος ήταν ο πρωταγωνιστικός ρόλος του στρατού και η προπαγάνδα που τον θέλει ειρηνευτική δύναμη, δύναμη “καλού”. Αυτό μπορεί να συσχετιστεί με δύο πραγματικά δεδομένα. Το πρώτο είναι η καμπάνια της αμερικανικής αεροπορίας που καλεί τις γυναίκες σε στράτευση (αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως η Captain Marvel είναι γυναίκα), ενώ το δεύτερο και κυριότερο είναι η κρίσιμη περίοδος που εμφανίζονται ταινίες που εκθειάζουν το ΝΑΤΟϊκό στρατό. Πρόκειται για περίοδο επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ σε Μέση Ανατολή, Βαλκάνια και Ανατολική Μεσόγειο που πρέπει όχι μόνο να αποδειχτεί ακόμη και καλλιτεχνικά το αξιόμαχο του στρατού αυτού, αλλά και ο δήθεν ειρηνευτικός χαρακτήρας των επιχειρήσεών του.

Από τα κόμιξ του '40 στην αναβίωση των υπερηρώων ειδικά την τελευταία δεκαετία, δεν υπάρχει πραγματικά μεγάλη διαφορά στην προπαγανδιστική τους χρήση. Είναι ίσως από τα μαζικότερης απεύθυνσης έργα τέχνης που είναι στρατευμένα με το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και αποτέλεσαν και αποτελούν ένα σχόλιο για τις κατά καιρούς τακτικές και στρατηγικές επιλογές του συστήματος. Πάντα, λοιπόν, τιμούν με σεβασμό το ρόλο τους, που δεν είναι άλλος από την ανάδειξη πως όσοι υπερασπίζονται το σύστημα είναι οι καλοί, ενώ οι πολέμιοί του είναι οι κακοί, ενώ φροντίζουν σε κάθε περίπτωση να ξεπλύνουν το βρώμικο ρόλο του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

*Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα Προλεταριακή Σημαία του Σαββάτου, 27/7/2019

https://kallitechnistis.blogspot.com/
 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ζωή είναι γεμάτη από στιγμές καλές και κακές. Όλες είναι πολύτιμες και όλες κάτι έχουν να μας διδάξουν.

0

Οι αληθινές σχέσεις Συντροφικότητας-Συναγωνιστικότητας - Φιλίας, αυτές που για χάρη τους βάζεις το χέρι σου στη φωτιά είναι αρκετά δύσκολες και ίσως τώρα έγιναν λιγοστές.

Ο καθένας λοιπόν εισπράττει πάντα ότι του αξίζει!!!

Όχι αυτό που νομίζει, ούτε αυτό που ισχυρίζεται, ούτε αυτό που λέει ότι αξίζει με το φτωχό του το μυαλό .

Γιατί δεν είναι αν κάποιοι άλλοι τους απορρίπτουν, αλλά μέσα τους βαθιά έχουν απορρίψει αυτοί οι ίδιοι τον εαυτό τους, και οι άλλοι απλώς καθρεφτίζουν πάντα τα δικά τους κενά .

Ο ρόλος που παίζει ο καθένας μας μέσα στη ζωή (στην πραγματική ζωή ) και οι αγώνες που έχει δώσει είναι συγκεκριμένος και δεν αλλάζει και ούτε σκεπάζεται.

Ο ρόλος αυτός δεν εξαρτάται κάποιες φορές από την κοινωνική θέση του ατόμου αλλά από την απόλυτη θολούρα και σύγχυση ιδεών ή από τις συνειδητά αντικοινωνικές ιδεολογικές θέσεις του, θέσεις ενάντια της τάξης του, της τάξης που καταπιέζεται.

Πολλές δε φορές επικεντρώνεται στην αμφισβήτηση του Μαρξισμού - Λενινισμού και του Κομμουνιστικού Μαρξιστικού - Λενινιστικού κινήματος όσον αφορά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα και κατ' επέκταση τον αφοπλισμό της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων στρωμάτων από την πάλη για τη χειραφέτησή τους.

Ας τους αφήσω προς το παρόν όλους αυτούς τους ξουραφάδες, τους παρωχημένους, τους παροπλισμένους, τους κάποτε, και τους δήθεν επαναστάτες, τους αδόλεσχους (ακατάσχετη λογοδιάρροια) που παρουσιάζονται ως λόγιοι, και κομπάζουν με αλαζονεία και χυδαιότητα ως δήθεν κάτοχοι κάποιας δικής τους σοφίας (έξω από την ιστορία και τη ζωή), τους αυτοαποκαλούμενους σοφίζοντες ή και σοφιστές που κομπορρημονούν ως δήθεν κάτοχοι κάποιας απρόσιτης σοφίας και να πάω παρακάτω: Στους αγώνες για κοινωνική αλλαγή και σε αυτούς που βρίσκονται και κυρίως σε αυτούς που θα βρεθούν κάποια στιγμή στην πάλη της ζωής για τα δικαιώματα τους, που θα πάρουν θέση στη γραμμή εκκίνησης και δεν θα κρύβονται στους ίσκιους, δεν θα στηρίζουν ιδεολογικά, ολέθριους σύγχρονους πολιτικούς, δεν θα είναι συνένοχοι με τα τερτίπια τους, και δεν θα τους ανέχονται να καθορίζουν με το ψέμα και την απάτη τη ζωή τους.
Η κατάσταση της εργατικής τάξης είναι μία διαδικασία αλλαγής και εξέλιξης των παραγόντων και φαινομένων, που, σε τελευταία ανάλυση, καθορίζουν την παραγωγή και αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Το σύνολο όλων αυτών των δεικτών και παραγόντων, στην αλληλεξάρτησή τους, καθορίζει η συγκεκριμένη κατάσταση της εργατικής τάξης.

Παρακολουθώντας σήμερα τις εξελίξεις γίνεται κατανοητό ότι η διαλεκτική υλιστική προσέγγιση της σχέσης οικονομίας-πολιτικής είναι θεμελιακό στοιχείο της ταξικής πάλης. Η αναγνώριση του καθοριστικού ρόλου της οικονομίας, δηλαδή των σχέσεων παραγωγής - κατανομής στη διαμόρφωση του πολιτικού ιδεολογικού εποικοδομήματος της κοινωνίας, αποτελεί βασική αρχή του ιστορικού υλισμού.

Πρέπει επομένως να καταλάβουμε ότι ο ρόλος των τάξεων καθορίζεται από το ρόλο που παίζουν στην παραγωγή, από τον αντικειμενικό ρόλο που έχουν στην οικονομία.

"Ο προλετάριος όμως που δεν έχει παρά τα δύο του χέρια, που τρώει σήμερα αυτό που κέρδισε χτες, που εξαρτιέται από την παραμικρή τύχη που δεν έχει την παραμικρή εγγύηση ότι θα’ χει την ικανότητα ν’ αποκτήσει τα πιο απαραίτητα τρόφιμα – κάθε κρίση, το παραμικρό καπρίτσιο του αφεντικού του, μπορεί να τον μεταβάλλει σε άνεργο – ο προλετάριος αυτός είναι καταδικασμένος στην πιο απάνθρωπη κατάσταση που μπορεί να φανταστεί ένα ανθρώπινο ον".
Φρίντριχ Ένγκελς

Το προλεταριάτο, η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, θα πρέπει να αποκτήσουν ταξική συνείδηση, να χειραφετηθούν τόσο για τους ίδιους, όσο και για το σύνολο της ανθρωπότητας και από κει τότε θα ξεκινήσει μία προσπάθεια που θα βάζει τους αγώνες μέσα στα προβλήματα του Λαού και με γνώμονα τον Μαρξισμό-Λενινισμό να κάνουν το Επαναστατικό Άλμα.

Τότε σε κάθε στάδιο του αγώνα οι εργαζόμενοι θα μπορούν να δουν όχι μόνο τα άμεσα αποτελέσματα, αλλά επίσης τις γνώσεις που κατακτήθηκαν χάρη στον αγώνα τους και να προχωρήσουν με πεποίθηση στην Επαναστατική λύση.

Σήμερα στη πάλη μας για τη κοινωνική αλλαγή απαιτείται να προχωρήσουμε οργανωμένα σε ένα κίνημα με όρους Μαρξιστικούς-Λενινιστικούς για την επαναστατική μετατροπή των υλικών συνθηκών της ζωής, για την κατάργηση των αστικών σχέσεων παραγωγής μέσα από το μοναδικό δρόμο τον επαναστατικό.

Η μεγάλη πρόοδος που πραγματοποίησαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς είναι ότι κατόρθωσαν να ξεπεράσουν τον ουτοπισμό, να καταλάβουν την ιστορική σπουδαιότητα του εργατικού κινήματος, έκαναν δηλαδή ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά που τους επέτρεψε να δημιουργήσουν την κοινωνική επιστήμη.

Ο Φρίντριχ Ένγκελς έγραφε:
"Η κατάσταση της εργατικής τάξης αποτελεί το πραγματικό θεμέλιο απ’ όπου προήλθαν όλα τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα, γιατί αποτελεί σύγχρονα την έσχατη αιχμή και την περισσότερο ορατή εκδήλωση της σύγχρονης άθλιας κοινωνικής κατάστασης... Η γνώση των συνθηκών ζωής του προλεταριάτου αποτελεί μιάν απόλυτη αναγκαιότητα αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε ένα στέρεο θεμέλιο στις σοσιαλιστικές θεωρίες καθώς και στις κρίσεις τις σχετικές με τη νομιμότητά τους, να θέσουμε ένα τέρμα σ’ όλες τις φαντασιοσκοπίες και τα φανταστικά επιμύθια pro και contra (υπέρ και κατά)".

Σε αυτόν τον δρόμο πρέπει σήμερα να βαδίσουμε και να βάζουμε σε κάθε βήμα το ανάλογο καθήκον μας.

Καθήκον μας 1ον πρέπει να είναι όσο το δυνατόν γρηγορότερα να απαλλαγούμε από τους κάθε λογής ξουραφάδες (δήθεν σοφίζοντες).

Καθήκον μας 2ον αγώνας ενάντια στη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων που είναι πια έντονη και ωμή, στην Άθλια διαβίωση του Λαού, στη Φτώχεια, στην Ανεργία, στις Απάνθρωπες συνθήκες εργασίας , στη Τρομοκρατία, στους Πολέμους με χιλιάδες θύματα , στις Γενοκτονίες, στις Διώξεις, στα βασανιστήρια για πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, στη Σεξουαλική κακοποίηση γυναικών και παιδιών, στην Υποχώρηση της κοινωνικής πολιτικής, στη Παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τα ισχυρά κράτη, στη Καταπάτηση πολιτικών ελευθεριών καθώς και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και έκφρασης πολιτικών πεποιθήσεων, στις Παράνομες συλλήψεις, στις Άδικες διώξεις και φυλακίσεις πολιτών εξαιτίας πολιτικών τους φρονημάτων, στις Φυλετικές διακρίσεις και καταπάτηση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, στην Υποτίμηση της γυναίκας και εκμετάλλευση του παιδιού, στον Ρατσισμό (φυλετικό και κοινωνικό), στη Παραβίαση προσωπικών δεδομένων και Παρακολούθηση της επικοινωνίας μεταξύ των πολιτών, στη Παραβίαση οικογενειακού-πανεπιστημιακού ασύλου, στη Δυσφήμιση του κομμουνιστικού κινήματος, στη Λασπολογία και στον Κιτρινισμό, στη Λογοκρισία και Στέρηση της ελευθερίας του Τύπου και των άλλων μέσων ενημέρωσης. Ενάντια στη Συστηματική παραπληροφόρηση και στους Έντεχνους μηχανισμούς προπαγάνδας που ευνοούν τη χειραγώγηση του κόσμου, στην Έλλειψη σεβασμού στη φύση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, στην Αλλοίωση οικιστικού περιβάλλοντος, στην Ανυπαρξία αξιοκρατίας-Ισοπολιτείας. Πάλη για ίσες ευκαιρίες σε Μόρφωση-Περίθαλψη-Ασφάλιση. Ενάντια στην επικράτηση της κερδοσκοπίας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας, όπου κυριαρχούν οι νόμοι της αγοράς, η αυθαιρεσία και η αλόγιστη εκμετάλλευση της φύσης και του ανθρώπου.

Καθήκον μας 3ον η προσπάθεια οικοδόμησης Μαρξιστικού - Λενινιστικού κομμουνιστικού κινήματος - κόμματος που θα υψώσει το κόκκινο λάβαρο για την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, της ταξικής οργάνωσης του προλεταριάτου και του συνόλου των εργαζομένων που υφίστανται εκμετάλλευση και καταπίεση, για την οικοδόμηση των απαραίτητων συμμαχιών με όσους θέλουν την ανατροπή του καπιταλισμού, με αναπόσπαστο στόχο τη Σοσιαλιστική - Κομμουνιστική Επανάσταση, που επιτελέστηκε με τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και εφαρμόστηκε μέχρι το 1956.

Καθήκον 4ον των κομμουνιστών ενάντια στον ρεβιζιονισμό - ρεφορμισμό - οπορτουνισμό να θέτουν το ιδεολογικό θεωρητικό υπόβαθρο του Μαρξισμού - Λενινισμού ως το μοναδικό Επαναστατικό δρόμο της εργατικής τάξης και όλων των λαών, για κοινωνική ανατροπή και για μία Σοσιαλιστική - Κομμουνιστική οικοδόμηση.

