''Ω μα τι κόσμος, Μπαμπά!'' ''Αυτός που δε σε χωράει παιδί μου!''

0

Προσπαθείς να αντιληφθείς σε ποια περίοδο ζεις και σε πιάνει ανατριχίλα. Βγαίνει το φασισταριό μπροστά σε όλον τον πλανήτη και κανονικοποιεί το ναζιστικό χαιρετισμό. Έχει ήδη προλάβει να οραματιστεί την Ευρώπη ως ακροδεξιά σφηκοφωλιά. Ο αντικομμουνισμός έγινε μάθημα στα σχολεία της Αμερικής. Ο άδικος πόλεμος στην Ουκρανία δίνει τον τόνο. Το φασιστικό κράτος του Ισραήλ με κομψό τίτλο ''Αντιτρομοκρατική επιχείρηση στην Τζανίν'' και εν μέσω εκεχειρίας σκότωσε 8, τραυμάτισε 35 και συνέλαβε δεκάδες. Ο Ρούτε καλεί όλες τις οικονομίες του ΝΑΤΟ να πετσοκόψουν δαπάνες για περίθαλψη, παιδεία και ό,τι θα μπορούσε να λογαριαστεί ως δικαίωμα και κατάκτηση. Να τα ρίξουν όλα στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Να 'μαστε έτοιμοι για τη σφαγή μας! Αρκεί να μας το ζητήσουν τα αφεντικά μας.

Βγαίνει η κάμπια της ακροδεξιάς ως εκκολαπτόμενη πεταλούδα σε όλα τα κανάλια και ξερνά αντιδραστικούς εθνικιστικούς οχετούς. Της κάνουν ''δύσκολες'' ερωτήσεις για να της δώσουν χώρο να ξεπλύνει και να κανονικοποιήσει με επιχειρήματα τον φασιστικό λόγο στην καθημερινή μας συζήτηση. Πλήρωσε, μάλιστα, μόνη της όλα τα έξοδα για να παραστεί στην ορκωμοσία του μεγάλου αφέντη, μαθαίνουμε. Ο Άδωνης καλέστηκε αλλά δεν πρόφταινε να πάει. Αναζητούσε τα πιο σταθερά υλικά για την ταφόπλακα στη δωρεάν υγεία. Οι εκπαιδευτικοί σέρνονται ο ένας μετά τον άλλον σε πειθαρχικά. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής λύνει και δένει. Ο μισθός των εργαζομένων δε θα είναι πλέον κατάκτηση και αποτέλεσμα συλλογικής διεκδίκησης, όχι, θα αποφασίζεται ''αντικειμενικά'', με αλγόριθμο, με βάση τις αντοχές της οικονομίας. Τι κι αν δε μπορεί να ζήσει κάποιος; Είχε περάσει πριν άλλος νόμος που του έδινε τη μεγάλη ευκαιρία να κάνει δύο δουλειές. Ο νέος ποινικός κώδικας είναι εδώ για να δένει χειροπόδαρα κάθε υπόνοια αγώνα.

Μέσα στον διεθνή αναβρασμό και τις εξελίξεις στη Συρία, έρχεται στο προσκήνιο τι άλλο; Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός. Η προσπάθεια των εξαρτημένων αστικών τάξεων της Ελλάδας και της Τουρκίας να διεκδικήσουν καλύτερο ρόλο στην περιοχή και να γίνουν καλύτερα τσιράκια για τους ιμπεριαλιστές δυνάστες μας. Και σε αυτόν τον ανταγωνισμό, πρέπει να υπερασπιστούμε τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, λέει, και ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς μας σέρνεται πίσω από τα αστικά αφηγήματα. Και αυτά φτιαγμένα έτσι ώστε να ταΐζουν τα εθνικιστικά κηρύγματα μίσους, να γίνουν το έδαφος για να δηλητηριαστούν οι συνειδήσεις μας, να ξεχάσουμε τα κοινά μας ταξικά συμφέροντα, να δούμε τον εχθρό στον γείτονα λαό μας. Για να γίνουμε κρέας στα κανόνια των άδικων πολέμων τους με την εθνική υπερηφάνεια και τη χάρη του σκλάβου που ποτέ δε θα μπορέσει να κοιτάξει τον ήλιο.

Στην Τουρκία κάθε μήνα σκοτώνονται 400 εργαζόμενοι σε εργατικά ατυχήματα. Στην Ελλάδα έχουμε έναν νεκρό εργαζόμενο από εργατικό ατύχημα ανά δύο μέρες.

