ΚΚΕ(μ-λ) | Νέα εκατόμβη προσφύγων-μεταναστών στο βωμό του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος!

0

Δεκάδες πρόσφυγες (και ανάμεσά τους πολλά παιδιά) νεκροί στα ανοιχτά της Λιβύης την Πέμπτη 25 του Ιούλη, μετά την ανατροπή των τριών δεμένων μεταξύ τους ξύλινων σαπιοκάραβων στα οποία μεταφέρονταν με προορισμό την Ευρώπη. Οι λιβυκές αρχές και ο ΟΗΕ κάνουν λόγο για 110 και 150 αγνοούμενους αντίστοιχα, ενώ οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, επικαλούμενοι μαρτυρίες ναυαγών που διασώθηκαν ανεβάζουν τον αριθμό των αγνοούμενων-νεκρών, που προέρχονταν από την Ερυθραία, το Σουδάν και την Παλαιστίνη, στους 250!

Το νέο αυτό έγκλημα ανεβάζει τον αριθμό των προσφύγων-μεταναστών που πνίγηκαν μέχρι τώρα στη Μεσόγειο στους 700! Το νέο αυτό έγκλημα αυξάνει τον αριθμό των δολοφονημένων κολασμένων της γης στα νερά της Μεσογείου, ιδιαίτερα μετά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, πολεμικές ή « ειρηνικές», σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής!

Όσο και αν τα ελεγχόμενα από τους ιμπεριαλιστές ή τις αστικές τάξεις-κλίκες των εξαρτημένων χωρών ΜΜΕ χύνουν κροκοδείλια δάκρυα «για το χειρότερο φετινό ναυάγιο και για τη χειρότερη τραγωδία στη Μεσόγειο φέτος» , δεν μπορούν να αποκρύψουν ότι υπεύθυνο και για αυτό το έγκλημα είναι το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Είναι το σύστημα που, στο έδαφος της αγιάτρευτης κρίσης του και στο πλαίσιο του οξυμένου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, διαλύει χώρες και κομματιάζει λαούς στέλνοντας στο δρόμο της προσφυγιάς εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι αυτό το σύστημα που, όταν δεν κομματιάζει με πολέμους, διαλύει με «ειρηνικά» οικονομικά μέσα χώρες και ολόκληρες περιοχές, προκαλώντας ατέλειωτα καραβάνια μεταναστών

Πρόσφυγες και μετανάστες οδηγούνται κατά εκατομμύρια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σε διάφορες χώρες, με απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και υπερεκμετάλλευσης πριν φτάσουν στην Ευρώπη. Ένα άλλο τμήμα τους σέρνεται στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα των καπιταλιστικών μητροπόλεων της ΕΕ ως φτηνό εργατικό δυναμικό, χωρίς καθόλου δικαιώματα, προκειμένου να αυξήσει τα υπερκέρδη του το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Τέλος, μεγάλο μέρος των προσφύγων-μεταναστών, ως «παράπλευρη απώλεια», πνίγεται στα νερά της Μεσογείου, αφού πρώτα έχει χρυσοπληρώσει τους σύγχρονους δουλεμπόρους και το εκτεταμένο δίκτυό τους που δρα συμπληρωματικά στη βασική λειτουργία, πολεμική και «ειρηνική», του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Σε όλους αυτούς τους κολασμένους της γης δεν αρκούν ο θρήνος και τα δάκρυα. Είναι αναγκαίο, μαζί με αυτούς, οι εργάτες και οι εργαζόμενοι στη χώρα μας -και όχι μόνο- να αναπτύξουν τον αγώνα και την πάλη τους ενάντια στον κοινό εχθρό που δεν είναι άλλος από το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Για την υπεράσπιση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων και ιδιαίτερα για το δικαίωμα στη ζωή!!!

Τρίτη 30 Ιουλίου 2019

Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

0

Η κτηνώδης δολοφονία της Σούζαν Ίτον συγκλονίζει. Αυτή τη φορά τα φασιστοειδή δεν μας βομβάρδισαν με το γνωστό «τα γύρευε κι αυτή»! Το προφίλ του θύματος δε «δικαιολογούσε» τον βιασμό και τη δολοφονία της. Να θυμηθούμε τα εμετικά σχόλια για την Τοπαλούδη στη Ρόδο και για κάθε δολοφονημένη γυναίκα.

Η βία κατά των γυναικών και οι δολοφονίες δικαιολογούνται με επιχειρήματα που θυμίζουν μεσαίωνα. Χωρίς αναστολές, κάθε είδους φασισμός και σκοταδισμός βγαίνει για να προπαγανδίσει απόψεις που φάνταζαν ξεπερασμένες. Όπως διαπιστώνουμε καθημερινά, πάνω στα αποκαΐδια των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων ρίχνει τον σπόρο του ο φασισμός.

Οι γυναικοκτονίες έχουν αυξηθεί. Το 2013, η κύρια αιτία θανάτου των γυναικών ηλικίας από 16 έως 44 ετών ήταν, διεθνώς, η δολοφονία από κάποιο οικείο πρόσωπο. Την ίδια χρονιά, στην Ελλάδα οι 42 από τις 51 δολοφονίες με θύματα γυναίκες έγιναν εντός σπιτιού. Πανευρωπαϊκή μελέτη έδειξε πως το διάστημα 2001 ως 2014 οι γυναικοκτονίες σταδιακά αυξήθηκαν. Το 2017, το 58% των δολοφονημένων γυναικών παγκόσμια δολοφονήθηκαν στο σπίτι τους από οικεία πρόσωπα. Η στατιστική καταγράφει πως η οικονομική κρίση συμβαδίζει με τη σαφή αύξηση των περιπτώσεων κακοποίησης των γυναικών και των παιδιών.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕΙ

Η αύξηση των γυναικοκτονιών δείχνει ότι η θέση της γυναίκας χειροτερεύει. Μια σειρά κατακτήσεις που την αφορούν ή αμφισβητούνται ή αναιρούνται. Οι αμβλώσεις απαγορεύτηκαν σε πολιτείες των ΗΠΑ. Στην Πολωνία ακυρώθηκε η απαγόρευσή τους μετά από τον ξεσηκωμό των γυναικών. Διατηρούνται οι απαγορεύσεις και το ασφυκτικό νομικό πλαίσιο στις περισσότερες χώρες. Στην Ελλάδα, η Ιερά Σύνοδος με απόφασή της στις 9/7/2019 καθιέρωσε «Ημέρα αγέννητου παιδιού» που θα γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Ο μεσαίωνας είναι εδώ.

Η επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων έχει ως πρώτο θύμα τις γυναίκες. Η γυναίκα βγαίνει πρώτη στην ανεργία, αντιμετωπίζει πρώτη την εργοδοτική αυθαιρεσία, είναι πρωταθλήτρια στην ελαστική απασχόληση, αποδεδειγμένα αμείβεται λιγότερο από τους άντρες συναδέρφους της, παραμένουν και αυξάνονται τα επαγγέλματα που χαρακτηρίζονται ως γυναικεία. Οι γυναίκες αναπληρώτριες στην εκπαίδευση αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες την περίοδο της εγκυμοσύνης και της λοχείας που κάποιες φορές αναγκάζονται να παραιτηθούν.

Η οικονομική κρίση φέρνει φτώχια και κοινωνικό αναχρονισμό. Η φτώχια είναι γένους θηλυκού. Η ανεργία επιτρέπει σε αντιδραστικές απόψεις να προπαγανδίσουν την επιστροφή της γυναίκας στο νοικοκυριό της. Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο συχνά γίνεται θύμα ενδοοικογενειακής βίας.

Το αντριλίκι, η γυναίκα εμπόρευμα και καταναλωτής εμπορευμάτων, το σχήμα άντρας «κυνηγός»-γυναίκα «θήραμα», τα σεξιστικά πρότυπα είναι πλευρές της κυρίαρχης ιδεολογίας που την αναπαράγουν η οικογένεια, το σχολείο, η εκκλησία, η τέχνη, η επιστήμη, τα ΜΜΕ. Αυτή διαμορφώνει την ιδιαίτερη κουλτούρα ενός τόπου ή μιας κοινωνικής ομάδας. «Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες».

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ

Μετά από κάθε γυναικοκτονία γράφονται πολλά αλλά όχι τόσο διαφορετικά. Από τα πιο διαδεδομένα επεξηγηματικά σχήματα είναι ο «Τροχός της δύναμης και του ελέγχου» και η «κουλτούρα βιασμού». Το πρώτο περιγράφει τη σταδιακή κλιμάκωση της βίας ενός άντρα προς τη σύντροφό του, από τη λεκτική ως το έγκλημα. Το δεύτερο σχήμα στηλιτεύει την αναπαραγωγή σεξιστικών προτύπων που χτίζουν σε μια κοινωνία κουλτούρα βιασμού, δηλαδή σπρώχνουν και δικαιολογούν τη βία κατά των γυναικών.

Κυριαρχούν οι αταξικές απόψεις που δε βλέπουν διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις γυναίκες της αστικής ή της εργατικής τάξης, της πλούσιας από τη φτωχής. Λες και οι δυο βιώνουν την ίδια καθημερινότητα. Οι περισσότερες φεμινιστικές ομάδες εξηγούν τη γυναικεία καταπίεση ως καταπίεση από το αντρικό φύλο. Η λέξη πατριαρχία χρησιμοποιείται με αυτή την έννοια. Οι αιτίες της βίας κατά των γυναικών αναζητούνται στο επίπεδο του εποικοδομήματος, των ιδεών, της κουλτούρας και της διαπαιδαγώγησης.

Από παντού ξεφυτρώνουν οι συντηρητικές γκρίνιες περί κρίσης των ηθών και των αξιών, του θεσμού της οικογένειας και του σχολείου.

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΖΗΤΗΜΑ

Για τον Μαρξισμό η φύση του γυναικείου ζητήματος είναι ταξική. Η γυναικεία ανισοτιμία δεν υπήρχε πάντα. Εμφανίστηκε σε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, ως άμεσο αποτέλεσμα της διαίρεσης της κοινωνίας σε τάξεις. Η λύση του γυναικείου ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή του συστήματος που το γεννά, της ταξικής κοινωνίας, δηλαδή του καπιταλισμού.
Στον καπιταλισμό η καταπίεση της γυναίκας είναι διπλή, καταπίεση ταξική και φυλετική, στο σπίτι και την εργασία.
Η αντανάκλαση αυτών των σχέσεων στο εποικοδόμημα διαμορφώνει τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις για τη θέση και τον ρόλο της γυναίκας.

Εχθρός δεν είναι το άλλο φύλο αλλά το σύστημα που γεννά όλες τις ανισότητες. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να παραχωρήσει πλήρη ισοτιμία, γιατί έχει το συμφέρον να διατηρεί την ανισοτιμία για τη βαθύτερη εκμετάλλευση και των δύο φύλων.
Γυναικεία απελευθέρωση δεν νοείται χωρίς την οικονομική της ανεξαρτησία. Οι γυναίκες πρέπει να διεκδικούν τη συμμετοχή τους στην παραγωγή και ταυτόχρονα να διεκδικούν ίση μεταχείριση των δύο φίλων.

Οι κομμουνιστές θεωρούν πως το γυναικείο κίνημα πρέπει να συγκροτείται ως διακριτή πτέρυγα του εργατικού κινήματος. Η πάλη για κατάκτηση και διεύρυνση δικαιωμάτων στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος είναι ζωτικής σημασίας. Όπως όλες οι κατακτήσεις, η διατήρησή τους εξαρτάται από τον συσχετισμό δύναμης. Δεν υπάρχουν περιθώρια ανάπαυσης και εφησυχασμού.

ΓΕΝΙΚΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

Οι γενικεύσεις έχουν γίνει κανόνας σε πολλά ζητήματα. Καταλήγουν ή στο αντιδραστικό πεδίο της συλλογικής ευθύνης ή στην ατομική ιδιαιτερότητα. Συγκαλύπτουν τις αιτίες που δημιουργούν τα προβλήματα.

Έτσι, όλες οι γυναίκες «προκαλούν» ποικιλοτρόπως τους άντρες και… τη μοίρα τους! Αν είναι αλλοδαπές και φτωχές, την έβαψαν. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Ασκητής, οι Φιλιππινέζες, που εργάζονται ως επί το πλείστον ως οικιακοί βοηθοί, γίνονται θύματα γιατί «ως φυλή και ως γυναίκες έχουν εκ γενετής, το χαρακτηριστικό, της υποταγής και της υπηρεσίας»!

