8 ΜΑΡΤΗ: ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ

0

Πέρασαν 110 χρόνια από το 1910, που με πρόταση της σπουδαίας επαναστάτριας Κλάρας Τσέτκιν στη Συνδιάσκεψη Σοσιαλιστριών Γυναικών στην Κοπεγχάγη, καθιερώθηκε η 8η Μάρτη ως ημέρα για να τιμηθούν οι εργατικοί αγώνες των γυναικών. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει πολλά, το γυναικείο και το εργατικό κίνημα πέρασε από πολλά κύματα. Υπήρχαν δυναμικά ξεσπάσματα, στασιμότητα αλλά και οπισθοχωρήσεις.

Σήμερα η γυναίκα όχι μόνο εξακολουθεί να υφίσταται τη διπλή καταπίεση στον καπιταλισμό (στο σπίτι και την εργασία) αλλά είναι το πρώτο θύμα της επίθεση του συστήματος που βρίσκεται σε εξέλιξη. Πρώτη στην ανεργία, πρώτο θύμα των αντεργατικών πολιτικών, αντιμετωπίζει πρώτη την εργοδοτική αυθαιρεσία, είναι πρωταθλήτρια στην ελαστική απασχόληση και αμείβεται λιγότερο από τους άντρες συναδέρφους της.

Το σύστημα βγάζει στην επιφάνεια τα πιο άθλια χαρακτηριστικά του. Ξεχειλίζει από ρατσισμό, φασισμό, σκοταδισμό, κοινωνικές προκαταλήψεις. Η γυναίκα είναι πάλι απ’ τα πρώτα θύματα. Οι βιασμοί και οι γυναικοκτονίες αυξάνονται. Η εκκλησία συντροφιά με διάφορες αντιδραστικές οργανώσεις προπαγανδίζουν την απαγόρευση των αμβλώσεων. Για το σύστημα η γυναίκα είναι εμπόρευμα ή πελάτης εμπορευμάτων.

Τα κόμματα εξουσίας, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ-απομεινάρι του πάλε ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ, που οι νόμοι τους συνθλίψανε τις κατακτήσεις των εργαζόμενων γυναικών, που η πολιτική τους τροφοδότησε σάπιες ιδεολογίες που θέλουν τη γυναίκα υποτακτική και στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, χώνονται στις πρωτοβουλίες και τις διαδηλώσεις και ψαρεύουν σε θολά νερά για να αποκομίσουν κομματικά οφέλη. Ως πολιτικοί διαχειριστές του συστήματος, κουβαλούν τη σάπια ιδεολογία του, εκλαϊκεύοντάς τη με το ιδιαίτερο στίγμα τους.

Ακίνδυνες και βολικές για το σύστημα αταξικές αστικές και μικροαστικές αντιλήψεις που εξηγούν τη γυναικεία καταπίεση ως καταπίεση από το αντρικό φύλο, που θέλουν το γυναικείο κίνημα να κινείται ανεξάρτητα από το εργατικό, που τα αιτήματά τους παραμένουν πάντα εντός των ορίων του συστήματος, διεκδικούν να καθοδηγήσουν τις κινητοποιήσεις που θα γίνουν φέτος στις 8 Μάρτη με στήριξη από τον κρατικό μηχανισμό. Διοργανώνουν φιέστες, αλλοιώνουν το πραγματικό νόημα της ημέρας, αφαιρούν τα αγωνιστικά ταξικά της χαρακτηριστικά.

Μια σειρά οργανώσεις και συλλογικότητες στοιχίζονται πίσω από αυτές τις λαθεμένες απόψεις και συμμετέχουν στις ίδιες εκδηλώσεις. Επικαλούνται την ενότητα! Με ποιον; Εν ονόματι της ενότητας του γυναικείου φύλου, συνυπάρχουν με ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ και επιφανείς προσωπικότητες της αστικής τάξης. Η «πολυχρωμία» δεν μπορεί να εξωραΐσει την αστική τάξη. Η υποταγή στον συσχετισμό δεν κρύβεται.

Δεν αποδεχόμαστε τα ψεύτικα δικαιώματα που παραχωρούσε κατά καιρούς η σοσιαλδημοκρατία ή τις ποσοστώσεις που τάχα θα φέρουν την ισότητα εντός του σάπιου συστήματος. Οι γυναίκες του λαού, οι εργάτριες, οι αγρότισσες, οι άνεργες και οι εργαζόμενες δεν έχουν τίποτε κοινό με τις γυναίκες της εξαρτημένης ντόπιας αστικής τάξης ή τις γυναίκες που είναι πολιτικό τους προσωπικό. Δε μας ενώνει το φύλο γενικά και αόριστα αλλά η τάξη.

Η γυναικεία ανισοτιμία δεν αποτελεί χαρακτηριστικό της ανθρώπινης κοινωνίας που θα τη συνοδεύει για πάντα. Εμφανίστηκε σε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, ως άμεσο αποτέλεσμα της διαίρεσης της κοινωνίας σε τάξεις. Η φύση του γυναικείου ζητήματος είναι ταξική και οι ρίζες της βρίσκονται στις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής.

Το γυναικείο κίνημα, ως αναπόσπαστο και διακριτό κομμάτι του εργατικού κινήματος, πάλεψε και πρέπει να παλεύει καθημερινά για τα δικαιώματά της γυναίκας. Αυτά που κέρδισε με την πάλη του, σήμερα τίθενται υπό αίρεση. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να παραχωρήσει πλήρη ισοτιμία, γιατί έχει συμφέρον να διατηρεί την ανισοτιμία που τη χρησιμοποιεί για την βαθύτερη εκμετάλλευση και των δύο φύλων.

Τιμούμε την 8η Μάρτη τιμώντας πολιτικά τα εκατομμύρια των γυναικών που έδωσαν και δίνουν το αίμα τους παλεύοντας με πολύμορφο τρόπο ενάντια στο κεφάλαιο, τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε από εργάτριες ως μέρα αγώνα και πρέπει να γίνει ξανά μέρα αγώνα.

* Ανοιχτή κουβέντα για την διοργάνωση της πορείας: Τρίτη 3 Μάρτη στις 7:30 (ΓΚΙΝΗ)

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΜΑΡΤΗ 11:30

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για το “συνέδριο” της ΓΣΕΕ: ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ, ΤΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ και ΤΙΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

5

Στην ανακοίνωσή μας πριν το “συνέδριο” της ΓΣΕΕ γράφαμε: «Με τους εργαζόμενους, στους πραγματικούς αγώνες, μακριά από τις φιέστες και την υποκριτική φασαρία...», αλλά αυτό που συνέβη στο Καβούρι... μας ξεπερνά. Εκεί, λοιπόν, στο… εξωτικό Καβούρι, «έγινε» ένα «εργατικό συνέδριο» υπό την… περιφρούρηση των ΜΑΤ και με ευγενείς παρουσίες ανώτερα κυβερνητικά στελέχη και τις ουρές τους (Πικραμμένος – Γεννηματά). Με διαδικασίες fast-track (όπως ακριβώς γίνονται οι επενδύσεις – αρπαχτές των αφεντικών της ΓΣΕΕ – κεφαλαιοκρατών), μέσα σε λίγες ώρες ψηφίστηκε η νέα διοίκηση της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, από την οποία ασφαλώς λείπουν οι εργάτες!

Μάλιστα, σε αυτήν την κάλπη, συνευρέθηκαν ο κόσμος των εκμεταλλευτών, των υπηρετών του κεφαλαίου, τα τσιράκια των αφεντικών, αυτός ο κόσμος των εχθρών της εργατικής τάξης με το “ταξικό” κίνημα. Το συνέδριο-παρωδία του κράτους και του παρακράτους, των ΜΑΤ, των νόθων και εγκάθετων είχε και τον “ταξικό” του κομπάρσο το ΠΑΜΕ.

Στην προαναφερόμενη ανακοίνωσή μας γράφαμε, επίσης: «Όσο μας αφορά, δεν έχουμε καμία ελπίδα για τον ‘δρόμο’ που υποτίθεται θέλουν να ανοίξουν ΠΑΜΕ και ΑΔΕΔΥ. Άλλωστε, όλοι έχουν τα σωματεία-σφραγίδες τους. Δεν τους εκχωρούμε την υπόθεση στης συγκρότησης της εργατικής τάξης και των αγώνων της. ΠΑΜΕ και ΑΔΕΔΥ δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν στους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, γιατί απλώς αυτό που επιζητούν είναι έναν συμβιβασμό συσχετισμού δυνάμεων μαζί τους.»

Η εξέλιξη μας δικαίωσε πλήρως: Το ΠΑΜΕ, απογειώνοντας -αλά ΣΥΡΙΖΑ- το άλλα λέω, άλλα εννοώ και άλλα κάνω, αφού αρχικά μαζί με τους (λίγο;) εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ απαιτούσε (από την άρχουσα τάξη; την κυβέρνηση; τους “Παναγόπουλους”;) γνήσιο συνέδριο των εργατών και διατράνωνε σε όλους τους τόνους ότι δεν θα το νομιμοποιήσει, έκανε το όχι ναι και συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία της μαφίας. Την ίδια ώρα που έστηνε την δική του παράσταση έξω από το συνέδριο, που κατήγγειλε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ για νομιμοποίηση της σαπίλας, μέσα συμμετείχε στο προεδρείο, την εφορευτική επιτροπή και στη νέα διοίκηση, δηλώνοντας μάλιστα με περηφάνια, ότι οι δυνάμεις του ψηφίστηκαν και από άλλους συνέδρους(μαϊμού ή...) εκτός της ΔΑΣ-ΠΑΜΕ. Ο εργατοπατερισμός έχει δίπλα στη νομιμοποιητική σφραγίδα των αστικών δικαστηρίων και τη συνυπογραφή του ΠΑΜΕ. Και αφού είχε τέτοιο σκοπό, για ποιο λόγο όλη η προαναφερόμενη θεατρική φασαρία; Είναι θεμιτό κάποιος να κρίνει ότι δεν υπάρχουν οι όροι για αποχή από μια τέτοια εκφυλιστική διαδικασία. Όμως η διγλωσσία και η κωλοτούμπα χαρακτηρίζουν απόλυτα τον οπορτουνισμό.

Η υποταγή στην αστική νομιμότητα, η αποδοχή των επεμβάσεων του αστικού κράτους και της δικαιοσύνης (που πάντα “βλέπει” τα συμφέροντα που υπηρετεί) η συνδιαλλαγή μαζί τους αποτελεί δεδομένο για το χώρο αυτό, καθώς και οι ίδιοι έχουν προσφύγει στα αστικά δικαστήρια και συχνά έχουν αποθεώσει το πλαίσιο λειτουργίας των σωματείων που επιβάλλει ο νόμος 1264/82.

Τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από τα παραπάνω είναι ότι, το ζήτημα της ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος δεν είναι -δεν μπορεί να είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης και συνεννόησης με το σύστημα τα δεκανίκια του τους υπηρέτες του. Αλλά ζήτημα αναμέτρησης με το κεφάλαιο τον ιμπεριαλισμό και το πολιτικό τους προσωπικό. Και φυσικά αναμέτρησης με τις μεγάλες αδυναμίες και ελλείψεις που έχει ο κόσμος της δουλειάς. Μόνο που αυτές ξεπερνιόνται μέσα στους αγώνες και την ταξική πάλη, στον δρόμο της αντίστασης και διεκδίκησης που αναδεικνύει ότι δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης με την κυβέρνηση και τα ξένα και ντόπια αφεντικά της, που παράγει και εκφράζεται από στόχους πάλης για τα βασικά δικαιώματα στη ζωή μας. Εκεί που πραγματικά θα ανατραπεί ο αρνητικός για τους εργαζόμενους συσχετισμός.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να στηθεί από την “αρχή” πετώντας στο σκουπιδοτενεκέ όλες τις αντιλήψεις και λογικές που το έχουν φέρει στη σημερινή κατάσταση. Οι δύσκολοι καιροί που βιώνουν οι εργαζόμενοι απαιτούν να αγωνιστούμε όχι απλά για να στηρίξουμε τα σωματεία απέναντι στις συνεχόμενες επιθέσεις του συστήματος και των κυβερνήσεών του, αλλά να τα “ξαναφτιάξουμε” πάνω σε μια άλλη βάση, δείχνοντας σε μια άλλη κατεύθυνση: ταξική, αγωνιστική, μαζική, με δημοκρατική λειτουργία σε σύγκρουση με τη γραμμή του ρεφορμισμού και της ταξικής συνεργασίας.