 Προχτές βγήκε η έκθεση για το έγκλημα στα Τέμπη, αποκάλυψε και απέδειξε ότι 30 άνθρωποι βίωσαν βασανιστικά τον θάνατό τους και πέθαναν, όχι από τη σύγκρουση, αλλά από τις εκρήξεις   παράνομων υλικών, 10 τόνων αρωματικών υδρογονανθράκων!!! 57 άνθρωποι στα Τέμπη δολοφονήθηκαν από την παγερή και ωμή παραδοχή ότι οι ζωές μας δε μετράνε,  από την υπόκλιση της εξαρτημένης άρχουσας τάξης μας στις επιταγές των ιμπεριαλιστών, από την άρνηση για μας του δικαιώματος στις ασφαλείς μεταφορές, από τη στυγνή και δολοφονική φύση του συστήματος της εκμετάλλευσης. Η συνέχεια δεν είναι παρά η απροκάλυπτη, επίσης στυγνή, επίσης δολοφονική, προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος. Από την επόμενη κιόλας μέρα, παραποίηση και εξαφάνιση στοιχείων, μπαζώματα, ‘’τραγικά ατυχήματα’’ μαρτύρων, κατασυκοφάντηση όλων όσων παλεύουν για τη δικαίωση. Ίσως η πιο σκληρή και συγκλονιστική φράση του ηχητικού που βγήκε στο φως είναι αυτό το ‘’Μ’ ακούς;’’ στο τέλος. Ο τρόμος μπροστά στον θάνατο και ταυτόχρονα η παραδοχή του.

Χτες τα ξημερώματα, στην Τουρκία, που παθαίνει κι αυτή…τουριστική ανάπτυξη, 76 άνθρωποι σκοτώθηκαν, όταν το ξενοδοχείο που διέμεναν πήρε φωτιά. Να που κι οι ζωές του τούρκικου λαού δε μετράνε, να που μπροστά στο κέρδος δεν είχε σημασία καμία προδιαγραφή ασφαλείας, να που πάλι έτυχε να μην αφορά 5αστερο η καταστροφή. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι κι αυτό το γεγονός θα θαφτεί πλάι στα άλλα. Το κεφάλαιο σκοτώνει σωρηδόν και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Εμάς που μας σκοτώνουν από δω κι  αυτούς που τους σκοτώνουν από εκεί, μας βάζουν απέναντι. Κι όμως ο κουρδικός λαός και ο λαός της Τουρκίας βιώνουν τα ίδια δεινά με τον δικό μας, στενάζουν κάτω από τις ίδιες αλυσίδες, έχουν τον ίδιο εχθρό απέναντι τους. Και ο φασισμός είναι έκφανση και εργαλείο αυτού του εχθρού, του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος, που δεν ξέρει άλλο παρά τη βία, την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την υποταγή, τη διάλυση του ταξικού του εχθρού. Αυτήν τη χρυσή υποταγή και διάλυση που θα του δώσει καύσιμα για τον  πόλεμο που θα το βγάλει από τη δομική του κρίση.

Κι αν αντί για απέναντι, ήμασταν πλάι πλάι; Αν αντί για μίσος, προτάσσαμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη; Αν αντί να κατεβάζουμε το κεφάλι τρομαγμένοι, απογοητευμένοι, απελπισμένοι, υψώναμε τη γροθιά μας από κοινού ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενάντια στις αλυσίδες που στενεύουν την ανάσα μας;

Τότε ίσως  χωρούσαμε!

Τότε ίσως μπορούσαμε να ονειρευτούμε στ’ αληθειά!

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ;

1

Τα χυδαία δημοσιεύματα, όπως αυτό της εφημερίδας "Δημοκρατία", (πιο αστική δε γίνεται), δεν κάνουν κάτι άλλο, παρά να αναπαράγουν τη χυδαία αντιδραστική προπαγάνδα του συστήματος, της φίμωσης των αγώνων, της καταπίεσης και της υποταγής. Η "Δημοκρατία" αναφωνεί, απηυδησμένη, "Ντροπή", "Ακροαριστεροί προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την εκδήλωση", μπροστά στη θέα της πολιτικής παρέμβασης του ΚΚΕ(μ-λ) και άλλων αριστερών οργανώσεων, στη συναυλία για τα 57 θύματα των Τεμπών, με τη μεγαλειώδη προσέλευση λαού και νεολαίας στο Καλλιμάρμαρο. Βλέπει "εκμετάλλευση" της συναυλίας και "ασέβεια" στα θύματα του εγκλήματος.