Αν οι Φιλιππίνες παράγουν γυναίκες θύματα, μήπως η Κρήτη παράγει άντρες θύτες;

Είναι εντυπωσιακή η μεγάλη αποδοχή ενός άρθρου που καταλήγει στη γενίκευση πως «στην Κρήτη η ζωή παραέγινε φτηνή» και ότι μόνο στην Κρήτη θα μπορούσε «ένας νέος άνθρωπος να σκοτώσει με τ' αυτοκίνητο μια επιστήμονα για να τη βιάσει». Οι μαγκιές κάποιων μαυροπουκαμισάδων, η υπερκατανάλωση ρακής, οι μπαλοθιές του αέρος, η ανεξέλεγκτη βόσκηση και άλλες συνήθειες μιας μειοψηφίας κατοίκων, δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση το συμπέρασμα πως ειδικά στην Κρήτη οι δολοφονίες γίνονται για ψύλλου πήδημα και ότι οι Κρητικοί αντιμετωπίζουν τις γυναίκες σαν ζώα.
Οι γενικεύσεις τόσο για τα θύματα όσο και τους δράστες είναι επικίνδυνο λάθος.

Η αντίδραση και ο φασισμός καραδοκεί και μετά το έγκλημα, στην τιμωρία που το ακολουθεί. Αν το έγκλημα είναι ιδιαίτερα ειδεχθές, ποια τιμωρία αξίζει στον δράστη; Κρεμάλα, γράφουν κάποιοι. Επαναφορά της θανατικής ποινής, προτείνει ο Βελόπουλος. Οι υστερικές φωνές για «παραδειγματική» τιμωρία θρέφονται από το έγκλημα, το έχουν ανάγκη. Μετά την εσχάτη των ποινών, ακολουθεί η αυστηροποίηση των ποινών σε ό,τι το κράτος θεωρεί παράβαση.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, προβάλλει με ορμή το Γυναικείο Ζήτημα που μας καλεί να πάρουμε θέση.
Στη γυναίκα ανήκει το μισό του ουρανού. Θα το κερδίσει με τους αγώνες της πάνω στη Γη.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λίγα λόγια για το κάμπινγκ των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης (φωτογραφίες και βίντεο)

0

Την περασμένη Δευτέρα 29/7 ολοκληρώθηκε τυπικά το 20ο κάμπινγκ των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης. Πραγματοποιήθηκε στο χώρο του CAMPING AYANNIS, ένα χώρο σχετικά ιδανικό για περιπτώσεις ομαδικών κάμπινγκ δίπλα στην Κίρα της Φθοιώτιδας.

Το κάμπινγκ των νεολαίων πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά τις πολλαπλές εκλογικές διαδικασίες που ξεκίνησαν μέσα Απρίλη και έληξαν αρχές Ιούλη. Διαδικασίες που προφανώς άφησαν το στίγμα τους στις συζητήσεις, οργανωμένες και μη, που γινόντουσαν εκεί. Παράλληλα συνέπεσε με την επίθεση που ξεκίνησε με το ...καλημέρα η νέα κυβέρνηση ενάντια στα δικαιώματα της μαθητικής και σπουδάζουσας νεολαίας με κορυφαίο το ζήτημα της πλήρους κατάργησης του Ασύλου. Έτσι την Τρίτη 23 Ιούλη οι φοιτητές και οι μαθητές πήγαν στην Αθήνα για να συμμετάσχουν και να συμβάλουν σε μια μαζική και σημαντική πορεία νεολαίας που μπορεί μεν να είχε πανελλαδικά χαρακτηριστικά αλλά δημιούργησε θετικές εντυπώσεις για τα κινηματικά αντανακλαστικά απέναντι στις διαθέσεις της κυβέρνησης.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν μεταξύ ξεκούρασης, διασκέδασης αλλά και συζητήσεων κεντρικών και θεματικών μεταξύ των ομάδων που δημιουργήθηκαν από την πρώτη μέρα. Η μια από τις κεντρικές συζητήσεις, στις 24/7, είχε θέμα τις "Ιδεολογικές ρίζες του ρεφορμισμού και τις πρακτικές του στο κίνημα". Ήταν μια πλούσια συζήτηση που στάθηκε ιδιαίτερα στο ρόλο του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, αλλά και άλλων οργανώσεων, μέσα από εισηγήσεις και παρεμβάσεις που έπιαναν αρκετά διεξοδικά, πέρα από τα ιστορικά στοιχεία, ζητήματα ιδεολογίας και πολιτικής, φυσικά και τη στάση τους στο κίνημα.

Η δεύτερη συζήτηση, στις 27/7, είχε θέμα "Το αντιδραστικό πολιτικό σκηνικό και οι προκλήσεις της νεολαίας". Μια συζήτηση που προκάλεσε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον όσων συμμετείχαν στο κάμπινγκ και πέρα από τις διαπιστώσεις για την πολιτική συγκυρία απέκτησε και ένα χαρακτήρα προετοιμασίας για τις επόμενες κινηματικές διαδικασίες.

Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε η επίσκεψη στο Δίστομο στις 25/6. Μια επίσκεψη που προκάλεσε συγκίνηση σε όσους συμμετείχαν όταν άκουγαν την εξιστόρηση των γεγονότων. Προκάλεσε και αισθήματα οργής κατά του φασισμού και του καπιταλιστικού - ιμπεριαλιστικού συστήματος που τον γεννά αλλά και την υπόσχεση ότι θα κάνουμε τα πάντα ώστε η πάλη κατά του φασισμού να γίνει υπόθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος και όχι κάποιων αυτόκλητων ζορό που στοχεύουν αποκλειστικά την Χρυσή Αυγή!

Το φετινό κάμπινγκ έκλεισε την Κυριακή 28/7 με παραδοσιακό - νησιώτικο γλέντι και τραγούδι από τους Κώστα Μπούτση (λαούτο - φωνή), Γιώργο Μπαλάσκα (βιολί) και την Νατάσα Γκαραλιάκου (φωνή).

Ως προς το οργανωτικό κομμάτι μπορούμε με άνεση να πούμε ότι οι νεολαίοι απέδειξαν για άλλη μια φορά τι σημαίνει Αυτοοργάνωση, Συλλογικότητα και Αλληλεγγύη!

Αυτά ως μια σύντομη ανταπόκριση από εμάς. Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στους νεολαίους των Αγωνιστικών Κινήσεων, της Μαθητικής Αντίστασης αλλά και εργαζόμενους νεολαίους που πλαισίωσαν το κάμπινγκ τις τελευταίες του μέρες.

Εμείς πάντως, αν και ...λίγο μεγαλύτεροι, περάσαμε καλά! Απ' όλες τις απόψεις!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Να καταγγελθεί πλατιά η απόφαση-πρόκληση για Κορκονέα-Σαραλιώτη

0

Η απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου Λαμίας να καταδικάσει σε μόλις 13 χρόνια φυλάκιση τον Κορκονέα, τον δολοφόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αποτελεί μια ωμή πρόκληση για τα δημοκρατικά αισθήματα λαού και εργαζομένων. Με τη φτηνή δικαιολογία του «πρότερου έντιμου βίου» ο εν ψυχρώ δολοφόνος που το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη 2008 σήκωσε όπλο και πυροβόλησε ενάντια σε ανυπεράσπιστα παιδιά, σε λίγο καιρό θα κυκλοφορεί ελεύθερος, παρέα με τον συνεργό του Σαραλιώτη, ο οποίος κρίθηκε «αθώος λόγω αμφιβολιών»(!!!) κάνοντας την πρόκληση ακόμη μεγαλύτερη.

Για έντεκα χρόνια το αστικό πολιτικό σύστημα και η ψευτοδικαιοσύνη του αναζητούσαν τον κατάλληλο τρόπο και την κατάλληλη στιγμή, ώστε να κλείσουν το κεφάλαιο «δολοφονία Γρηγορόπουλου» με τρόπο που να αποτελεί πολιτική ρεβάνς για το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας που ξέσπασε τον Δεκέμβρη του 2008 ενάντια συνολικά στην πολιτική του συστήματος της καταστολής και της απαξίωσης της ζωής της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Κίνημα που κλόνισε το αστικό πολιτικό σύστημα και έβγαλε στην επιφάνεια με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη συσσωρευμένη κοινωνική οργή.

Οι διαρκείς διακοπές και αναβολές της δίκης ήταν στοιχεία αυτής της μεθόδευσης και είχαν ήδη καταγγελθεί πλατιά. Η χθεσινή απόφαση αποτέλεσε την επιβεβαίωση αυτών των καταγγελιών.

Το αστικό δικαστικό σύστημα που εξαντλεί την αυστηρότητά του απέναντι σε άνεργες καθαρίστριες για τις ημερομηνίες σε απολυτηρια ή σε γιαγιάδες που πωλούν σε λαϊκές για να επιβιώσουν, που καταδικάζει με πάσα ευκολία τους λαϊκούς αγωνιστές, που κρίνει παράνομες τις απεργίες και κάθε αγώνα που απειλεί την αστική «τάξη» της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της φασιστικοποίησης, το σύστημα που ρίχνει δυσβάσταχτες ποινές σε όσους τολμούν να αντιστέκονται, είναι αυτό που ρίχνει στα μαλακά τους δικούς του ανθρώπους, ελευθερώνει τον Μελίστα και τον Καλαμπόκα και φροντίζει να επιβεβαιώνει ότι η αστική «δικαιοσύνη» όχι μόνο δεν ειναι ανεξάρτητη, αλλά είναι βαθιά ταξική.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό και τους εργαζομενους να καταδικάσουν αυτήν την προκλητική απόφαση. Καλεί τις αριστερές πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες να πάρουν κάθε δυνατή πρωτοβουλία ώστε να ακουστεί πλατιά και αποφασιστικά η λαϊκή καταγγελία της. Με τέτοιο τρόπο ώστε αυτή η απόφαση να μην αποτελέσει το προανάκρουσμα για την έκβαση μιας ακόμη δίκης που «χρονίζει», της δίκης των φασιστών της Χρυσής Αυγής.

Ο Κορκονέας και ο Σαραλιώτης θα είναι για πάντα ένοχοι στις συνειδήσεις λαού και νεολαίας.

Η μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου θα είναι για πάντα ζωντανή.

Τρίτη 30 Ιουλίου 2019

Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χρήστος Αθανασίου: από το κατατρεγμένο περιθώριο στην επαναστατική πρωτοπορία

0

Φαντάζει όντως περίεργο να νοιώθει κάποιος την ανάγκη έκφρασης σχολίων και εξωτερίκευσης συναισθημάτων με αφορμή τον πρόωρο χαμό ενός ατόμου, με το οποίο η μόνη επαφή που είχε ποτέ στη ζωή του ήταν το άκουσμα μονάχα μιας δεκάλεπτης ομιλίας του! Αλλά θεωρώ πως δίχως κόκκο υπερβολής πράγματι αυτά τα καταχειροκροτημένα από το ολόρθο και καθηλωμένο ακροατήριο δέκα λεπτά της ίσως πιο ταξικής τοποθέτησης στην ένατη συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (μ-λ) από τον σύντροφο Χρήστο, αρκούσαν για να μαγνητίσουν την προσοχή, κατακτήσουν τη σκέψη και κερδίσουν τη ψυχή του οποιουδήποτε.

Όχι όμως από έναν οποιονδήποτε. Καθότι το συγκεκριμένο πρόσωπο χαρακτήριζε η συγκομιδή τριών ανεκτίμητων στοιχείων μαστορικά λαξευμένων, συνθέτοντας έτσι ένα πολύτιμο συμπαγές κράμα αγωνιστή και δυσεύρετο στις μέρες μας φύραμα άνθρωπου τόσο ατόφια αφοσιωμένου στα βαθιά πιστεύω, προσδοκίες και επιδιώξεις της ασυμβίβαστης, αντισυνδιαχειριστικής αριστεράς.