Ιδιαίτερα όμως καθήκον μας θα είναι να εμβαθύνουμε όλο και περισσότερο σ’ όλα τα θεωρητικά προβλήματα, ν’ απαλλαγούμε όλο και περισσότερο από την επίδραση της αστικής ιδεολογίας, και να έχουμε πάντα υπόψη μας ότι ο σοσιαλισμός από τότε που έγινε επιστήμη, απαιτεί να τον μεταχειριζόμαστε ως επιστήμη, δηλ. να τον μελετούμε. Η συνείδηση αυτών των καθηκόντων που θα αποκτιέται κατ’ αυτόν τον τρόπο και θα φωτίζεται συνεχώς, πρέπει να διαδίδεται με όλο και μεγαλύτερο ζήλο μέσα στους εργάτες και να δένεται όλο και πιο σφιχτά η οργάνωση τόσο του Κόμματος του προλεταριάτου όσο και των επαγγελματικών συνδικάτων.

Λουκάς Σαγιάς
https://loukassagias.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εγκώμιο του Εγκλήματος | (Ή αλλιώς η χρησιμότητά του)

0

Το έγκλημα λοιπόν. Μια ανθρώπινη δραστηριότητα αρνητικά φορτισμένη για την οποία από τα αστικά ΜΜΕ και από τους αστούς πολιτικούς γίνεται πολύς λόγος εδώ και πολλά χρόνια. Είναι πρώτο ζήτημα στις ομιλίες τους και στις ειδήσεις τους. Από το πρωί ως το βράδυ απαιτούν περισσότερους αστυνόμους, αν είναι δυνατόν και στη κρεβατοκάμαρά μας ενώ ο Μητσοτάκης υπόσχεται κι άλλες, καλύτερες και αποτελεσματικότερες (ως προς τι;) φυλακές για να νοιώσουμε οι "πολίτες" πιο ασφαλείς. Μέχρι όμως να γίνει πράξη η κοινωνία που περιέγραφε ο Όργουελ -καταδεικνύοντας μεν τους "άλλους" αλλά στη πραγματικότητα περιγράφοντας το όραμα της τάξης που υπερασπιζόταν- πρέπει να περάσουμε από τη φάση του φόβου και του τρόμου. 

Δεν πρέπει να κυκλοφορούμε στην Ομόνοια, στο Σύνταγμα, στον Κολωνό, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι ούτε καν στους διαδρόμους της πολυκατοικίας μας μη και στο ...διαμέρισμά μας. Παντού και πάντα καραδοκεί ο κλέφτης, ο βιαστής, αυτός που θα μας δείρει, ο μετανάστης, ο γύφτος, ο πρόσφυγας, ο άνεργος, ο άρρωστος, ο λούμπεν, ο ομοφυλόφιλος, η πιτσιρίκα που πουλάει στυλό, ο τρομοκράτης, ο απεργός, ο σύζυγος, ο πατέρας, η μάνα, ο παππούς και πάει λέγοντας. Ακόμη και μέσα μας μπορεί να κυκλοφορεί ένας εγκληματίας!  Πολλά τα εγκλήματα και άφθονη η κατηγοριοποίησή τους.

Πρέπει να λοιπόν φοβόμαστε και τη σκιά μας, πρέπει να αναζητούμε πάντα τον φρουρό μπάτσο και να παρακαλάμε να υπάρχουν παντού κάμερες, μέχρι και εκεί που ο Βασιλιάς κάποτε πήγαινε μόνος του, για να μας προστατεύουν. 

Και ποιους πρέπει να κατηγορούμε για αυτή μας την κατάσταση περισσότερο; Μα φυσικά όλους αυτούς που δημιουργούν "άβατα" για τις λεγόμενες δυνάμεις ασφαλείας. Ψεύτικα και πραγματικά. Είτε αυτά λέγονται Εξάρχεια, είτε Άσυλο, είτε περιφρούρηση μιας απεργιακής κινητοποίησης ή μιας πορείας. 

Υπάρχουν βέβαια και τα μεγάλα εγκλήματα. Αυτά που εκπορεύονται από αυτούς που αφεντεύουν τον κόσμο. Τα οποία όμως πρέπει να θεωρούνται φυσιολογικά, έως και απαραίτητα. Από τις σφαγές ολάκερων λαών μέχρι και τις δολοφονίες των εργατών στους τόπους δουλειάς. Αυτά είναι συνηθισμένα πράγματα που δεν πρέπει να μας ανησυχούν, καθημερινά, της μοίρας, πρέπει να τα αποδεχόμαστε ως πραγματικότητα που δεν αλλάζει. Άλλωστε η όποια αντίδραση απέναντι σε αυτά ενέχει τον κίνδυνο της παραγωγής εγκληματικής βίας. Της αυτοδικίας. Όχι της ατομικής (ή και ομαδικής) που μπορεί και να δικαιολογείται όταν πρόκειται για την υπεράσπιση των ιερών και οσίων αυτού του συστήματος, αλλά αυτής της συλλογικής που οδηγεί στην αμφισβήτηση και την ανατροπή της ιεράς και όσιας πραγματικότητας. Η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε καμιά περίπτωση!

Το έγκλημα χρειάζεται σε αυτό το σύστημα. Έχει πολλές πτυχές, έχει και αυτό τις ταξικές κατηγοριοποιήσεις του, είναι μέρος του, είναι ζωοδότης του για πολλούς λόγους. Δεν χωράει να τα αναλύσουμε όλα εδώ τώρα. Η καταγγελία του από τους αστούς είναι υποκριτική. Το χρειάζονται και το θρέφουν ως άλλο ένα μέσο ελέγχου των λαϊκών συνειδήσεων. 

Τη χρησιμότητα και την αναγκαιότητά του την περιέγραψε μια χαρά ένας ξεπερασμένος τύπος με ...εγκληματική εμφάνιση άπλυτου πριν 160 χρόνια σε ένα κείμενό του. Μια περιγραφή που ναι μεν θα μπορούσε να εμπλουτιστεί τώρα πια, εξακολουθεί όμως να είναι απόλυτα επίκαιρη. Ένα κείμενο που δεν γράφτηκε -κατά την ταπεινή μας γνώμη- για να εκφράσει τον θαυμασμό του για τις παραγωγικές δυνατότητες του εγκλήματος και για την σύνδεσή του με την παραγωγή τέχνης, αλλά για να καταδείξει το ρόλο του και την υποκρισία των απολογητών των αστικής τάξης. 

Ο Μαρξ -γι΄αυτόν λέμε- το ονόμασε "Παρέκβαση (Για την παραγωγική διαδικασία)", αργότερα αποτέλεσε μέρος του πρώτου τόμου στις Θεωρίες της Υπεραξίας (εκδ. Σύγχρονη Εποχή) και για κάποιους άγνωστους σε μας λόγους έγινε πιο γνωστό και κυκλοφόρησε αυτοτελώς με τον τίτλο "Εγκώμιο του Εγκλήματος", έτσι κυκλοφορεί αυτοτελώς -και με άλλη μετάφραση- σε βιβλιαράκι από τις εκδόσεις Άγρα.  Εμείς αντιγράφουμε την πρώτη από το Lenin Reloaded διατηρώντας την υπογράμμισή του: 

"Ένας φιλόσοφος παράγει ιδέες, ένας ποιητής ποιήματα, ένας παπάς κηρύγματα, κλπ. Ένας εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Όταν εξετάσει κανείς πιο λεπτομερειακά τη συνάρτηση αυτού του τελευταίου κλάδου παραγωγής με το σύνολο της κοινωνίας, τότε θ' απαλλαγεί από πολλές προκαταλήψεις. Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και ποινικό δίκαιο και μαζί του και τον καθηγητή που κάνει παραδόσεις για το ποινικό δίκαιο και επιπλέον το αναπόφευκτο εγχειρίδιο, με το οποίο αυτός ο ίδιος καθηγητής ρίχνει τις παραδόσεις του στη γενική αγορά με τη μορφή “εμπορεύματος”. Έτσι πραγματοποιείται αύξηση του εθνικού πλούτου, χωρίς να γίνεται λόγος για την ατομική απόλαυση, την οποία, όπως μας λέει ένας αρμόδιος μάρτυρας, ο καθηγητής Ρόσερ, το χειρόγραφο του εγχειριδίου χαρίζει στον ίδιο τον συγγραφέα του.

Ο εγκληματίας παράγει ακόμα όλη την αστυνομία και την ποινική δικαιοσύνη, τους δικαστικούς κλητήρες, τους δικαστές, τους δήμιους, τους ενόρκους κλπ. Και όλοι αυτοί οι διάφοροι κλάδοι επαγγελμάτων, που αποτελούν ισάριθμες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, αναπτύσσουν διάφορες ικανότητες του ανθρώπινου πνεύματος, δημιουργούν νέες ανάγκες και κανούργιους τρόπους ικανοποίησής τους. Μονάχα τα βασανιστήρια λ.χ. αποτέλεσαν την αφορμή για τις πιο έξυπνες μηχανικές εφευρέσεις, στη δε παραγωγή των σύνεργών τους απασχόλησαν ένα ολόκληρο πλήθος έντιμων χειροτεχνών. 

Ο εγκληματίας δημιουργεί μια εντύπωση, εν μέρει ηθική, εν μέρει τραγική, ανάλογα με τις περιστάσεις, και προσφέρει έτσι μιαν “υπηρεσία”, μια κίνηση των ηθικών και αισθητικών αισθημάτων του κοινού. Δεν παράγει μόνο εγχειρίδια για το ποινικό δίκαιο, ούτε μόνο κώδικες της ποινικής νομοθεσίας και μαζί τους ποινικούς νομοθέτες, αλλά και τέχνη, λογοτεχνία, μυθιστορήματα, ακόμη και τραγωδίες, όπως το αποδείχνουν όχι μόνο η "Ενοχή" του Μύλλνερ και οι "Ληστές" του Σίλλερ, αλλά επίσης ο "Οιδίπους" και ο "Ριχάρδος ο Τρίτος". Ο εγκληματίας  διακόπτει την μονοτονία και την καθημερινή ασφάλεια της αστικής ζωής. Την προφυλάσσει έτσι από την στασιμότητα και προκαλεί όλη εκείνη την ανήσυχη ένταση και την κινητικότητα, χωρίς την οποία θα αμβλυνόταν ακόμη και το κεντρί του συναγωνισμού. Έτσι δίνει κάποιο κέντρισμα στις παραγωγικές δυνάμεις. Ενώ το έγκλημα, αφαιρώντας ένα μέρος του υπεράριθμου πληθυσμού από την αγορά εργασίας, μειώνει έτσι τον συναγωνισμό ανάμεσα στους εργάτες και εμποδίζει ως ένα σημείο την πτώση του μισθού εργασίας κάτω από το κατώτατο όριό του.  Η πάλη ενάντια στο έγκλημα απορροφά ένα άλλο μέρος του ίδιου πληθυσμού. Ο εγκληματίας επεμβαίνει έτσι σαν μια από εκείνες τις φυσικές “εξισορροπήσεις” που αποκατασταίνουν ένα σωστό επίπεδο και ξανοίγουν μιαν ολόκληρη προοπτική "ωφέλιμων" κλάδων απασχόλησης.

Οι επιδράσεις του εγκληματία στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων μπορούν ν' αποδειχθούν ως τις λεπτομέρειές τους. Θα πρόκοβαν οι κλειδαράδες ως την τωρινή τους τελειότητα, αν δεν υπήρχαν οι κλέφτες; Η εκτύπωση τραπεζογραμματίων θα έφτανε ως τη σημερινή τους τέλεια εμφάνιση, αν δεν υπήρχαν οι παραχαράκτες; Θα έβρισκε το μικροσκόπιο τον δρόμο του στη συνηθισμένη εμπορική σφαίρα (βλέπε τον Μπάμπατζ), χωρίς την απάτη στο εμπόριο; Μήπως η πρακτική χημεία δεν χρωστάει τόσα στη νόθευση των εμπορευμάτων και στην προσπάθεια της αποκάλυψής της, όσα και στον τίμιο ζήλο παραγωγής; Το έγκλημα, με τα διαρκώς νέα μέσα επίθεσης ενάντια στην ιδιοκτησία, γεννάει διαρκώς νέα μέσα υπεράσπισης και επιδρά έτσι τόσο παραγωγικά στην εφεύρεση μηχανών όσο επιδρούν και οι απεργίες. Αλλά ας εγκαταλείψουμε τη σφαίρα του ατομικού εγκλήματος: θα δημιουργούνταν ποτέ χωρίς εθνικά εγκλήματα η παγκόσμια αγορά; Χωρίς αυτά θα δημιουργούνταν μήπως ακόμα και αυτά τα έθνη; Και μήπως το δέντρο της αμαρτίας δεν είναι ταυτόχρονα και το δέντρο της γνώσης, από τον καιρό ακόμα του Αδάμ;

Στο βιβλίο του Μύθοι για τις μέλισσες ο Μάντεβιλ απόδειξε ήδη την παραγωγικότητα όλων των δυνατών επαγγελμάτων, κλπ. και γενικά την τάση ολόκληρου αυτού του επιχειρήματος:

"Αυτό που εμείς ονομάζουμε κακό σ' αυτό τον κόσμο, τόσο το ηθικό όσο και το φυσικό κακό, είναι η μεγάλη αρχή, που μας κάνει κοινωνικά πλάσματα, η στέρεη βάση, η ζωή και το στήριγμα όλων χωρίς εξαίρεση των επαγγελμάτων και απασχολήσεων. Εδώ πρέπει να αναζητήσουμε την αληθινή καταγωγή όλων των τεχνών και επιστημών. Και τη στιγμή που θα σταματούσε το κακό, την ίδια στιγμή θα έπρεπε να χαλάσει η κοινωνία, αν δεν αφανιζόταν ολότελα."

Μόνο που ο Μάντεβιλ ήταν φυσικά απείρως τολμηρότερος και τιμιότερος από τους φιλισταίους απολογητές της αστικής κοινωνίας." 