• Οργάνωση και αγώνας στους χώρους δουλειάς
• Συνδικάτα ταξικά – Όχι κυβερνητικά ούτε ρεφορμιστικά
• Κάτω οι αντιασφαλιστικοί νόμοι και η αντεργατική επίθεση

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ - ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ

ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ- ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ -ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ- ΣΤΗ ΖΩΗ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ: Αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις τα βρήκαν μια χαρά στο συνέδριο-παρωδία

0

Χωρίς εκπλήξεις και σύμφωνα με τον σχεδιασμό ολοκληρώθηκε το συνέδριο-παρωδία της ΓΣΕΕ, ύστερα από έναν κύκλο διαγκωνισμών που κατέληξαν να αναδείξουν σε μεγάλο νικητή το σύστημα και τη δυνατότητά του να παρεμβαίνει στα συνδικαλιστικά όργανα. Με τα ΜΑΤ σε ρόλο «εφορευτικής επιτροπής» να «νομιμοποιούν» ή όχι την παρουσία συνδικαλιστών στο πολυτελές ξενοδοχείο στο Καβούρι. Με το πολιτικό προσωπικό του συστήματος σε ρόλο «συνέδρων» να τοποθετούνται στο «σώμα». Με τους αστυνομικούς και τους ασφαλίτες σε ρόλο «ακροατή» (και πιθανά χειροκροτητή) των τοποθετήσεων. Με τον εισαγγελέα σε ρόλο «προεδρείου» να επιτηρεί την τήρηση της… νομιμότητας, όπως την όρισαν τα δικαστήρια που καλέστηκαν από αμφότερες τις πλευρές της ΓΣΕΕ. Με σχεδόν το σύνολο των συνέδρων να νομιμοποιούν την όλη διαδικασία και να εκλέγουν τη νέα διοίκηση της ΓΣΕΕ, έτοιμη να συμβάλει το μερίδιό της στην αντεργατική επίθεση.

Και με τα εκατομμύρια εργαζόμενων της χώρας στον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση, αντιμέτωπους με την ανεργία, τους μισθούς φτώχειας, την εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία, την αντιλαϊκή και αντεργατική πολιτική που γκρεμίζει κάθε κατάκτηση και αμφισβητεί κάθε δικαίωμα. Μακριά από μια συνδικαλιστική ηγεσία στην ανάδειξη της οποίας (κατά τη συντριπτική πλειοψηφία τους) δεν έχουν λόγο. Και η οποία ούτε θέλει ούτε μπορεί –με την απόσταση που έχει φροντίσει η ίδια να διατηρεί– να ασχοληθεί με τα πραγματικά τους προβλήματα, πόσο μάλλον να υπηρετήσει τον αγώνα για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Ακόμα και η επιλογή διοργάνωσης του «συνεδρίου» τις μέρες που ετοιμάζεται η ψήφιση του νέου ασφαλιστικού (για το οποίο η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν πήρε την παραμικρή πρωτοβουλία) είναι χαρακτηριστική.

Είναι, άλλωστε, η ίδια αυτή συνδικαλιστική ηγεσία που για δεκαετίες κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να καλλιεργήσει τη λογική των «κοινών συμφερόντων» με το κεφάλαιο, της συνδιαχείρισης, της ανάθεσης στους «ειδικούς των διαπραγματεύσεων», των κοινοβουλευτικών αυταπατών. Για να φιμώνει και να εκτονώνει τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων, όταν δεν καταφέρνει να τις πνίξει στην ηττοπάθεια. Για να τις χρησιμοποιεί σαν μοχλό πίεσης για τη διαπραγμάτευση του δικού της ρόλου στα πλαίσια του συστήματος, ως μηχανισμός ενσωμάτωσης και υποταγής. Για να προωθεί τις αστικές και ρεφορμιστικές αντιλήψεις και πρακτικές μέσα στους εργαζόμενους και το εργατικό κίνημα.

Το κρίσιμο πεδίο όπου κρίνεται ο πραγματικός συσχετισμός με το σύστημα και τις δυνάμεις του δεν είναι η τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση ούτε το συνέδριό της. Είναι το πεδίο της ταξικής πάλης, της αντίστασης και της διεκδίκησης, το μόνο πεδίο όπου οι εργαζόμενοι συγκροτούνται, αναγνωρίζουν εχθρούς και φίλους, αποκτούν εμπιστοσύνη στο συλλογικό αγώνα, χτίζουν τις δικές τους δυνάμεις, βελτιώνουν τη θέση και την καθημερινότητά τους και διαμορφώνουν τους όρους της δικής τους προοπτικής, κόντρα στην αυξανόμενη εξαθλίωση που διασφαλίζει το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης.

Προσφέρει, λοιπόν, κακή υπηρεσία στους εργαζόμενους όποιος αποκρύπτει ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της η ηγεσία της ΓΣΕΕ ήταν είτε απευθείας διορισμένη είτε στην υπηρεσία του κράτους της εξαρτημένης άρχουσας τάξης και εχθρική απέναντι στο εργατικό κίνημα, χωρίς όμως να μπορεί να το περιορίσει όταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι έπαιρναν την υπόθεση στα χέρια τους.

Η επιλογή του ΠΑΜΕ, εδώ και ένα διάστημα, να αναγορεύσει ούτε λίγο ούτε πολύ σε «μητέρα των μαχών» τη διεξαγωγή του συνεδρίου της ΓΣΕΕ (σε συνέχεια ενός γύρου αντίστοιχων «μαχών» σε εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες) μόνο την υπόθεση της συγκρότησης του εργατικού κινήματος σε κατεύθυνση σύγκρουσης με το σύστημα δεν υπηρετεί. Πρόκειται για μια προσπάθεια υπεκφυγής από τα πραγματικά επίδικα και τη δουλειά που απαιτείται μέσα στην πλατιά μάζα των εργαζομένων. Με «φασαρία» επιχειρεί να αποφύγει το κρίσιμο ζήτημα που απασχολεί τους εργαζόμενους: το πώς και γιατί μέσα σε μια δεκαετία το σύστημα κατάφερε να επιβάλει τέτοιο καταιγισμό μέτρων που τσάκισαν πλήθος κατακτήσεων και μαζί όλους τους όρους δουλειάς και ζωής του συνόλου των εργαζομένων.

«Φυσιολογική» συνέχεια αποτέλεσε τόσο το σύρσιμο του συνεδρίου της ΓΣΕΕ στα δικαστήρια όσο και η αποδοχή των σχετικών δικαστικών αποφάσεων για τον τρόπο διεξαγωγής του «37ου συνεδρίου» τελικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΠΑΜΕ, παρά τη φασαρία που ξεσήκωσε εδώ και μήνες, παρά τις καταγγελίες του για «συνδικαλιστική μαφία», συμμετείχε κανονικότατα στο συνέδριο της ΓΣΕΕ που το ίδιο χαρακτήριζε ως «νόθο»! Η παραταξιακή συγκέντρωση που κάλεσε έξω από χώρο του συνεδρίου-παρωδία κατέληξε να αποτελέσει και η ίδια μια παρωδία καταγγελίας όταν την ίδια ώρα οι σύνεδροι του ΠΑΜΕ μέσα στην αίθουσα συμμετείχαν και ψήφιζαν κανονικότατα!

Όλα αυτά τα χρόνια, το ΠΑΜΕ ήθελε να εμφανίζεται πως τα έχει όλα λυμένα και ότι δήθεν εγγυάται όχι μόνο την απόκρουση της επίθεσης του συστήματος αλλά και την αντεπίθεση! Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις (καθώς η πραγματικότητα αποκάλυπτε την κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι) εστίασε στις «μάχες» στα δευτεροβάθμια όργανα. Αυτές όμως αφορούσαν ουσιαστικά ένα μικρό κύκλο συνδικαλιστικών στελεχών, ενισχύοντας κι από την πλευρά του τη λογική της ανάθεσης. Ακόμα χειρότερα, κατέληγαν πάντα σε δικαστικές διαμάχες, με το ΠΑΜΕ (είτε έχοντας την πρωτοβουλία της «απεύθυνσης» στους δικαστές είτε όχι) να αποδέχεται τις αποφάσεις τους για διορισμούς διοικήσεων, ανατροπή αποφάσεων συνεδρίων ή και ακύρωσή τους. 

Δεν πρόκειται για κάποιου είδους ανατροπή στην πολιτική λογική του ΠΑΜΕ. Μπορεί οι καταγγελίες του για σωματεία-σφραγίδες κι εργοδοτικές παρεμβάσεις να έχουν πραγματική βάση, δεν γίνονται όμως από κάποια θέση αρχής, αλλά επιλεκτικά. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και γενικά του ΚΚΕ έχουν αποδεχτεί με τις πρακτικές τους εδώ και δεκαετίες την εμπλοκή της εργοδοσίας και του κράτους (που επίσης της εργοδοσίας τα συμφέροντα εξυπηρετεί) στα συνδικαλιστικά όργανα. Η πλήρης αποδοχή του συνδικαλιστικού νόμου 1264/82 και μάλιστα η υπεράσπισή του με θέρμη είναι αναγνώριση της «αρμοδιότητας» του κράτους αντί των καταστατικών των ίδιων των σωματείων να ορίζει τη λειτουργία τους και, μεταξύ άλλων, να επιβάλλει την ενισχυμένη αναλογική για την εκλογή των οργάνων τους και την επίβλεψη της τήρησης του νόμου από δικαστικούς αντιπροσώπους. Η πρακτική της κράτησης των συνδρομών των μελών μέσω της μισθοδοσίας και της απόδοσής τους στο σωματείο από τον εργοδότη, τον εμπλέκει άμεσα. Η αποδοχή της κρατικής χρηματοδότησης στα σωματεία κινείται στην ίδια λογική. Αυτή η υποταγή στην αστική νομιμότητα συνεχίζεται, με τελευταίο παράδειγμα το ζήτημα του «μητρώου πραγματικών δικαιούχων» των σωματείων, τους οποίους απαιτεί να γνωρίζει το κράτος για να τους κρατά υπό έλεγχο. Η κρατική και εργοδοτική παρέμβαση λοιπόν δεν περιορίζεται στα συνέδρια της ΓΣΕΕ. Στην αποδοχή της για χρόνια άλλωστε πατάει το σύστημα και η κυβέρνηση και προχωράει παραπέρα, με τα πρόσφατα ψηφισμένα ηλεκτρονικά μητρώα και τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για απεργία ως δείγμα της κατεύθυνσης ασφυκτικού ελέγχου και της προσπάθειας να βγάλουν εκτός πολιτικής νομιμότητας κάθε εργατική και λαϊκή οργάνωση, κάθε αντίσταση στην πολιτική τους.

• Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος δεν μπορεί να γίνει στη βάση των ίδιων όρων που οδήγησαν στην ήττα του. Για να βρεθούν οι εργαζόμενοι σε καλύτερη θέση, απαιτείται η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής, αντιμπεριαλιστικής, αντισυνδιαχειριστικής κατεύθυνσης, σε αντιπαράθεση με τις κυρίαρχες λογικές και πρακτικές και τις δυνάμεις που τις αναπαράγουν. Απαιτείται το δυνάμωμα των ίδιων των εργαζομένων, της συλλογικής τους δράσης απέναντι στον εργοδότη, την κυβέρνηση, τον ιμπεριαλισμό και την πολιτική τους. Δεν είναι βασικά οργανωτικό αλλά πολιτικό ζήτημα και ως τέτοιο πρέπει να αναδεικνύεται, χωρίς ωραιοποιήσεις και αυταπάτες για «μαγικές συνταγές», που εντείνουν την απογοήτευση καθώς διαψεύδονται ξανά και ξανά. Οι μαχόμενες, ταξικές δυνάμεις πρέπει να υπηρετήσουν το δρόμο της οργάνωσης και του πραγματικού αγώνα των εργαζομένων, μακριά από ακτιβίστικες λογικές και μάχες εντυπώσεων.

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κοροναϊός: πανικός - στρατιωτικοποίηση - φασιστικοποίηση

0

Οι εξελίξεις με την εξάπλωση του κοροναϊού τρέχουν όσο και η ίδια η εξάπλωσή του. Το θέμα πλέον όμως βγαίνει πέρα των ιατρικών δεδομένων, τα οποία οι περισσότερες σοβαρές ιατρικές πηγές δε χαρακτηρίζουν ως τόσο ανησυχητικά. Μάλιστα άλλους ιούς του ίδιου τύπου ή άλλους πιο ...καθημερινούς ιούς τους θεωρούν πιο επικίνδυνους. Σε κάθε περίπτωση όμως αυτό που καταλήγουμε να έχουμε ως δεδομένο είναι η τρομοϋστερία και χώρες αλλεπάλληλα να κουνάνε το δάχτυλο, είτε προς τα μέσα, στους ασθενείς, είτε προς τα έξω, κυρίως στην Κίνα.

Αλλά τι είναι αυτό που κάνει τις μη ιατρικές εξελίξεις να τρέχουν με αυτό τον τρόπο; Νομίζω ότι στο φόντο της ανάλυσης πρέπει να δούμε τον οικονομικό πόλεμο που εξελισσόταν ανεξαρτήτως, μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Εμπάργκο και άλλα μέσα ήταν δύσκολο να επιβληθούν από μέρους των ΗΠΑ στους υπόλοιπους ΝΑΤΟϊκούς συμμάχους. Κι ενώ ο κοροναϊός ήταν αποτέλεσμα του άλλου πολέμου που παίζει προς τα μέσα, δηλαδή της ανελέητης ταξικής πάλης απέναντι στους φτωχούς του λαού (προέκυψε από κατανάλωση μη ελεγμένων τροφίμων), κατά κάποιο τρόπο βόλεψε στην αιτιολόγηση μιας σειράς κινήσεων και προς τα μέσα, και προς τα έξω.