Αρχικά η περήφανη για αυτόν καταγωγή του από την μάλλον πιο καταδιωγμένη στη χώρα μας μειονότητα. Ομολογουμένως, η σε τόσο αντίξοες εποχές (όπως οι σημερινές) στράτευση κομουνιστών στις γραμμές μιας μικρής και πορευόμενης ενάντια στο ρεύμα της ρεφορμιστικής συνδιαλλαγής - ανακωχής με το σύστημα οργάνωσης συνιστά ένα μικρό «άθλο». Ας αναλογιστούμε λοιπόν πόσο ασύγκριτα δυσκολότερο καταντά αυτό το βήμα για ένα μέλος των Ρομά ηλικίας μόλις 15 χρόνων! Αποτέλεσε ως εκ τούτου αφ` εαυτής της αυτή η απόφαση μια ηρωική υπέρβαση. «Τσιγγάνος» ενταγμένος στην εμπροσθοφυλακή του μαρξιστικολενινιστικού ρεύματος. Λες και έβλεπες ψάρι να κελαηδά λεβέντικα.

Το μεγάλο άλμα δηλαδή από το μίζερο μαράζωμα και βάλτωμα στα καταναγκαστικά παραπήγματα ενός ιδιότυπου «ανάλαφρου» απαρτχάιντ, στην αναζήτηση διεξόδων γενικά για τη σπουδαία λαϊκή υπόθεση και βέβαια για τη βελτίωση της μοίρας της φυλής του. Διορατική και τολμηρή πράξη η οποία συνεπάγετο την αξιέπαινη υπερπήδηση τραχειών μορφωτικών αναχωμάτων και της κοινωνικής απομόνωσης.

Κατόπιν ακολουθεί η αυθεντική εργατική φυσιογνωμία του. Ηλιοψημένος από αμούστακα παλικάρι στα γιαπιά της εκμετάλλευσης και ατσαλωμένος στο καμίνι της βιοπάλης. Διαποτισμένος βαθιά από τη ταξική συνείδηση. Φωταγωγημένος με τα αγνά κομουνιστικά ιδεώδη.

Για να φτάσει τελικά στη σχετική ολοκλήρωση με το μαχητικό στίγμα του. Ζυμωμένος στην πλούσια συνδικαλιστική, κινηματική και κομματική δραστηριότητα. Πρωτοστατώντας επίσης σε αναγνωρίσιμες πρωτοβουλίες πολύπλευρης ανάτασης των ομόφυλων του και δεσίματος τους με το όποιο κινηματικό γίγνεσθαι της υπόλοιπης εργατολαϊκής μάζας.

Όχι. Παρόλο που το μελάνι μπορεί να ρέει άφθονο, φτάνουν περισσότερα λόγια. Άλλωστε αμήχανα δείχνουν την ανημπόρια τους για την άρτια περιγραφή του Χρήστου. Δεν αρμόζουν επίσης στην απέριττη, απλοϊκή ιδιοσυγκρασία και ξεχειλισμένη από δράση ιστορία του. Τα όποια δαφνοστεφανώματα του κινδυνεύουν να σκοτεινιάσουν τη μνήμη του. Σε τέτοιους αγωνιστές δεν ταιριάζουν επικήδειοι θρήνοι και εξυμνήσεις αγιοποίησης. Η θητεία του στη ταξική πάλη, η τίμια συμβολή στην υπηρέτηση των οράματων χειραφέτησης της ράτσας του αγκαλιασμένης με τον υπόλοιπο λαό προστάζει σε τέτοιες στιγμές κάτι διαφορετικό.

Μιας και υπάρχει καταλληλότερος τρόπος να αναγνωρίσεις την προσφορά του. Να τιμήσεις με τον απαραίτητο σεβασμό την παρουσία μιας ηλιαχτίδας, που σε πείσμα των καιρών έτσι δήθεν «φευγαλέα και ονειροπόλα» φέγγισε την καταχνιά της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής επέλασης. Είναι συνάμα η κατάθεση δέσμευσης για προχώρημα της δράσης του με εντατικότερη μάλιστα προσπάθεια, ώστε να καλυφθεί το μεγάλο κενό που άφησε πίσω του. Η υπόσχεση ακατάπαυστου και αλύγιστου αγώνα ίσαμε τη δικαίωση του στόχου, όπου Έλληνες και Ρομά θα ζουν πια αφέντες στον χωρίς πολεμικούς κινδύνους τόπο τους και πλήρεις νομείς του δημιουργικού μόχθου τους.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ λοιπόν ο Χρήστος. Όχι γιατί ο χάρος μπορεί ποτέ να κάνει χάρες ακόμη και σε λιονταρίσιες καρδιές και φωτεινά μυαλά. Αλλά επειδή ο σύντροφος έσμιξε και έγινε ένα με ιδανικά, που όσο και αν πασχίζει με άχτι η βαρβαρότητα του κεφαλαίου και του συστήματος της ανισότητας, αδικίας και καταπίεσης να απονεκρώσει σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ματαιοπονεί. Ρίχνοντας τουναντίον άθελα και μοιραία λίπασμα αναζωογόνησης τους.

Στο μελλούμενο σοσιαλιστικό σπίτι Ρομά και Ρωμιών, στο σπίτι όπου θα ακτινοβολεί η μακαριότητα, ειρήνη, προκοπή και ανεξαρτησία, στη δύσκολη, μακρόχρονη και πολυκύμαντη επιχείρηση θεμελίωσης του έβαλλες σύντροφε Χρήστο το αξιοσημείωτο, στέρεο λιθαράκι σου. Δίπλα σε αναρίθμητα μικρότερα και μεγαλύτερα. Πάνω σε προγενέστερα και κάτω από τα επόμενα.

Σαν αξιότερα μνημόσυνα σου έχουμε σύντροφε κυρίως τους κατοπινούς αγώνες μας.

Γερό κουράγιο στην οικογένεια σου.

Κ.Μ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παρασκευή 2/8 η δίκη των έξι προσαχθέντων αγωνιστών από την Τουρκία

0

Καλούμε όλους τους ευαισθητοποιημένους ανθρώπους και φορείς να παρευρεθούν στην δίκη, στις 2 Αυγούστου, στα δικαστήρια της Ευελπίδων Κτίριο 2, στην Αθήνα.

ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΤΙΣ 2 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2019 ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ!

Θελήσαμε να πραγματοποιήσουμε συγκέντρωση την 19η Ιούλιο 2019, ημέρα Παρασκευή, μπροστά από την πρεσβεία της Γερμανίας, με θέμα τον αγωνιστή από την Τουρκία Erdal Gökoğlu, ο οποίος ήταν προφυλακισμένος και καταδικάστηκε αδίκως σε 5 έτη φυλάκισης στην Γερμανία. Μια εβδομάδα πριν, στο ίδιο σημείο, είχαμε πραγματοποιήσει συγκέντρωση, σε απόσταση περίπου 30 μέτρων από την Πρεσβεία της Γερμανίας.

Πάλι στο ίδιο σημείο, τη στιγμή που φτάσαμε κοντά στην πρεσβεία της Γερμανίας, η αστυνομία μας έφραξε τον δρόμο και μας επιτέθηκε. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίθεσης πολλοί σύντροφοί μας υπέστησαν βασανισμούς και τραυματίστηκαν. Οι αστυνομικοί είχαν έρθει προετοιμασμένοι με αντιασφυξιογόνες μάσκες και χημικά. Έριξαν χημικά πάνω μας, μας χτύπησαν με γκλοπς, μας έσυραν στο έδαφος. Η επίθεση φάνηκε πως ήταν προσχεδιασμένη και στόχευε στην ουσία στο νόμιμο και δημοκρατικό δικαίωμα, του να συγκεντρώνεσαι και να διαδηλώνεις. Γι’ αυτό προσήγαγαν 6 συντρόφους μας, οι οποίοι παραπέμφθηκαν από την Εισαγγελία στο Τριμελές Δικαστήριο και κατηγορούνται για επίθεση κατά της αστυνομίας, τραυματισμούς, εξύβριση, παράβαση του νόμου περί όπλων και διατάραξη της κοινωνικής ειρήνης. Η αστυνομία προσπαθεί να προβάλλει ως όπλα τα πανό, τις σημαίες, τα πλακάτ και τη ντουντούκα που κρατούσαμε.

Πιστεύουμε ότι αυτός ο τρόπος με τον οποίο η αστυνομία κατηγορεί, είναι γνωστός στα δημοκρατικά άτομα και φορείς. Διότι κάθε φορά που το κράτος επιτίθεται σε οποιοδήποτε δημοκρατικό δικαίωμά μας, χρησιμοποιεί αυτού του είδους τις κατηγορίες ως άλλοθι των επιθέσεών του.

Η αστυνομία πρώτα εμποδίζει την άσκηση των δημοκρατικών και νόμιμων δικαιωμάτων μας με επιθέσεις που εξαπολύει, μετά με την κατηγορία της επίθεσης κατά της αστυνομίας και της αντίστασης κατά των αρχών μας παραπέμπει στα δικαστήρια.

Η δίκη των 6 προσαχθέντων θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019, στις 9 π.μ.

Θέλουν να μας δικάσουν επειδή πραγματοποιήσαμε μια συγκέντρωση. Θέλουν να μας δικάσουν επειδή χρησιμοποιήσαμε τα δημοκρατικά δικαιώματά μας. Να μην το επιτρέψουμε αυτό.

http://oagonas.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙ Η...ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ.

0

Είναι είδηση, κι ας είναι Αύγουστος! Η νέα ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, όπως δείχνουν τα νέα που κυκλοφορούν, έχει ξεκινήσει ένα Μαραθώνιο επαφών και...εκτίμησης της κατάστασης. Μαζεύει στοιχεία για την κατάσταση και τις ελλείψεις των Νοσοκομείων, ερευνά την κακοδιοίκηση, εξετάζει τη χορήγηση φαρμάκων, αλλάζει το ΚΕΣΥ, επισκέψεις κορυφής σε ΙΣΑ και αλλού κλπ.

Για να μην αδικήσουμε όμως κανέναν, η γενική εικόνα είναι πως σε κάθε κυβερνητική αλλαγή, ξεκινούν νέοι σχεδιασμοί και ...εκτιμούν την κατάσταση που παρέλαβαν από τους προηγούμενους! (Λες και ήρθαν στη χώρα χτες, λες και δεν ήταν οι ίδιοι ή οι άνθρωποί τους που κυκλοφορούσαν, με θεσμικό ή μη ρόλο στους ίδιους υπουργικούς διαδρόμους, λες και δεν έχουν ολόκληρο σύστημα να τους εξυπηρετεί, απ' όποια θέση εξουσίας και αν είναι.)

Όλοι πάντως ξέρουμε πως σε κάθε αλλαγή φρουράς, χρειάζεται χρόνος. Όσο για τις πολιτικές επιλογές, αυτές ήδη υπάρχουν. Εφαρμόζονται, τροποποιούνται ή ακυρώνονται μόνο κάτω από την πίεση της πραγματικότητας.

Η πρώτη πραγματικότητα είναι πως ο χρόνος μεταξύ των αλλαγών...καρέκλας, τους χρειάζονται για να (ξανά) στήσουν τον αποκλειστικά δικό τους μηχανισμό, να οργανώσουν την εφαρμογή της πολιτικής που κάθε φορά επιχειρεί να στριμώξει ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους και το λαό, ειδικά σε περιόδους υποχώρησης του κινήματος.

Αν μάλιστα συνειδητοποιήσουμε πως (στην περίπτωσή μας), όλες οι πολιτικές στην περίθαλψη, το τελευταίο μεγάλο (και σκοτεινό) διάστημα στοχεύουν σε μειούμενη μέχρι μηδενισμού συμμετοχή του κράτους, αύξηση ατομικής δαπάνης του ασφαλισμένου, μοίρασμα της πίτας στους εμπόρους της υγείας και πέταγμα στο δρόμο της αρρώστιας και της αδιαφορίας όσων είναι στις παρυφές της κοινωνίας (άνεργοι, συνταξιούχοι, πρόσφυγες κλπ), η πραγματικότητα, για την οποία συζητάμε, ουσιαστικά δεν έχει περιθώρια διαμόρφωσης άλλα από εκείνα που καθορίζουν η αντίσταση και η διεκδίκηση του κινήματος των εργαζομένων. Τα δε αποτελέσματα, είναι ανάλογα της έντασης και του δυναμισμού του.