Πρόσωπα που αναφέρονται στο κείμενο:

Ρόσερ: Roscher, Wilhelm Georg Friedrich (1817-1894). Ιδρυτής της παλαιότερης ιστορικής σχολής της πολιτικής οικονομίας στη Γερμανία.

Μύλλνερ: Müllner, Amandus Gottfried Adolf (1774-1829). Κριτικός και ποιητής.

Μπάμπατζ: Babage, Charles (1792-1871). Άγγλος μαθηματικός, μηχανικός και οικονομολόγος.

Μάντεβιλ: Mandeville, Bernard de (1670-1733). Άγγλος σατιρικός συγγραφέας, γιατρός και οικονομολόγος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μόνη απάντηση στο δηλητήριο του εθνικισμού η ταξική συγκρότηση

0

Ο εθνικισμός και ο φασισμός είναι συμπληρωματικές εκφράσεις του αστικού κράτους. Αποτελούν την πιο ακραία μορφή του και λειτουργούν ως μοχλός πίεσης για τη συνολικότερη δεξιάς μετατόπισή του, αλλά και την εντατικότερη επίθεση στις εργατικές μάζες. Η έλλειψη αριστερής απάντησης και εναλλακτικού δρόμου, παράλληλα με την υποχώρηση του κομμουνιστικού εργατικού κινήματος, δημιουργούν εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη των εθνικιστικών και φασιστικών ιδεών.

Παράλληλα, η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και η αντανάκλασή τους στην ευρύτερη περιοχή αποτελούν το «λίπασμα» με το οποίο τρέφονται και ζουν οι πιο αντιδραστικές αντιλήψεις του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Έτσι λοιπόν, σε αυτή τη φάση το προσφυγικό, τα Ελληνοτουρκικά και η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ αναζωπυρώνουν τους εθνικισμούς, προβάλουν ψεύτικούς εχθρούς και αποπροσανατολίζουν την εργατική τάξη από την πάλη της.

Το σημαντικότερο όπλο που έχει η εργατική τάξη απέναντι στο κεφάλαιο είναι η ενιαία οργάνωσή της

Η κατανόηση από την πλευρά της εργατικής τάξης ότι αποτελεί ενιαίο σώμα με κοινούς στόχους, συμφέροντα και εχθρούς, η ενιαία αντίληψή της για τον ιστορικό της ρόλο και τη θέση της στην κοινωνία είναι πολύ σοβαρά βήματα προς την αναγέννηση του εργατικού επαναστατικού κινήματος της εποχής μας. Το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός ξέρουν πολύ καλά ότι η συνειδητοποίηση αυτή πρέπει πάση θυσία να σταματήσει και η ενιαία οργάνωση να κατακερματιστεί και ότι είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για τα αφεντικά και τους κεφαλαιοκράτες οι εργάτες να μην αντιληφθούν ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους. Με λίγα λόγια, να μη δημιουργήσει η εργατική τάξη τα πρώτα ψήγματα ενοιοποίησης και ταξικής συνείδησης που θα την βάλουν σε διαδικασία διεκδίκησης.

Οι εθνικιστικές και φασιστικές αντιλήψεις έχουν ακριβώς αυτόν τον ρόλο στο σημερινό σύστημα. Να βοηθήσουν την πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης, να σπείρουν τη διχόνοια ανάμεσά της διαλύοντας την ταξική της ενότητα και αντικαθιστώντας την με την εθνική. Μια εθνική ενότητα ψεύτική, λειψή και αντιδραστική. Που κρατάει από την έννοια του έθνους τα πιο επιφανειακά και αντιδραστικά στοιχεία και αθωώνει το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, αφού για όλα τα δεινά της εργατικής τάξης, για την οικονομική της κατάσταση, το χαμηλό βιοτικό της επίπεδο και τα δικαιώματα που της αρνούνται φταίει ο ξένος, ο ισλαμιστής, ο Αφρικανός και ο Ασιάτης. Η διαδικασία αυτή της διάσπασης της εργατικής τάξης έχει γίνει τέχνη για το σύστημα και τις εθνικιστικές ομάδες.

Εθνικισμός… για όλο το λαό

Έτσι λοιπόν, επειδή η εργατική τάξη με το πέρασμα του χρόνου έχει κρατήσει κομμάτια ιστορικής συνείδησης που αντανακλώνται και στις κατακτήσεις τις οποίες έχει, έπρεπε το σύστημα να λειτουργήσει ακόμα πιο παραπλανητικά για τους εργάτες. Έπρεπε να απαντήσει αυτό που οι εργάτες έβλεπαν κάθε μέρα στην παραγωγική διαδικασία, ενώ δουλεύανε μαζί με το μετανάστη συνάδελφο τους, ότι δηλαδή η θέση τους στην παραγωγή τους έφερνε σε αντίθεση με το αφεντικό τους που τους έκλεβε το μισθό και τους εκμεταλλευόταν. Απέναντι σε αυτό, η εθνικιστική ιδεολογία έπρεπε να δημιουργήσει θεωρίες συνωμοσίας (λόμπι Εβραίων που κατευθύνουν τον κόσμο κ.λπ.) ή να στοχοποιήσει τους κλέφτες πολιτικούς και τα κόμματα οι οποίοι λυμαίνονται τον τόπο (βλέπε τον λαϊκισμό και τραμπουκισμούς της Χρυσής Αυγής).

Η εθνικιστική αντίληψη διαδίδεται πιο ευκολά στα μικροαστικά στρώματα και τα εργατικά. Στα πρώτα βάσει της αδημονίας τους και της θέσης τους στην κοινωνική διαστρωμάτωση και στα δεύτερα γιατί σε συνθήκες άγριας επίθεσης και έλλειψης προοπτικής καλύπτει το κενό που δημιουργεί η μη παρέμβαση της Αριστεράς. Έτσι λοιπόν, τα πιο καταπιεσμένα στρώματα και τα πιο πολιτικά οπισθοδρομικά και καθυστερημένα κομμάτια της εργατικής τάξης παρασύρονται από τον εθνικισμό, αναμασούν το δηλητήριο του σοβινισμού και εξυπηρετούν τη διάσπαση και τον αποπροσανατολισμό της ίδιας τους της τάξης. Παράλληλα, ο εθνικισμός είναι ακραίος αντικομουνισμός, έχει φανατικό μένος απέναντι στο διεθνισμό, την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και την όποια έκφρασή της.

Εθνικισμός, πόλεμος και εργατική τάξη

Ο εθνικισμός οξύνει στο έπακρο την έννοια της πατρίδας, τον εθνικό φανατισμό, το μίσος για τους άλλους λαούς, τους ξένους εργάτες. Βρίσκει εύφορο έδαφος στα εθνικιστικά συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, στο ενδεχόμενο ενός ελληνοτουρκικού πολέμου. Αρνιέται την πάλη των τάξεων και θέλει να την εξαλείψει. Αρνιέται την ύπαρξη των τάξεων. Απέναντι στη διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις που ανταγωνίζονται προβάλει το ενιαίο του έθνους και το υπερταξικό του κράτους (ή ακόμα και του παρακράτους) που πρέπει να ενωθεί κάτω από έναν αρχηγό.

Μπροστά στο ενδεχόμενο του πολέμου ο εθνικισμός λειτουργεί με σαφή τρόπο προς όφελος του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Προτάσσει την εθνική ομοψυχία απέναντι στον κοινό εχθρό, έχει επεκτατικές βλέψεις απέναντί του και προσφέρει κάθε ρανίδα αίματος της εργατικής τάξης για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ο εθνικισμός θέλει τους εργάτες να σφάζονται για τα συμφέροντα των αστών και να γίνονται τα γρανάζια της πολεμικής τους μηχανής. Μπροστά στο ενδεχόμενο ενός πολέμου με την Τουρκία, την πΓΔΜ, την Αλβανία ή όποιον άλλο, ο εθνικισμός αποκρύπτει την ιμπεριαλιστική διάσταση του ζητήματος, κλείνει τα μάτια του μπροστά στην εξάρτηση και τις αμερικάνικες βάσεις, αθωώνει τον ιμπεριαλισμό και χαίρεται όσο και η αστική τάξη όταν κατεβαίνει ο 6ος στόλος στο Αιγαίο για να κάνει το διαιτητή ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Εθνικισμός και Αριστερά

Η Αριστερά σήμερα πολλές φορές, με βάση την λάθος ανάλυσή της, δημιουργεί και σοβινιστικές τάσεις. Η πρόσφατη μονόπλευρη τοποθέτηση το Θ. Παφίλη από το ΚΚΕ για την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας έχει παραπλανητικά χαρακτηριστικά για την εργατική τάξη. Δημιουργεί το εύλογο ερώτημα: τι κάνει η εργατική τάξη και ο λαός απέναντι σε αυτή την επιθετικότητα; Περισσότερες θυσίες για να ενισχύσει το εθνικό συμφέρον (του κεφαλαίου πάντα); Τροφοδοτεί το αξιόμαχο των ελληνικών δυνάμεων και σκύβει το κεφάλι στη λιτότητα και την ανεργία, τα πιθανά σενάρια έκτακτης ανάγκης για να καλυφθούν οι στρατιωτικές δαπάνες και οι εξοπλισμοί; Γίνεται κρέας για τα κανόνια των ισχυρών και ασπάζεται τη διάλυση της ταξικής συνείδησης μπροστά στον εθνικό αντίπαλό; Ιδιαίτερα σήμερα που το κομμουνιστικό κίνημα δεν δίνει ορατή διέξοδο πάλης και προοπτικής, τι εξυπηρετεί η μονόπλευρη ανάδειξη της μιας αστικής τάξης ως αντιδραστικής και όχι και της ντόπιας που έχει τις ίδιες ευθύνες για το πώς εξελίσσεται η κατάσταση στην Κύπρο, το Αιγαίο, τα Βαλκάνια;

Αυτό που λείπει είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης σε ταξική βάση με σαφή προσανατολισμό και στόχο το ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα και τους πολιτικούς του εκφραστές. Είναι αναγκαία η οργάνωσή της σε αντιπολεμική κατεύθυνση, με προσανατολισμό την ενοποίησή της μπροστά στα πιο αντιδραστικά σενάρια που ανοίγονται. Όσο ξεκαθαρίζουν αυτά, τόσο θα υποχωρεί ο εθνικισμός και ο φασισμός.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δύση - Ισλάμ: Ποια η πραγματική αντίθεση

6

Με αφορμή την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ από τις ΗΠΑ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ και τις αντιδράσεις που ξεσήκωσε υπήρξε ιδιαίτερα έντονα από τα αστικά και ιμπεριαλιστικά ΜΜΕ η προσπάθεια να παρουσιαστεί το ζήτημα που άνοιξε ως πρόβλημα αντίθεσης μεταξύ Ισλάμ και Δύσης. Σε αυτό βοήθησε και η στάση των ηγετών των μουσουλμανικών κρατών -αυτών που όλα τα προηγούμενα χρόνια στεκόντουσαν απέναντι και υπονόμευαν τον αγώνα του Παλαιστινίων- και πιο ιδιαίτερα η στάση του Ερντογάν που θέλησε να παρουσιαστεί ως ο προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων. Μια αντίθεση που βολεύει και τις δύο πλευρές στις επιδιώξεις τους μια χαρά.

Με αφορμή αυτό αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας το οποίο γράφτηκε και πάλι με αφορμή της επεμβάσεις των ΗΠΑ και την ανάλογη προπαγανδιστική φιλολογία:

Στο διάστημα που μεσολάβησε μετά τα τρομακτικά χτυπήματα στις ΗΠΑ, την προετοιμασία της επίθεσης των ΗΠΑ και μετά την πραγματοποίησή της (που συνεχίζεται), πήρε μεγάλες διαστάσεις μια ορισμένη φιλολογία. Πολλοί μίλησαν και μιλάνε για πόλεμο θρησκειών, για πόλεμο πολιτισμών, για το Ισλάμ που "γεννάει" τη βία, το φονταμενταλισμό και άλλα πολλά παρόμοια. Βεβαίως στο ίδιο διάστημα οι ιθύνοντες των ΗΠΑ και άλλοι δυτικοί παράγοντες φρόντισαν -για ευνόητους λόγους- να αποστασιοποιηθούν από τέτοιες απόψεις, να εκφράσουν την "εκτίμησή" τους για τους Αραβες, το Ισλάμ κ.λπ. Ωστόσο το ζήτημα παραμένει. Και επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι όλα αυτά δεν εκφράζουν παρά την ανοησία όλων όσοι τρέφονται με τέτοιες αντιλήψεις. Είναι κι αυτό. Μόνο που υπάρχουν και πιο σοβαροί λόγοι. Σ' ένα πρώτο επίπεδο αυτές οι απόψεις δεν εκφράζουν παρά τις αντιλήψεις (παραλλαγές του ρατσισμού) που κυριαρχούν στην "πολιτισμένη" Δύση απέναντι στους άλλους λαούς. Σ' ένα δεύτερο, την επίγνωση πολλών (που δεν είναι καθόλου ανόητοι) ότι η "τρομοκρατία" ως στόχος έχει περιορισμένα όρια σε σχέση με την ιμπεριαλιστική εκστρατεία που ξεδιπλώνεται. Ετσι επιχειρείται ο εξοπλισμός της με πρόσθετα ιδεολογικά εφόδια και δικαιολογίες. Το κύριο ωστόσο παραμένει η προσπάθεια συγκάλυψης της πραγματικής αντίθεσης στο έδαφος της οποίας εκτυλίσσεται η παρούσα αντιπαράθεση.