Πιο συγκεκριμένα:

Η Κίνα κατηγορείται ως η παγκόσμια συμφορά, όμως ακόμα και σε αυτό δεν υπάρχει σύμπνοια των στρατηγικών ανταγωνιστών της στη Δύση. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν ώστε να σφίξουν τον οικονομικό αποκλεισμό. Όμως η ίδια η εξάπλωση του ιού, παρ' όλο που θεωρήθηκε πως αφού κλείνει αμερικανικά εργοστάσια στην Κίνα, έτσι θα γυρίσουν θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ, φαίνεται πως δημιουργεί έντονες πτώσεις στους οικονομικούς δείκτες• λόγω πτώσης του τουρισμού, του εμπορίου, της τιμής του πετρελαίου κλπ, πολλοί μιλάνε για μια προκρισιακή κατάσταση, για το άνοιγμα μιας νέας κρίσης-κραχ, με απώλειες άνω του 1 τρισ. Μάλιστα τέτοιος ήταν ο κυνισμός των Αμερικανών, που ενώ πολλοί μιλούσαν για κοινή ιατρική αντιμετώπιση, οι ίδιοι σε αντίθεση με άλλες σύμμαχές τους χώρες (ΕΕ), δεν έστειλαν καν ιατρική βοήθεια.

Από το οικονομικό όμως, πρέπει να περάσουμε στο γεωστρατηγικό, ίσως κιόλας αυτό που καίει περισσότερο, καθώς είναι αυτό που βλέπουμε περισσότερο και πιο άμεσα. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά θα εξηγήσω, παίρνοντας πρώτα όμως ως δεδομένο την κατάσταση στα μέτωπα του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Από τη Βόρεια Αφρική στα Βαλκάνια κι από εκεί πίσω στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, έχουμε ένα καζάνι που βράζει, που έχουν ρίξει όλα τα ...ιμπεριαλιστικά συστατικά. Πρόκειται για πεδίο έντονου ανταγωνισμού, που είτε ως πόλεμος δι' αντιπροσώπων, είτε πιο άμεσος, είναι η πλέον χαρακτηριστική έκφραση της προσπάθειας των ιμπεριαλιστών να μοιράσουν την πίτα που λέγεται πλανήτης, και συγκεκριμένα τις παραγωγικές του πηγές. Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα παγκόσμια περνάει (ακόμα) μια κρίση την οποία για να ξεπεράσει, αγκωμαχεί να επαναπροσδιορίσει ο κάθε ιμπεριαλιστής από τη μεριά του, το πόσες πλουτοπαραγωγικές πηγές θα εκμεταλλεύεται και άρα το τι παραγωγική κατάσταση θα επικρατήσει προς συμφέρον του. Επομένως, και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, οι στρατιωτικές ασκήσεις όλων των εμπλεκομένων έχουν αυξηθεί. Εξαρτημένες χώρες, όπως η Ελλάδα παρέχουν τη γη τους σαν εναρκτήριο σημείο των στρατιωτικών αποστολών. Και προφανώς για να υπάρξει “συναίνεση” από τους λαούς ώστε να δεχτούν να σφαχτούν, πρέπει να πειστούν σε ιδεολογικό επίπεδο μέσω της εθνικιστικής προπαγάνδας. Κι όπου δεν υπάρχει πειθώ, υπάρχει ανάγκα. Και εκεί χρειάζεται μια έντονη στρατιωτικοποίηση, που πάει χέρι-χέρι με τη φασιστικοποίηση, που πάνε χέρ-χέρι με την επιβολή πανικού.

Κι εδώ ερχόμαστε σε αυτό που όντως βλέπουμε όλοι καθημερινά: ακυρωμένες πτήσεις για Ιταλία, memes και τρολάρισμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένας πανικός με ιατρικές μάσκες και αντισηπτικά, και τέλος -που εδώ πρόκειται για την πραγματική ουσία της στρατιωτικοποίησης- απαγορευμένες δημόσιες μαζικές συναθροίσεις, όπως θέατρα, κινηματογράφοι και βεβαίως το ίδιο το καρναβάλι. Εντάξει, δεν είναι άνω των τριών, αλλά θυμίζει χούντα. Και δεν είναι μόνο στην Ελλάδα, που άλλωστε αυτό είναι πολύ ηπιότερο αυτού που γίνεται στην Ιταλία και την Κίνα, ας πούμε. Γιατί εκεί μπαίνουν σε καραντίνα ολόκληρες περιοχές εκατοντάδων χιλιάδων αλλά και εκατομμυρίων. Για έναν ιό όχι και τόσο μεγάλης επικινδυνότητας, όσης παρουσιάζεται. Και μάλιστα σε υγιείς κατά βάση πληθυσμούς, με τρόπο που θυμίζει άλλες εποχές μεγάλης προετοιμασίας για μεγάλο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Για το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τότε γιατί αυτή η στρατιωτικοποίηση της καθημερινότητας; Θα πει κανείς, δεν είναι και τόσο στρατιωτική η απαγόρευση του καρναβαλιού, είναι μέτρο πρόληψης. Μέτρο πρόληψης όμως για ποιο πράγμα; Για τη μηδαμινή σχεδόν θνησιμότητα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων;

Έτσι λοιπόν, σε μια περίοδο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όλοι προετοιμάζουν τους λαούς τους σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, με τρόπο στρατιωτικό. Άλλωστε εμείς θα πάρουμε τα όπλα να σφάξουμε εργάτες άλλων χωρών, εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι σε αυτή τη λογική, σε αυτό τον τρόπο ζωής. Άλλο που δε βόλεψε η στρατιωτικοποίηση διάφορων περιοχών, και μένει να δούμε πόσοι άλλοι θα ακολουθήσουν αυτό το μέτρο.

Δεν είναι μόνο το δόγμα “σκάσε και μη μιλάς” αλλά και η έξη σε μια κατάσταση που θυμίζει στρατόπεδο. Χρήσιμη ιδεολογικά σε μια πολεμική σύρραξη, χρήσιμη και για γενική τρομοκράτηση, χρήσιμη και για μεγαλύτερο και πιο φασιστικού τύπου έλεγχο των μαζών των εργαζόμενων λαών. Κι αν τώρα χρειάζονται στρατιωτικά μέτρα για την αντιμετώπιση του “εχθρού-ιού”, φανταστείτε τι χρειάζεται για μεγαλύτερες και σοβαρότερες κρίσεις πάσης φύσεως. Όλων των ενδεχομένων συμπεριλαμβανομένων.

Δ.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ψήφισμα ΣΦ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΠΘ για τους Δρόμους Αντίστασης

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (5-15/3/20) Τα ελληνικά ντοκιμαντέρ - Προτάσεις

0

Διαλέξαμε να προτείνουμε μερικές ταινίες, από το πλήθος των ελληνικών ντοκιμαντέρ που θα προσβληθούν στα διάφορα τμήματα του 22ου Φεστιβάλ. Δεν θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε την Αγέλαστο Πέτρα που θα ξαναπροβληθεί 20 χρόνια από την πρώτη προβολή της

Express Scopelitis της Αιμιλίας Μήλου

Ο Σκοπελίτης είναι ένα ξεχωριστό καράβι, ένα καράβι με προσωπικότητα. Το ντοκιμαντέρ ταξιδεύει μαζί του, μπαίνοντας στη θαλασσινή ζωή των Μικρών Κυκλάδων. Η θάλασσα δίνει χώρο στο χωράφι, ο χορός των κυμάτων οδηγεί στην έκσταση του πανηγυριού, ένα ερωτικό τραγούδι φέρνει την τρικυμία.

Βαβέλ - Από την σιωπή στην έκρηξη του Μελέτη Μοίρα

Αθήνα, Φεβρουάριος 1981. Πώς μια παρέα ανθρώπων, με μοναδικό κίνητρο την αγάπη τους για την 9η Τέχνη, έμαθαν στο ελληνικό κοινό ότι τα κόμικς δεν είναι μόνο για παιδιά. Η ιστορία του θρυλικού περιοδικού Βαβέλ.

Δεμένοι του Τάσου Μόρφη

Το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει τον αγώνα 320 απλήρωτων ναυτικών της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου το 2015. Με πολλούς εγκλωβισμένους στα δεμένα καράβια της εταιρείας στον Νέο Μώλο Δραπετσώνας, η κάμερα καταγράφει επί επτά μήνες την προσπάθειά τους να εισπράξουν τα δεδουλευμένα τους

Θυμάμαι τη ναζιστική σφαγή του Κώστα Βάκκα

Τον Σεπτέμβριο του 1943 η Ιταλία κήρυξε ανακωχή. Τότε, στην Κεφαλονιά υπήρχαν 10.000 Ιταλοί στρατιώτες και 500 Γερμανοί. Όταν οι Γερμανοί απαιτούν από τους Ιταλούς παράδοση του οπλισμού, εκείνοι αρνούνται, αιχμαλωτίζουν τους Γερμανούς και βυθίζουν δύο πλοία τους. Ο Χίτλερ διατάζει τον αφανισμό των Ιταλών από το νησί. Ο συγγραφέας Βαγγέλης Σακκάτος αφηγείται τα γεγονότα.

Ένας Μπαρδούλ του Γεωργίου Γιαννόπουλου

Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί τον μετανάστη Μπαρδούλ, ακολουθώντας τον από τα χαράματα μέχρι τα μεσάνυχτα. Παρακολουθεί τους κόπους του, ταξιδεύει στους τόπους του, μέχρι που η πραγματικότητα μπερδεύεται με τα όνειρά του. Οι ταυτότητες εναλλάσσονται. Πού είναι ξένος και πού ντόπιος;

Mendil-Μαντήλι της Χρυστάλλας Αυγουστή

Λεϊλά και Μαρία. Ο σύζυγος της τουρκοκύπριας Λεϊλά είναι αγνοούμενος, ενώ η ελληνοκύπρια Μαρία είναι πρόσφυγας. Τα δάκρυά τους που βρέχουν το ίδιο μαντήλι, ποτίζουν την ελπίδα, η οποία με τη σειρά της διαπερνά το συρματόπλεγμα.

Αγέλαστος Πέτρα, 20 χρόνια μετά, του Φίλιππου Κουτσαφτή

Μια ειδική προβολή του ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή, Αγέλαστος Πέτρα, που συμπληρώνει 20 χρόνια από την πρεμιέρα του, θα πραγματοποιηθεί στο 22ο ΦΝΘ. Θα προβληθεί, επίσης, υλικό από το νέο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη για την Ελευσίνα.

Η Ελευσίνα είναι μια μικρή βιομηχανική πόλη 20 χιλιόμετρα δυτικά της Αθήνας. Με την πόλη αυτή δέθηκε από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια ο αγαπημένος μύθος των αρχαίων, ο μύθος της θεάς Δήμητρας, θεάς της Γεωργίας και της ευφορίας της γης και της κόρης της Περσεφόνης. Τα Ελευσίνια μυστήρια που τελούνταν εδώ και δύο χιλιετίες σχετιζόταν με τον κύκλο της ίδιας της ζωής και χάριζαν στους μύστες ελπίδα και μακαριότητα για να αντιμετωπίσουν το θάνατο. Εδώ, που σύμφωνα με το μύθο πρωτοκαλλιεργήθηκαν τα δώρα της θεάς, τα δημητριακά, εδώ αναπτύχθηκαν οι μεγαλύτερες βιομηχανίες της Ελλάδας, με καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή και το ιερό. Η Ελευσίνα είναι δυτικά, χώρος ιερός σημείο και όριο για να δει κανείς τον κόσμο γύρω του όσο και τον εαυτό του

Όλη η λίστα των ελληνικών ταινιών που θα προβληθούν βρίσκεται εδώ https://www.filmfestival.gr/el/professionals/media-press/27151-ta-ellinika-dokimanter-tou-22o-fnth

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΑΦΝΗ - ΥΜΗΤΤΟΣ | ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ EΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ - Σύσκεψη το Σάββατο 7 Μαρτίου

1

Λίγο πριν ψηφίσει στη Βουλή ακόμα ένα αντιδραστικό νομοσχέδιο που θα επιχειρεί να ελέγξει και να περιορίσει (μέχρι εξαφανίσεως) τις διαδηλώσεις, η κυβέρνηση της Ν.Δ. στέλνει απειλητικά σημειώματα σε αριστερές συλλογικότητες της γειτονιάς που έλαβαν μέρος στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, απειλώντας τις με την επιβολή εξοντωτικών προστίμων αν δεν παρουσιάσουν ΑΦΜ, βιβλίο εσόδων-εξόδων και παραστατικά για κάθε έναν από τους υποψηφίους τους. Τέτοια απειλητικά ειδοποιητήρια έλαβαν και οι ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ σε Αγ. Αναργύρους-Καματερό αλλά και σε Δάφνη-Υμηττό.