Ως προς την ουσία, οι κυρίαρχοι, προφανώς και γνωρίζουν πως η πολιτική παρέμβαση του ΚΚΕ(μ-λ) στο πολιτικό αυτό γεγονός, στη συστημική - κρατική, αυτή, δολοφονία, αλλά και σε κάθε πολιτικό γεγονός, δεν έχει... ψηφοθηρικά χαρακτηριστικά, γιατί δεν προκρίνει τον δρόμο της κάλπης και της διαχείρισης, αλλά αυτόν του αγώνα! Έχει στόχο να αναδείξει τον ένοχο και τα αίτια και αυτού του εγκλήματος, που δεν είναι άλλα από την πολιτική ενός συστήματος, που δε σταματά να δολοφονεί, να γεννά πολέμους, φτώχεια, φασιστικοποίηση, εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα. Στοχεύει στον απεγκλωβισμό του λαού και της νεολαίας από τον αδιέξοδο δρόμο της "σιγής", της αναμονής "σωτήρων" και κάλπικων λύσεων. Παρεμβαίνει για να μετατρέψει την οργή, την αγανάκτηση και την απογοήτευση, σε ανειρήνευτη πάλη ενάντια στις πολιτικές που συγκαλύπτουν δολοφόνους, αλλά και προωθούν μια, στρατηγικού τύπου, φρικιαστική επίθεση στον λαό και τη νεολαία του τόπου μας.

Αν η ελπίδα να σηκώσουμε το κεφάλι και να αγωνιστούμε για να κερδίσουμε τη ζωή μας, είναι εκμετάλλευση... 

Αν το να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να διεκδικήσουμε ο,τι μας ανήκει, είναι ασέβεια...

Αν η άποψη που καλεί σε δημιουργία αντιστάσεων και διεκδικήσεων, για να κερδίσουμε τον κόσμο που μας αρνούνται, δε γίνεται "αστικά" ανεκτή...

Αν η άρνηση να υποταχθούμε στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν, είναι "προσβολή"...

...Τότε ναι, το ΚΚΕ(μ-λ) θα "εκμεταλλεύεται" κάθε ευκαιρία για ν' αποκαλύπτει τη σαπίλα τους, να αντιπαρατίθεται στην υποταγή και την καταστολή κάθε αγωνιστικού σκιρτήματος, να παλεύει και να εμπιστεύεται τις αστείρευτες δυνάμεις του λαού, των εργαζομένων και της νεολαίας. Σε καμία περίπτωση δε θα "ντραπεί", αλλά θα συνεχίσει να καταγγέλλει κάθε προσπάθεια φίμωσης και συκοφάντησης, από όσους λογοδοτούν σε ένα σύστημα που σκοτώνει την ελπίδα κάθε μέρα!

Υ.Γ.: Μήπως άραγε και οι αγωνιζόμενοι απεργοί της Wolt και της e-Food, που πραγματοποίησαν παρέμβαση στη συναυλία, την "εκμεταλλεύτηκαν" και πρέπει κι αυτοί "να ντρέπονται";

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τόσο κοντά είναι τα ξένα τελικά!

0

Γράφει η Αγγελική Χατζή στο ΗΠΖ

 

Η Πατησίων ήταν πάντα από τους αγαπημένους μου δρόμους. Πολύχρωμη. Αντιφατική. Βιαστική. Πολύβουη. Ζωντανή. Mε τη χάραξή της να κατευθύνει το βλέμμα ψηλά, στον βράχο. Αυτόν, που, το πρωί, λαμπυρίζει λουσμένος στον ήλιο. Αυτόν, που, διασχίζοντάς την ξημερώματα, σε μαγνητίζει. Είναι ο δρόμος που όλοι που περνούν για να φύγουν. Η γέφυρα προς το ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Το κέντρο δεν είναι απλά το μέρος που όλα τα ετερόκλητα σπαράγματα της πόλης συναντιούνται. Είναι φτιαγμένο από ζωή. Ιστορίες μικρές και μεγάλες. Ειπωμένες και ανείπωτες. Τέτοιες που καθόρισαν τη σύγχρονη Ελλάδα αλλά και τις άλλες που όρισαν τον καθένα προσωπικά. Κάθε του σπιθαμή ανήκει στη συλλογική μνήμη και την αιώνια ανατροφοδότησή της. Κάθε του στενό ανήκει στις μνήμες που φτιάξαμε όταν ένα πρωί τίποτα δεν πήγαινε σωστά και οι Αέρηδες φύσηξαν ελπίδα, όταν ένα βράδυ φύγαμε από κάποιο μπαρ ξεθεωμένοι από τον χορό και τα στενάκια γύρω από την Αιόλου έμοιαζαν λαβύρινθος, όταν ‘’τα ήσυχα βράδια’’ η Αθήνα έμοιαζε να ανάβει σε κάθε ρουφηξιά ενός ακόμα δηλωμένου τελευταίου τσιγάρου στο Θησείο.