Περί βίας και "ανωτερότητας"

Πριν αναφερθούμε σ' αυτό, ας δούμε λίγο αυτή τη φιλολογία. Οσο μας αφορά, είναι αρκετά δύσκολο να "συλλάβουμε" την έννοια της σύγκρουσης πολιτισμών ή σύγκρουσης θρησκειών. Δεν είμαστε οι ειδικοί επί του θέματος.

Ωστόσο μπορούμε να είμαστε κατηγορηματικοί σε κάποια πράγματα. Πως αν, λ.χ., οι θρησκείες γεννήθηκαν με βάση το μεταφυσικό δέος, διαμορφώθηκαν ωστόσο σε σύστημα κανόνων (και καταναγκασμού) στη βάση οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δεδομένων, αναγκών και σκοπιμοτήτων. Πως οι συγκρούσεις στην Ιστορία δεν υπήρξαν στη βάση πολιτιστικών διαφορών, αλλά οικονομικών, πολιτικών, ταξικών, διακρατικών αντιθέσεων και στις οποίες το πολιτιστικό (ή θρησκευτικό) στοιχείο αποτελούσε κύρια την επένδυση που χρειαζόταν η κάθε πλευρά.

Η βία συνεπώς, με όποια μορφή κι αν εκδηλώνεται, δεν είναι παρά η απευθείας έκφραση αυτών των αντιπαραθέσεων, της σύγκρουσης συμφερόντων. Πρόκειται σίγουρα για μεγάλη συζήτηση, γι' αυτό και θα αρκεστούμε εδώ σε μία και μόνο επισήμανση ως απάντηση σ' όλη αυτή τη φιλολογία. Εμάς δεν μας χρειάζεται να διαβάσουμε κανένα Ευαγγέλιο, κανένα Κοράνι για να 'μαστε απόλυτοι και κατηγορηματικοί σε μια διαπίστωση: Πως δεν έχει υπάρξει θρησκεία στο όνομα της οποίας να έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην Ιστορία της ανθρωπότητας από τη "θρησκεία της αγάπης" κατά τα άλλα. Δηλαδή τη χριστιανική. Οχι γιατί ήταν χειρότερη ή καλύτερη από τις άλλες, αλλά γιατί στην πορεία της Ιστορίας συνδέθηκε με συγκεκριμένες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές εξελίξεις και διαμορφώσεις. Η ίδια απάντηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε αναφορά με το ερώτημα ποιος πολιτισμός παράγει βία, μια και τα προηγούμενα αποτελούσαν έκφραση ακριβώς του δυτικού πολιτισμού. Οπως και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, η Χιροσίμα και άλλα πολλά.

Δεν θα μπούμε καν στη συζήτηση αν είναι ανώτερος ο δυτικός πολιτισμός (και ποιος είναι αυτός;) ή ο αραβικός, ανατολικός κ.λπ. Θεωρούμε τη συζήτηση άνευ αντικειμένου. Είναι βέβαια γεγονός ότι σήμερα κυριαρχεί ο δυτικός πολιτισμός. Αλλά ειδικά στο θέμα πολιτισμός, οι έννοιες κυριαρχία και ανωτερότητα δεν ταυτίζονται. Η κυριάρχηση ενός πολιτιστικού συστήματος αξιών είναι ιστορικό φαινόμενο σε πλήρη συνάρτηση με οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές εξελίξεις. Από κει και πέρα, το τι έχει δώσει ο κάθε πολιτισμός σε αξίες (ή το αντίθετό τους) είναι μια συζήτηση που καμιά σχέση δεν έχει με αυτή που διεξάγεται στις μέρες μας από τα ΜΜΕ. Υπάρχουν βέβαια και παρεμβάσεις που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν, αλλά που χάνονται μέσα στον κατακλυσμό της ανοησίας. Από αυτές, λοιπόν, εμείς θα παραθέσουμε ένα απόσπασμα. "Η μεγαλοσύνη και το βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης είναι πολύ σπουδαία για να εγκλωβιστούν σε μια μόνο κουλτούρα, έναν μόνο πολιτισμό". (Μπικού Παρέκ, από την "Ελευθεροτυπία" της 8.10.01).

Ποια η πραγματική αντίθεση

Αν περιοριστούμε στην Ιστορία του αιώνα που μας πέρασε, μπορούμε να κάνουμε μερικές βασικές καταρχήν διαπιστώσεις. Στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα τα φεουδαρχικά καθεστώτα της Μ. Ανατολής βρίσκονται σε παρακμή, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που η διάλυσή της έθεσε και το περίφημο "Ανατολικό ζήτημα". Η ακμάζουσα πλέον και ισχυρή Δύση βρίσκεται σε επίθεση. Η "επίλυση" του Ανατολικού ζητήματος στην ουσία του δεν είναι παρά η διανομή αποικιών και σφαιρών επιρροής ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες της Δύσης, ενώ ο παράγων πετρέλαιο κάνει την επιθετικότητά τους ασυγκράτητη, όπως και τους ανταγωνισμούς τους.

Στο πλαίσιο που διαμορφώνεται, οι φεουδαρχικές κλίκες υποτάσσονται και συνεργάζονται κατά κανόνα με τους ιμπεριαλιστές. Οι αστικές τάξεις, αδύναμες έως ανύπαρκτες, ενώ σε ανάλογα επίπεδα βρίσκεται το προλεταριάτο. Οι εξαιρέσεις της τουρκικής αστικής τάξης με τον Κεμάλ ή τον ηγεμόνα του Αφγανιστάν που αντιστάθηκε στους ιμπεριαλιστές δεν αναιρούν τον κανόνα. Η αντίσταση των λαών στον ιμπεριαλισμό και τα ντόπια όργανά του υπαρκτή, αλλά αδύναμη να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά, παρ' όλο που δυναμώνει από την επίδραση και την ακτινοβολία της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Η κατάσταση διαφοροποιείται σημαντικά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς ωστόσο να απαντιέται το ζήτημα. Η είσοδος των ΗΠΑ στο προσκήνιο απλώς υποκαθιστά το ρόλο Αγγλίας-Γαλλίας. Η διαμόρφωση-ισχυροποίηση σ' αυτόν ή εκείνο το βαθμό αστικών τάξεων αλλά και προλεταριάτου διαφοροποιεί σημαντικά το τοπίο. Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ οξύνει την αντίθεση συνολικά του αραβικού κόσμου με τους ιμπεριαλιστές. Ο νέος παράγοντας που μπαίνει δυναμικά στο προσκήνιο είναι το κομμουνιστικό κίνημα και η επιρροή που ασκεί πλέον.

Αν μείνουμε στο πεδίο των αντιθέσεων, όσον αφορά τη φεουδαρχία, αναζητάει τη στήριξη στον ιμπεριαλισμό, συνεργάζεται μαζί του ενάντια σ' όλες τις άλλες δυνάμεις. Οι αναδυόμενες αστικές τάξεις αντιπαρατίθενται στη φεουδαρχία, αντιτίθενται στον ιμπεριαλισμό, αλλά με ταλαντεύσεις και παλινδρομήσεις και είναι σταθερά εχθρικές απέναντι στο νεοσχηματιζόμενο προλεταριάτο και τις διεκδικήσεις του. Το σύνολο των αντιθέσεων που υπάρχουν λειτουργούν, συμπλέκονται, διασταυρώνονται, συντίθενται, ενώνονται και αντιπαρατίθενται, αλλά η αντίθεση που δεσπόζει (από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα) συνεχίζει να είναι αυτή που αντιπαραθέτει τον ιμπεριαλισμό με τις πλατιές λαϊκές μάζες. Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν και λυμαίνονται τις πλουτοπαραγωγικές πηγές αυτών των χωρών, καταδικάζοντας τις λαϊκές μάζες στη φτώχεια και την αθλιότητα. Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν τις οικονομίες αυτών των χωρών, έχοντας τις αστικές τους τάξεις σε σχέση ομηρίας. Για τις φεουδαρχικές κάστες που διατηρούνται δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα μια και αποτελούν τους πιο πιστούς υπηρέτες των ιμπεριαλιστών. Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν (με εξαιρέσεις σε φάσεις που θα αναφερθούμε) τις πολιτικές εξελίξεις, αναδεικνύοντας και στηρίζοντας τις κλίκες που υπηρετούν τα συμφέροντά τους. Οι ιμπεριαλιστές, τέλος, επεμβαίνουν και στρατιωτικά (και όχι μόνο σήμερα) όταν τα πράγματα δείχνουν να μην πηγαίνουν σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις τους. Η απαλλαγή λοιπόν από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και επέμβαση αποτελεί τον πρωταρχικό και θεμελιώδη όρο για ν' αρχίσουν αυτές οι χώρες και οι λαοί να βρίσκουν το δικό τους δρόμο.

Η μορφή έκφρασης

Αν αυτές είναι οι αντιθέσεις και αυτή η κύρια έκφρασή τους, αυτό δεν σημαίνει ότι εκφράζονται πάντα με τον ίδιο ή ένα συγκεκριμένο τρόπο. Η ιδεολογική και πολιτική μορφή με την οποία εκφράζονται κάθε φορά αποτελεί συνάρτηση πολλών παραγόντων. Αν παρατηρήσουμε την ιστορία, θα δούμε ότι αυτή η αντίθεση, (ιμπεριαλισμός-λαοί) που συμπύκνωνε και έκφραζε το σύνολο των αντιθέσεων, εκφράστηκε κατά κύριο λόγο από κινήματα που συνέδεαν τον αραβικό αστικό εθνικισμό με σοσιαλιστικές τάσεις. Σημαντικό ρόλο σ' αυτό έπαιξε (ιδιαίτερα τις πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο) η άνοδος του σοσιαλιστικού, εργατικού και εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος σ' όλο τον κόσμο αλλά και το γεγονός ότι κυρίαρχη δύναμη ήταν οι αστικές (μικροαστικές κατά κύριο λόγο) δυνάμεις σε κάθε χώρα. Η κατάσταση αυτή διαφοροποιείται σε μια πορεία. Οι αστικές τάξεις αποβάλλουν σιγά σιγά τα όποια σοσιαλιστικά τους επιχρίσματα και προσανατολίζονται στη Δύση. Το γεγονός ωστόσο που ανατρέπει συνολικά τα δεδομένα είναι η Ιρανική επανάσταση του 1979. Η κύρια ιδεολογική και πολιτική μορφή με την οποία εκφράστηκε η αντίθεση λαών (και χωρών) στον ιμπεριαλισμό ήταν ο ισλαμικός φονταμενταλισμός.

Για τις αιτίες του φαινομένου

Εχουμε την άποψη ότι αν αναζητήσουμε την εξήγηση μιας τέτοιας εξέλιξης στο Κοράνι θα βρεθούμε απλώς σε αδιέξοδο. Οι αιτίες μιας τέτοιας ανατροπής μπορούν να συνοψισθούν στην πιο απλή διατύπωση. Στο αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι άλλες μορφές, δυνάμεις και δρόμοι απέτυχαν να δώσουν απάντηση στο πρόβλημα αυτών των χωρών και των λαών τους. Πιο συγκεκριμένα. Οι φεουδαρχικές κλίκες που υπάρχουν ούτε θέλουν ούτε μπορούν. Επιβιώνουν χάριν των καλών υπηρεσιών που προσφέρουν στους ιμπεριαλιστές. Οι αστικές δυνάμεις που πιθανώς να ήθελαν (τουλάχιστον σε κάποια φάση) να κατακτήσουν μια άλλη θέση στο διεθνές ταμπλό αποδείχτηκαν πολύ "λίγες" για μια τέτοια διεκδίκηση. Και ταυτόχρονα αντιδραστικές. Σ' όλη αυτή την πορεία στράφηκαν ενάντια στο προλεταριάτο και τις λαϊκές μάζες με μεγάλη σκληρότητα, ασκώντας μια πολιτική καταπίεσης έως και εξόντωσης των λαϊκών αγωνιστών. Απέναντι στους ιμπεριαλιστές υπήρξαν όχι μόνο ενδοτικές αλλά από ένα σημείο και πέρα στράφηκαν στην ολοκληρωτική πρόσδεση στους δυτικούς ιμπεριαλιστές, αποζητώντας την εύνοια και τη στήριξή τους.

Ταυτόχρονα και στο στρατιωτικό πεδίο και απέναντι σ' αυτόν που θεωρούσαν μεγαλύτερό τους εχθρό, το Ισραήλ, δοκίμασαν μια σειρά ήττες (1949-56-67-82) που όξυναν τα αισθήματα ταπείνωσης σε όλο τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο.

Από την άλλη μεριά, το προλεταριάτο και το λαϊκό κίνημα, πέρα από τις αναμφισβήτητες δικές του αδυναμίες, προδόθηκε και από τη δύναμη εκείνη στην οποία στήριζε τις μεγαλύτερες ελπίδες του, τη ΣΕ και το ΚΚΣΕ, όπου η κυριάρχηση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού εκφράστηκε και στην πολιτική που ακολουθήθηκε στην περιοχή της Μ. Ανατολής. Η υποστήριξη των "εθνικών" αστικών τάξεων συνοδεύτηκε από την ανοχή (αν όχι στήριξη) του χτυπήματος των λαϊκών κινημάτων, του μακελέματος των κομμουνιστών. Εφευρέθηκε και το ματζούνι του "μη καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης" και έδεσε η μανέστρα. Μόνο που δεν "έδεσε" καθόλου. Οι ίδιες αυτές αστικές τάξεις και στη βάση ακριβώς των χαρακτηριστικών τους άρχισαν σιγά σιγά να εγκαταλείπουν τη στήριξη στη ΣΕ και να προσανατολίζονται σε "προστάτες" που τους ταίριαζαν περισσότερο και παρείχαν μεγαλύτερες "εγγυήσεις".