Πιστή στο δόγμα «νόμος και τάξη», σε συνέχεια και αναβάθμιση της πολιτικής κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής, η κυβέρνηση προσπαθεί απ’ την πρώτη μέρα της εκλογής της να φιμώσει τις λαϊκές δυνάμεις και να χτυπήσει τη δυνατότητά τους να οργανώνουν την πάλη τους. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται το θηριώδες πρόστιμο των 50.000 ευρώ που επιβλήθηκε στον υποψήφιο περιφερειάρχη Κ. Μακεδονίας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θ. Αγαπητό, για την ανάρτηση τριών πανό, πρόστιμο που ακυρώθηκε μετά τη μαζική αντίδραση όλων των αριστερών οργανώσεων και την οργή του εργαζόμενου λαού. Στο ίδιο πλαίσιο εμπίπτουν και οι συλλήψεις αγωνιστών για αφισοκόλληση, η κατάργηση του Ασύλου, η επιβολή προστίμου στα σωματεία που δεν υποτάσσονται στο νόμο των «πραγματικών δικαιούχων», ο έλεγχος-φακέλωμα των συνδικάτων και των διαδικασιών τους και το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο, κάθε νεολαίο, κάθε λαϊκό άνθρωπο αλλά και κάθε συλλογικότητα (κόμματα, δημοτικές παρατάξεις, συλλογικότητες αλληλεγγύης) να καταγγείλει τα σύγχρονα «ιδιώνυμα» που φέρνει η Ν.Δ. για να ποινικοποιήσει τον αγώνα και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων για μια αξιοπρεπή ζωή. Τα σωματεία και οι συλλογικότητες του λαού δεν είναι «επιχειρήσεις», είναι οι δομές οργάνωσης της αντίστασής του.


Σας καλούμε σε σύσκεψη το Σάββατο 7 Μαρτίου στις 5.30 μ.μ. στο πολιτικό στέκι «Απέναντι», Μιλτιάδου 3, Δάφνη (στάση μετρό «Δάφνη»), για να οργανώσουμε την απάντησή μας στις κυβερνητικές απειλές φίμωσης των αριστερών δυνάμεων.

Δρόμοι Αντίστασης σε Δάφνη-Υμηττό

https://dromoiantistasis-dy.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Συγκεντρώσεις και πορείες ενάντια στην ψήφιση του αντι-ασφαλιστικού νομοσχεδίου

0

Τρεις συγκεντρώσεις και δύο πορείες πραγματοποιήθηκαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης το απόγευμα της Πέμπτης 27/2 για να εκφραστεί η αντίθεση των εργαζόμενων και της νεολαίας στο ασφαλιστικό τερατούργημα που ψήφισε σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Βουλή.

Στην Καμάρα συγκεντρώθηκαν εργαζόμενοι και νέοι από την Ταξική Πορεία, τις Αγωνιστικές Εκπαιδευτικών και τις Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις Εκπαιδευτικών.

Στο Άγαλμα του Βενιζέλου εργαζόμενοι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και στην συμβολή της Αγίας Σοφίας με την Εγνατία η ΟΚΔΕ, η ΛΑΕ και άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Οι τελευταίοι, πλην της ΟΚΔΕ, ακολούθησαν το ΠΑΜΕ.

Οι συγκεντρωμένοι στην Καμάρα πραγματοποίησαν διαδήλωση και μέσω της Αγίας Σοφίας και της Τσιμισκή κατέληξαν στο Άγαλμα του Βενιζέλου. Σε αυτήν την διαδήλωση πήρε μέρος και η ΟΚΔΕ. Λίγο πριν είχε ξεκινήσει η διαδήλωση του ΠΑΜΕ που ακολούθησε περίπου την ίδια διαδρομή. Η συμμετοχή ήταν δυστυχώς πολύ κατώτερη των περιστάσεων σε όλες τις συγκεντρώσεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΒΟΛΟΣ | Απέναντι σε λαθεμένες απόψεις γύρω από την καύση σκουπιδιών

0

Η καύση σκουπιδιών σε μορφή SRF/RDF -όπως και η καύση του επίσης επικίνδυνου πετ κοκ- πλασάρεται σαν εναλλακτικό καύσιμο και σαν μια λύση υποτίθεται οικολογική. Μόνο που όχι μόνο δεν είναι οικολογική αλλά είναι άκρως επικίνδυνη για την υγεία του λαού μας και του φυσικού περιβάλλοντος. Τα τοξικά αέρια που απελευθερώνονται δεν δηλητηριάζουν μόνο την ήδη επιβαρυμένη ατμόσφαιρα του Βόλου, αλλά και τις γύρω περιοχές. Καύση σκουπιδιών σημαίνει διοξίνες-σημαίνει καρκίνος, αρρώστιες και θάνατος.

Η επιλογή της ΑΓΕΤ/LAFARGE να καίει σκουπίδια δε γίνεται επειδή δεν γνωρίζει άλλες μορφές λιγότερο επικίνδυνες. Επιλέγει να καίει σκουπίδια διότι αποτελούν φτηνό καύσιμο. Με άλλα λόγια θέλουν να αυξήσουν την κερδοφορία τους σε βάρος της υγεία του λαού και του φυσικού περιβάλλοντος. Στηρίζεται σε διατάξεις της ΕΕ και σε κυβερνητικές αποφάσεις που της δίνουν τη νομική κάλυψη προκειμένου να καίει RDF/SRF. Επίσης έχουν τη στήριξη του δήμου και της Περιφέρειας, που πήραν την απόφαση για δημιουργία εργοστασίου παραγωγής SRF.

Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι στο Βόλο, πέρα από την αποπνικτική μυρωδιά του καμένου πλαστικού και την αύξηση των αναπνευστικών, των εγκεφαλικών και καρδιακών, έχουν να αντιμετωπίσουν και το ψευτοδίλλημα «καύση και εργοστάσιο SRF ή ανεργία».Από τη μία η ΑΓΕΤ/LAFARGEπου χρησιμοποιεί την καύση σαν απαραίτητο όρο λειτουργίας του εργοστασίου και σαν μοχλό πίεσης,μιας και το αμέσως επόμενο βήμα για τη μείωση του κόστους παραγωγής είναι οι μειώσεις μισθών και οι απολύσεις. Από την άλλη,οι τοπικοί παράγοντες πατάνε στην ανάγκη των ανέργων να βρουν δουλειά, οδηγώντας πολλούς να προσμένουν τη δημιουργία του εργοστασίου μετατροπής δημοτικών απορριμμάτων σε μορφή SRF που θα προμηθεύει τσιμεντοβιομηχανίες.

Η καύση σκουπιδιών αποτελεί τμήμα της συνολικότερης επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό και που μάλιστα άπτεται στις σχέσεις εξάρτησης της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας από τους ιμπεριαλιστές. Μιας επίθεσης που στόχο έχει να τσακίσει δικαιώματα και κατακτήσεις, προκειμένου να εντείνει την εκμετάλλευση και την καταλήστευση. Να αυξήσει την κερδοφορία του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, απλώνοντας την φτώχεια, την ανεργία ακόμη και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος!

Για εμάς λοιπόν αποτελεί κύρια πολιτικό-ταξικό ζήτημα και ως εκ τούτου ανάλογη οφείλει να είναι και η απάντηση. Δε συμμεριζόμαστε τις απόψεις που θεωρούν πως η καύση σκουπιδιών αποτελεί αμιγώς οικολογικό πρόβλημα. Τέτοιου είδους απόψεις δρουν αποπροσανατολιστικά για την πάλη των εργαζόμενων και του λαού για το σταμάτημα της καύσης σκουπιδιών. Για την μόνη ικανή απάντηση δηλαδή. 

Πώς αλλιώς να δούμε την κίνηση της Επιτροπής Πολιτών, που το αναγνωρίζει σαν οικολογικό και μόνο πρόβλημα, να καταθέσει πριν λίγους μήνες περιοριστικά μέτρα για να μην καίει η ΑΓΕΤ/LAFARGE σκουπίδια; Θολώνουν ή όχι στις συνειδήσεις των εργαζόμενων και του λαού, το ρόλο που παίζουν οι τοπικοί παράγοντες όταν επιλέγουν τη Χρυσοβελώνη για νομική σύμβουλο; Ένα πρόσωπο που υπήρξε υπουργός στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την κυβέρνηση που τροποποίησε την άδεια που είχε δώσει η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για καύση σκουπιδιών, τετραπλασιάζοντάς την; 

Όταν ξεχνάς ή «ξεχνάς» το ταξικό πρόσημο του περιβαλλοντικού-οικολογικού προβλήματος, τότε είσαι καταδικασμένος σε ανέξοδες κινήσεις μέσα στα πλαίσια του συστήματος (ανακύκλωση, δικαστήρια κτλ) και μάλιστα χωρίς να αποτελείς σοβαρό αντίπαλο, ικανό να ανατρέψει τους σχεδιασμούς τους.

Από την άλλη, οι απόψεις του «Συντονισμού Συλλογικοτήτων». Που καλούν σε διαδήλωση για «αποκλεισμό της ΑΓΕΤ/LAFARGE τώρα!» και ταυτόχρονα έχουν πρόταση μιας άλλης διαχείρισης. Για «παύση της βαριάς βιομηχανίας εντός του αστικού ιστού και τον επαναπροσανατολισμό της παραγωγής με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις χρηματιστηριακές ροές των πολυεθνικών». Μόνο που ξεχνούν ένα βασικό παράγοντα. Ποιός θα υλοποιήσει αυτόν τον σχεδιασμό; Διότι ακόμη ζούμε και δουλεύουμε μέσα στον καπιταλισμό και μάλιστα σε έναν εξαρτημένο από το ξένο κεφάλαιο καπιταλισμό. Στη συγκεκριμένη φάση και με τα δεδομένα που έχουμε, ο μόνος που μπορεί να σχεδιάσει και να υλοποιήσει μια άλλη παραγωγή είναι η αστική τάξη και μάλιστα σε συνάρτηση με τα συμφέροντα των Αμερικάνων και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στον τόπο μας. Σε ποιόν λοιπόν απευθύνεται αυτή η πρόταση; Κι αν μπαίνει σαν ζήτημα προοπτικής για το εργατικό και λαϊκό κίνημα γιατί δε συνδέεται με την αλλαγή της εξουσίας και των υπαρχόντων σχέσεων παραγωγής; Ή μήπως δεν είναι απαραίτητο να ανατραπούν οι υπάρχουσες σχέσεις παραγωγής και να μπει η εργατική τάξη στο τιμόνι της παραγωγής και της πολιτικής, προκειμένου να εφαρμοστεί μια τέτοια πρόταση;

Και σίγουρα μια ακόμη διαδήλωση έξω από την πόλη, μακριά από όσους ακόμη δεν έχουν πειστεί για τη συμμετοχή τους στον αγώνα ενάντια στην καύση σίγουρα δεν αποτελεί κλιμάκωση. Ίσα ίσα υποβαθμίζει το ρόλο της κυβέρνησης, του δήμου, της περιφέρειας και της ΕΕ, αφού στοχοποιεί στις συνειδήσεις του λαού και της νεολαίας την ΑΓΕΤ/LAFARGE σαν τον μόνο υπεύθυνο, μέσω του «αποκλεισμού» της. Μια διαδήλωση άλλωστε οφείλει να γίνεται μέσα στον εργαζόμενο λαό και μαζί με το λαό.

Το «Να σταματήσει η καύση σκουπιδιών-Όχι στη δημιουργία εργοστασίου SRF» σημαίνει ότι παλεύεις ενάντια στην ΑΓΕΤ/LAFARGE, την κυβέρνηση, το δήμο, την περιφέρεια και την ΕΕ που αποτελεί κατεύθυνσή της. Μια πάλη που για να έχει αποτέλεσμα δεν μπορεί να συνδυαστεί με προτάσεις μια άλλης διαχείρισης, διότι στα πλαίσια του καπιταλισμού, η όποια άλλη διαχείριση θα είναι σε βάρος της εργατική τάξης, του λαού και της νεολαίας. Αυτή η πάλη λοιπόν οφείλει να έχει αντικαπιταλιστικά -αντιιμπεριαλιστικά -αντισυνδιαχειριστικά χαρακτηριστικά. Ένας αγώνας αναγκαίος αλλά όχι και εύκολος.

Για αυτό και οι διαδηλώσεις που γίνονται μια φορά το χρόνο παρά τη μεγαλειώδη μαζικότητά τους δεν μπορούν να το καταφέρουν. Χρειάζεται αυτός ο αγώνας να αποκτήσει συνέπεια και συνέχεια. Όχι μέσα από ακτιβισμούς και φιέστες ή συναντήσεις με υπουργούς και τοπικούς παράγοντες. Αλλά να πάει σε χώρους δουλειάς και σπουδών, σε ουσιαστική σύνδεση με την πάλη απέναντι στην αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-κεφαλαίου-ιμπεριαλιστών. Να ενισχυθεί η κατεύθυνση της οργάνωσης των αντιστάσεων και των διεκδικήσεων, για την αποτελεσματικότητα της πάλης μας. Να αποκρουστούν οι εκβιασμοί και το ψευτοδίλλημα «καύση ή ανεργία». Μέσα από την κοινή δράση των δυνάμεων που έχουν αναφορά στην Αριστερά και το κίνημα, να ενισχύεται το βγάλσιμο των εργαζόμενων και του λαού στο προσκήνιο του αγώνα. Για να οικοδομηθεί ένα Μέτωπο Αντίστασης-Διεκδίκησης και Πάλης ικανό να σταματήσει την καύση σκουπιδιών και τους σχεδιασμούς για εργοστάσιο SRF. 