Είναι το δικό μας κέντρο, που το διαμορφώνουμε και μας διαμορφώνει. Ή μήπως δεν είναι πια δικό μας; Ο Παρθενώνας πια βοά από τις λιποθυμίες της αναμονής 20.000 επισκεπτών τη μέρα. Εκεί που αφήναμε το φιλί μας, υπάρχουν σωροί από βαλίτσες τουριστών. Εκεί που σε γαλήνευε η ομορφιά, τιτιβίζουν σμήνη από γκρουπ . Όλα ακριβαίνουν γιατί είναι καλή αγορά το ‘’αρχαίο πνεύμα αθάνατο’’. Οι ακριβές μας στιγμές έγιναν φτηνές και εμπόδιο για τις σέλφι που θα κάνουν τον γύρο του κόσμου. ‘’Α, είστε από ‘δω’’, σου απαντούν με απογοήτευση. Το κέντρο σήμερα δε χωράει τα βήματά μας. Έχει προτεραιότητα το βλέμμα που δε θ’ αγγίξει τον ορίζοντα. Για ένα πουκάμισο αδειανό, αποφασίσαμε να σκοτώσουμε τη μνήμη ή τη ζωή που ονειρευτήκαμε για αύριο;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παντού κόλαση θα βρίσκεις, μετανάστη!

0

Έφυγες κυνηγημένος, αντιμετώπισες χίλιους κινδύνους, έζησες τόσες απώλειες, ξέφυγες από τον όλεθρο, ποιος ξέρει με πόσες θυσίες και ρίσκο. Έφτασες στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή, μια μικρή ελπίδα, μια ανάσα. Όχι καλέ μου μετανάστη! Δε θα αναπνέεις πουθενά!

Στις 12 Απριλίου, ο αρχαιοφύλακας του Αρχαιολογικού Μουσείου Νισύρου οδήγησε ένα 12χρονο παιδί μεταναστών στο υπόγειο του μουσείου και το εξέθεσε σε πορνογραφικό υλικό. Το παιδί έτρεξε σπίτι του. Οι γονείς κατήγγειλαν το γεγονός στην αστυνομία ώστε να ασκηθεί δίωξη στον υπάλληλο του ΥΠΠΟ, για προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας. Ποια θα ήταν τα επόμενα λογικά βήματα; Οι αρχές να ενεργοποιηθούν άμεσα και να κινηθεί αυτεπάγγελτα η διαδικασία ποινικής δίωξης του υπαλλήλου.

Όμως τι είναι, ο υπάλληλος; Κανένας εκπαιδευτικός που αγωνίζεται ενάντια στην αξιολόγηση ή κάποιος που αγωνίζεται ενάντια στην κυβερνητική πολιτική για να δείξει τα αντανακλαστικά της; Όχι βέβαια! Αντ’ αυτού, η αστυνομία προέτρεψε τον πατέρα να μην καταθέσει μήνυση και λύσει το θέμα ‘’συναινετικά’’ για να μη δημιουργηθεί ‘’σκάνδαλο’’ στο νησί. Ο πατέρας, επιστρέφοντας την επόμενη μέρα κι επιμένοντας στην καταγγελία του, παραπέμφθηκε στο αστυνομικό τμήμα της Κω, οπού μετέβη με τον γιο του για να καταθέσουν. Επιστρέφοντας στο νησί, τον περίμεναν, τι άλλο; Χειροπέδες!

Η αστυνομία απέδειξε για άλλη μια φορά ποιανού τα συμφέροντα και την ασφάλεια προασπίζεται. Και μιας και η ενοχοποίηση του θύματος είναι της μοδός τελευταία, κινήθηκε αστραπιαία και με αξιέπαινο ζήλο, για να εκδώσει εντολή απέλασης του πατέρα του 12χρονου, ο οποίος, λόγω ανέχειας, δεν είχε ακόμα εκκινήσει τη διαδικασία για την άδεια παραμονής. Ο δράστης; Φυσικά, κυκλοφορεί ελεύθερος και ωραίος! Πήγε στην Εφορία Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου να αιτηθεί το υπόλοιπο αδείας του και να καταθέσει αίτημα συνταξιοδότησης.