Η άλλη, εξίσου κρίσιμη πραγματικότητα, είναι πως ακόμα και όταν φιγουράρουν για κυρίαρχοι, ακόμα και όταν οι εργαζόμενοι, με την κύρια ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών (που περιορίζουν πχ τις διεκδικήσεις σε αποπροσανατολιστικές προσφυγές στα δικαστήρια), είναι αποσυγκροτημένοι, απογοητευμένοι και στριμωγμένοι στη γωνία, αποτελούν πάντα τον κρίσιμο αντίπαλο που μπορεί να διεκδικήσει, να συγκρουστεί και να ανατρέψει πολιτικές. Αυτό φοβούνται περισσότεροι οι κάθε φορά κυβερνώντες, γι' αυτό και φροντίζουν πρώτα απ' όλα να συκοφαντήσουν, να διασπάσουν και να ελέγξουν ακόμα και θεσμικά το εργατικό κίνημα (πχ ο αντι- απεργιακός νόμος - σε περίοδο μάλιστα που δε γίνονται απεργίες!).

Τέλος, η τρίτη κρίσιμη πραγματικότητα, είναι πως η μόνη ρεαλιστική, αντικειμενική δυνατότητα για τους εργαζόμενους διαχρονικά, είναι να ξεπεράσουν την ήττα, την απογοήτευση, ακόμα και τις ίδιες της ηγεσίες τους και να διεκδικήσουν τη ζωή και τη δουλειά τους. Να την υπερασπίσουν από ένα σύστημα που βλέπει - για να το γενικεύσουμε - στην εξαθλίωση των πολλών, τον πλουτισμό και την καλοπέραση των λίγων.

Γιατί...λεφτά υπάρχουν (δεν είναι δικό μας αυτό), επειδή τους αφήνουμε να πλουτίζουν στην πλάτη μας. Και όσο γρηγορότερα το συνειδητοποιήσουμε τόσο το καλύτερο (Αυτό είναι δικό μας!)

Με αυτές τις σκέψεις, και εμείς, Σωματείο και Εργαζόμενοι του Α. Φλέμιγκ, δεν ξεχνάμε τίποτα από το παρελθόν, δεν κάνουμε πίσω σε τίποτα στο μέλλον. Το δρόμο τον ξέρουμε, τη γειτονιά μας και το λαό της περιοχής μας τον ξέρουμε - και μας ξέρει. Τους 4.500 ανθρώπους που έρχονται κάθε μήνα στο Νοσοκομείο, επίσης τους γνωρίζουμε και μας γνωρίζουν.

Μ' ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΦΟΔΙΑ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ. 

http://flemig-hospital.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η κυβέρνηση εφορμά, η αντιπολίτευση συναινεί. Αυτοδύναμο κίνημα χρειάζεται ο λαός!

0

Παρότι είναι κοινοβουλευτικά αυτοδύναμη η κυβέρνηση της ΝΔ, καθόλου δεν ισχύει το «αυτοδύναμη Ελλάδα», όπως έταζε το κεντρικό προεκλογικό σποτ του κυβερνητικού κόμματος. Αυτό αναδείχτηκε και από τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, όπου η κυβερνητική πλειοψηφία εμφανίστηκε συγκρατημένη και με αποστάσεις από «μεγάλα λόγια» και «μεγάλα σχέδια». Δεν θα μπορούσε και να είναι αλλιώς, αφού ακόμα και πριν αλλά και αμέσως μετά την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας, τα αμερικάνικα και ευρωπαϊκά αφεντικά της χώρας υπενθύμισαν στο κυβερνητικό επιτελείο τις δεσμεύσεις, τις εμπλοκές και την πορεία που αυτές προδιαγράφουν. Και είναι μια πορεία που έχει πολλές ασάφειες και ερωτηματικά για το που θα βγάλουν οι δεσμεύσεις, για το τι θα φέρει στη χώρα η ιμπεριαλιστική εξάρτηση σε μια περίοδο έντονων ανταγωνισμών και τυχοδιωκτισμών από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Η ασάφεια, ωστόσο, καθόλου δεν αφορά τον ταξικό και πολιτικό χαραχτήρα των κυβερνητικών μέτρων και των εξελίξεων που έπονται. Για αυτά, τόσο η κυβέρνηση και οι υπουργοί της όσο και η κατάσταση στην περιοχή και διεθνώς βεβαιώνουν ότι οι εργάτες, ο λαός και η νεολαία βρίσκονται μπροστά σε νέα κύματα επίθεσης και αντιδραστικών μέτρων, μπροστά σε εξελίξεις πολύ ανησυχητικές για τα δικαιώματα και τη ζωή τους.

Αυτό που χρειάζεται να απαντηθεί είναι το αν ο λαός και η νεολαία θα διαμορφώσουν και θα αναπτύξουν τις δικές τους απαντήσεις απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Το αν θα συγκροτήσουν εστίες αντίστασης και αγώνα, αν θα συγκροτήσουν-ζωντανέψουν τα εργαλεία της πάλης τους απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Θα λέγαμε ότι και όσον αφορά αυτό το ζήτημα δεν χρειάζονται «μεγάλα λόγια» και ότι οπωσδήποτε δεν είναι πειστικές –όταν δεν είναι πολιτικά ύποπτες- οι «βροντώδεις διακηρύξεις» που ανέξοδα εκτοξεύονται. Χρειάζεται πολιτική που να εμπιστεύεται τις δυνάμεις του λαού και να μην αναζητά πλάτες, αναφορές και βοήθειες στις δυνάμεις του συστήματος. Χρειάζεται πολιτική κοινής δράσης και συντονισμού δυνάμεων στα μέτωπα της επίθεσης. Σε αυτή τη βάση πρέπει και μπορεί να παλευτεί η επιτακτικά αναγκαία υπόθεση της λαϊκής πάλης και του κινήματος.

Η κυβέρνηση και οι «υποσχέσεις» της 

Από την άποψη των πολιτικών συσχετισμών, η κυβέρνηση της ΝΔ ξεκίνησε τη θητεία της με τους καλύτερους όρους. Εκτός από τη σαφή κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, διαθέτει τη συντριπτική πλειοψηφία και σε περιφέρειες και δήμους, που έχουν οπωσδήποτε –ως μικρές και μεγαλύτερες κυβερνήσεις του συστήματος- σημαντικό ρόλο στην προώθηση-υλοποίηση της πολιτικής της. Ακόμα περισσότερο, από πολιτική άποψη, έχει το πλεονέκτημα ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ όλα τα προηγούμενα χρόνια της έστρωσε το δρόμο «νομιμοποιώντας από τα αριστερά» τις πολιτικές της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης, τις πολιτικές της φτώχειας και της κατάργησης στοιχειωδών κοινωνικών δικαιωμάτων. Αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα αξιοποίησε για να αναδειχθεί στην κυβέρνηση. Ωστόσο, πάνω σε αυτό το πλεονέκτημα έστησε και μια αντιπολιτευτική τακτική που είχε δύο βασικά στοιχεία που λειτούργησαν ως «υποσχέσεις» και που της έδιναν μια κάποια γυαλάδα στις δοσμένες συνθήκες της δεξιάς πορείας των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα, στις δοσμένες συνθήκες της ανυπαρξίας αγώνων και κινήματος.

Η πρώτη από αυτές ήταν ας πούμε «κοινωνικού χαρακτήρα». Αφορούσε τα προεκλογικά σλόγκαν για «άμεσες επενδύσεις-ανάπτυξη», για «πολλές καλές δουλειές», για «μείωση της φορολογίας». Στην πραγματικότητα, ήταν η υπόσχεση για μια πολιτική που έστω σε κάποιο βαθμό θα «επανόρθωνε» και θα «αποκαθιστούσε» την καταβύθιση που υπέστησαν τα μεσαία κοινωνικά στρώματα όλα τα προηγούμενα μνημονιακά χρόνια. Μια τέτοια πολιτική είναι πράγματι ζητούμενη συνολικά για την αστική τάξη της χώρας και η αναζήτηση των περιθωρίων υλοποίησής της είναι ένα πολύχρονο αίτημα προς τους δανειστές της από την εποχή των Ζαππείων του Σαμαρά και όχι μόνο. Και ενόψει αυτής της πολιτικής προεκλογικά η ΝΔ θα λέγαμε ότι πρότεινε μια «αντιδραστική συμμαχία» στα μεσαία στρώματα. Μια συμμαχία που θα στήριζε -εκλογικά αλλά και στη συνέχεια ως στρώμα-αμορτισέρ- την άγρια αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική της (της 7ήμερης εργασίας, του νόμου και της τάξης κ.λπ.) με «αντίκρισμα» τη βελτίωση των όρων για τα στρώματα αυτά.

Η δεύτερη προεκλογική «υπόσχεση» της ΝΔ ήταν αυτή που αναδυόταν από τις υποτιθέμενες «εθνικές», στην πραγματικότητα εθνικιστικές, φωνασκίες της. Οι πιο έντονες και φανερές ήταν αυτές απέναντι στη συμφωνία των Πρεσπών, αλλά δεν ήταν οι μόνες. Από στελέχη της ακούστηκαν δειλές «ενστάσεις» γενικά για την αμερικάνικη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως επίσης υπήρξαν κριτικές και για το Υπερταμείο, κριτικές που συνδέονταν και με την πρώτη υπόσχεση και την αναζήτηση περιθωρίων για μια πολιτική που θα διευρύνει την κοινωνική βάση αναφοράς της. Συνολικά, αυτή η δεύτερη «υπόσχεση» της ΝΔ αφορούσε βέβαια στην ανάγκη της να απορροφήσει εκλογικά και πολιτικά ακροδεξιές και εθνικιστικές δυνάμεις, αλλά είχε και μια συνολικότερη επιδίωξη. Να παρουσιαστεί προς το λαό ως ένα κόμμα πιο «εθνικά υπερήφανο» από τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που μπορεί και να λέει «όχι» στους προστάτες. Ότι μπορεί δηλαδή η χώρα να είναι και… «αυτοδύναμη» εντός του πλαισίου που της ορίζουν οι προστάτες της.

Διάψευση και επίθεση

Δεν χρειάστηκαν ούτε μέρες από την ανάληψη της κυβέρνησης από τη ΝΔ για να βρεθεί αντιμέτωπη με τη διάψευση των υποσχέσεων και των όποιων προσδοκιών -και εντός του κυβερνητικού επιτελείου- υπήρχαν σε σχέση με αυτές. Οι περίπου εσπευσμένες συνομιλίες και οι αναγκαίες διευκρινήσεις που απαιτήθηκαν από τους αξιωματούχους και τους εντεταλμένους της ΕΕ και των ΗΠΑ ξεκίνησαν από την προεκλογική περίοδο και συνεχίστηκαν αμέσως μετά την 8^η Ιουλίου. Τα αποτελέσματά τους ήταν προφανή ήδη από την πρώτη κυβερνητική εβδομάδα και σαφέστερα στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή. Χαρακτηριστικά και ενδεικτικά ας επισημάνουμε:

- Η επαναδιαπραγμάτευση των πλεονασμάτων, που θα αποτελούσε τη βάση της φορολογικής ελάφρυνσης των μεσαίων στρωμάτων, παραπέμπεται «για τουλάχιστον δύο χρόνια μετά», καθώς ήταν πολύ σαφείς οι πολλαπλές… διευκρινήσεις από ΕΕ μεριά για τις «δεσμεύσεις που ισχύουν και πρέπει να τηρηθούν».

- Η «επένδυση» στο Ελληνικό –που θα ξεκινούσε τις δύο πρώτες εβδομάδες, σύμφωνα με τις προεκλογικές εξαγγελίες– παραπέμπεται λόγω «δυσκολιών» στους επόμενους μήνες και βλέπουμε…

- Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Βαρβιτσιώτης, δήλωσε ότι « η συμφωνία των Πρεσπών αντιμετώπισε σε σημαντικό βαθμό τα πολιτικά προβλήματα που υπήρχαν με τη Βόρεια Μακεδονία…».

-Σε συνέντευξή του στην Καθημερινή της 22/7, ο Πάιατ ανέλαβε να ενημερώσει ότι στη συνάντησή του με τον Πομπέο, ο ΥΠΕΞ Δένδιας διαβεβαίωσε ότι θα βαθύνει ακόμα περισσότερο τις «άριστες σχέσεις με τις ΗΠΑ» που υπήρχαν επί ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου, η κυβέρνηση με την αναγνώριση του Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα είχε φροντίσει με τον πιο ωμό τρόπο να δείξει έμπρακτα αυτό το βάθεμα της υποτέλειας στις ΗΠΑ. Ακόμα, ο Βορίδης –στα πλαίσια του απαιτούμενου σεβασμού στον «άξονα» με το Ισραήλ- έσπευσε να ζητήσει «συγγνώμη» για το «αντισιωνιστικό παρελθόν του».