Αυτό ήταν σε χοντρές γραμμές το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε ο ισλαμικός φονταμενταλισμός ως απάντηση στην αδυναμία-ανικανότητα των άλλων μορφών και δυνάμεων να απαντήσουν στο πρόβλημα των λαών να δώσουν διέξοδο στις προσδοκίες τους. Οχι ασήμαντο ρόλο έπαιξαν βέβαια και κάποιοι άλλοι παράγοντες. Θα αναφερθούμε.

Αποτελεί ο φονταμενταλισμός διέξοδο για τους λαούς;

Η απάντηση θα μπορούσε καταρχήν να δοθεί διά της εις άτοπον απαγωγής. Ενας σημαντικός παράγοντας της ενίσχυσης αυτών των τάσεων υπήρξε η βοήθεια που δέχτηκαν από τις φεουδαρχικές κλίκες, τις αστικές τάξεις αλλά και τους ιμπεριαλιστές και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ. Στόχος αυτής της βοήθειας ήταν ναεξουδετερωθεί η επίδραση των αριστερών αντιλήψεων και δυνάμεων. Από μόνο του το γεγονός δείχνει ποιον θεωρούσαν βασικό εχθρό οι ιμπεριαλιστές και οι αντιδραστικές δυνάμεις της περιοχής, από ποιον θεωρούσαν πως κινδύνευε πραγματικά η κυριαρχία τους. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το κίνημα εκείνο που έδωσε ένα αποφασιστικό χτύπημα στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία στην περιοχή ήταν αυτό που οδήγησε στην ιρανική επανάσταση. Ενα κίνημα του οποίου ηγήθηκαν τελικά οι φονταμενταλιστές, αλλά που στη δημιουργία του έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο οι λαϊκές αριστερές δυνάμεις. Ακόμη, ένα κίνημα που ελάχιστα έως καθόλου δεν βοηθήθηκε (όπως άλλα) από τους ιμπεριαλιστές μια και στρεφόταν ενάντια στο Σάχη που ήταν άνθρωπος των Αμερικάνων.

Αλλά και πέρα από τα προηγούμενα, αυτό που είναι καθαρό είναι πως η διέξοδος δεν βρίσκεται ποτέ "πίσω", αλλά πάντα μπροστά. Είναι γεγονός ότι μια επιστροφή στις "ρίζες", στην πατρογονική δόξα χαρακτηρίζει κατά κανόνα σχεδόν όλα τα κινήματα. Αυτό έχει ένα κάποιο νόημα στη φάση "εκκίνησης", όταν ένα κίνημα είναι ακόμα αδύναμο, αλλά αποτελεί έκφραση αδυναμίας και οπισθοδρόμησης αν συνεχίζει να το χαρακτηρίζει και στην εξέλιξή του. Ο τρόπος "ανάγνωσης" του Κορανίου (αλλά και το όποιου "Κορανίου") δεν είναι θέμα δόγματος, αλλά συνάρτηση επιπέδου ανάπτυξης, βλέψεων, στόχων και προσανατολισμών. Αυτοί που το "διαβάζουν" κοιτώντας "πίσω" δεν είναι επειδή αυτό τους λένε τα "βιβλία" αλλά επειδή δεν θέλουν και δεν μπορούν να κοιτάξουν μπροστά.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην καταπίεση των λαϊκών μαζών, στους ανατριχιαστικούς αναχρονισμούς και τις "τιμωρίες". Στην πραγματικότητα η βαρβαρότητα που εκφράζουν δεν είναι παρά έκφραση της αδυναμίας (της οποίας έχουν συνείδηση) να λειτουργήσουν πραγματικά σαν ηγετική δύναμη της κοινωνίας. Οχι τυχαία το κυρίως "σώμα" αυτών των τάσεων εδράζεται σε μικροαστικά κατά κύριο λόγο στρώματα. Οπως και στη Δύση έτσι και σ' αυτές τις χώρες τα συμπιεζόμενα μικροαστικά στρώματα, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνονται (όσο και όπως) την αδυναμία τους να αποκτήσουν οργανικό ηγετικό ρόλο και προοπτική, αναζητούν διέξοδο και στήριξη στη μεταφυσική και στον ιδεαλισμό.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην οπισθοδρόμηση, την καθυστέρηση, την υπανάπτυξη, το μπλοκάρισμα των παραγωγικών και των εν γένει δυνάμεων και δυνατοτήτων μιας κοινωνίας. Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί έτσι και καμιά υποτιθέμενη ηγετική δύναμη δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν απαντάει σ' αυτό το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα όλα αυτά διαμορφώνουν το έδαφος για την κυριάρχηση αστικών δυνάμεων "εκλογικευμένων" σ' αυτό ή εκείνο το βαθμό. Οχι τυχαία -και πάλι- στο Ιράν, όπου δηλαδή αυτή η υπόθεση είχε πραγματικό έρμα και υπόσταση, έχει ισχυροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό η αστική τάξη (υπό τον Χαταμί) και διεκδικεί την ηγεμονία από τους αγιατολάχ.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην τρομοκρατία. Το έδαφος στο οποίο άνθισαν αυτές οι τάσεις συνδέεται και πάλι με την αποτυχία των άλλων κατευθύνσεων (και μορφών πάλης) να δώσουν απάντηση στο πρόβλημα. Ταυτόχρονα αποτελούν και έκφραση αδυναμίας η οποία προσπαθιέται να "εξορκιστεί". Στην πραγματικότητα η τρομοκρατία αποτελεί στην κύρια πλευρά της μορφή παραίτησης από την προσπάθεια οικοδόμησης δύναμης η οποία θα μπορεί να αντιπαρατεθεί πραγματικά στον ιμπεριαλισμό και θα δώσει διεξόδους και λύσεις. Είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, εναποθέτουν το ρυθμιστικό ρόλο στους ιμπεριαλιστές, από τους οποίους "ζητούν" (με τον πιο βίαιο και αιματηρό πολλές φορές τρόπο) μια διαφορετική "ρύθμιση" των πραγμάτων. Και αυτή είναι η "καλύτερη" εκδοχή του ζητήματος. Γιατί στην πραγματικότητα οι μυστικές υπηρεσίες των ιμπεριαλιστών έχουν πλήρη εποπτεία των κινήσεων όλων των αντίστοιχων ομάδων, τις χρησιμοποιούν σε βρόμικες επιχειρήσεις, στο χτύπημα αριστερών οργανώσεων και κινημάτων, στο λαϊκό κίνημα και για όποια άλλη βρόμικη δουλειά κρίνουν σκόπιμο.

Ούτε διέξοδο μπορούν να δώσουν ούτε μέλλον έχουν όλες αυτές οι κινήσεις και τάσεις. Τα όρια κινήσεων και μετεξέλιξής τους προσδιορίζονται από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και υπαγορεύσεις και τις ικανότητες μεταλλαγής τους σε αστικά μορφώματα μεσανατολικού τύπου. Το ερώτημα είναι πότε και πώς οι λαοί θα βρουν το δρόμο τους, μέσα από ποιους όρους η πραγματική κύρια αντίθεση θα βρει την καθεαυτή της έκφραση, τη μόνη που μπορεί να έχει αποτελεσματικότητα και να δώσει διέξοδο στις προσδοκίες των μαζών.

Προλεταριακή Σημαία, φ. 440, 20/10/01

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κοσμολογικές θεωρίες και επιστημονικά επιτεύγματα για να ντυθεί το κουφάρι του συστήματος

2

Δεν είναι λίγοι αυτοί που θαμπώνονται από τα λεγόμενα επιτεύγματα της σύγχρονης αστικής επιστήμης και από τις κοσμολογικές ανακαλύψεις του 21ου αιώνα. Ήδη από το 2016 ξεκίνησε ένας καταιγισμός δημοσιευμάτων και ειδήσεων πάνω στην ανακάλυψη των λεγόμενων «βαρυτικών κυμάτων». Αργότερα μάθαμε πως σε αυτή την ανακάλυψη εστίασε και το Νόμπελ Φυσικής για το 2017, που απονεμήθηκε σε τρεις επιστήμονες, ανάμεσα τους και στον Αμερικάνο αστροφυσικό ΚιπΘορν. Ο συγκεκριμένος φυσικός μάλιστα ήταν αυτός που εκθειάστηκε για τη συμβολή του στην κινηματογραφική ταινία επιστημονικής φαντασίας «Interstellar» το 2014. Η συνεργασία του με τη χολιγουντιανή παραγωγή του απέδωσε διπλό κέρδος, αφού μάλιστα την ίδια χρονιά προχώρησε στην έκδοση του βιβλίου του «Η επιστήμη του Interstellar».Όπως μας ενημέρωνε στο βιβλίο του, «προσπάθησε να αποκαλύψει τη φυσική της ταινίας επιστημονικής φαντασίας», σχετικά με «σκουληκότρυπες- τούνελ στον χωρόχρονο, μαύρες τρύπες, ταξίδια στο χωρόχρονο» κ.λπ.

Ίσως ο αναγνώστης να έχει ήδη μπερδευτεί σχετικά με τη διαχωριστική γραμμή αυτού που αποκαλείται «επιστήμη» και αυτού που αποκαλείται «επιστημονική φαντασία». Λογικό, και εμείς μαζί του! Παρ’ όλα αυτά, ο σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να σκύψουμε πάνω από τις ακατανόητες εξισώσεις και να μπούμε σε μια διαδικασία ελέγχου ορθότητας αυτών των θεωριών, που έμπρακτα δίνουν κέρδη σε χολιγουντιανούς παραγωγούς ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Σκοπός μας είναι να ψηλαφίσουμε τα αστικά ιδεολογήματα που αυτές οι θεωρίες κουβαλάνε από τη γέννησή τους.

Καμιά επιστημονική θεωρία δεν είναι απαλλαγμένη από την ταξική σφραγίδα της άρχουσας τάξης. Δεν είναι προϊόν τύχης ή μιας ιδέας που προήλθε από παρθενογένεση στο μυαλό μιας μεγαλοφυΐας. Έχουν υλική βάση στις ανάγκες του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.Γι’ αυτό και προσαρμόζονται στην πράξη στους σκοπούς και τις επιδιώξεις του. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως όλες οι υπηρεσίες του διαστήματος, τα παρατηρητήρια και οι μεγάλες εγκαταστάσεις για τη διεξαγωγή πειραμάτων όπως το CERN ή το LIGO (που είναι και «της μόδας» τώρα με την ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων), αποτελούν επικάλυμμα της πολεμικής τεχνολογίας των ιμπεριαλιστικών χωρών. Η κούρσα κατασκευής και εξοπλισμού τέτοιων εγκαταστάσεων συμβαδίζει με την κούρσα εκσυγχρονισμού της πολεμικής μηχανής για το αιματοκύλισμα των λαών, στα πλαίσια του ανελέητου ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών.

Στη βάση των παραπάνω, η σύγχρονη Φυσική και κοσμολογία φέρει την ταξική σφραγίδα της και στο επίπεδο της κοσμοαντίληψης που προσπαθεί να εδραιώσει, και της προσπάθειας αναπαραγωγής της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας. Με επιστημονικό κύρος εδραιώνονται οι κούφιες ιδεαλιστικές αντιλήψεις της αστικής τάξης, αντιλήψεις «θεολογικής φύσεως». Σε κάθε ιστορική περίοδο οι κυρίαρχες ιδέες και αντιλήψεις, που φυσικά εκφράζονται και στο πεδίο των επιστημών, είναι οι αντιλήψεις της άρχουσας τάξης. Η άρχουσα τάξη τις προβάλλει μάλιστα ως αιώνιες αλήθειες, γιατί θέλει να κυριαρχεί αιωνίως και για αυτό προσπαθεί να θεμελιώσει το απαραβίαστο των νόμων της με το κύρος «των επιστημονικών αληθειών».Στην ιστορική περίοδο που διανύουμε, της ήττας του κομμουνιστικού-εργατικού κινήματος, οι κυρίαρχες αντιλήψεις πλέκουν το ιδεολόγημα της αιώνιας καταδυστάνευσης αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος.Για να αποφευχθεί το σενάριο του ορίζοντα εξουσίας των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου και της προσπάθειας οικοδόμησης ενός άλλου συστήματος, όπως έγινε 100 χρόνια πριν.

Κατά καιρούς βλέπουμε απανωτές ανακοινώσεις της ΝΑSA για πιθανότητα εξεύρεσης πλανητών δυνητικά κατοικήσιμων όπως η Γη, την ίδια στιγμή που ο γνωστός αστροφυσικός «StephenHawking» αλλά και μια ευρύτερη ομάδα επιστημόνων προβλέπουν «το τέλος της ανθρωπότητας και του πλανήτη και την ανάγκη μετοίκησης σε άλλον πλανήτη». Αυτή υπήρξε και η έμπνευση του «Ιnterstellar», που στηρίχθηκε μάλιστα στη συμβολή του νομπελίστα φυσικού ΚιπΘορν και τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν. Στα πλαίσια του σεναρίου, που από ότι φαίνεται προβάλλεται ως «φυσική εξέλιξη» από τη σύγχρονη επιστήμη, ο πλανήτης οδηγείται στην αυτοκαταστροφή, αδυνατεί να φιλοξενήσει τον άνθρωπο και έτσι οι πρωταγωνιστές πρέπει να στήσουν χωροχρονικά ταξίδια για να μετοικήσει η ανθρωπότητα σε άλλον πλανήτη.