Μετά τη δημοσιοποίηση του γεγονότος, ήρθαν στο φως πολλές καταγγελίες για τον υπάλληλο, για την παρενόχληση πολλών παιδιών φτωχών και ευάλωτων οικογενειών. Με βάση το γεγονός, πολλά παιδιά μίλησαν και επιβεβαίωσαν τη δράση του θρασιμιού. Επιβεβαίωσαν, δηλαδή, την αναπαραγωγή και τη διαιώνιση των πράξεων του, με την προστασία και ανοχή των αρχών.

Αυτό που, από το 2019 μέχρι σήμερα, προστατεύει τον υπάλληλο, είναι η υπόκλιση και υποταγή του στη σαπίλα. Η ενεργή πολιτική του δράση στο πλευρό της. Η υποστήριξη της σάπιας πολιτικής που επαναφέρει και αναπαράγει τον κοινωνικό μεσαίωνα και κλείνει συναινετικά το μάτι στην ταξική καταπίεση των αδύναμων. Γι’ αυτό και η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δεν ‘’έδωσε’’ το εργαλείο της, όταν ρωτήθηκε στη βουλή τι προτίθεται να κάνει με τον υπάλληλο. Τι να μας πει; Ότι ήταν ηθοποιός;

Είναι «σκάνδαλο», οι άνθρωποι του λαού και δη οι μετανάστες, να απαιτούν ζωή με δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Είναι «σκάνδαλο», να σπάνε την «omerta» που τους επιβάλλουν. Είναι «σκάνδαλο» να διασαλεύουν την ‘’ειρήνη’’ της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Είναι «σκάνδαλο» να θέλουν να μη φοβόνται σε κάθε τους βήμα. Είναι «σκάνδαλο» να προστατεύουν τα παιδιά τους. Είναι «σκάνδαλο» να μετριούνται στους ανθρώπους.

Για άλλη μια φορά, όμως, η σαπίλα λογάριασε χωρίς εμάς! Από την πρώτη στιγμή, της σύλληψης του πατέρα, κάτοικοι και φορείς του νησιού βρέθηκαν στο πλευρό του, πραγματοποιώντας συγκέντρωση στο αστυνομικό τμήμα όπου κρατείται και εκδίδοντας κοινή ανακοίνωση, χαρακτηρίζοντας τη δίωξη του ‘’εκδικητική και καταχρηστική’.

Όσο ενορχηστρωμένα και στρατηγικά, η κυβέρνηση, οι αρχές και οι θεσμοί αυτού του συστήματος προσπαθούν να τρομοκρατήσουν και να συνθλίψουν κάθε αντίσταση στην επίθεσή τους, όσο προσπαθούν να διαμορφώσουν συνειδήσεις που θα θεωρούν τον φόβο και την υποταγή στις επιδιώξεις τους μονόδρομο, ο δικός μας δρόμος θα είναι απέναντί τους, αδιαπραγμάτευτα. Αποδεικνύεται κάθε μέρα με τον πιο βάναυσο τρόπο, ότι αν εμείς δεν τους σταματήσουμε, δε θα σταματήσουν πουθενά. Μόνη απάντηση στη σαπίλα είναι η συγκρότηση και η δύναμη των δικών μας αγώνων. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από αυτούς που σκοτώνουν την ελπίδα κάθε μέρα.



Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εισαγγελική πρόταση για την υπόθεση της 12χρονης: Η σιχασιά στο μεγαλείο της

0

Από την πρώτη στιγμή, η υπόθεση του βιασμού και του εξαναγκασμού στην πορνεία της 12χρονης από τα Σεπόλια, δε βολεύει. Τι άλλο παρά βρωμιά και δυσωδία είναι η χυδαιότητα με την οποία, από την αρχή, προσπάθησαν τα ΜΜΕ να αναδείξουν το πατριωτικό και χριστιανικό προφίλ του Ηλία Μίχου ενώ ο ίδιος ‘’όταν δεν κοιτούσε ο Θεός’’ ήταν στυγνός βιαστής και μαστροπός ανήλικων κοριτσιών! Τι άλλο παρά ‘’γερές πλάτες’’ και διαχείριση ‘’στα μαλακά’’ είναι οι φωτογραφίες του με πολιτικούς και άλλους επιφανείς θιασώτες της σαπίλας!

Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι της ‘’ξέφυγε’’ της Δόμνας Μιχαηλίδου η διεύθυνση του παιδιού ώστε να μπορούν να το απειλούν και να το εκφοβίζουν στην αποκάλυψη στοιχείων; Άραγε ποιοι φοβούνται;

Η εξαρχής προσπάθεια ενοχοποίησης του ίδιου του 12χρόνου θύματος και της οικογένειας της, βρωμάει συγκάλυψη! Οι μαρτυρίες της 12χρονης, οι βιαστές που αναγνωρίζει και όλο και πληθαίνουν, τα στοιχεία που προκύπτουν, δείχνουν ένα μεγάλο κύκλωμα. Ένα μεγάλο κύκλωμα, στο οποίο εμπλέκονται υψηλά ιστάμενα πρόσωπα. Ένα κύκλωμα που η αστική δικαιοσύνη θα κάνει τα πάντα για να προστατέψει!

Η αποτρόπαια εισαγγελική πρόταση προτείνει την αθώωση του αγίου Ηλία Μίχου για βιασμό λόγω αμφιβολιών, για μαστροπεία σε οίκους ανοχής και για μαστροπεία μέσω εξαναγκασμού και με αποκόμιση πορνικών εσόδων. Για τη ‘’μητέρα τέρας’’ βέβαια, προτείνεται η ενοχή για μαστροπεία με την μορφή αφόρητων πιέσεων, συναισθηματικού εκβιασμού και προτροπών προς την ανήλικη κόρη της να εκδίδεται.

Για άλλη μια φορά, είναι εμετική η αποκάλυψη του "δικαίου" της αστικής δικαιοσύνης! Το ‘’δίκιο’’ της βίας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της υπεράσπισης του κοινωνικού μεσαίωνα, της νομιμοποίησης κάθε πλευράς της επίθεσης στις ζωές μας για άλλη μια φορά θριαμβεύει!

Στην εισαγγελική πρόταση όμως υπάρχει και ακόμα μια επικίνδυνη πλευρά που διακρίνεται!

Η εισαγγελική πρόταση ήταν Τ Η Σ εισαγγελέως.

Η δημοφιλέστατη φεμινιστική άποψη που κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια και παρουσιάζει ως στοιχείο χειραφέτησης και κατάκτησης δικαιωμάτων την παρουσία γυναικών σε θέσεις ευθύνης όπως ΠτΔ, εισαγγελείς και δικαστίνες, διευθύντριες και διοικήτριες, στην ουσία αποκρύπτει, νομιμοποιεί, συνυπογράφει τον ρόλο και τα στοιχεία της επίθεσης που, ανεξαρτήτως φύλου, καλούνται να υπηρετήσουν οσοι-όσες λαμβάνουν αυτές τις θέσεις.

Είναι μια άποψη που δεν αναγνωρίζει τον πραγματικό εχθρό και εγκλωβίζει το γυναικείο κίνημα στο αδιέξοδο που προτείνει ως μονόδρομο το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Διαστρεβλώνει τις λέξεις "δικαίωμα" και "κατάκτηση" . Είναι η άποψη που κλείνει τα μάτια στη διπλή καταπίεση της γυναίκας και δεν αναγνωρίζει ότι δρόμος για τη χειραφέτηση και την απελευθέρωσή της είναι ο δρόμος του ανυποχώρητου αγώνα για την ανατροπή αυτού του συστήματος.

Κάπως έτσι, μια γυναίκα εισαγγελέας κατέκτησε το δικαίωμα να αθωώνει τον "αδικημένο" και "ερωτευμένο" Μίχο που δε βίασε, δεν εξέδωσε αλλά απλώς "διευκόλυνε ένα ΠΑΙΔΙ να εκδοθεί".

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αγαπητή εξαδέρφη Ευτέρπη...

0

...σου στέλνω αυτές τις κάρτες γιατί δε θα καταφέρω να παραβρεθώ στη βεγγέρα σου! Για πρώτη φορά στη ζωή μου, επιτέλους, στάθηκα τυχερή! Βρίσκομαι σε εξωτικό προορισμό. Κατάφερα να πάρω το evros pass!!!! Επιλέχθηκα από τους πρώτους, πριν καν σβήσει η φωτιά!!!

Αχ δεν καταλαβαίνω γιατί βρίσκουν αηδιαστική, άρρωστη και εμετική αυτήν τη μοναδική ευκαιρία! Είναι αφιλόξενοι όσοι συνάντησα ερχόμενη, δεν έχουν διόλου ηρεμία στην ψυχή τους. Με είπαν τέρας! Εμένα, την πιο γλυκιά λωτοφάγο που θα μπορούσαν να συναντήσουν. Και εμένα δηλαδή. Βρίζουν όλη μέρα. Έλεος πια με τη μικροψυχία. Δε μπορώ.