ΜΒ - μέλος του ΚΚΕ(μ-λ)

https://antistasimagnesia.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΙΑΝΝΕΝΑ | Για την βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου του Πολύδωρου Δανιηλίδη

0

Χθες στο Αριστερό Στέκι Νεολαίας  με συμμετοχή συναγωνιστών και φίλων έγινε η βιβλιοπαρουσίαση-συζήτηση πάνω στο βιβλίο  του Πολύδωρου Δανιηλίδη με τίτλο «ο Πολύδωρος θυμάται». 

Η βιβλιοπαρουσίαση  αυτή είχε στόχο να αποτελέσει αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, πάνω  στα ζητήματα της ιστορίας του ελληνικού λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και του παγκόσμιου ως  αντανάκλαση στη χώρα μας.

Ζητήματα δηλαδή με τα οποία καταπιάνεται το βιβλίο με έναν πολύ ζωντανό και γλαφυρό τρόπο και περιγράφονται από ένα μεγάλο στέλεχος του κινήματος που πάντα υπηρετούσε τα λαϊκά συμφέροντα χωρίς  ίχνος υστεροβουλίας, δηλαδή από τον ίδιο τον Πολύδωρο.

Η συζήτηση άνοιξε σε σχέση με αυτά τα ζητήματα που πολλά από αυτά αναμένουν τις απαντήσεις τους στους αγώνες και στην πάλη του λαού μας στο σήμερα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«….No rats. No Greeks»

0

Ποιοι, πότε και σε βάρος ποιων έχουν πει και γράψει τα παρακάτω;

Σε πρωτοσέλιδο μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδας γράφηκε το εξής:

1) «Ελληνίδα γυναίκα εθεάθη συνοδευόμενη από μελαμψό λαθρομετανάστη».

2) «Πρόσφυγες και μετανάστες αποτελούν πηγή μόλυνσης και κίνδυνο για τη δημόσια υγεία».

3) «Επιβάλλονται κανόνες διαχωρισμού κυκλοφορίας σε δημόσιους χώρους των κανονικών πολιτών από τους θρασείς εισβολείς. Επιτρέπεται η κίνηση τους σε περιορισμένα σημεία».

4) «Οι ξένοι γενικά κρίνονται επικίνδυνοι, κλέφτες, βιαστές ανήλικων, βρωμιάρηδες. Είναι υπεύθυνοι για τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας. Είναι οι εισαγωγείς της».

5) «Θα μας κλέβουν τις δουλειές μας. Οπότε θα συμβάλλουν στην παραπέρα κατακόρυφη άνοδο της ανεργίας και το στράγγισμα των δημοσιονομικών».

Το ανωτέρω σταχυολόγημα μίσους και διαστρέβλωσης αποτελεί βασική επιχειρηματολογία υδροκέφαλων ρατσιστικών ανθρωποειδών. Επαγγελματίες του είδους που έχουν αναλάβει εργολαβικά την εκπορευόμενη από τα κέντρα εξουσίας και διατεταγμένη ελεεινή υπηρεσία κυνηγητού των κατατρεγμένων.

Όποιος όμως μη πωρωμένος λαϊκός άνθρωπος έχει περιέλθει σε μια σύγχυση, προβληματίζεται ή πιθανά έχει παρασυρθεί και ενστερνιστεί τις μαύρες αυτές απόψεις, ας επανεκτιμήσει την κρίση του. Παρατηρώντας τη διόρθωση κάποιων σκόπιμα «λεπτομερειακών» ανακριβειών στα προαναφερθέντα.

Αποκατάσταση κατ` αντιστοιχία των πραγματικών κειμένων

Ποιοι, πότε και σε βάρος ποιων έχουν στα αλήθεια πει και γράψει τα παρακάτω;

1) Εφημερίδα της Νέας Ορλεάνης το 1920 απηχώντας πιστά το πνεύμα της εποχής καταχωρεί στην πρώτη σελίδα με εξόφθαλμα σαφές αίσθημα αποτροπιασμού άρθρο με τίτλο: «Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα». Εύκολα συμπεραίνεται πως οι Έλληνες μετανάστες μεταχειρίζονταν τότε σαν μία υποδεέστερη φυλή εφάμιλλη των έγχρωμων. Το όποιο λοιπόν κοινωνικό σμίξιμο των Αρίων μελών της κοινωνίας με παρακατινότερες, μιαρές εκδόσεις του ανθρώπινου γένους προξενούσε έκρηξη οργής.

Άραγε πόσο απέχει η ανωτέρω θέση με τα σημερινά γρυλίσματα περί απειλής νόθευσης της καθαρότητας του περιουσίου έθνους μας, αφελληνισμού ή ακόμη εξωφρενικότερα και εξισλαμισμού μας (ε, αυτή τη συμφορά και αν είναι που δεν θα αντέχαμε); Πόσο πράγματι συγγενεύει με παλιότερες παρεμφερείς κατηγορίες στους «τουρκόσπορους» Μικρασιάτες πρόσφυγες;

2) Η «τιμητική» προσφώνηση των Ελλήνων μεταναστών από τους τότε καθαρόαιμους ημεδαπούς κυρίως αγγλοσαξονικής καταγωγής ήταν «filthy Greeks». Μεταφράζεται σε «βρωμοέλληνες». Ζώντας σε λιγδιασμένα καταγώγια δίχως ανέσεις και κάνοντας τις πιο περιφρονητέες εργασίες φυσικά και παρουσίαζαν μια καθόλου ελκυστική εικόνα ρακένδυτων και άπλυτων απόκληρων. «Αυτονόητα» υπήρχαν ταμπέλες στα εστιατόρια προειδοποιώντας «All American. No rats. No Greeks». Εδώ η μετάφραση γίνεται αφόρητη, κολάσιμη: «Αμιγώς Αμερικάνικο. Όχι αρουραίοι. Όχι Έλληνες».

Σήμερα οι ξεριζωμένοι από τις πατρογονικές εστίες τους είτε από την πείνα της υπανάπτυξης ένεκα της ιμπεριαλιστικής πειρατείας, είτε κατευθείαν από τους πύραυλους τους, χαρακτηρίζονται υγειονομικές βόμβες και από «ακραίες» φωνές «σιχαμερά μόγγολα». Καταντούν επίσης εξιλαστήρια θύματα, εφόσον χρεώνονται (αν είναι δυνατόν) μέχρι και τη μνημονιακή κατάρρευση των νοσοκομείων! Μήπως και την προσεχώς σχεδιαζόμενη κυβερνητικά ημιιδιωτικοποίηση τους;

3) Σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ και στις αρχές του εικοστού αιώνα οι εφαρμοζόμενες απαγορεύσεις σε βάρος των «νέγρων» επεκτείνονταν και στους «μη λευκούς» (σε μια περίεργη τέτοια υποτιμητική βαθμίδα κατατάσσονταν) και περίλυπους απόγονους του Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Δραπέτες από τη μιζέρια της αποικιοκρατικής δεσποτείας. Αποτελούσε λοιπόν βλασφημία ο συγχρωτισμός Ελλήνων και αφροαμερικανών με τους υπόλοιπους πολιτισμένους υπηκόους σε δημόσιο περιβάλλον. Ως εκ τούτου υποχρεωτικά είχαν διαμορφωθεί ειδικά σημεία, στα οποία με αυστηρότητα επιτρέπονταν η παρουσία του «περιθωρίου».

Στη χώρα μας σήμερα παιδιά προσφύγων και Ρομά σαν λεπροί αποπέμπονται από τα σχολεία. Ο ΟΑΣΘ σε συνεννόηση με τον αρμόδιο δήμο οργανώνει ξεχωριστό δρομολόγιο για μετακίνηση προσφύγων. Η πλειονότητα των αυτοδιοικητικών μετά βδελυγμίας αφορίζει την εγκατάσταση δομών- στρατοπέδων συγκέντρωσης για τον εγκλεισμό των εκπατρισμένων στα όρια τους. Όπως παλιότερα οι δήμαρχοι Αποκόρωνα και Καστελιού αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν.

Ο οποιοσδήποτε παραλληλισμός της Ελλάδας του 2020 και της Αμερικής του1920 κρίνεται ως αυθαίρετος και καταχρηστικός; Ή αντίθετα εντοπίζονται ανατριχιαστικές ομοιότητες;

4) Μέχρι και ο ελληνικός τύπος εκείνης της περιόδου με τα παλιρροιακά μεταναστευτικά ρεύματα υιοθετούσε μια τακτική σπίλωσης του ελληνισμού! Συγκεκριμένα ο «Ελληνικός Αστέρας» του Σικάγου αναμετάδιδε ειδήσεις από τα αγγλόφωνα έντυπα παραθέτοντας συκοφαντικές πληροφορίες. Χαρακτηριστικά μόνο το πρώτο τρίμηνο του 1909 ακριβώς το 60% (!!) της δημοσιογραφικής ύλης στην πατριωτική εφημερίδα εξαντλούνταν σε εγκληματικές δράσεις ομοεθνών μεταναστών. Αν τα εξ ιδίων βέλη ήταν τόσο αιχμηρά, φανταζόμαστε των τρίτων. Αποτέλεσμα; Ο έλληνας κατάντησε συνώνυμος του κακοποιού.

Ακριβώς όπως συμβαίνει τώρα. Πας μη Έλλην και αλλοδαπός (όχι οι ράμπο της βάσης στα Χανιά βέβαια), υποψήφιος παραβατικός. Απόρροια αναμενόμενη υπήρξε η επί μέρες τηλεοπτική σταύρωση του Σύριου πατέρα, που βιαστικά και ατεκμηρίωτα καταγγέλθηκε για τον δήθεν βιασμό της εντεκάμηνης κόρης του. Ενώ τη στιγμή, όπου με ιδιαίτερη ευκολία αναγορεύονται στη διαπασών οι πρόσφυγες σε φύσει επιρρεπείς στην παρανομία, τίθενται στο απυρόβλητο της επίκρισης οι τερατώδεις ιμπεριαλιστές εγκληματίες. Οι πραγματικοί δηλαδή αυτουργοί εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών και ρημάγματος μιας ακολουθίας κρατών.

5) Κυρίως στο μεγάλο κραχ του`29 φούντωσε μια αγανάκτηση των Αμερικανών για τους Έλληνες. Καθότι παρά την δραματική καταστροφή της παραγωγής και την απογείωση της ανεργίας στα ουράνια, εκείνοι συνέχισαν να απασχολούνται σε ικανοποιητικό ποσοστό. Γιατί όμως; Επειδή είχαν ήδη αναλάβει από πρωτύτερα τις πιο απεχθείς δουλειές. Σε συνθήκες φρικτές όπως των σκλάβων και πενιχρές αμοιβές στο κατώφλι της επιβίωσης.

Κρίση βιώνουμε επίσης στις μέρες μας. Δομική, αναπόφευγη. Εν Ελλάδι πολλαπλασιασμένη ένεκα εξάρτησης. Βγαλμένη μέσα από τα έγκατα λειτουργίας του καπιταλισμού. Πάλι ενοχοποιείται το θύμα, ο μετανάστης. Ξανά αθωώνονται ξεδιάντροπα οι κεντρικοί φταίχτες. Αυτοί που τσάκισαν ανελέητα με τον μνημονιακό υποκόπανο ένα ολάκερο λαό. Πασχίζουν λοιπόν να επιφέρουν τη διάσπαση στο αναγκαίο μέτωπο ντόπιων και ξένων εργαζόμενων.

Συμπεράσματα

Συχνά μας λένε πως ο λαός οφείλει να ακονίζει την ιστορική του μνήμη. Συμφωνούμε. Προσθέτουμε επίσης, να τη διασταυρώνει με το εφιαλτικό και εξωφρενικό γίγνεσθαι. Όμως με την απαραχάρακτη αλήθεια. Παρατέθηκαν ιστορικά ντοκουμέντα. Ας συγκριθούν με τα συμβαίνοντα. Σίγουρα η κυριότερη διαφορά βρίσκεται στην εθνικότητα. Παίρνει κάποιος αυτούσια τα γραφτά ή τα λόγια, αντικαθιστά το όνομα της ράτσας και εκθέτει πλήρως την κοινή άθλια άποψη. Τότε οι Ρωμιοί, σήμερα οι επιζήσαντες λόγω φυγής από τους βομβαρδισμούς Σύριοι. Στον οχετό του κατηγορητηρίου κατά τα άλλα, η παραμικρή πρωτοτυπία.

Έμεινε για το τέλος μια άλλη πτυχή της διαδρομής των πρώτων ελλήνων μεταναστών στην Αμερική. Συμπυκνώνεται εξαιρετικά στο πρόσωπο του ήρωα Λούη Τίκα. Ηγετική συνδικαλιστική φυσιογνωμία και σπουδαίος συντελεστής στους τότε αιματηρότατους εργατικούς αγώνες. Ανέβασε με την αυταπάρνηση του την εκτίμηση των αμερικανών συνάδελφων του ανθρακωρύχων και της υπόλοιπης εργατικής τάξης στον ξενιτεμένο ελληνισμό σφυρηλατώντας μέχρι κάποιο επίπεδο ένα βαθύ αίσθημα σεβασμού, εκτίμησης και συντροφικότητας.