Με λίγα λόγια, η «γυαλάδα» έσβησε κιόλας στη βάση των όρων της εξάρτησης που όλα τα προηγούμενα χρόνια βάθυνε πολύ περισσότερο σε όλα τα πεδία και στις σημερινές διεθνείς και τοπικές συνθήκες δεν αφήνει περιθώρια τροποποιημένων επιλογών στην κυβέρνηση και συνολικά στην αστική τάξη της χώρας.

Τι μένει για την κυβέρνηση της ΝΔ; Αυτό που από την αρχή ήταν το κύριο και βασικό στο πρόγραμμα της. Να επενδύσει στην υποταγή στους Αμερικάνους και τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Να ευνοήσει την ανάπτυξη της αρπακτικότητας του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, χτυπώντας με κάθε τρόπο τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού. Να υπερασπίσει την ασφάλεια των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, τσαλαπατώντας και καταπνίγοντας τις λαϊκές ελευθερίες, τα δικαιώματα στην οργάνωση και την πάλη των μαζών.

Σε σχέση με αυτά, ήδη οι προγραμματικές δηλώσεις ανέδειξαν ένα πλήθος σοβαρών ζητημάτων.

-Στο ασφαλιστικό προετοιμάζεται νέο μεγάλο χτύπημα και στις επικουρικές και στις κύριες συντάξεις.

-Στα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, εκτός των άλλων ετοιμάζεται νέος συνδικαλιστικός νόμος με «ηλεκτρονικό μητρώο»-φακέλωμα για τα συνδικάτα και «ηλεκτρονική ψηφοφορία» για την «πραγματοποίηση»-απαγόρευση των απεργιών.

-Στη φορολογική ελάφρυνση του… κεφαλαίου, προβλέπεται μείωση του φόρου για τα μερίσματα των μετόχων από 10% στο 5% και των επιχειρήσεων από το 28% στο 24% και το 2020 στο 20%.

-Στην εκπαίδευση εξαγγέλλεται ορυμαγδός μέτρων για ακόμα πιο ταξική παιδεία, συνέχιση-κλιμάκωση των πολιτικών της αξιολόγησης για τους εκπαιδευτικούς, ενώ παράλληλα καλλιεργείται το κλίμα ότι λόγω δημογραφικού είναι περισσότεροι από όσοι χρειάζονται! Και βέβαια, η επιχείρηση κατάργησης του Ασύλου –που αφορά όλο το λαό και την πάλη του- έχει τεθεί ως «επείγουσα αναγκαιότητα».

Αυτοδύναμο κίνημα!

Συνεπώς, η κυβέρνηση καλείται να υπηρετήσει το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, χωρίς φτιασίδια στην πολιτική της που θα της επιτρέπουν να ισχυρίζεται ότι έφερε την «κανονικότητα». Αντίθετα, οι εξελίξεις προδιαγράφουν κι άλλες «αντικανονικότητες» σε όλα τα πεδία. Από αυτά των εθνικών λεγόμενων ζητημάτων, όπως το Κυπριακό όπου οι εξελίξεις στην Α. Μεσόγειο επιτείνουν την ιμπεριαλιστική (αμερικάνικη) ανάγκη να δοθούν «λύσεις» που θα μετατρέπουν το νησί σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο τους, έως τα ζητήματα της οικονομίας, όπου οι «επιτυχίες που θα αλλάζουν τη σελίδα» είναι αμφίβολες και οπωσδήποτε επώδυνες για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Αυτή την καθόλου ευθύγραμμη πορεία αντιλαμβάνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ -και συνολικά η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση- και διαμορφώνει ανάλογα τη γραμμή του και τη στάση του. Υιοθετεί, έτσι, μια στάση υπευθυνότητας απέναντι στις ανάγκες και τις δυσκολίες του συστήματος, όπως εκφράστηκε με την υπερψήφιση του –Αβερωφικής πολιτικής προέλευσης- νέου προέδρου της Βουλής. Αυτό θα είναι και το βασικό μέλημα του ΣΥΡΙΖΑ στη δύσκολη πορεία της ανασύνταξής του από τη θέση της αντιπολίτευσης. Να δηλώνει «παρών» στις ανάγκες του συστήματος και με την αντιπολίτευσή του να υπερασπίζεται το δικό του έργο και το δικό του μίγμα πολιτικής απέναντι στις δυσκολίες που θα συναντά η πολιτική της ΝΔ. Με αυτή τη γραμμή θα επιδιωχθεί η ανασυγκρότηση-μεγέθυνση του κόμματός του, όπως πολύ χαρακτηριστικά έδειξε και η πρώτη μετεκλογική απόφαση του κεντρικού του οργάνου, όπου εκτός των άλλων δεν υπάρχει ούτε μια λέξη για τα ζητήματα των σχέσεων της χώρας με ΗΠΑ και ΕΕ! Αυτή η γραμμή δεν χωρά ξεσηκωμούς και μαζικές αντιστάσεις του λαού και της νεολαίας, πολύ περισσότερο σήμερα από ότι στην περίοδο του 2012-15, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ απαίτησε την απόσυρση του κινήματος ενόψει της ανάδειξής του στην κυβέρνηση.

Με βάση όλα αυτά, από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, η ισχύς της κυβερνητικής επίθεσης θα κριθεί από τη δύναμη πάλης που θα αντιπαρατάξει ο λαός! Είναι παραπάνω από φανερή η αναγκαιότητα να συγκροτηθεί και να αναπτυχθεί η λαϊκή πάλη, οι μαζικοί αγώνες, το αυτοδύναμο κίνημα! Δηλαδή το κίνημα που δεν θα αναζητά πολιτική στήριξη σε σχέδια που αναφέρονται στις δυνάμεις του συστήματος, στην αναπαλαίωση των (αυτ)απατών που επιδείνωσαν δραματικά τον συσχετισμό σε βάρος του λαού. Αλλά το κίνημα που θα συγκροτείται και θα αναπτύσσεται στη βάση των εργατικών λαϊκών συμφερόντων και στην προοπτική της αντιπαράθεσης και της αναμέτρησης με τις πολιτικές και τις δυνάμεις του συστήματος. Τα πολιτικά δεδομένα στην εν γένει Αριστερά είναι αρνητικά ως προς αυτή την αναγκαιότητα. Οι διεργασίες που προκλήθηκαν από τα εκλογικά αποτελέσματα πιο πολύ μοιάζουν με τρικυμία στο ποτήρι ενώ αυτή φαίνεται να θέλει να διαχειριστεί τα αποτελέσματα της ήττας χωρίς καθόλου να αναμετρηθεί με τις πολιτικές και τις αντιλήψεις της ήττας, της προσαρμογής και του συμβιβασμού. Με τις πολιτικές που την αναπαραγωγή δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και τη λαϊκή υπόθεση την ιεραρχούν ανεξάρτητα -ακόμα και σε βάρος- της απάντησης στα ζητήματα της πάλης και του κινήματος.

Παρόλα αυτά, η ανάγκη της μαζικής πάλης βοά, όπως έδειξε και η κινητοποίηση για το Άσυλο στις 23/7. Το ΚΚΕ(μ-λ), έχοντας επίγνωση των συσχετισμών, αλλά και με αυξημένες τις ευθύνες του στα πλαίσια της Αριστεράς, θα επιδιώξει με κάθε δυνατό τρόπο να υπηρετηθεί αυτή η αναγκαιότητα, στη βάση των πολιτικών κατευθύνσεων της 9^ης Συνδιάσκεψής του. Θα επιδιώξει με τις δικές του δυνάμεις, αλλά, βέβαια, και στα πλαίσια της ΛΑ-ΑΑΣ να συμβάλλει σε πρωτοβουλίες συντονισμού, συγκέντρωσης δυνάμεων και κοινής δράσης απέναντι στην άγρια καπιταλιστική επίθεση και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.

Προλεταριακή Σημαία -  http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο λαμιώτικος λαός αποχαιρέτισε το σύντροφο Χρήστο Αθανασίου

0

«Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο αγωνιστή με μεγάλη κοινωνική προσφορά. Το κενό του θα γίνει σύντομα αισθητό στην τοπική κοινωνία». Με αυτά τα λόγια η τοπική κοινωνία της Λαμίας αποχαιρέτισε τον σύντροφο μας Χρήστο Αθανασίου. Σε μια σεμνή τελετή σε μια κατάμεστη αίθουσα που δεν αρκούσε να χωρέσει την κοσμοσυρροή, παραβρέθηκαν φίλοι, συγγενείς, Ρομά, συνάδελφοι, απλοί Λαμιώτες που ήξεραν και εκτιμούσαν τον Χρήστο. Η αιφνίδια απώλειά του ήτανε φυσικό να συγκινήσει έντονα. Άκουγες παντού από το πλήθος κόσμου που ήτανε συγκεντρωμένο, ότι έφυγε ένας καλός άνθρωπος με προσφορά, ένας αγωνιστής. Ιδιαίτερα οι Ρομά, για τα δικαιώματα των οποίων είχε έντονη δράση ο Χρήστος, έδειχναν ιδιαίτερο σεβασμό.

Εκ μέρους της Οργάνωσης του ΚΚΕ(μ-λ), και των συντρόφων του, ο σ. Γιάννης Χατζής εκφώνησε έναν σύντομο επικήδειο λόγο, που αναφέρθηκε στην πορεία του Χρήστο Αθανασίου, στις πολλές συνδικαλιστικές και πολιτικές του δραστηριότητες και ιδιότητες ανά τα χρόνια, αλλά και στη ζεστή προσωπικότητα του. Έδωσε τα συλλυπητήρια όλων των συντρόφων μας προς την οικογένειά του. Ύστερα η λέξη «Αθάνατος» ακούστηκε δυνατά από τα στόματα όλων των παρευρισκόμενων.

Η Οργάνωση μας αποχαιρέτισε έναν πολύτιμο σύντροφο, έναν λαϊκό αγωνιστή, η δράση του οποίου αποτέλεσε δίδαγμα για τη σύνδεση με το λαό. Η μαζική προσέλευση των λαμιωτών στην κηδεία του, ήτανε μια απόδειξη ότι αυτή η σχέση ήταν στέρεη και αμφίδρομη.

Στη μνήμη του συντρόφου, το ΚΚΕ(μ-λ) αντί στεφανιού καταθέτει 100 ευρώ στον Εξωραϊστικό Μορφωτικό Σύλλογο Αγίων Θεοδώρων «Η παλιά Λαμία», όπου ο Χρήστος Αθανασίου ήτανε Πρόεδρος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΑΤΙ: ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Η ΣΙΩΠΗ

0

Στο Μάτι έγινε ό,τι δε βάνει ο νους του ανθρώπου. Μαργώνει το αίμα μπροστά στον θάνατο από φωτιά. Ούτε σαν σκέψη δεν αντέχεται. Όλοι σωπαίνουμε μπροστά στο δράμα των ζωντανών που θρηνούν τους ανθρώπους τους. Τι να τους πεις;

Οι θάμνοι στο Κόκκινο Λιμανάκι πρασίνισαν πρώτοι και ίσα που φαίνονται από κάτω κάποια μαύρα κλαδιά. Τα καμένα δέντρα ξεκίνησαν να κόβονται και να απομακρύνονται μόλις έσβησαν τα κάρβουνα. Τα στοίβαξαν, τα έκοψαν και τα πούλησαν. Γιατί να πάνε χαμένα; Επιχειρηματικές ευκαιρίες για εύκολο και γρήγορο κέρδος κρύβει κάθε μεγάλη καταστροφή. ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

Ο αμίαντος και τα άλλα χημικά που μολύνουν το έδαφος δεν απομακρύνονται εύκολα. Χρειάζονται μελέτες, ειδικός προγραμματισμός και χρήματα. Ό,τι δε βγάζει κέρδος, αργεί πολύ ή δε γίνεται ποτέ.

Τα σημάδια της φωτιάς παραμένουν. Τα σπίτια που κάηκαν δεν μπορούν να απομακρυνθούν, είναι ακόμη μαυρισμένα. Αν περάσεις απ’ το Μάτι, καταλαβαίνεις τον δρόμο της φωτιάς.

Ο κόσμος της περιοχής δεν χρειάζεται άλλες κουβέρτες, γάλατα, όσπρια και ξηρά τροφή. Οι ψυχολόγοι έκαναν ό,τι μπορούσαν. Η συμπαράσταση και η ψυχολογική στήριξη δίνουν κάποια παρηγοριά αλλά δε χαρίζουν σπίτια.