Είδα συγκλονιστικά πράγματα εδώ. Έμεινα σε αυτό το υπέροχο γραφικό χωριό. Είχε όλο καεί. Τόσο απόκοσμο και ατμοσφαιρικό. Κάθε μου βήμα ήταν σαν να πρωταγωνιστώ σε ταινία. Άνθρωπο δεν είδα. Την είχα ανάγκη μωρέ λίγη ησυχία. Έβρεχε καύτρες, κάρβουνο, αποκαΐδια. Όπου πατούσα ένα γλυκό κρατς-κρατς συνόδευε την τρυφερή αυτή θανατερή σιωπή.

Είδα τη φωτιά να κυνηγάει λυσσασμένα έναν άνθρωπο. Δυνατή σαν διαβόλου βλέμμα, κατακόκκινη σαν αίμα, ήταν παντού. Θεόρατη. Ήταν συναρπαστικό. Κι αυτός ο ανθρωπάκος, τόσο μικρός μπροστά στο μεγαλείο. Τον σκέφτομαι τώρα να τρέχει κι αναρωτιέμαι, μήπως ήρθε η ώρα επιτέλους να γραφτώ γυμναστήριο;

Είδα δύο υπέροχους ερωτευμένους πελαργούς να δίνουν το τελευταίο τους φιλί. Μια αιώνια στιγμή, δευτερόλεπτα πριν τους καταπιεί το θεριό. Αχ, ο έρωτας! Εγώ άραγε θα ερωτευτώ ποτέ τόσο;
Είδα και μια γιαγιά ανάμεσα στα εξωτικά μαύρα δέντρα. Καθόταν σ' ένα κούτσουρο. Μόλις με είδε, άρχισε την performance με σπαρακτική φωνή, "τσούρομαδηχτήκαμε παιδί μου! Κάηκε η ζωή μας! Στάχτη. Στάχτη. Στάχτη. Όλα." Και μετά μια παγερή σιωπή. Ένα άδειο βλέμμα. Δεν ήθελε να γίνει card Postal. Της έδωσα συγχαρητήρια, αν και ήταν λίγο μελοδραματική. Συνέχισα το οδοιπορικό μου.

Πιο κάτω, συνάντησα αυτό το περίεργο πουλί, μαυρόγυπας συστήθηκε. Τα είπαμε λιγάκι. Ήταν κάπως σαστισμένος. Ήρθε να βρει το σπίτι του. Κοίταξε από δω, κοίταξε από εκεί, έψαξε, έψαξε. Στην αρχή, δεν καταλάβαινε. Δεν ήθελε! Μετά το πήρε απόφαση. Κάηκε το σπίτι μου, είπε. Έμαθε ότι έγινε διάσημος. Χαμός στα social media. Αναρτήσεις παντού. Συμπαράσταση. Συμπόνια. Λόγια. Λόγια. Λόγια. Ντράπηκε. Λίγο μετά κούνησε το κεφάλι του κι είπε "πάλι καλά που δεν είμαι άνθρωπος". Α, μα γιατί, διαμαρτυρήθηκα εγώ!

"Αν ήμουν άνθρωπος, κανένας δε θα έχει αγωνία πως θα ζήσω. Μετανάστης, θα 'λέγαν, έχει τίποτα χαρτιά στο ράμφος; Παράνομος είναι. Γιατί δεν υπερασπίστηκε το σπίτι του; Γιατί δεν μπήκε να καεί στη φωτιά; Ήρθε εδώ να μας καταστρέψει. Γι' αυτό είναι αλώβητος. Ύστερα θα μ' έκλειναν σε κλουβί, θα με απειλούσαν, θα με χτυπούσαν, θα έσπαγαν ο,τι δικό μου έβρισκαν μπροστά τους, θα έκαιγαν ο,τι είχε γλιτώσει από τη μεγάλη φωτιά". Πήγα κάτι να πω, δεν πρόλαβα. Δε με κοίταξε καν. Άνοιξε τα φτερά του και κίνησε να φύγει. "Τουλάχιστον έχω φτερά" φώναξε "αλήθεια, τα δικά σου τι έπαθαν;"

Πουλάκι είναι και ας λαλεί, πουλάκι είναι κι ας λέει, ε ξαδέρφη;