Ποια είναι η φιλοσοφία που εδράζεται σε όλες αυτές τις αντιλήψεις περί «μη αναστρέψιμης καταστροφικής πορείας αυτού του πλανήτη και ανάγκης μετοίκησης σε άλλο πλάνήτη», από τις οποίες εμπνέονται αυτές οι θεωρίες;Η αλήθεια είναι πως βιώνουμε έντονα την ιμπεριαλιστική θηριωδία, τους πολέμους και την καταστρεπτική μανία του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος, που καταστρέφει χώρες, σπέρνει τη φτώχεια και την πείνα, αφαιμάζει λαούς, μολύνει με χημικά και πυρηνικά το νερό, τη γη και τον αέρα. Αυτές όμως οι αντιλήψεις έχουν ως σκοπό να μας πείσουν πως αυτή η κατάσταση θα είναι αναγκαστικά δεδομένη και αιώνια, ώστε το περιβάλλον και ο πλανήτης να οδηγούνται, κατά την άποψή τους, μαθηματικά στην καταστροφή.

Όλες αυτές οι θεωρίες αποτελούν έναν φανταχτερό επιστημονικοφανή μανδύα για να κρυφτεί η πραγματική φύση αυτού του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που σαπίζει. Για να μπορέσουν να χωνευτούν τα πιο σάπια αστικά ιδεολογήματα, περί «αναγκαστικά αιώνιας παντοδυναμίας του», που κατά την άποψη τους είναι η «μοίρα» του βασανισμένου λαού και της εργατιάς είναι να την ανέχεται αιώνια. Φυσικά, οι μαθηματικοί τους υπολογισμοί που προβλέπουν την καταστροφή, βγάζουν ηθελημένα από τη θεώρηση τους μια αποφασιστική δύναμη, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να ανακόψει αυτή την καταστροφική επέλαση του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Είναι η δύναμη της κίνησης των καταπιεσμένων μαζών, των οποίων η έφοδος μπορεί να αλλάξει τον ρου της ιστορίας και να ωθήσει την εξέλιξη προς τα μπρος.

Αντιλήψεις - Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χωρίς συγκροτημένη εργατική τάξη δεν υπάρχει επαναστατική πάλη!

0

Συνεισφορά στο ιντερνετικό σεμινάριο της ICOR (Διεθνής Συντονισμός Επαναστατικών Κομμάτων και Οργανώσεων) για τα 100 χρόνια από την οκτωβριανή επανάσταση. Του Ν. Παπαβασιλείου μέλος του Κ.Ο. του ΚΚΕ (μ-λ).

Το ιστορικά καινούριο στην ταξική πάλη, εδώ και πάνω από 150 χρόνια, ήταν και είναι η είσοδος σε αυτή μιας νέας τάξης, της εργατικής τάξης. Με βάση την ύπαρξη και την ορμητική εισβολή τής εργατικής τάξης στο πεδίο των αγώνων, ο Μαρξ «είδε» την αναγκαιότητα αλλά και τη δυνατότητα να περάσει η ανθρωπότητα από την προϊστορία της, τις εκμεταλλευτικές ταξικές κοινωνίες, στην ιστορία της, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Στη βάση, λοιπόν, της πράξης των αγώνων του εργατικού κινήματος (στο δοσμένο επίπεδο ωρίμανσής του εκείνη την εποχή) ο Μαρξ συγκρότησε τη θεωρία του, από το Μανιφέστο ως το Κεφάλαιο. Η ρωσική επανάσταση και ο νικηφόρος Οκτώβρης είχαν πάλι ως θεμέλιό τους την ύπαρξη και την πάλη της εργατικής τάξης. Ο Οκτώβρης είναι κοσμοϊστορικός γιατί επιβεβαίωσε το Μαρξ, επιβεβαίωσε τη δυνατότητα να νικήσουν οι κολασμένοι της γης και να παλέψουν για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Αλλά ο Οκτώβρης ήταν και η παραπέρα ανάπτυξη του μαρξισμού με τα έργα του Λένιν που καθοδήγησαν τη νικηφόρα επανάσταση. Και σε όλη τη διαδρομή του επιβεβαίωσε και πάλι τη σχέση «πράξη-θεωρία-πράξη». Μέσα στη φωτιά των αγώνων και με το υλικό που αυτοί έδιναν, ο Λένιν και το κόμμα των μπολσεβίκων συγκρότησαν τις απαντήσεις που απαιτούνταν για να υπάρξει και να νικήσει ο Οκτώβρης. Από το 1902 («Τι να κάνουμε») μέχρι τα χρόνια του ιμπεριαλιστικού πολέμου και τη χρεοκοπία της Δεύτερης Διεθνούς («Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού») ως και τις παραμονές της επανάστασης («Κράτος και επανάσταση»).

100 χρόνια μετά, με δοσμένη την καπιταλιστική παλινόρθωση και την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος να μετράει δεκαετίες, σε συνθήκες κρίσης και ακατάπαυστης έντασης της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, με τις εργατικές-λαϊκές μάζες να βομβαρδίζονται από τη συστημική κυριαρχία που επιχειρεί να επιτείνει και να παγιώσει την απογοήτευση και την αδρανοποίηση, θεωρούμε ότι πρέπει να επιβεβαιώσουμε -στις σημερινές συνθήκες- ότι η εργατική τάξη θα είναι το θεμέλιο και ο κορμός της νέας εφόδου στον ουρανό. Από την άποψη της θεωρίας που ως τώρα έχει κατακτήσει το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, αυτό είναι ίσως το βασικότερο ζήτημα που αγνοείται (ή και διαστρέφεται) ακόμα και από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην υπόθεση της επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού: χωρίς εργατική τάξη συγκροτημένη σε τάξη για τον εαυτό της, δεν υπάρχει επαναστατική πάλη και επαναστατική προοπτική! Γιατί αυτή είναι η μόνη τάξη, η μοναδική δηλαδή κοινωνική δύναμη, που με βάση τη θέσης της και τη σχέση της στην παραγωγή, στην οικονομία και συνολικά στην κοινωνία, της οποίας η συνολική και οριστική λύση των ζητημάτων που αντιμετωπίζει περνάει μόνο μέσα από την επαναστατική ανατροπή της αστικής τάξης, βρίσκεται στην επανάσταση και στην πάλη για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Με άλλα λόγια, η εργατική τάξη είναι η μόνη τάξη που μπορεί να ηγηθεί της πορείας για την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας από τα δεσμά της καπιταλιστικής σκλαβιάς. Και αυτό ισχύει τόσο πριν και ενόψει της επανάστασης, όσο και μετά από αυτήν, απλώνοντας και βαθαίνοντας την πολιτική-κοινωνική ηγεμονία της, συγκροτώντας και κατακτώντας τους επαναστατικούς μετασχηματισμούς που απαιτεί η μακριά πορεία μετάβασης στον κομμουνισμό.

Αυτή η θέση μοιάζει αλλά δεν είναι κοινός τόπος σήμερα. Ακόμα και όσον αφορά το πρώτο της μισό, σχετικά με την ανάγκη συγκρότησης της εργατικής τάξης στα πλαίσια της πάλης στο έδαφος του καπιταλισμού. Η παράκαμψή της και η διαστρέβλωσή της είναι αλήθεια ότι γίνεται όχι με ευθείς αλλά με διάφορους πλάγιους -ωστόσο διαλυτικούς για την επαναστατική υπόθεση- τρόπους. Έτσι, θα λέγαμε ότι ζούμε μια «βροχή επανεκδόσεων του προγράμματος της Γκότα». Δηλαδή μια βροχή απατών και ψευδαισθήσεων που έχουν ως κεντρικό τους σημείο την υποτιθέμενη δυνατότητα να συγκροτήσουν και να καθοδηγήσουν το κίνημα οι μικροαστικές επιδιώξεις. «Ποτάμια» προτάσεων και υποτιθέμενων προγραμμάτων που λογαριάζουν -δήθεν- να ανατρέψουν τον καπιταλισμό στήνοντας συνεταιρισμούς και κοινωνικές οικονομίες εντός του καπιταλισμού, ζητώντας εργατικό έλεγχο σε συνθήκες εξουσίας του κεφαλαίου, διεκδικώντας «δικαιότερη» κατανομή του παραγόμενου πλούτου, και αφήνοντας -τελικά- στο απυρόβλητο τις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις και την καπιταλιστική εξουσία. Στην πραγματικότητα, το μόνο που εκφράζουν όλα αυτά είναι η δυσφορία που προκαλεί η συμπίεση-καταβύθιση των μικρομεσαίων στρωμάτων. Όλα αυτά κυκλοφορούν σε μια ποικιλία πολιτικών εκδοχών, που περιλαμβάνει από δυνάμεις της αριστερής -λεγόμενης- σοσιαλδημοκρατίας έως δυνάμεις που αναφέρονται στην αυτονομία και την αναρχία. Αλλά, συχνά φορείς τους είναι και δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά ακόμα και την κομμουνιστική! Εξάλλου, σε αυτές τις περιπτώσεις εμφανίζονται ως «εργατικά προγράμματα» στο όνομα της εργατικής τάξης!

Εδώ βρίσκεται ένα κεντρικό σημείο του ζητήματος: Οι δυνάμεις που επικαλούνται την εργατική τάξη με αυτόν τον τρόπο και αυτό το περιεχόμενο, έχουν φροντίσει να διαστρέψουν… το ποια είναι η εργατική τάξη! Επικρατεί πλέον ο ψευδής ορισμός «εργατική τάξη = το σύνολο των μισθωτών» που αρνείται την ουσία της μαρξιστικής θέσης η οποία ορίζει ως εργατική τάξη την τάξη που δεν μπορεί να ιδιοποιηθεί την εργασία καμιάς άλλης τάξης και, ταυτόχρονα, ορίζει ως εργάτη αυτόν που παράγει άμεσα υπεραξία και όχι απλώς αξίες χρήσης. Με αυτόν τον ψευδή ορισμό το παραγόμενο πολιτικό αποτέλεσμα είναι να τίθενται επικεφαλής της εργατικής τάξης… τα μικρά και μεσαία αστικά στρώματα και -μέσω αυτών- το κεφάλαιο και η αστική τάξη. Ταυτόχρονα, στο επίπεδο των στόχων της πάλης που προκύπτει από αυτόν τον ψευδή ορισμό, ο ορίζοντας που διαμορφώνεται δεν είναι άλλος από έναν ηπιότερο και δικαιότερο καπιταλισμό.

Συνεπώς, η σωστή αναγνώριση της εργατικής τάξης δεν είναι βυζαντινολογία και σχολαστικισμός, αλλά κρίσιμο πολιτικό ζήτημα. Εξάλλου, οι διαστροφές που επικρατούν για το ποια είναι αυτή η τάξη (ακόμα και το αν υπάρχει) δεν είναι προϊόν μιας λαθεμένης ανάγνωσης και κατανόησης του μαρξισμού. Είναι εκδηλώσεις πολιτικής προσαρμογής στο σημερινό αρνητικό συσχετισμό, προϊόντα της υποχώρησης και της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος. Η πολιτική κυριαρχία μέσα στο κίνημα αυτών των στρεβλών αντιλήψεων αποτελεί αντικειμενικά (και ανεξάρτητα από προθέσεις) αρωγό στην επίθεση του κεφαλαίου και του συστήματος ενάντια στην εργατική τάξη. Μια επίθεση στρατηγικού χαραχτήρα που δεν επιδιώκει μόνο την ένταση της εκμετάλλευσης και την απόσπαση μεγαλύτερης υπεραξίας. Ακριβώς επειδή το κεφάλαιο και ο καπιταλισμός συνολικά γνωρίζουν ποιος είναι ο αντίπαλος τους, η επίθεση αυτή στοχεύει στον κατακερματισμό της εργατικής τάξης, στο χτύπημα των όρων πάνω στους οποίους συγκροτείται και παλεύει το προλεταριάτο καταρχάς για τα -ας πούμε- στενά, δικά του συμφέροντα. Αυτό το στόχο έχουν, για παράδειγμα, όλα τα μέτρα που αφορούν στις λεγόμενες ελαστικές εργασιακές σχέσεις.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται κι ένα θεμελιακό καθήκον για τις δυνάμεις που σήμερα προσβλέπουν σε μια νέα έφοδο των μαζών στον ουρανό: να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις για την εκ νέου συγκρότηση της εργατικής τάξης εκεί που αυτό μπορεί να γίνει· μέσα στην ταξική πάλη, απέναντι στην καπιταλιστική επίθεση, για το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και όσα αυτό σημαίνει. Αυτό είναι το βασικό και πραγματικό πεδίο δοκιμασίας της πράξης που σήμερα απαιτείται. Αυτή η εκ νέου συγκρότηση είναι όρος απαράβατος για να ανοίξει ο δρόμος της επαναστατικής πάλης, με όλα όσα -κρίσιμα και καθοριστικά για την εξέλιξή της- αυτή θα εμπεριέχει: διαμόρφωση συμμαχιών της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα, διαμόρφωση τακτικών επιλογών και, βέβαια, την ίδια τη συγκρότηση της πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, του επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματός της. Όλα αυτά, θα λέγαμε, δεν έχουν μια καθορισμένη σειρά· η ταξική πάλη είναι απρόβλεπτη και η Ιστορία δεν αντιγράφεται! Όμως είναι βέβαιο ότι έχουν διαλεκτική σχέση και ότι δεν μπορούν να προσπεραστούν τα ζητούμενα στο πεδίο της πάλης και της συγκρότησης του κοινωνικού υποκειμένου, για να… εξαγγελθούν απαντήσεις για αυτό και χωρίς αυτό!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παλιός και νέος αντικομμουνισμός και οι ευθύνες του κινήματος

0

Ο αντικομμουνισμός δεν είναι προφανώς φαινόμενο συγκυριακό, συνοδεύει από παλιά την καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική επίθεση ενάντια στους λαούς όλου του κόσμου και την εργατική τάξη. Αν και σωστά μιλάμε για αντικομμουνισμό, αυτός δεν αφορά μονάχα τους κομμουνιστές, γιατί είναι γνωστό πού οδηγεί η επικράτησή του και πού αποσκοπεί: στην ολοκληρωτική υποταγή των λαών στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Με την εμφάνιση του εργατικού κινήματος και την επιρροή που άσκησαν σε αυτό οι σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ιδέες, αυτές συκοφαντήθηκαν σαν «εγκληματικές θεωρίες», που δεν σέβονται τον «νόμο του θεού και του ανθρώπου», ενώ οι κομμουνιστές απλώς θέλουν να κλέψουν περιουσίες και μεταξύ αυτών και… τις γυναίκες (αφού κι αυτές λογίζονταν ως περιουσιακό στοιχείο από τους αστούς της εποχής). Αυτά επιγραμματικά έδιναν τον τόνο της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Η εκκλησία, η πραγματική αριστοκρατία και αυτή του χρήματος και οι διωκτικοί μηχανισμοί αποτελούσαν τον βασικό φορέα της αντικομμουνιστικής εκστρατείας.