Την ίδια ακριβώς που πιο ενστικτώδικα έδειξαν οι ξεχασμένες μυτιληνιές γριούλες «ξελασπώνοντας» τη θεσμική -κρατική αναλγησία και εχθρικότητα. Δυστυχώς το κλίμα αυθόρμητης λαϊκής συμπαράστασης στις περιοχές υποδοχής (φυλάκισης) τείνει να αντιστραφεί θλιβερά. Γιατί αν η όποια εκδήλωση συμπάθειας ή έμπρακτης υποστήριξης στηρίζεται αποκλειστικά σε αισθήματα ανθρωπισμού και χριστιανικής «αρετής» καταλήγει ιδιαίτερα ευάλωτη.

Δεν εξατμίστηκε αίφνης η ανθρωπιά στους νησιώτες που συγκρούονται τελευταία με τα ΜΑΤ. Μήτε προσχώρησαν σε ρατσιστικοφασιστικές αντιλήψεις. Τουναντίον εκδίωξαν τους χρυσαυγίτες από τις κινητοποιήσεις τους. Απλά όταν δεν μπολιάζεται και ολοκληρώνεται με τις θέσεις της διεθνιστικής αλληλεγγύης και του αντιιμπεριαλισμού μοιραία αν δεν μείνει ανεπαρκές, θα ατονήσει, εκπνεύσει ή και αλλοτριωθεί ακόμη. Τα σοβαρά προβλήματα της καθημερινότητας (και ο θεός σαν πεινάσει, θα αναγκαστεί να κλέψει το αρνί) γίνονται κακοί σύμβουλοι και ακόμη χειρότεροι με τη διάβρωση της συστημικής προπαγάνδας.

Οι πρόσφυγες δεν ταξιδεύουν με τα υπερωκεάνια σαν τους «βρωμοέλληνες» κάποτε (αλλά και στις μνημονιακές μέρες μας ξανά) για ανεύρεση καλλίτερης μοίρας. Τρομαγμένοι και πανικόβλητοι τρέχουν για να ξεφύγουν και σωθούν από τον ιμπεριαλιστικό θάνατο. Αυτόν που η χώρα μας ή σωστότερα η σε ρόλο ιπποκόμου των αμερικανονατοϊκών φονιάδων άρχουσα τάξη διευκολύνει σε υπερθετικό βαθμό.

Ο πόλεμος επίσης, ο άδικος και καταστροφικός, το γεννοβόλημα ιμπεριαλιστών και εξαρτημένων καπιταλιστών, δεν τρέφει κάποια συμπάθεια στον λαό μας. Άδειος από ψυχή δεν εξαιρεί κανέναν από τη λίστα των υποψήφιων για επίσκεψη. Ειδικά σε τέτοια εποχή και περιοχή. Αντίθετα με το παγερό και σκοτεινό του βλέμμα μας περιεργάζεται προσεχτικά. Μας νεύει πονηρά, νοιώθει το χαϊδολόγημα της όλο φιλοδοξίες και τυχοδιωκτισμούς ντόπιας κεφαλαιοκρατίας. Σκύβει και ψιθυρίζει με νόημα στο αυτί μας: εκεί που είστε Έλληνες, πριν καιρό ήτανε και οι ανέμελοι Σύριοι. Και εκεί στη τραγωδία που βιώνουν, πιθανόν να έρθετε.

Ούτε όμως αυτοί, ούτε εμείς αλλά και κανείς άλλος λαός να πληρώσει ποτέ ξανά πια με προσφυγικό πόνο, αίμα, ξεριζωμό, πνιγμό στο Αιγαίο, ρατσιστικό φαρμάκι, κρατικό μπουντρούμιασμα σε hot spot.

Για να γίνει αυτό πρέπει Έλληνες και ξένοι να σμίξουν τις γροθιές τους ενάντια στους κοινούς αντιπάλους. Τους ιμπεριαλιστές και την εκάστοτε κυβέρνηση του κεφαλαίου. Όταν οι λαοί και πάντοτε αδελφοί (Έλληνες, Τούρκοι, πρόσφυγες) έχουν ίδιους εχθρούς, γίνονται δυο φορές φίλοι και σύμμαχοι. Σαν οι εχθροί σπέρνουν μίσος και διχόνοια ανάμεσα στους φύσει φίλους, τότε περιχαρείς πετυχαίνουν δέκα δυο φορές να τους αποδυναμώσουν και διασπασμένους να τους γονατίσουν ευκολότερα.

Δεν είναι ολωσδιόλου ΑΣΧΕΤΟ και ΑΣΥΝΔΕΤΟ. Ο λαός μας θολωμένος δεν εκφράζει δυναμικά και μαζικά την αλληλεγγύη του στους δίχως πλέον γη και ήλιο δραπέτες από την κόλαση του πολέμου. Μα δεν μπορεί συνάμα να περιφρουρήσει με την μισοπαράλυτη πάλη του τα πιο στοιχειώδη δικά του δίκια. Χθες του ακρωτηριάσανε πάλι το κουφάρι της σύνταξης. Οι τύραννοι μας όμως τρέμουν την κατανόηση από τον λαό της δυνατότητας αντιστροφής των όρων. Τότε, εάν μπορούμε το ένα από τα δύο, ΑΠΟΛΥΤΑ θα μπορούμε και τα δυο μαζί και χίλια παραπάνω.

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΟΧΙ ΛΕΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ. ΟΧΙ ΣΤΟ (ΠΟΛΕΜΙΚΟ) ΑΙΤΙΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΣΠΡΩΞΕ ΕΔΩ

ΠΟΛΛΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΝΑΙ ΛΕΜΕ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ. ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΑΙΡΟΥΝ ΔΙΑΡΚΩΣ ΚΑΙ ΒΑΝΑΥΣΑ ΟΙ ΚΗΦΗΝΕΣ

ΚΜ (Μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΌ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΡΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

0

Συγκέντρωση καταγγελίας του οργίου καταστολής ενάντια στο λαό των νησιών του Βορείου Αιγαίου πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 26/2 στις 6:00 το απόγευμα στο Σύνταγμα. Στη Βασ. Σοφίας, πριν τα λουλουδάδικα, συγκεντρώθηκαν αρχικά πολιτιστικοί σύλλογοι περιοχών της Λέσβου και της Χίου, φορείς της Αθήνας και η ΚΕΕΡΦΑ. Παρότι στην συγκέντρωση υπήρχαν ετερόκλητες πολιτικές απόψεις και χώροι, αυτό που κυριαρχούσε ήταν οι αγανάκτηση απέναντι στην άγρια καταστολή που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση. Με συνθήματα που απεύθυναν προς τη βουλή και τις δυνάμεις καταστολής εκφράσανε την αντίθεσή τους στους χειρισμούς της κυβέρνησης σχετικά με το προσφυγικό. Παρότι δεν έλειψε και ο… «εθνικός ύμνος» και κάποιες - ευτυχώς μεμονωμένες - ακροδεξιές φωνές, το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν το «Ούτε ανοιχτές, ούτε και κλειστές. Τα νησιά δεν είναι φυλακές» ενώ στις συζητήσεις μεταξύ των συγκεντρωμένων το ζήτημα της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας ήταν αυτό που κυριάρχησε.

Το ΚΚΕ(μ-λ) συμμετείχε στην κινητοποίηση με πανό και προκήρυξη, με κεντρικό σύνθημα «Κάτω η κρατική τρομοκρατία - Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες». Αρχικά το πανό στήθηκε στη λεωφόρο Αμαλίας μέχρι να συγκεντρωθεί ο κόσμος. Εκεί βρισκόταν επίσης ο «Συντονισμός για το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό» και άλλοι αγωνιστές. Στη συνέχεια όλοι μαζί μετακινήθηκαν προς τους υπόλοιπους συγκεντρωμένους. Με τη συμμετοχή του το ΚΚΕ(μ-λ) προσπάθησε να βάλει το ζήτημα στην πραγματική του βάση. Με συνθήματα που υπερασπίζονταν τα δικαιώματα των προσφύγων, καταγγέλλουν την κυβερνητική πολιτική και καλούν σε κοινό αγώνα Έλληνες και μετανάστες ενάντια στο πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό.

Είναι εντυπωσιακό ότι ενώ υπήρχαν κάποιοι (λίγοι) που εκφράστηκαν ιδιαίτερα αρνητικά στην παρουσία του μπλοκ μας, δεν κατάφεραν να χρωματίσουν τη συγκέντρωση. Υπήρχε πολύ μεγάλη ανάγκη για κουβέντα. Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί συζητούσε και προσπαθούσε να ερμηνεύσει την κατάσταση. Ήταν εντυπωσιακό το γεγονός ότι πολλές συζητήσεις, ενώ ξεκινούσαν με σοβαρές διαφορές σχετικά με το προσφυγικό, σχετικά εύκολα μπόρεσαν να αναδείξουν την κατεύθυνση που θέλει τους Έλληνες και τους πρόσφυγες ενωμένους, ενάντια στην αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά πως μόνο στο δρόμο μπορεί ο λαός να απαντά στην επίθεση που δέχεται από το σύστημα και να προχωρά την συγκρότηση και την πάλη του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Φοιτητική κινητοποίηση 26/2

0

Φοιτητική πορεία υπεράσπισης του Λαϊκού Ασύλου Αγώνων, η οποία ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 26/2 το απόγευμα στην Θεσσαλονίκη. Η είσοδος του αστυνομικού με όπλο στο χώρο της ΑΣΟΕΕ καθώς και η εμφάνιση των ΜΑΤ στο προαύλιο της σχολής που ακολούθησε, αποτέλεσαν την αφορμή για το κάλεσμα της συγκεκριμένης κινητοποίησης, όπως έγινε αντίστοιχα και σε μια σειρά άλλες πόλεις. Σε αυτή συμμετείχαν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι Αρχιτεκτονικής, Γαλλικού, Ιστορικού-Αρχαιολογικού, Πληροφορικής, Κινηματογράφου, Φιλολογικού, Πολιτικών Επιστημών και Μουσικού, και με δικό τους μπλοκ οι Αγωνιστικές Κινήσεις, η ΣΣΠ και αναρχικά σχήματα.

Σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση ετοιμάζεται να περάσει νομοσχέδιο ενάντια στις διαδηλώσεις και η εφαρμογή της κατάργησης του Ασύλου προχωρά με γοργούς ρυθμούς, έτσι ώστε το σύστημα να μπορεί να προωθήσει την επίθεση ανενόχλητο, η αναγκαιότητα απάντησης από μεριάς του λαού και της νεολαίας είναι μεγάλη. Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι η υπεράσπιση των μέσων πάλης και αγώνα που διαθέτουν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Συλλαλητήριο ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο

0

ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ!

ΚΑΤΩ Η ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ-ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ καλεί την Πέμπτη 27 Φλεβάρη 2020, μέρα ψήφισης του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου, στις 6.30μμ στην πλατεία Κολοκοτρώνη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΗΡΑΚΛΕΙΟ| Από την πορεία ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και καταστολή(26/2)

0

Με συμμετοχή κόσμου χαμηλότερη απ' τις ανάγκες της περιόδου, πραγματοποιήθηκε διαδήλωση καταγγελίας για τα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ στο κέντρο του Ηρακλείου στις 26/2. Στη συγκέντρωση συμμετείχαν τα συγκροτημένα μπλοκ του ΦΣ Βιολογικού&Ιατρικής, του ΣΜΤ, του ΣΕΚ και των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ. 

Αν και με μικρή μαζικότητα, θεωρούμε θετική την πραγματοποίηση της συγκεκριμένης διαδήλωσης, δεδομένου ειδικά ότι καλέστηκε τελευταία στιγμή. Είναι αναγκαίο ωστόσο να γίνει υπόθεση του λαϊκού κινήματος η απάντηση απέναντι στο οξυμένο κλίμα τρομοκρατίας και φασιστικοποίησης που προωθείται. Όλες οι δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά και στο κίνημα πρέπει να συμβάλουν στην κατεύθυνση αυτήν, και σ' αυτό το πλαίσιο υπάρχουν σοβαρές ευθύνες στο ΚΚΕ, τ' οποίο γι' άλλη μια φορά απουσίαζε.

Και σε επίπεδο σχολών, είναι αναγκαία η επιμονή στην κατεύθυνση συνελεύσεων-διαδηλώσεων, προκειμένου να ξαναβγούν οι φοιτητές μπροστά, να οργανωθούν και ν' απαντήσουν απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύει το σύστημα. Για να μη γίνει κανονικότητα η καταπάτηση των δικαιωμάτων μας, για να στείλουμε το μήνυμα πως το λόγο για το Άσυλο τον έχουμε εμείς!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΑΣΟΕΕ

0

Μετά τα γεγονότα στις 24 και 25 Φλεβάρη στην ΑΣΟΕΕ, πραγματοποιήθηκε μαζική γενική συνέλευση με γύρω στα 500 άτομα να παρακολουθούν και πάνω από 400 άτομα να ψηφίζουν στη διαδικασία. Η κατάληξη της διαδικασίας ήταν να υπερψηφιστεί πλαίσιο για 2 μέρες κατάληψης της σχολής και κινητοποίηση σήμερα (26/2) μετά τη συνέλευση με προσυγκέντρωση την ΑΣΟΕΕ και πορεία προς τη ΓΑΔΑ.