Οι αποζημιώσεις δεν στήνουν ούτε έναν τοίχο. Τα σχέδια και τα χρονοδιαγράμματα σβήνουν και γράφονται. Οι κάτοικοι μπορούν να κάνουν τις προτάσεις τους για να γραφτούν και να σβήσουν. Το δασαρχείο, η πολεοδομία, το κτηματολόγιο, δηλαδή οι νόμοι, δημιουργούν ένα ατέλειωτο γραφειοκρατικό πλέγμα που τους στέλνει μήνυμα να παραιτηθούν γιατί δε γίνεται τίποτα!

Ο εθελοντισμός δε χτίζει σπίτια. Όταν τα έχτιζε ήταν παράνομος και τον έλεγαν αλληλεγγύη. Ήταν τότε που τα τουβλόσπιτα φτιάχνονταν μέσα στη νύχτα στις φτωχογειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά. Άλλες εποχές…

Ένα χρόνο μετά, η πορεία των κατοίκων στα καμένα ήταν σιωπηλή. Ένας χρόνος σιωπής. ΓΙΑΤΙ;

Οι νεκροί έχουν ανάγκη από τη φωνή των ζωντανών, οι ζωντανοί πρέπει να φωνάξουν δυνατά. Το «ποτέ ξανά» δεν θα το εγγυηθεί καμιά κυβέρνηση. Το ξέρουν καλά οι κάτοικοι των καμένων της Πελοποννήσου, το έχουν καταλάβει και οι κάτοικοι τοι Ματιού.

Τα σπίτια των ανθρώπων χτίζονται δύσκολα. Για να θεμελιωθούν σπίτια στα καμένα, οι κάτοικοι πρέπει να φωνάξουν. Έτσι έχουν τα πράματα.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λαμία: Σίγησε το ακορντεόν των Αγίων Θεοδώρων

2

Πολλά τα δημοσιεύματα για τον σύντροφό μας Χρήστο Αθανασίου στον ηλεκτρονικό και άλλο τύπο της Λαμίας και του νομού Φθιώτιδας. Εδώ αναδημοσιεύουμε κείμενο και βίντεο από το mag24.gr, την προεκλογική του συνέντευξη στο κανάλι enatv και η φωτογραφία είναι από το ilamia:

Σίγησε το ακορντεόν της συνοικίας των Αγίων Θεοδώρων, αλλά θα ακούγεται στα αυτιά των Ρομά για πάντα. Πέθανε σε ηλικία ο Χρήστος Αθανασίου πιθανόν από καρδιακή ανακοπή.

Λίγη ώρα αφού είχε πέσει για ύπνο τον βρήκε χωρίς τις αισθήσεις του η σύζυγός του η οποία ειδοποίησε το ΕΚΑΒ και όταν έφτασαν οι διασώστες διαπίστωσαν ότι ήταν νεκρός.

Ήταν 59 χρόνων δραστήριος και εργατικός και ταυτόχρονα αγωνιστής για τα δικαιώματα των Ρομά.

Με προσωπική του φροντίδα πήγαιναν τα παιδιά του καταυλισμού της Καμηλόβρυσης στο σχολείο και κάθε φορά που Ρομά δημιουργούσαν προβλήματα και επεισόδια ο Χρήστος Αθανασίου έπαιρνε θέση για να τους συνετίσει.

Για πολλά χρόνια επίσης συνεργάζονταν με τον Δήμο Λαμιέων στην κατασκευή της γνωστής Καμήλας την περίοδο της Αποκριάς,σήμα κατατεθέν του Λαμιώτικου Καρναβαλιού.

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1960. Εντάχθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ(μ-λ) το 1975 και από τότε έχει αναπτύξει πλούσια δράση στην ευρύτερη περιοχή της Λαμίας. Δραστήριο μέλος του Συνδικάτου Οικοδόμων Φθιώτιδας και του Εργατικού Κέντρου Λαμίας.

Ήταν επίσης μέλος του κινήματος μεριδιούχων της Πρώην Συνεταιριστικής Τράπεζας Λαμίας, Γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Στερεάς Ελλάδας ΡΟΜ «Λεωνίδας ο Σπαρτιάτης» και Πρόεδρος του Εξωραϊστικού Μορφωτικού Συλλόγου Αγίων Θεοδώρων «Η παλιά Λαμία». Ήταν παντρεμένος με τη Σταματία Φιλίππου κι είχαν δύο παιδιά.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μ-Λ ΚΚΕ | Για την αιφνίδια απώλεια του συναγωνιστή Χρήστου Αθανασίου

0

Την Παρασκευή 26 Ιούλη "έφυγε" αιφνιδίως από τη ζωή, σε ηλικία 59 ετών, ο συναγωνιστής Χρήστος Αθανασίου μέλος του ΚΚΕ(μ-λ) στη Λαμία.

Με το σ. Χρήστο συμπορευτήκαμε στους μικρούς και μεγάλους αγώνες του τόπου μας καθώς και για τη συγκρότηση της ΛΑ-ΑΑΣ Φθιώτιδας.

Ήταν δραστήριο στέλεχος του συνδικαλιστικού κινήματος μέσα από τις τάξεις του Συνδικάτου Οικοδόμων Λαμίας, στο οποίο διετέλεσε και μέλος της διοίκησής του.

Δραστηριοποιήθηκε έντονα για τα προβλήματα των Ρομά καθώς και τη διατήρηση των πολιτιστικών παραδόσεων του συνοικισμού των Αγ. Θεοδώρων Λαμίας.

Η Κ.Ο. Φθιώτιδας του Μ-Λ ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στους συντρόφους του.

Στην κηδεία που έγινε την Κυριακή 29/7 στη Λαμία, παρευρέθηκε αντιπροσωπεία του Μ-Λ ΚΚΕ.

https://aristerafthiotida.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

0

Ο πιο γρήγορος τρόπος για να χάσεις είναι να μην παλέψεις. Αν υποτιμήσεις τον αντίπαλο, θα πάθεις πανωλεθρία. Αν πεις πως δεν έχεις δυνάμεις για να πολεμήσεις, θα κλαις τη μοίρα σου. Αυτά παράγουν απαισιοδοξία.

Υπάρχει και η κωμικοτραγική πλευρά. Να χάσεις και να νομίζεις πως νίκησες.

Ένας τρόπος να προφυλαχτείς από στραπάτσα είναι να κάνεις πως δε βλέπεις. Μπορείς να πας με τους δυνατούς για σιγουριά. Αυτές οι επιλογές δείχνουν την πραγματικότητα ωραία αλλά γεννούν αισιοδοξία;

Υπάρχει και το μπέρδεμα. Να βρίσκεσαι από κάτω και να υπερασπίζεσαι αυτούς που είναι από πάνω.

Σήμερα ακούγεται πολύ συχνά πως «όλα είναι μάταια». Η οπισθοχώρηση της αριστεράς και του εργατικού κινήματος σε συνδυασμό με την κινηματική απραξία των τελευταίων χρόνων φέρνουν απογοήτευση και αφήνουν χώρο στις πιο αντιδραστικές φωνές που θεωρούν πως ήρθε ο καιρός να ξεμπερδεύουν με τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις και τους ενοχλητικούς αριστερούς. Ο κοινωνικός αναχρονισμός ξεπηδάει από παντού.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Όμως, «μόνο η πραγματικότητα μπορεί να μας βοηθήσει να αλλάξουμε την πραγματικότητα» έγραφε ο Μπρεχτ. Για να την αλλάξουμε, πρέπει να την αντικρίσουμε κατάματα και να την ερμηνεύσουμε.

Την απαισιοδοξία, την ανημποριά και την παραίτηση τις σπέρνει και τις θερίζει ο αντίπαλος για να χτυπήσει το ηθικό του λαού. Τον κάνουν να δείχνει παντοδύναμος και αυτό καταγράφεται ως ψυχολογική και ιδεολογική νίκη στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει εναντίον των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων των εργαζόμενων. Η επίθεση θα συνεχιστεί. Έχουν μείνει κατακτήσεις να χάσουμε, δεν πιάσαμε πάτο.

Η ίδια η επίθεση που διαλύει τις ζωές μας θα μας ξαναβγάλει στους δρόμους της αντίστασης και της διεκδίκησης. Όσο αυτό καθυστερεί, ο συσχετισμός δύναμης θα γίνεται ακόμη πιο δυσμενής για εμάς.

Ο αντίπαλος είναι πάνοπλος και οργανωμένος. Οι νόμοι, οι δικαστές, η εκκλησία, οι δυνάμεις καταστολής, τα ΜΜΕ, η τέχνη, η εκπαίδευση και πολλά ακόμη προστατεύουν την εξουσία του.
Ο λαός πρέπει να οργανωθεί. Να κάνει ξανά τα σωματεία όργανα της πάλης του, κόντρα στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Να φτιάξει νέα όργανα δράσης και συντονισμού. Η απεργία, η διαδήλωση, η αλληλεγγύη και η ενότητα είναι τα όπλα που έχουν οι εργαζόμενοι.

Δεν υπάρχουν δύσκολες καταστάσεις που να μην αλλάζουν, να μην ανατρέπονται. Αυτό διδάσκει η ιστορία, που εμπνέει τον λαό και κάνει τον αντίπαλο να λυσσά.

Η υποχρεωτική οργάνωση της νεολαίας στην ΕΟΝ του φασίστα Μεταξά έγινε εθελοντική ένταξη στον ΕΛΑΣ που πολέμησε τους φασίστες κατακτητές και ελευθέρωσε τη χώρα. Οι εξορίες, οι εκτελέσεις και η τρομοκρατία δεν ήταν ικανές να κάνουν τον λαό να υπογράψει δήλωση μετάνοιας. Η «χαμένη» γενιά του Γουέμπλεϊ έγινε η γενιά που έκανε το Πολυτεχνείο, που δεν μπορούν να ξεμπερδέψουν μαζί του όσο και να το πολεμούν γιατί ήταν σπουδαίο.

Οι αγώνες είναι δύσκολοι, δεν φτιάχνονται με πρότυπα μοντέλα, δεν έχουν πλατιούς δρόμους. Χρειάζονται την δημιουργικότητα αυτών που αγωνίζονται. Ζητούν να τους αφιερώσουμε χρόνο. Αν και δεν εγγυούνται τη νίκη, γίνονται για να νικούν.

Η αισιοδοξία πηγάζει από τους αγώνες για την ανατροπή της σκληρής πραγματικότητας.

Οι λαοί και οι εργαζόμενοι παίρνουν κουράγιο απ’ την ίδια τους την πάλη.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ζωή είναι γεμάτη από στιγμές καλές και κακές. Όλες είναι πολύτιμες και όλες κάτι έχουν να μας διδάξουν.

0

Οι αληθινές σχέσεις Συντροφικότητας-Συναγωνιστικότητας - Φιλίας, αυτές που για χάρη τους βάζεις το χέρι σου στη φωτιά είναι αρκετά δύσκολες και ίσως τώρα έγιναν λιγοστές.

Ο καθένας λοιπόν εισπράττει πάντα ότι του αξίζει!!!

Όχι αυτό που νομίζει, ούτε αυτό που ισχυρίζεται, ούτε αυτό που λέει ότι αξίζει με το φτωχό του το μυαλό .

Γιατί δεν είναι αν κάποιοι άλλοι τους απορρίπτουν, αλλά μέσα τους βαθιά έχουν απορρίψει αυτοί οι ίδιοι τον εαυτό τους, και οι άλλοι απλώς καθρεφτίζουν πάντα τα δικά τους κενά .

Ο ρόλος που παίζει ο καθένας μας μέσα στη ζωή (στην πραγματική ζωή ) και οι αγώνες που έχει δώσει είναι συγκεκριμένος και δεν αλλάζει και ούτε σκεπάζεται.

Ο ρόλος αυτός δεν εξαρτάται κάποιες φορές από την κοινωνική θέση του ατόμου αλλά από την απόλυτη θολούρα και σύγχυση ιδεών ή από τις συνειδητά αντικοινωνικές ιδεολογικές θέσεις του, θέσεις ενάντια της τάξης του, της τάξης που καταπιέζεται.

Πολλές δε φορές επικεντρώνεται στην αμφισβήτηση του Μαρξισμού - Λενινισμού και του Κομμουνιστικού Μαρξιστικού - Λενινιστικού κινήματος όσον αφορά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα και κατ' επέκταση τον αφοπλισμό της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων στρωμάτων από την πάλη για τη χειραφέτησή τους.