Με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (ΠΠ), τη διάσπαση του εργατικού κινήματος, την προδοσία και χρεοκοπία της σοσιαλδημοκρατίας και της Β’ Διεθνούς, που τάχθηκε υπέρ του ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι κομμουνιστές κατηγορήθηκαν και ως εχθροί της πατρίδας και του έθνους. Κάποια χρόνια πριν, το «πατριωτικό στρατόπεδο» καλούσε ξένα στρατεύματα για να σωθεί η πατρίδα από… τον εαυτό της. Κύριος φορέας του αντικομμουνισμού, μαζί με τις εθνικιστικές και ανερχόμενες ναζιστικές δυνάμεις, γίνεται -από κυβερνητικές θέσεις μάλιστα- η σοσιαλδημοκρατία, που καταπνίγει λίγο αργότερα τη νοεμβριανή επανάσταση και δολοφονεί εργάτες και τους ηγέτες του κομμουνιστικού κινήματος στη Γερμανία. Αυτή η «σοσιαλδημοκρατική πρακτική» κρατάει μάλιστα μέχρι το ’30, λίγο πριν την επικράτηση του ναζισμού και καθιερώνει τον όρο «σοσιαλφασισμός».

Μετά την νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης και τη συγκρότηση των επαναστατικών και κομμουνιστικών ιδεών σε κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, ο αντικομμουνισμός αποκτά και την «αντικρατική-αντικαταπιεστική» του διάσταση! Οι διαλυμένες αυτοκρατορίες, τα απολυταρχικά και αυταρχικά κράτη που προκάλεσαν την παγκόσμια σφαγή του Α’ ΠΠ, κατηγορούν τους κομμουνιστές ότι οικοδομούν αυταρχικό και καταπιεστικό κράτος!

Στην εποχή του ψυχρού πολέμου, που ξεκίνησε αμέσως μετά την λήξη του Β’ ΠΠ, ο αντικομμουνισμός ξαναποκτά κρατική υπόσταση και γίνεται κρατική ιδεολογία, το βασικό μοτίβο της επιχειρηματολογίας είναι η «κομμουνιστική ανελευθερία», το «σιδηρούν παραπέτασμα». Στις ΗΠΑ με τον μακαρθισμό αλλά και στη Γερμανία με την απαγόρευση του ΚΚΓ και του δικαιώματος εργασίας στο δημόσιο για τους αριστερούς. Σε άλλες χώρες έχουμε πραξικοπήματα, δικτατορίες και χούντες υποχείριες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπου ο αντικομμουνισμός οδηγεί σε βασανιστήρια, διώξεις, μαζικές δολοφονίες και «μακρονήσια».

Σήμερα, κι αφού ο παλιός αντικομμουνισμός «εξάντλησε» την ορμή και την αγριότητά του, αναβιώνει ξανά με τον μανδύα της προσήλωσης στις «δημοκρατικές διαδικασίες» και στον «κοινοβουλευτισμό», που απαγορεύει και συκοφαντεί τον κομμουνισμό ως ολοκληρωτισμό.

Ο αντικομμουνισμός ποτέ δεν έπαψε να είναι μια βασική ιδεολογία του κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Είτε στη νεοφιλελεύθερη μορφή που υπερασπίζεται τις αξίες της αγοράς και του κέρδους είτε στην εθνικιστική-φασιστική του μορφή για να υπερασπιστεί την αξία του κράτους των κεφαλαιοκρατών. Είναι όμως ένας αντικομμουνισμός εύκολα αναγνωρίσιμος, που αδυνατούσε να γίνει αποδεκτός από πλατιά λαϊκά στρώματα.

Συμβαίνει όμως το εξής «περίεργο». Διαδίδεται ένας αντικομμουνισμός από όσους ισχυρίζονται τάχα ότι «ξέρουν τον κομμουνισμό απ’ έξω και ανακατωτά». Και πρόκειται για καθαρό –αν και καλυμμένο- αντικομμουνισμό και όχι για κριτική που μπορεί και πρέπει να γίνεται στα ιστορικά ρεύματα που υπήρξαν ή κυριάρχησαν στο επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα (και τέτοια ρεύματα ήταν, για να συνεννοούμαστε -όσο και αν διαφωνούμε με μια τέτοια παραπλανητική ορολογία- ο τροτσκισμός, ο σταλινισμός, ο μαοϊσμός κ.λπ., έως ένα βαθμό ακόμη και η αναρχία). Αντίθετα, εδώ έχουμε έναν αντιδραστικό ανταγωνισμό θρησκευτικού τύπου για το ποιος θα αποκλείσει ποιον από την ιστορία του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Με μια χωρίς μέτρο εγκληματική προσέγγιση της ιστορίας, της πολιτικής και της ταξικής πάλης.

Η νέα αριστερά των «ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ηθικολογίας» πασχίζει να καταρρίψει την εξίσωση «ναζισμού-κομμουνισμού» με μια νέα εξίσωση «ναζισμού-σταλινισμού», θεωρώντας αυτό που ονομάζουν σταλινισμό σαν κάτι ξένο και εχθρικό με το κομμουνιστικό κίνημα, κι ας κυριάρχησε για πάνω από 30 χρόνια και δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτό (ορισμένοι, ακόμη πιο ανόητα, θεωρούν ότι κυριαρχεί έως… σήμερα).

Δεν θα σταθούμε στα ιστορικά ζητήματα που θέτει ο κάθε είδους αντικομουνισμός, γιατί είναι μια ιστορία που γράφεται κυρίως σαν ιστορία χαρακτήρων ή σαν καθαρό μυθιστόρημα. Το θέμα μας δεν είναι η λογοτεχνία. Μια λογοτεχνία μάλιστα γεμάτη με μοχθηρούς και αιμοσταγείς χαρακτήρες από τη μια και καλοπροαίρετους και καλοκάγαθους ανθρώπους από την άλλη. Έχει ευθύνες το κομμουνιστικό κίνημα για τον αντικομμουνισμό; Λαμβάνοντας υπόψη όχι μονάχα την στροφή που συντελέστηκε το ’56 και την επικράτηση του ρεβιζιονισμού; Η απάντηση είναι και ναι και όχι. Αν και είναι άλλου είδους ευθύνες του κομμουνιστικού κινήματος και άλλες αυτές του ρεβιζιονισμού.

Αν αναλογιστούμε με τι πήγε να αναμετρηθεί και τι πήγε να οικοδομήσει το κομμουνιστικό κίνημα, θα πρέπει τουλάχιστον να σταθούμε με σεβασμό απέναντι σε αυτήν την τεράστια προσπάθεια. Αν όμως είναι να αναπαράγουμε τις αδυναμίες ως αρετή, αν ενδιαφέρει μόνο η «δικαίωση και αποκατάσταση του δικού μας ηγέτη-προφήτη» και όχι η δικαίωση των λαών και της εργατικής τάξης, αν ζητάμε να μας αποδοθούν (αλήθεια, από ποιον;) επαναστατικά παράσημα και τίτλοι ιδιοκτησίας της «επαναστατικής αλήθειας», αν είναι να μην αναγνωρίζουμε και να μην απαντάμε στις πραγματικές ανάγκες των μαζών, τότε σαφώς είχαν και έχουμε ευθύνη οι κομμουνιστές. Αυτό όμως είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση που αφορά το κομμουνιστικό κίνημα και την εργατική τάξη και όχι βέβαια τους αντικομμουνιστές.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παλιός και νέος αντικομμουνισμός και οι ευθύνες του κινήματος

0

Ο αντικομμουνισμός δεν είναι προφανώς φαινόμενο συγκυριακό, συνοδεύει από παλιά την καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική επίθεση ενάντια στους λαούς όλου του κόσμου και την εργατική τάξη. Αν και σωστά μιλάμε για αντικομμουνισμό, αυτός δεν αφορά μονάχα τους κομμουνιστές, γιατί είναι γνωστό πού οδηγεί η επικράτησή του και πού αποσκοπεί: στην ολοκληρωτική υποταγή των λαών στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Με την εμφάνιση του εργατικού κινήματος και την επιρροή που άσκησαν σε αυτό οι σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ιδέες, αυτές συκοφαντήθηκαν σαν «εγκληματικές θεωρίες», που δεν σέβονται τον «νόμο του θεού και του ανθρώπου», ενώ οι κομμουνιστές απλώς θέλουν να κλέψουν περιουσίες και μεταξύ αυτών και… τις γυναίκες (αφού κι αυτές λογίζονταν ως περιουσιακό στοιχείο από τους αστούς της εποχής). Αυτά επιγραμματικά έδιναν τον τόνο της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Η εκκλησία, η πραγματική αριστοκρατία και αυτή του χρήματος και οι διωκτικοί μηχανισμοί αποτελούσαν τον βασικό φορέα της αντικομμουνιστικής εκστρατείας.

Με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (ΠΠ), τη διάσπαση του εργατικού κινήματος, την προδοσία και χρεοκοπία της σοσιαλδημοκρατίας και της Β’ Διεθνούς, που τάχθηκε υπέρ του ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι κομμουνιστές κατηγορήθηκαν και ως εχθροί της πατρίδας και του έθνους. Κάποια χρόνια πριν, το «πατριωτικό στρατόπεδο» καλούσε ξένα στρατεύματα για να σωθεί η πατρίδα από… τον εαυτό της. Κύριος φορέας του αντικομμουνισμού, μαζί με τις εθνικιστικές και ανερχόμενες ναζιστικές δυνάμεις, γίνεται -από κυβερνητικές θέσεις μάλιστα- η σοσιαλδημοκρατία, που καταπνίγει λίγο αργότερα τη νοεμβριανή επανάσταση και δολοφονεί εργάτες και τους ηγέτες του κομμουνιστικού κινήματος στη Γερμανία. Αυτή η «σοσιαλδημοκρατική πρακτική» κρατάει μάλιστα μέχρι το ’30, λίγο πριν την επικράτηση του ναζισμού και καθιερώνει τον όρο «σοσιαλφασισμός».

Μετά την νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης και τη συγκρότηση των επαναστατικών και κομμουνιστικών ιδεών σε κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, ο αντικομμουνισμός αποκτά και την «αντικρατική-αντικαταπιεστική» του διάσταση! Οι διαλυμένες αυτοκρατορίες, τα απολυταρχικά και αυταρχικά κράτη που προκάλεσαν την παγκόσμια σφαγή του Α’ ΠΠ, κατηγορούν τους κομμουνιστές ότι οικοδομούν αυταρχικό και καταπιεστικό κράτος!

Στην εποχή του ψυχρού πολέμου, που ξεκίνησε αμέσως μετά την λήξη του Β’ ΠΠ, ο αντικομμουνισμός ξαναποκτά κρατική υπόσταση και γίνεται κρατική ιδεολογία, το βασικό μοτίβο της επιχειρηματολογίας είναι η «κομμουνιστική ανελευθερία», το «σιδηρούν παραπέτασμα». Στις ΗΠΑ με τον μακαρθισμό αλλά και στη Γερμανία με την απαγόρευση του ΚΚΓ και του δικαιώματος εργασίας στο δημόσιο για τους αριστερούς. Σε άλλες χώρες έχουμε πραξικοπήματα, δικτατορίες και χούντες υποχείριες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπου ο αντικομμουνισμός οδηγεί σε βασανιστήρια, διώξεις, μαζικές δολοφονίες και «μακρονήσια».

Σήμερα, κι αφού ο παλιός αντικομμουνισμός «εξάντλησε» την ορμή και την αγριότητά του, αναβιώνει ξανά με τον μανδύα της προσήλωσης στις «δημοκρατικές διαδικασίες» και στον «κοινοβουλευτισμό», που απαγορεύει και συκοφαντεί τον κομμουνισμό ως ολοκληρωτισμό.

Ο αντικομμουνισμός ποτέ δεν έπαψε να είναι μια βασική ιδεολογία του κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Είτε στη νεοφιλελεύθερη μορφή που υπερασπίζεται τις αξίες της αγοράς και του κέρδους είτε στην εθνικιστική-φασιστική του μορφή για να υπερασπιστεί την αξία του κράτους των κεφαλαιοκρατών. Είναι όμως ένας αντικομμουνισμός εύκολα αναγνωρίσιμος, που αδυνατούσε να γίνει αποδεκτός από πλατιά λαϊκά στρώματα.