Αρχικά, είναι αρκετά θετικό ότι μπροστά σε αυτό το κλίμα τρομοκρατίας και φασιστικοποίησης πραγματοποιήθηκε μία μαζική, για τα δεδομένα της περιόδου, κινητοποίηση. Παρόλα αυτά είναι σίγουρα αναντίστοιχη της περιόδου και της επίθεσης, τόσο στο Άσυλο και στα δημοκρατικά δικαιώματα, όσο και συνολικά στα δικαιώματα λαού και νεολαίας. Καταγγέλλουμε την άγρια επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής ακριβώς μετά το τέλος της πορείας στη ΓΑΔΑ και καθώς αυτή διαλυόταν. Τόσο στη στάση μετρό Αμπελόκηποι, όσο και στη στάση Πανόρμου έπεσαν πολλά χημικά και κρότου λάμψης ακόμα και μέσα στους σταθμούς, ενώ έξω μηχανοκίνητοι και μη αστυνομικοί ξυλοφόρτωναν όποιον έβλεπαν μπροστά τους. Ο απολογισμός είναι προσαγωγές και σακατεμένοι φοιτητές.

Ως Αγωνιστικές Κινήσεις κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης εκφράσαμε τις επιφυλάξεις μας σε μια τέτοια κινητοποίηση, καθώς έχει αρκετές προβληματικές. Θεωρήσαμε και θεωρούμε ότι η απάντηση στην κρατική τρομοκρατία και καταστολή δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην εναντίωση στις δυνάμεις καταστολής και την αστυνομία, αλλά πρέπει να πάρει κεντρικά πολιτικά χαρακτηριστικά αντιπαράθεσης ενάντια στην επίθεση που διεξάγει το σύστημα συνολικά στα δικαιώματα λαού και νεολαίας. Μια επίθεση που περιγράφεται από τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Με αυτό το σκεπτικό η πρότασή μας ήταν να πραγματοποιηθεί πορεία από την ΑΣΟΕΕ προς το Σύνταγμα, όπου καλούσαν οργανώσεις της αριστεράς κινητοποίηση αλληλεγγύης στους μετανάστες και εναντίωσης στην άγρια καταστολή στα νησία του Αιγαίου. Είναι απορίας άξιο πως οι δυνάμεις που οι πολιτικοί τους φορείς καλούσαν στην κινητοποίηση στο Σύνταγμα, επέλεξαν να μην ενωθεί το σώμα της πορείας της ΑΣΟΕΕ με αυτό του Συντάγματος. Πόσο μάλλον όταν το σώμα της πορείας που πήγε στη ΓΑΔΑ δεν είχε τη δυνατότητα να περιφρουρήσει τον εαυτό του από την άγρια καταστολή. Παρόλα αυτά, κρίνοντας την αναγκαιότητα μιας πρώτης απάντησης στα ζητήματα αυτά συμμετείχαμε στην πορεία μαζικά και με συγκροτημένο τρόπο προσπαθώντας και μέσα από τη συνθηματολογία να αναδείξουμε την άποψή μας.

Είναι σημαντικό οι κινητοποιήσεις να μη μείνουν εδώ, να αποκτήσουν ακόμα πιο μαζικά χαρακτηριστικά, αλλά και να στοχεύσουν ξεκάθαρα στην επίθεση του συστήματος, τη φασιστικοποίηση και το χτύπημα των δικαιωμάτων μας στις σπουδές, τη δουλειά και τις ελευθερίες.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κι αν είναι να γίνει "κανένα κακό", θα είναι επειδή θα το επιλέξουν!

0

Ξέρουν πολύ καλά ότι δε χτυπούν ακροδεξιούς, αυτούς τους κρατάνε για τις φωτό με τις σημαίες για να ‘χουν να λένε. Ξέρουν πολύ καλά ότι τις σφαίρες και τα σημάδια που δείχνουν και "ισχυρίζονται" οι κάτοικοι, τις έριξαν οι μπάτσοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι η φωτιά στο δάσος άναψε από τις βόμβες αερίου και τα δακρυγόνα κι ας μην το είπαν ποτέ ότι συνέβη. Ξέρουν πολύ καλά ότι νέοι, γέροι, παιδιά τρώνε αδιάκριτα ξύλο και χημικά, όπου πατούν. Ξέρουν ότι ξέρουμε πως κάθε "είδηση υποβάλλεται σε έλεγχο από την κυβέρνηση". Ξέρουν πολύ καλά ότι ήταν καλή μέρα να έρθει ο κορωνοϊός στην Ελλάδα, μια που κάνα σπουδαίο τάφο δεν προλάβαιναν να ανακαλύψουν. Ρίξανε υγειονομική... Βόμβα αντί εθνική υπερηφάνεια. Δεν ήξεραν πως δε φίμωσαν αρκετά αυτούς που καταπιέζουν και η οργή κέρδισε την τρομοκρατία.

Είναι εικόνα από παλιά η Κερατέα, η Χαλκιδική, εικόνα από το παρόν η Λέσβος και η Χίος, εικόνα από το μέλλον τ' Άγραφα. Θέλουν να συνηθίσουμε το δηλητήριο, την αδικία, το πνίξιμο.

Θέλουν να σημαδεύουν με το όπλο τους ειδικοί φρουροί μέσα στο άσυλο και να σκύβουμε. Θέλουν τα ΜΑΤ να μπαίνουν και να εκκενώνουν σχολές κι εμείς να σκάμε. Θέλουν να νευριάζουν στ' αυτοκίνητα τους, εκτός υπηρεσίας, να βγάζουν το όπλο κι εμείς να τρέχουμε στην άκρη. Θέλουν να μη μείνει δημοκρατικό δικαίωμα όρθιο γιατί τα σχέδια τους δε χωράνε τα δικαιώματά μας.

Κι αν είναι να γίνει "κανένα κακό", θα είναι επειδή θα το επιλέξουν!

Όποιος θέλει να κοιμάται ήσυχος μπορεί. Ακόμα κι αν η ηθική μόδα αποχώρησε από το my style rocks... Κάτι "ηθικό" θα βρεθεί να συζητήσουμε! Κι αν όχι, υπάρχουν κι οι ειδήσεις. Να από το mega σήμερα τόσα έμαθα!

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΞΑΝΘΗ | Ανταπόκριση από την πορεία ενάντια στην κρατική τρομοκρατία

0

Την Τρίτη 25/2 πραγματοποιήθηκε πορεία στο κέντρο της πόλης από τον Σύλλογο Φοιτητών Ξάνθης και από το Σύλλογο Οικοτρόφων Φοιτητών Ξάνθης με απόφασεις που πέρασαν από τα ΔΣ των συλλόγων (ο Σ.Φ.Ξ. με πολιτικό πλαίσιο που κατατέθηκε από κοινού από Αγωνιστικές Κινήσεις και ΕΑΑΚ και ο Σ.Ο.Φ.Ξ. με πλαίσιο της ΚΝΕ). Η πορεία έγινε ως απάντηση στα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ τη Δευτέρα 24/2 και την καταπάτηση του ασύλου από τις δυνάμεις καταστολής για δυο συνεχόμενες μέρες.

Η εισβολή των ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ και η απειλή φοιτητών με όπλο που κρατούσε απέναντι τους ειδικός φρουρός αποτελούν επεισόδια μιας συνεχόμενης προσπάθειας από πλευράς συστήματος να τρομοκρατήσει τον κόσμο και όχι μεμονωμένα περιστατικά ή αυθαιρεσίες της αστυνομίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται ταυτόχρονα με την αμφισβήτηση θεμελιωδών δικαιώματων λαού και νεολαίας. Είναι εφαρμογές μιας συγκεκριμένης πολιτικής που προωθεί το χτύπημα των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων και εντείνει τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής.

Κρίνεται αναγκαίο να απαντάμε άμεσα, να στεκόμαστε απέναντι στην κρατική καταστολή καθώς και να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα μας με οργανωμένο αγώνα μέσα από τα συλλογικά μας όργανα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ψήφιση του νέου ασφαλιστικού νόμου δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή για αγώνες υπεράσπισης του δικαιώματος μας σε ασφάλιση και σύνταξη.

0

Εκτός απροόπτου, τις μέρες αυτές θα ψηφιστεί ένα ακόμη ασφαλιστικό νομοσχέδιο, το οποίο προστίθεται στην μακρά σειρά νόμων που από το 1992 σώζουν το ασφαλιστικό σύστημα, δημιουργώντας συνεχώς χειρότερες συνθήκες, τόσο για τους ασφαλισμένους, όσο και για το ίδιο το σύστημα ασφάλισης.

Στην γνωστή λογική που θεωρεί την ασφάλιση και την σύνταξη όχι υποχρέωση, αλλά βάρος για το κράτος, θεσμοθετείται η σύνταξη στα 67, μια σύνταξη όλο και πιο μικρή, ενώ η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τείνει να θεωρηθεί από μακρινό όνειρο έως ανέκδοτο.

Είναι πραγματικά εξοργιστικό ένα πολιτικό κατεστημένο που έχει διώξει μισό εκατομμύριο νέους από την χώρα, που κρατά εκατομμύρια ανθρώπους με ελαστική ή μαύρη εργασία, που έχει παίξει τα χρήματα των εργαζομένων σε χρηματιστήρια και δομημένα ομόλογα, που τα έχει κουρέψει σε PSI, να κουνά το χέρι στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι για τις «τρύπες» που παρατηρούνται στα διάφορα ταμεία, προφανώς επειδή δεν δίνουν αρκετά χρήματα.

Πρέπει να σημειωθεί όμως ότι τα χρήματα για την ασφάλιση και την σύνταξη δεν χαρίζονται, προέρχονται από τις κρατήσεις και την φορολογία των μισθών μας, είναι μέρος των μισθών και του παραγόμενου πλούτου. Πολλές φορές αυτό δεν αναφέρεται, αντίθετα λέγεται γενικά και αόριστα ότι δήθεν δεν φτάνουν τα λεφτά, χωρίς φυσικά να μας λένε ότι υπεύθυνες γι’ αυτό είναι οι διαχρονικά αντιλαϊκές πολιτικές.

Όλη αυτή η έλλειψη προστασίας από το κράτος δημιουργεί ένα κενό που έρχεται να καλύψει ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος φυσικά λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ενώ η λογική της ανταποδοτικής ασφάλισης, αντί της κοινωνικής που ισχύει σήμερα, αφήνει ακάλυπτους όσους αντιμετωπίσουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας στο μέλλον.

Μπορούμε να αντιδράσουμε αποτελεσματικά;

Καλές οι διαπιστώσεις θα πει κάποιος, αλλά ούτε η απεργία της 18ης Φεβρουαρίου είχε σημαντικά ποσοστά (αν και ήταν πιο μαζική από άλλες στο πρόσφατο παρελθόν) ούτε διαφαίνεται να υπάρξει στο άμεσο μέλλον κάποιο κίνημα αντίστασης και ανατροπής αυτής της πολιτικής.

Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι ο δρόμος αυτός θα είναι εύκολος και απλώς, όπως διάφοροι θέλουν να μας τον παρουσιάσουν (αρκεί να στοιχηθούμε πίσω τους). Ούτε όμως πρέπει να πιστεύουμε ότι το σύστημα είναι τόσο δυνατό, όσο θέλει να νομίζουμε.

Δεν θα περίμενε κανείς να μην περάσει ο νόμος με μια 24ωρη απεργία, στην οποία δεν πίστευε σχεδόν η πλειοψηφία αυτών που την προκήρυσσαν, ας θυμηθούμε όμως ότι μια 24ωρη, αλλά μαζική απεργία, ήταν αρκετή να γκρεμίσει τα σχέδια Γιαννίτση.

Τα αιτήματα για ανθρώπινους μισθούς και συντάξεις, για πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για καμία αύξηση των ορίων ηλικίας, δεν είναι συνδικαλιστικές φωτοβολίδες αλλά όροι ζωής για τους εργαζόμενους και τις οικογένειες τους.

Επομένως πρέπει να παραμένουν στην προμετωπίδα των αγώνων, παράλληλα με τα όποια κλαδικά ή ιδιαίτερα αιτήματα, να μην τα χαρίσουμε στην αδράνεια και την μεμψιμοιρία. Είναι στο χέρι μας να διαψεύσουμε όσους πιστεύουν ότι δεν γίνεται τίποτα με τον πιο απλό τρόπο: Να κάνουμε κάτι. Να συμμετέχουμε στα σωματεία, τους αγώνες, σε απεργίες και διαδηλώσεις, αλλά κυρίως να πιστέψουμε ότι έχουμε δικαιώματα και τα αξίζουμε.

Κώστας Μιχαλάκης
Μέλος Δ.Σ. ΕΛΜΕ Τρικάλων
Μέλος Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΟΡΙΝΘΟΣ | ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

0

Πανκορινθιακή απεργία είχε εξαγγείλει το Εργατικό Κέντρο Κορίνθου εναντία στο νέο Ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Μικρή η συμμετοχή κόσμου στην συγκέντρωση με μερικές δεκάδες εργαζόμενους.