Ας τους αφήσω προς το παρόν όλους αυτούς τους ξουραφάδες, τους παρωχημένους, τους παροπλισμένους, τους κάποτε, και τους δήθεν επαναστάτες, τους αδόλεσχους (ακατάσχετη λογοδιάρροια) που παρουσιάζονται ως λόγιοι, και κομπάζουν με αλαζονεία και χυδαιότητα ως δήθεν κάτοχοι κάποιας δικής τους σοφίας (έξω από την ιστορία και τη ζωή), τους αυτοαποκαλούμενους σοφίζοντες ή και σοφιστές που κομπορρημονούν ως δήθεν κάτοχοι κάποιας απρόσιτης σοφίας και να πάω παρακάτω: Στους αγώνες για κοινωνική αλλαγή και σε αυτούς που βρίσκονται και κυρίως σε αυτούς που θα βρεθούν κάποια στιγμή στην πάλη της ζωής για τα δικαιώματα τους, που θα πάρουν θέση στη γραμμή εκκίνησης και δεν θα κρύβονται στους ίσκιους, δεν θα στηρίζουν ιδεολογικά, ολέθριους σύγχρονους πολιτικούς, δεν θα είναι συνένοχοι με τα τερτίπια τους, και δεν θα τους ανέχονται να καθορίζουν με το ψέμα και την απάτη τη ζωή τους.
Η κατάσταση της εργατικής τάξης είναι μία διαδικασία αλλαγής και εξέλιξης των παραγόντων και φαινομένων, που, σε τελευταία ανάλυση, καθορίζουν την παραγωγή και αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Το σύνολο όλων αυτών των δεικτών και παραγόντων, στην αλληλεξάρτησή τους, καθορίζει η συγκεκριμένη κατάσταση της εργατικής τάξης.

Παρακολουθώντας σήμερα τις εξελίξεις γίνεται κατανοητό ότι η διαλεκτική υλιστική προσέγγιση της σχέσης οικονομίας-πολιτικής είναι θεμελιακό στοιχείο της ταξικής πάλης. Η αναγνώριση του καθοριστικού ρόλου της οικονομίας, δηλαδή των σχέσεων παραγωγής - κατανομής στη διαμόρφωση του πολιτικού ιδεολογικού εποικοδομήματος της κοινωνίας, αποτελεί βασική αρχή του ιστορικού υλισμού.

Πρέπει επομένως να καταλάβουμε ότι ο ρόλος των τάξεων καθορίζεται από το ρόλο που παίζουν στην παραγωγή, από τον αντικειμενικό ρόλο που έχουν στην οικονομία.

"Ο προλετάριος όμως που δεν έχει παρά τα δύο του χέρια, που τρώει σήμερα αυτό που κέρδισε χτες, που εξαρτιέται από την παραμικρή τύχη που δεν έχει την παραμικρή εγγύηση ότι θα’ χει την ικανότητα ν’ αποκτήσει τα πιο απαραίτητα τρόφιμα – κάθε κρίση, το παραμικρό καπρίτσιο του αφεντικού του, μπορεί να τον μεταβάλλει σε άνεργο – ο προλετάριος αυτός είναι καταδικασμένος στην πιο απάνθρωπη κατάσταση που μπορεί να φανταστεί ένα ανθρώπινο ον".
Φρίντριχ Ένγκελς

Το προλεταριάτο, η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, θα πρέπει να αποκτήσουν ταξική συνείδηση, να χειραφετηθούν τόσο για τους ίδιους, όσο και για το σύνολο της ανθρωπότητας και από κει τότε θα ξεκινήσει μία προσπάθεια που θα βάζει τους αγώνες μέσα στα προβλήματα του Λαού και με γνώμονα τον Μαρξισμό-Λενινισμό να κάνουν το Επαναστατικό Άλμα.

Τότε σε κάθε στάδιο του αγώνα οι εργαζόμενοι θα μπορούν να δουν όχι μόνο τα άμεσα αποτελέσματα, αλλά επίσης τις γνώσεις που κατακτήθηκαν χάρη στον αγώνα τους και να προχωρήσουν με πεποίθηση στην Επαναστατική λύση.

Σήμερα στη πάλη μας για τη κοινωνική αλλαγή απαιτείται να προχωρήσουμε οργανωμένα σε ένα κίνημα με όρους Μαρξιστικούς-Λενινιστικούς για την επαναστατική μετατροπή των υλικών συνθηκών της ζωής, για την κατάργηση των αστικών σχέσεων παραγωγής μέσα από το μοναδικό δρόμο τον επαναστατικό.

Η μεγάλη πρόοδος που πραγματοποίησαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς είναι ότι κατόρθωσαν να ξεπεράσουν τον ουτοπισμό, να καταλάβουν την ιστορική σπουδαιότητα του εργατικού κινήματος, έκαναν δηλαδή ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά που τους επέτρεψε να δημιουργήσουν την κοινωνική επιστήμη.

Ο Φρίντριχ Ένγκελς έγραφε:
"Η κατάσταση της εργατικής τάξης αποτελεί το πραγματικό θεμέλιο απ’ όπου προήλθαν όλα τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα, γιατί αποτελεί σύγχρονα την έσχατη αιχμή και την περισσότερο ορατή εκδήλωση της σύγχρονης άθλιας κοινωνικής κατάστασης... Η γνώση των συνθηκών ζωής του προλεταριάτου αποτελεί μιάν απόλυτη αναγκαιότητα αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε ένα στέρεο θεμέλιο στις σοσιαλιστικές θεωρίες καθώς και στις κρίσεις τις σχετικές με τη νομιμότητά τους, να θέσουμε ένα τέρμα σ’ όλες τις φαντασιοσκοπίες και τα φανταστικά επιμύθια pro και contra (υπέρ και κατά)".

Σε αυτόν τον δρόμο πρέπει σήμερα να βαδίσουμε και να βάζουμε σε κάθε βήμα το ανάλογο καθήκον μας.

Καθήκον μας 1ον πρέπει να είναι όσο το δυνατόν γρηγορότερα να απαλλαγούμε από τους κάθε λογής ξουραφάδες (δήθεν σοφίζοντες).

Καθήκον μας 2ον αγώνας ενάντια στη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων που είναι πια έντονη και ωμή, στην Άθλια διαβίωση του Λαού, στη Φτώχεια, στην Ανεργία, στις Απάνθρωπες συνθήκες εργασίας , στη Τρομοκρατία, στους Πολέμους με χιλιάδες θύματα , στις Γενοκτονίες, στις Διώξεις, στα βασανιστήρια για πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, στη Σεξουαλική κακοποίηση γυναικών και παιδιών, στην Υποχώρηση της κοινωνικής πολιτικής, στη Παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τα ισχυρά κράτη, στη Καταπάτηση πολιτικών ελευθεριών καθώς και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και έκφρασης πολιτικών πεποιθήσεων, στις Παράνομες συλλήψεις, στις Άδικες διώξεις και φυλακίσεις πολιτών εξαιτίας πολιτικών τους φρονημάτων, στις Φυλετικές διακρίσεις και καταπάτηση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, στην Υποτίμηση της γυναίκας και εκμετάλλευση του παιδιού, στον Ρατσισμό (φυλετικό και κοινωνικό), στη Παραβίαση προσωπικών δεδομένων και Παρακολούθηση της επικοινωνίας μεταξύ των πολιτών, στη Παραβίαση οικογενειακού-πανεπιστημιακού ασύλου, στη Δυσφήμιση του κομμουνιστικού κινήματος, στη Λασπολογία και στον Κιτρινισμό, στη Λογοκρισία και Στέρηση της ελευθερίας του Τύπου και των άλλων μέσων ενημέρωσης. Ενάντια στη Συστηματική παραπληροφόρηση και στους Έντεχνους μηχανισμούς προπαγάνδας που ευνοούν τη χειραγώγηση του κόσμου, στην Έλλειψη σεβασμού στη φύση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, στην Αλλοίωση οικιστικού περιβάλλοντος, στην Ανυπαρξία αξιοκρατίας-Ισοπολιτείας. Πάλη για ίσες ευκαιρίες σε Μόρφωση-Περίθαλψη-Ασφάλιση. Ενάντια στην επικράτηση της κερδοσκοπίας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας, όπου κυριαρχούν οι νόμοι της αγοράς, η αυθαιρεσία και η αλόγιστη εκμετάλλευση της φύσης και του ανθρώπου.

Καθήκον μας 3ον η προσπάθεια οικοδόμησης Μαρξιστικού - Λενινιστικού κομμουνιστικού κινήματος - κόμματος που θα υψώσει το κόκκινο λάβαρο για την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, της ταξικής οργάνωσης του προλεταριάτου και του συνόλου των εργαζομένων που υφίστανται εκμετάλλευση και καταπίεση, για την οικοδόμηση των απαραίτητων συμμαχιών με όσους θέλουν την ανατροπή του καπιταλισμού, με αναπόσπαστο στόχο τη Σοσιαλιστική - Κομμουνιστική Επανάσταση, που επιτελέστηκε με τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και εφαρμόστηκε μέχρι το 1956.

Καθήκον 4ον των κομμουνιστών ενάντια στον ρεβιζιονισμό - ρεφορμισμό - οπορτουνισμό να θέτουν το ιδεολογικό θεωρητικό υπόβαθρο του Μαρξισμού - Λενινισμού ως το μοναδικό Επαναστατικό δρόμο της εργατικής τάξης και όλων των λαών, για κοινωνική ανατροπή και για μία Σοσιαλιστική - Κομμουνιστική οικοδόμηση.

Ιδιαίτερα όμως καθήκον μας θα είναι να εμβαθύνουμε όλο και περισσότερο σ’ όλα τα θεωρητικά προβλήματα, ν’ απαλλαγούμε όλο και περισσότερο από την επίδραση της αστικής ιδεολογίας, και να έχουμε πάντα υπόψη μας ότι ο σοσιαλισμός από τότε που έγινε επιστήμη, απαιτεί να τον μεταχειριζόμαστε ως επιστήμη, δηλ. να τον μελετούμε. Η συνείδηση αυτών των καθηκόντων που θα αποκτιέται κατ’ αυτόν τον τρόπο και θα φωτίζεται συνεχώς, πρέπει να διαδίδεται με όλο και μεγαλύτερο ζήλο μέσα στους εργάτες και να δένεται όλο και πιο σφιχτά η οργάνωση τόσο του Κόμματος του προλεταριάτου όσο και των επαγγελματικών συνδικάτων.

Λουκάς Σαγιάς
https://loukassagias.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το ΚΚΕ(μ-λ) θρηνεί για τον πρόωρο χαμό του πολύτιμου συντρόφου Χρήστου Αθανασίου από την Λαμία

0

Ο σύντροφος Χρήστος έφυγε από την ζωή την Παρασκευή 26 του Ιούλη το βράδυ ενώ κοιμόταν. Είναι πρόωρος και αναπάντεχος ο χαμός του στα 59 του χρόνια για την οικογένειά του, τους συντρόφους του στο ΚΚΕ(μ-λ), την Ταξική Πορεία και το εργατικό κίνημα, τους φίλους του και τους Ρομά.

Γεννήθηκε το 1960 και εντάχθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ(μ-λ) το 1975. Ένας πολύτιμος σύντροφος, ένας κομμουνιστής που δεν ησύχαζε και αναζητούσε τρόπους για την διάδοση των απόψεων του ΚΚΕ(μ-λ), την ανάπτυξη του εργατικού λαϊκού κινήματος, ανέπτυξε πολυσχιδή δράση στην περιοχή. Υποψήφιος με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ(μ-λ) πολλά χρόνια και στις τελευταίες εκλογές του Ιούλη. Στήριξε με την συμμετοχή του την Ταξική Πορεία από την συγκρότησή της. Σταθερά και επίμονα συμμετείχε από την συγκρότηση της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας μέχρι σήμερα.

Ο σ. Χρήστος με την δράση του στο Συνδικάτο Οικοδόμων Φθιώτιδας και στο Εργατικό Κέντρο Λαμίας μέσα από τις γραμμές της Ταξικής Πορείας έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του εργατικού κινήματος στην Λαμία.