Συμβαίνει όμως το εξής «περίεργο». Διαδίδεται ένας αντικομμουνισμός από όσους ισχυρίζονται τάχα ότι «ξέρουν τον κομμουνισμό απ’ έξω και ανακατωτά». Και πρόκειται για καθαρό –αν και καλυμμένο- αντικομμουνισμό και όχι για κριτική που μπορεί και πρέπει να γίνεται στα ιστορικά ρεύματα που υπήρξαν ή κυριάρχησαν στο επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα (και τέτοια ρεύματα ήταν, για να συνεννοούμαστε -όσο και αν διαφωνούμε με μια τέτοια παραπλανητική ορολογία- ο τροτσκισμός, ο σταλινισμός, ο μαοϊσμός κ.λπ., έως ένα βαθμό ακόμη και η αναρχία). Αντίθετα, εδώ έχουμε έναν αντιδραστικό ανταγωνισμό θρησκευτικού τύπου για το ποιος θα αποκλείσει ποιον από την ιστορία του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Με μια χωρίς μέτρο εγκληματική προσέγγιση της ιστορίας, της πολιτικής και της ταξικής πάλης.

Η νέα αριστερά των «ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ηθικολογίας» πασχίζει να καταρρίψει την εξίσωση «ναζισμού-κομμουνισμού» με μια νέα εξίσωση «ναζισμού-σταλινισμού», θεωρώντας αυτό που ονομάζουν σταλινισμό σαν κάτι ξένο και εχθρικό με το κομμουνιστικό κίνημα, κι ας κυριάρχησε για πάνω από 30 χρόνια και δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτό (ορισμένοι, ακόμη πιο ανόητα, θεωρούν ότι κυριαρχεί έως… σήμερα).

Δεν θα σταθούμε στα ιστορικά ζητήματα που θέτει ο κάθε είδους αντικομουνισμός, γιατί είναι μια ιστορία που γράφεται κυρίως σαν ιστορία χαρακτήρων ή σαν καθαρό μυθιστόρημα. Το θέμα μας δεν είναι η λογοτεχνία. Μια λογοτεχνία μάλιστα γεμάτη με μοχθηρούς και αιμοσταγείς χαρακτήρες από τη μια και καλοπροαίρετους και καλοκάγαθους ανθρώπους από την άλλη. Έχει ευθύνες το κομμουνιστικό κίνημα για τον αντικομμουνισμό; Λαμβάνοντας υπόψη όχι μονάχα την στροφή που συντελέστηκε το ’56 και την επικράτηση του ρεβιζιονισμού; Η απάντηση είναι και ναι και όχι. Αν και είναι άλλου είδους ευθύνες του κομμουνιστικού κινήματος και άλλες αυτές του ρεβιζιονισμού.

Αν αναλογιστούμε με τι πήγε να αναμετρηθεί και τι πήγε να οικοδομήσει το κομμουνιστικό κίνημα, θα πρέπει τουλάχιστον να σταθούμε με σεβασμό απέναντι σε αυτήν την τεράστια προσπάθεια. Αν όμως είναι να αναπαράγουμε τις αδυναμίες ως αρετή, αν ενδιαφέρει μόνο η «δικαίωση και αποκατάσταση του δικού μας ηγέτη-προφήτη» και όχι η δικαίωση των λαών και της εργατικής τάξης, αν ζητάμε να μας αποδοθούν (αλήθεια, από ποιον;) επαναστατικά παράσημα και τίτλοι ιδιοκτησίας της «επαναστατικής αλήθειας», αν είναι να μην αναγνωρίζουμε και να μην απαντάμε στις πραγματικές ανάγκες των μαζών, τότε σαφώς είχαν και έχουμε ευθύνη οι κομμουνιστές. Αυτό όμως είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση που αφορά το κομμουνιστικό κίνημα και την εργατική τάξη και όχι βέβαια τους αντικομμουνιστές.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νέο βιβλίο: τα υλικά του διήμερου 4-5/6/2016 για τα 50 χρόνια από τη ΜΠΠΕ

0

Το Μάη του 2016 συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια από το ξέσπασμα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης (ΜΠΠΕ) στη Κίνα. Ένα πρωτοφανέρωτο μαζικό επαναστατικό κίνημα που καθοδηγήθηκε και στηρίχθηκε στη θεωρητική συνεισφορά του Μάο για τη συνέχιση της επανάστασης στις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου, για την αποτροπή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στη Κίνα και τον επαναστατικό μετασχηματισμό του σοσιαλιστικού οικοδομήματος, μέσω της ταξικής πάλης, έτσι ώστε να κυριαρχήσει η προλεταριακή κοσμοαντίληψη, η επαναστατική ιδεολογία.

Πενήντα χρόνια μετά το ξέσπασμά της, η ΜΠΠΕ αποτελεί μια ανεκτίμητη επαναστατική παρακαταθήκη για την υπόθεση του σοσιαλισμού, πηγή και πεδίο απαντήσεων για την καπιταλιστική παλινόρθωση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, ύστερα από τη ρεβιζιονιστική στροφή που σηματοδοτήθηκε για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το Φλεβάρη του 1956.

Πενήντα χρόνια μετά, στις σημερινές συνθήκες της κρίσης και της ολομέτωπης επίθεσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια στο προλεταριάτο και τους λαούς του κόσμου, στις συνθήκες μιας νέας έξαρσης του αντικομμουνισμού και των αντισοσιαλιστικών επιθέσεων, χρέος μας είναι να υπερασπίσουμε την ιστορία, τις κατακτήσεις και παρακαταθήκες του κομμουνιστικού κινήματος, να αντλήσουμε πολύτιμα διδάγματα για τον αγώνα τού σήμερα.

Τα γεγονότα και οι θυελλώδεις ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις εκείνης της περιόδου, οι προσεγγίσεις και εκτιμήσεις των εξελίξεων που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, αποτελούν αναγκαία ιστορική μνήμη του κινήματος σήμερα και σημαντικό πεδίο ιδεολογικοπολιτικού προβληματισμού νέων και παλιότερων αγωνιστών.

Με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων από τη ΜΠΠΕ, το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, για να τιμήσουν αυτή τη σημαντική για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα επέτειο, αποφάσισαν να συνδιοργανώσουν ένα διήμερο εκδηλώσεων στην Αθήνα στις 4-5 Ιούνη (2016), το οποίο αναφέρθηκε στη θεωρητική και παρακτική σημασία του θυελλώδους αγώνα της ΜΠΠΕ για την αποτροπή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, στη διεθνή απήχησή της και στους συγκεκριμένους στόχους που προώθησε στην οικονομική βάση και το εποικοδόμημα.

Οι εισηγήσεις που έγιναν σε αυτό το διήμερο εμπλούτισαν το σύγχρονο προβληματισμό σχετικά με τα αίτια που γέννησαν αυτό το εγχείρημα, αλλά και τα όριά του. Ανίχνευσαν πλευρές από τις ανατροπές που επεδίωξε ως μαζικό κίνημα, αδυναμίες και λάθη που εκδηλώθηκαν στη διάρκειά της. Προσπάθησαν να εξετάσουν το σημαντικό αυτό εγχείρημα απάντησης στη παλινόρθωση, μέσα από το πρίσμα της σημερινής φάσης που βρίσκεται το κομμουνιστικό κίνημα και η πάλη της εργατικής τάξης και των λαών.

Θεωρούμε ότι ο προβληματισμός αυτός θα ωφελήσει τους κομμουνιστές και τους λαϊκούς αγωνιστές στη δύσκολη και σκληρή πραγματικότητα που παγκόσμια βιώνουν οι καταπιεσμένοι λαοί και ο κόσμος της δουλειάς. Με αυτή την οπτική εκδίδουμε αυτό το υλικό ώστε να μπορέσει να γίνει κτήμα σε αγωνιστές πέρα από αυτούς που ασχολήθηκαν, συμμετείχαν και προβληματίστηκαν με αφορμή το διήμερο αυτό αφιέρωμα.

* Η έκδοση αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως ένας μικρός φόρος τιμής στο σύντροφο Χρήστο Μπίστη που άφησε την τελευταία του πνοή τον περασμένο Σεπτέμβρη, και ο οποίος συνέβαλε στο διήμερο με ένα σημαντικό κείμενο.

Γενάρης 2017.

• Το κείμενο αποτελεί το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου απ' όπου και το αντιγράψαμε. 

• Το βιβλίο είναι κοινή έκδοση του εκδοτικού "Εκτός των Τειχών" (http://ektostonteixon.gr/) και των "Μορφωτικών Εκδόσεων"    (http://morfotikesekdoseis.gr/) και υπάρχει ήδη στο βιβλιοπωλείο του "Εκτός των Τειχών".

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το μακρύ λουρί του σκύλου. Μια «άγνωστη» γνωστή ιστορία

16

Αρκετά συχνά γίνονται συζητήσεις στο διαδίκτυο, και όχι μόνο, για το ρόλο των καλλιτεχνών, των διανοούμενων και γενικώς όλων όσων μέσω της δουλειάς τους γίνονται γνωστοί - αποκτούν μια κάποια αναγνωρισιμότητα. Το εντυπωσιακό, για μένα τουλάχιστον, είναι ότι πολλοί νοιώθουν οργισμένοι ή απορημένοι γιατί ο τάδε ή ο δείνα ηθοποιός, επιστήμονας, τραγουδιστής, συγγραφέας κ.λπ., παίρνει θέσεις έως και ακραία συστημικές λες και θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ο οποιοσδήποτε ...μορφωμένος να είναι με το μέρος της εργατικής τάξης, του λαού, του αγώνα και της επανάστασης. Θα έλεγα, ότι χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το ρόλο τους, ότι αυτός τελικά έχει υπερτιμηθεί ειδικά από τότε που η Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα, αν μπορούμε να το χαρακτηρίζουμε ως τέτοιο, έπαψε να θεωρεί, στη πράξη τουλάχιστον, την εργατική τάξη ως το πραγματικό υποκείμενο της επανάστασης, έβαλε στη θέση της ταξικής ανάλυσης τον επιστημονισμό, υιοθέτησε απόψεις περί ανυπαρξίας της εργατικής τάξης (μια όψη αυτών των απόψεων είναι το βάφτισμα ως εργατών και προλετάριων ανθρώπων και στρωμάτων που καμιά κοινωνική σχέση δεν έχουν με την εργατική τάξη πέραν του τρόπου πληρωμής τους), χαρακτηριστική έκφραση αυτής της υπερτίμησης είναι η μεγάλη σημασία που δίνεται στο μάζεμα υπογραφών και δηλώσεων διάφορων αστέρων υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος της αριστεράς, χωρίς καν να εξετάζεται η συμμετοχή τους στο κίνημα, χωρίς καν να εξετάζεται η σχέση τους με το σύστημα. Ακόμη και οι παλλινωδίες τους πότε με το ένα κόμμα πότε με το άλλο ακόμη και άλλες φορές η ενεργή στήριξή τους στα κόμματα εξουσίας, μέχρι και με συμμετοχή τους σε κυβερνητικά πόστα, μπροστά στη δήλωση στήριξης ξεχνιούνται. Είναι πράγματι επίσης εντυπωσιακό το πως ορισμένα πρόσωπα πότε εκθειάζονται για τη στάση τους και πότε στέλνονται στα τάρταρα γιατί κάποια στιγμή μπορεί να διαφοροποιηθούν. Από τους ίδιους χώρους και ανθρώπους! Άσχετα τελικά αν η στάση τους είναι συνεπείς και δεν είναι καθόλου άσχετη με τη κοινωνική τους θέση, με την ύπαρξη ή μη κινήματος, ακόμη και με τις παλλινωδίες, τον καιροσκοπισμό και τις ασυνέπειες των ίδιων των κομμάτων της Αριστεράς. Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, αναφερόμενος και σε πρόσωπα που μονοπωλούν τη δημοσιότητα δεκαετίες ή τα τελευταία χρόνια, αλλά επειδή μάλλον ξεπέρασα τα όρια ενός εισαγωγικού σημειώματος προχωρώ στην αναδημοσίευση ενός παλαιότερου άρθρου του Βασίλη Σαμαρά το οποίο όμως εξακολουθεί να διατηρεί την επικαιρότητά του, ίσως πολύ περισσότερο σήμερα! Δημοσιεύτηκε στο blog "Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει" απ' όπου και το αντιγράφουμε.

του Βασίλη Σαμαρά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» την Άνοιξη του 1996

Στην "Ελευθεροτυπία" της 27-10-95 δημοσιεύτηκε ένα καταπληκτικό κείμενο. Ενα κείμενο που θα ‘πρεπε να δημιουργήσει σάλο, να προκαλέσει αντιδράσεις, να κινήσει έρευνες και μελέτες. Πολύ περισσότερο που αφορούσε ένα χώρο (διανόηση, κουλτούρα, τέχνη) που φέρεται σαν κατ’ εξοχήν ευαίσθητος σε θέματα που αφορούν ιδιαίτερα την πλευρά της ανεξαρτησίας του. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Το γιατί, ο αναγνώστης θα το αντιληφθεί στην συνέχεια αυτού του κειμένου.
Γράφεται λοιπόν στην "Ελευθεροτυπία": "Πρώην στελέχη της CΙΑ επιβεβαίωσαν πως η CΙΑ χρησιμοποίησε την τέχνη ως όπλο στον ψυχρό πόλεμο... Ενίσχυε και προωθούσε την αμερικάνικη αφηρημένη εξπρεσιονιστική ζωγραφική και, μάλιστα, σε μια εποχή όπως η δεκαετία του '50 και του '60, κατά την διάρκεια της οποίας οι περισσότεροι Αμερικάνοι αντιπαθούσαν τη σύγχρονη τέχνη. Χαρακτηριστική είναι η παρατήρηση του προέδρου Χάρυ Τρούμαν: «Αν αυτό είναι Τέχνη, τότε εγώ είμαι οτεντότος»"...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