Στη συγκέντρωση παρέμβηκε και η Πρωτοβουλία Αντίστασης Κορινθίας με προκήρυξη και χαιρετισμό από μέλος της. Τόνισε την ανάγκη για κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο καταγγέλλοντας της ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ για την στάση τους των απεργιών ντουφεκιών ή ακόμη και για τη μη συμμετοχή τους στης απεργίες. Η Πρωτοβουλία Αντίστασης Κορινθίας θα συνεχίσει με παρεμβάσεις της το επόμενο διάστημα καλώντας για κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στην νέα επιδρομή στην ασφάλιση και την υπεράσπιση των Δικαιωμάτων μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΑ ΕΛΤΑ! ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΜΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ!

0

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

η επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους των ΕΛΤΑ είναι μέρος της αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης, που έχει ονομαστεί «ΑΝΑΠΤΥΞΗ». Το σχέδιο δήθεν εξυγίανσης φέρνει διάλυση του οργανισμού και χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων. Η σημερινή κυβέρνηση ΝΔ παίρνει τη σκυτάλη από την προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ και:
• Πετάει στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους, οι οποίοι είτε απολύονται, είτε δεν ανανεώνεται η σύμβαση τους, μεγαλώνοντας τη στρατιά των ανέργων και οδηγώντας οικογένειες στην ανέχεια.
• Κλείνει εκατοντάδες καταστήματα σε όλη τη χώρα, ξεχαρβαλώνοντας το δίκτυο και αφήνει ολόκληρες περιοχές  χωρίς καμία εξυπηρέτηση.
• Παγιώνει το καθεστώς της εργοδοτικής ασυδοσίας και του εργασιακού μεσαίωνα, καθιερώνοντας ως μοντέλο την εργολαβική εργασία, τις ατομικές συμβάσεις λίγων μηνών, και τους μισθούς πείνας.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΕΛΤΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝA
ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΧΕΡΙΑ.

Η υπεράσπιση των θέσεων εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων τους είναι υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων στα ΕΛΤΑ. Γι' αυτό και σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο. Να μην επιτρέψουν να περάσει και αυτή η επίθεση. Να μην επαναπαυτούν στις αποφάσεις της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΠΟΣΤ, η οποία δεν έκανε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια για να προετοιμάσει τον αγώνα και οδήγησε τον κλάδο από υποχώρηση σε υποχώρηση, σπέρνοντας αυταπάτες για λύσεις μέσα από "διάλογο" και συνεννοήσεις με τη διοίκηση. Και αυτός ο αγώνας πρέπει να πλαισιωθεί από όλους τους εργαζόμενους στα ΕΛΤΑ, πανελλαδικά, αφού συνολική είναι η επίθεση που δέχονται.

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.

Οι εξελίξεις αυτές, δεν αφορούν μόνο τα ΕΛΤΑ. Είναι το ίδιο μοντέλο που προωθείται σε ΟΤΕ, ΔΕΗ, Τράπεζες, σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις με χιλιάδες εργαζόμενους, και θα συμπαρασύρει τις συνθήκες δουλειάς και τα μεροκάματα στο σύνολο των εργαζομένων της χώρας. Γι’ αυτό πρέπει να συγκροτηθεί μέτωπο συμπαράστασης τους απεργούς.
Οι εργαζόμενοι των ΕΛΤΑ δεν έχουν να περιμένουν κάτι από την Ομοσπονδία που δεν έκανε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια για να προετοιμάσει τον αγώνα και άφησε τον κλάδο μακριά από κινηματικά γεγονότα. Πρέπει να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους με δικές τους διαδικασίες, χωρίς αυταπάτες για λύσεις σε συνεννόηση με τη διοίκηση.

• ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ!
• ΚΑΝΕΝΑ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ! 
• ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣH ΚΑΙ ΜΙΣΘΟ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ

24/2/2020

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

0

Οι εξελίξεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός προς τα εμπρός.

Οι παραφιλολογίες του καναπέ τρέχουν κι' αυτές με την ταχύτητα του φωτός αλλά προς τα πίσω, και δεν θα μας σώσει κανένας θεός.
Εμείς πρέπει να κάνουμε κάτι εκεί έξω στην ζωντανή ζωή.
Και όταν και όσο, αν κάποιοι αγωνίζονται ας τους αφήσουμε και ας είναι γλαφυροί(όπως κάποιοι τους λένε).

Γιατί η θεωρία πρέπει να επαληθεύεται και να υλοποιείται πάντοτε στην πράξη και ότι πρέπει να υπάρχει διαλεκτική σχέση θεωρίας –πράξης, λόγων και έργων και όχι μόνο μέσα από τα βιβλία και μόνο θεωρητικά και δίνοντας εντολές ως πεφωτισμένοι δάσκαλοι στους αδαείς.
Γιατί αλλιώς θα έπρεπε να μιλάμε για υποκρισία και φαρισαϊσμό.
Γιατί ποτέ αυτοί οι άνθρωποι (οι πεφωτισμένοι δάσκαλοι) είναι σε θέση ή θέλουν ή μπορούν να αλλάξουν τις κοινωνικές σχέσεις προς όφελος όλης της κοινωνίας.
Υπηρετούν μόνο τον εαυτό τους συμβιβασμένοι με το σύστημα και που το υπηρετούν ο καθένας με τον τρόπο του και για τους δικούς του λόγους.

Εκεί έξω λοιπόν, εκεί που υπάρχουν τα γεγονότα, εκεί που ο άνθρωπος παλεύει για τη ζωή του, εκεί που όλα εξελίσσονται σε βάρος των Λαών εκεί πρέπει να δίνονται οι απαντήσεις.

Μες το μυαλό μου στροβιλίζει μια ιστορία που θα σας τη γράψω.

Εκεί ένα παιδί που δεν μπόρεσε να παίξει με τ' άλλα παιδιά, με τα παιχνίδια και δεν χάρηκε την αγκαλιά της μάνας όσο άλλα παιδιά με δάκρυα στα αγαθά του μάτια που είναι ξάστερα σαν έναν μεγάλο γαλανό ουρανό λέει:

Δεν μπορώ αυτή τη ζωή. Μου έρχεται να βάλω τα κλάματα.

Πριν το πόλεμο ήμασταν πολύ αγαπημένοι, ήταν όμορφα εκεί που μέναμε, η φύση, τα χωριά, οι πόλεις, μετά καταστράφηκαν όλα.

Φοβόμασταν συνέχεια, για τη ζωή μας για τη ζωή όλων των αγαπημένων μας.

Είδα με τα μάτια μου μέλη της οικογένειας μου να χάνονται, είδα γύρο μου όλα να γίνονται στάχτη, είδα τα όνειρά μου να χάνονται.
Αποφασίσαμε να φύγουμε.

Μαζέψαμε ότι μπορούσαμε τα βάλαμε στον ώμο και με καρδιά γεμάτη πόνο πήραμε τον δρόμο του ξεριζωμού, της αβεβαιότητας, της προσφυγιάς.

Θυμάμαι φεύγοντας να βλέπουμε πίσω φλόγες να κατακαίουν ότι είχαμε αγαπήσει.

Μέσα από κινδύνους και κακοτράχαλα μονοπάτια φτάσαμε στη θάλασσα, σωτηρία είπα και η καρδιά μου φτερούγισε.

Κοίταξα γύρο μου και το βλέμμα μου είχε ελπίδα, ήταν πολλοί εκεί κάποιοι από άλλα μακρινά χωριά, μα κάποιοι ήταν γείτονες που λέγαμε καλημέρα στη καθημερινότητα της ζωής μας.


Στριμωχτήκαμε σε μία βάρκα σαν άδεια σακιά χωρίς αξία και κάποιοι αναγκάστηκαν να κολυμπήσουν για ν' ανεβούν στη βάρκα βρεγμένοι, ταλαιπωρημένοι, στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες να τρέμουν από το κρύο.

Θυμάμαι κλάματα φωνές, παιδικές φωνές, μάνες να αγκαλιάζουν τα παιδιά για να τα ζεστάνουν, πανικό και νερό πολύ νερό.

Περνάμε το αιγαίο, σωτηρία, μα η ξηρά είναι ακόμα μακρυά, φοβόμασταν και ελπίζαμε μαζί και γύρο η ομιλία του νερού άγρια που αφρίζει σαν μίσος για την ανθρώπινη ύπαρξη και από πάνω η βροχή, όλεθρος για το κορμί, όλεθρος για τη ψυχή.

Και μετά φθάσαμε, άγνωστο μέρος μα με ανακούφιση, η γη της σωτηρίας και ο πόλεμος ήταν πια πίσω μας, μακρυά μας.

Τότε σκέφτηκα θα είναι για μας αυτή η νέα γη μια νέα πατρίδα που θα μας αγκαλιάσει και θα απαλύνει το πόνο της προσφυγιάς ;

Άφησα τα πάντα πίσω και ήρθα εδώ χωρίς να φταίω εγώ γι' αυτό.
Άραγε θα το καταλάβουν αυτό;

Η παραπάνω μου ιστορία νομίζω ότι αγγίζει την πραγματικότητα, μα ίσως η πραγματικότητα να είναι πιο σκληρή ακόμα.

Αν λοιπόν σας ρωτήσω σε ποιόν μπορεί να ανήκει η ιστορία αυτή;

Αλλά ας απαντήσω εγώ.

Σ' ένα παιδί απ' τη Συρία, κάποιο απ' τα πολλά παιδιά που πέρασε από την Τουρκία στη χώρα μας.

Σ' ένα παιδί απ' το Ιράκ.

Θα μπορούσε να είναι σ' ένα παιδί από το Αφγανιστάν.

Ανήκει σε αθώα παιδιά, τα παιδιά των πολέμων.

Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να γίνει παντού, να είναι από όλες τις χώρες του κόσμου όπου ο ιμπεριαλισμός κάνει πόλεμο στη διαμάχη των μεταξύ τους ανταγωνισμών για την κυριαρχία επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την υποδούλωση των Λαών.

Αυτή την ιστορία τη καταλαβαίνει απόλυτα όποιος έχει ζήσει τη φρίκη του πολέμου και τα δεινά του που είναι γραμμένα με ανεξίτηλη μελάνη επάνω στο πετσί του.

Αυτή η ιστορία μπορεί να ανήκει σένα παιδί που το 1922 αναγκάστηκε να αφήσει τη Σμύρνη και να έρθει στην Ελλάδα μέσα σε μία βάρκα.
Είχε ζήσει τη πύρινη λαίλαπα του πόλεμο όπως και το παιδί της ιστορίας μου.

Είναι αυτά τα θύματα του άθλιου συστήματος που ταΐζει με ανθρώπινο κρέας τα κανόνια και τις κάνες των όπλων του.

Είναι λοιπόν μια ιστορία γιατί όποιος φεύγει από τη πατρίδα του εξ αιτίας τέτοιων συνθηκών και πάει σε άλλη χώρα τότε γράφετε πραγματικά μια
ιστορία.

Και η ιστορία αυτή θα είναι ανθρώπινη όταν το παιδί θα νιώσει την αγάπη στη παιδική ψυχή του στη νέα χώρα που αναγκάστηκε να πάει.

Πρόσφυγες ήμασταν. Πρόσφυγες είναι. Πρόσφυγας θα μπορούσε να γίνει ο καθένας μας

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ.

Παρακάτω μία μου γραφή βγαλμένη μέσα από την καρδιά που πονά αλλά να θέλει να αντιστέκεται.

ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ, ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΜΑΝΝΑΣ

Παιδιά που χάθηκαν, που φύγαν απ' τη ζωή
μες του πολέμου την άγρια βουή
καταραμένα να φύγουν γρήγορα γι' αλλού
παιδιά ενός κατώτερου κι' απάνθρωπου θεού.

Παιδιά που τα όνειρά τους δεν ανθίσανε ποτέ
παιδιά που δεν κατάλαβαν τι έφταιξε γιατί
παιδιά που έφυγαν πολέμου ιμπεριαλιστικού
παιδιά ενός κατώτερου απάνθρωπου θεού. 

Βέβαια αυτά δεν είναι άνθρωποι καλοί
αυτά δεν είναι και έχουνε καρδιά, ψυχή
τώρα μονάχα άστρα σβησμένα μακρινού
ενός συννεφιασμένου μαύρου ουρανού. 

Και μεις φωνάζοντας ψηφίζοντας αυτούς
που του πολέμου έκαναν την άγρια γιορτή
κι' αν δεν κατάλαβες ακόμα το πως και το γιατί
ο πόλεμος θα είναι πια κοντά στο δικό σου το παιδί. 

Μια άλλη μάννα τα γεννά και τι σε νοιάζει τώρα πια γι' αυτά
είναι παιδιά της μακρινά στου πέρα κόσμου τη σκλαβιά
μα όταν θάρθουν όλα αυτά στην πόρτα δίπλα σου σιμά
τότε θα κλαις και συ μαζί για το δικό σου το παιδί.

Λουκάς Σαγιάς

NO PASSPORT ένα ντοκιμαντέρ για τους πρόσφυγες Δείτε το:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