Πρόεδρος του Εξωραϊστικού Μορφωτικού Συλλόγου Αγίων Θεοδώρων «Η παλιά Λαμία» αναδείκνυε την πραγματική αξία που έχει πολιτισμός για τον λαό. Επί πολλά χρόνια κατασκεύαζε την γνωστή Καμήλα την περίοδο της Αποκριάς, σήμα κατατεθέν του Λαμιώτικου Καρναβαλιού.

Γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Στερεάς Ελλάδας ΡΟΜ «Λεωνίδας ο Σπαρτιάτης» αγωνιζόταν για τα προβλήματα των Ρομά. Είναι χαρακτηριστικό της ποιότητας του συντρόφου το γεγονός ότι τα παιδιά των Ρομά του καταυλισμού της Καμηλόβρυσης πήγαιναν σχολείο με την προσωπική φροντίδα του Χρήστου και της αγαπημένης του Ματίνας.

Στην 9η συνδιάσκεψη ο σ. Χρήστος καθήλωσε τους συντρόφους με την τοποθέτησή του για το εργατικό λαϊκό κίνημα και την ιδιαίτερη αναφορά στα προβλήματα των Ρομά και στην αντιμετώπιση από το κράτος.

Το ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ) εκφράζει τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του σ. Χρήστου.

Ο σύντροφος Χρήστος θα ζει στους αγώνες μας.

Η κηδεία θα γίνει την Κυριακή 28 Ιούλη στις 12 το μεσημέρι στο νεκροταφείο της Ξηριώτισσας.

ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΣΥΛΟ | Διαδήλωση στην Αθήνα για την υπεράσπιση του Ασύλου

0

Με μια μαζική διαδήλωση, υπεράσπισης του Ασύλου απάντησε η φοιτητική νεολαία στην απόφαση της κυβέρνησης να το καταργήσει ολοκληρωτικά. Παρά το γεγονός ότι οι σχολές αυτή την περίοδο είναι κλειστές πάνω από 2000 άνθρωποι συμμετείχαν στη διαδήλωση η οποία στηρίχθηκε και από οργανώσεις της Αριστεράς, ανάμεσά τους και το ΚΚΕ(μ-λ).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ψυχικοί νόσοι και άλλες διαταραχές μη προσδιοριζόμενες αλλέως.

1

Ήταν όλοι τους εκεί … Όλη η καταδιωγμένη και κατατρεγμένη από την… ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς, διανόηση της χώρας. Οι εκπρόσωποι της «καθαρής επιστήμης», οι λογοτέχνες και οι συγγραφείς «της μη στρατευμένης τέχνης για την τέχνη»… Όλοι όσοι μετατρέπουν (τι μεγαθυμία!) τη βαθιά εμπάθεια προς την αριστερά και την ιστορία της σε βαθιά… συμπονετική κατανόηση για την ψυχική ασθένεια, τη συλλογική μάλιστα όπως δήλωσε η υφυπουργός, που αντιπροσωπεύει. Όλοι αυτοί που τόσα χρόνια κυνηγημένοι αναγκάζονταν να κρύβονται στα φουαγιέ των ακριβών ξενοδοχείων, στα πατάρια των μεγάλων εκδοτικών οίκων, στα λουσάτα αμφιθέατρα των πανεπιστημιακών τους φίλων. Δύσκολη η ζωή για τους αγωνιστές …

Διαπιστώνεται λοιπόν «αγιοποίηση της αντιδικτατορικής αντίστασης» και το «αίσθημα απώλειας της δικτατορίας» (;!) που ενέχει τη θέση «μίας απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου» και που αυτή η απώλεια –αν τελικά «πιάνουμε» τον ειρμό- δημιουργεί την ψυχική διαταραχή και την ψυχική νόσο. Που δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερες ανησυχίες όταν μάλιστα αυτή μετατρέπεται σε ένα συλλογικό συναίσθημα, σε μία «συλλογική ψυχική νόσο» (αυτολεξεί). Στον πάτο της γραφής δεν πέθανε και η μάννα σου μία δικτατορία έγινε δα …

Και αυτά «συνέβησαν» γιατί δεν έγινε «ο αντιδικτατορικός αγώνας στην ώρα του» (βιάζονταν οι άνθρωποι!), και ήρθε και απρόσκλητη η Νομική και το Πολυτεχνείο, απρόσκλητες οι λαϊκές εξεγέρσεις όπως πάντα, θα προσθέταμε, αν μπορούσαμε να προεκτείνουμε τη λογική συνέπεια μια τέτοιας σκέψης… Και έτσι βρήκε χώρο και αναφορά το προσωπικό κόμπλεξ μιας αντίστασης που δεν έγινε στην ώρα της να επενδύσει ψυχικά σε αυτά τα «περιστατικά». Αυτές βέβαια –για να μην αδικούμε την υφυπουργό- είναι οι σκέψεις του συγγραφέα του πονήματος «όλοι οι αγώνες δεν είναι δίκαιοι» που φυσικά η Λονδινοσπουδαγμένη υφυπουργός με το νέον της ηλικίας και των πρόσφατων σπουδών της, το κατανόησε ως μία από τις βασικές παρουσιάστριες του νέου βιβλίου. Και το αναμεταδίδει προσθέτοντας το δικό της σχολιασμό.

Κρέμονταν το προβληματισμένο κοινό από τα χείλη αυτής της «φρέσκιας» παρουσίας σε ένα ηλικιακό περιβάλλον από όπου απουσίαζε η… νεολαία και όπου διέκρινες τους συνήθεις και μη εξαιρετέους μεσόκοπους και βάλε, τους διαρκώς καταδιωκόμενους από το αριστερό ιδεολογικό αφήγημα. Πολλοί ήταν νιοι και γέρασαν χωρίς να δουν την ποθητή δικαίωση! Δείγμα της δίψας να εμφανιστεί στην κοινωνία ότι υπάρχει και νέα «δεξιά διανόηση» που μπορεί να αναλύει, να τοποθετείται κοινωνικά και να εξηγεί- καταρρίπτει ιδεολογικά τους μύθους και τα αφηγήματα της απέναντι- αριστερής- όχθης. Πετώντας και την εκτίμηση για το δεξιό αφήγημα «που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί σωστά την νίκη του στον εμφύλιο» για … ξεκάρφωμα. Ίσες αποστάσεις πέραν της αριστεράς και της δεξιάς –τάχα μου- ιστορικής επιστήμης. Που έχει βέβαια ως βασική της στοχοθεσία να τελειώνει με αυτή την ενοχλητική –και ψυχικά ασταθή τουλάχιστον- ιστορικότητα της αριστεράς. Και της βαθύτερης ψυχής της, του κομμουνιστικού κινήματος που θέλοντας ή μη, από όποια σκοπιά και αν το δεις σφράγισε την ιστορία του τόπου. Από τους δύο αιώνες «ελεύθερου εθνικού βίου», λίγο λιγότερο από έναν τον διαμόρφωσε ιστορικά η παρουσία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Που προκαλούσε ρήγματα και υποκριτικές υποχωρήσεις και παραδοχές στην κυρίαρχη- μην τρελαθούμε κιόλας!- αστική ιδεολογία Ελληνικής κοπής με τον κοσμοπολίτικο ραγιαδισμό της.

Μία «ιστορικότητα» που γέννησε τρία ένοπλα λαϊκά κινήματα, που επιβίωσε των Παρθενώνων της Φρειδερίκης, που παρούσα πλην όμως υπονομευμένη από τις ίδιες τις ηγεσίες της οδηγήθηκε στην επταετή φασιστική χούντα, που ανέτρεψε τους σχεδιασμούς για την φιλελευθεροποίηση της (αυτό έγινε στην… ώρα του!). Που έφερε και κατοχύρωσε μέσα από το αίμα των «ανύπαρκτων» νεκρών τις δημοκρατικές ελευθερίες ένα τόσο ασύμβατο πολιτικό «εποικοδόμημα» σήμερα –και σε κάθε εποχή- με την δικτατορία της αστικής τάξης. Στους χώρους παραγωγής και στην κοινωνία γενικότερα.

Δηλαδή την βαθύτερη, διαρκή και ενεργή δικτατορία της οποίας η πλήρης αποκατάσταση επιχειρείται σήμερα μέσα από την κριτική στις «παθογένειες της μεταπολίτευσης» του σημερινού πρωθυπουργού.

Γιατί κανένας αγώνας δεν είναι δίκαιος –ούτε ο αντιδικτατορικός έστω από αστική σκοπιά- για τον συφερτό που ενδημεί στα χλιδάτα σαλόνια και στις συζητήσεις των διάφορων «κύκλων». Μα κανένας! Πάρεξ αυτού που συμβάλλει στη διαιώνιση της δικτατορίας του κεφαλαίου και στην αρπαγή της υπεραξίας. Και στην διαιώνιση «του είδους» και των «ειδών» του.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που γίνεται επίκληση της «ψυχικής νόσου» όσον αφορά την αριστερά και τα κομμουνιστικά κινήματα:

Ψυχικά διαταραγμένος ο Στάλιν (είχε και αυτό το πρόβλημα στο χέρι που του δημιουργούσε το κόμπλεξ), εμμονικός βαθιά ο Μάο (και με το σεξ), παραληρηματικός ο Μαρξ, ψυχικά νεκρός ο Λένιν που τον αποδιοργάνωνε το άκουσμα κλασσικής μουσικής, απαθής έως σαδιστής στην αφαίρεση ανθρώπινης ζωή ο Τσε (έχουν γραφτεί όλα αυτά με τον πιο … σοβαρό τρόπο).

Το σημαντικότερο όμως είναι αυτό που απευθύνεται στους απλούς ανθρώπους, στους αγωνιστές «και στους ήρωες που βρίσκονται αναμετάξυ σας» όπως έγραφε σε ένα στίχο ο «ποιητής» Μάο: Είστε πραγματικά τρελοί (να το πούμε λαϊκά) όχι μόνον όσοι υποστηρίζετε μία άλλη εκδοχή από αυτήν του κυρίαρχου συστήματος αλλά και όσοι δεν υποτάσσεστε στη παρούσα –ακόμα πιο βάρβαρη- σημερινή εκδοχή του. Γιατί η μη υποταγή, δεν γίνεται αλλιώς, θα σας υποχρεώσει να αναζητήσετε την προοπτική που θα φλογίσει τις αντιστάσεις σας.

Είναι πραγματικά μία διαταραχή, μία «νόσος» για την κανονικότητα του συστήματος της κεφαλαιοκρατικής σκλαβιάς ακόμα και η αντίσταση στην απροκάλυπτη δικτατορία του. Γιατί σε αυτές τις αντιστάσεις και στις θύελλες που «μέλλονται να `ρθουν» αποβλέπουν τέτοια και άλλα τόσα «πονήματα». Και φυσικά επιδιώκουν παντίω τω τρόπω (με ιδεολογικά ραπίσματα αλλά και με πραγματικά κατασταλτικά μέτρα που συνέχουν την πραγματική φύση του συστήματος) να αποτραπεί η συνάντηση τους με τις ιδέες της κομμουνιστικής προοπτικής.

Για την «ψυχική νόσο» της κοινωνικής ανατροπής υπάρχει πάντα η… προληπτική ιατρική του κεφαλαίου που αντιμετωπίζει την σημερινή κοινωνική εξαθλίωση ως κανονικότητα και την υγιή αντίδραση στη επιβολή της, ως διαταραχή. Νομιμοποιείται η βιοεξουσία του συστήματος απέναντι στην «ψυχικό νόσο» να δράσει αναλόγως. Με ή χωρίς «αναισθητικό».

Αλλά αλήθεια πως γίνεται αυτό το «σώμα» του «αριστερού αφηγήματος» σύμφωνα με την υφυπουργό αν και ηττημένο να εμφανίζεται ότι … κυριαρχεί; Πως συμβαίνει ακόμα να απασχολεί; Τι διαταραχή –«μη προσδιοριζόμενης αλλέως», όπως έγραφαν τα ιατρικά εγχειρίδια μιας αλλοτινής εποχής στην οποία επιδιώκεται η ολική επαναφορά, κρύβει αυτή η «εμμονή»;

Ή, για να μιλάμε πολιτικά, ποια πραγματική ταξική ανησυχία;

Δημήτρης Μάνος

ΥΓ. Έχουμε κα τον Δανίκα που βρήκε να σούρει τα εξ αμάξης για τους κομπλεξικούς που τα έβαλαν με την νέα υφυπουργό επειδή ζηλεύουν τις σπουδές της, το αυτοδημιούργητο επαγγελματικό της προφίλ και τα… χρόνια της. Μιλάνε όλοι….

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