Σε φιλώ

ΥΓ. Βλέπω τώρα τι γίνεται στον Βόλο και στα αγαπημένα μας χωριά του Πηλίου. Σκέφτομαι τα ανέμελα παιδικά καλοκαίρια στο Χόρτο! Ελπίζω να βγάλουν έγκαιρα και Μαγνησία pass. Το θυμάσαι ότι είμαι δεινή κολυμβήτρια, Ε;

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ποιος κρύβεται πίσω από το σκάνδαλο του telegram;

0

Σάλος και αποτροπιασμός με ομάδες και κοινότητες στο telegram όπου 15.000 χρήστες διακινούν πορνογραφικό υλικό εφήβων και γυναικών εν αγνοία τους. Απαραίτητος όρος για να γίνει κάποιος μέλος είναι να στείλει βίντεο ή φωτογραφία της πρώην του με παραπομπή στα κοινωνικά της δίκτυα ώστε να τεκμηριώνει ότι το υλικό είναι αληθινό. 

Οι χρήστες γεννιούνται και διαπαιδαγωγούνται στις σάπιες αξίες του συστήματος της καταπίεσης υπό το άγρυπνο βλέμμα των δικών του Αρχών. Η επιστροφή στον κοινωνικό μεσαίωνα είναι η χυδαία παραδοχή  ότι υπάρχει άπλετος χώρος για τη βρωμιά, τη βία και τη σαπίλα το ίδιο γεννά και αναπαράγει.

Οι γυναίκες του λαού βιώνουν τη διπλή καταπίεση, την εκμετάλλευση σε κάθε τους βήμα. Νιώθουν ανασφάλεια, "δυνάμει" θύματα εξευτελισμού, κακοποίησης και βιασμού. Βολεύει να είναι απομονωμένες από την παραγωγική διαδικασία και τις κοινωνικές κατακτήσεις που τις απελευθερώνουν.

Κάθε βήμα οπισθοχώρησης βεβαιώνει τον δρόμο για βαθύτερο κοινωνικό μεσαίωνα. Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε στον δρόμο της ανειρήνευτης πάλης με το σύστημα που συνθλίβει τη ζωή με δικαιώματα.                    

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καμιά φορά μαζεύονται πολλά...

0

Η σημερινή απεχθέστατη, εκδικητικότατη, αντιδραστικότατη απόφαση για τον Μιχαηλίδη χτιζόταν όλο το προηγούμενο διάστημα. Καθόλου τυχαία επιλογή δε θα είναι να υπάρξει ο πρώτος νεκρός από απεργία πείνας που διεκδικεί ένα δίκαιο αίτημα.

Καθόλου τυχαία δεν εκτοξεύθηκε η φασιστικοποίηση τον τελευταίο καιρό.

Καθόλου τυχαία δεν είναι η υπεροψία και το θράσος, αποφυλακίζοντας και υπερασπίζοντας στη "γιορτή της δημοκρατίας" στυγνούς δολοφόνους και βιαστές, παιδιά του συστήματος.

Καθόλου τυχαία δεν είναι η εκκωφαντικό σιωπή μπροστά στις φωτιές που κατακαίνε την χώρα.

Καθόλου τυχαίο το νέο τους όργιο καταστολής στη σημερινή διαδήλωση που τη σπάσανε μόλις ξεκίνησε. Ίσως είναι τυχαίο που δεν υπάρχει ακόμα νεκρός από τις δολοφονικές επιθέσεις τους.

Ταυτόχρονα, περνάνε νόμους, αλυσοδένουν τη χώρα στα σχέδια των φονιάδων των λαών, συντρίβουν κάθε κατάκτηση και δικαίωμα.

Ταυτόχρονα, ο κλοιός γύρω μας είναι ασφυκτικός. Φτώχια θες; Ανεργία θες; Εξοντωτικά ωράρια θες; Η δουλειά τελειώνει όταν τελειώνει η μέρα για να ξαναρχίσει η δουλειά μπορεί και πριν καν ξεκινήσει η μέρα. Τον ντελιβερά που σκοτώθηκε χτες στη δουλειά δεν τον λες και μεμονωμένο. Με τον φόβο μας και την τρομοκρατία τους αναμετριόμαστε κάθε μέρα.

Καθόλου απρόκλητα δε χτύπησαν τη σημερινή πορεία. Προκαλέσαμε πολύ. Σε όλες τις καθόλου τυχαίες συγκροτημένες και συντεταγμένες πολιτικές επιλογές του συστήματος, βρισκόμαστε απέναντι. Κι η οργή, το δίκιο και ο θυμός που συσσωρεύονται κάποια στιγμή θα ξεσπάσουν. Και λυσσάνε γιατί μας τρέμουν. Λυσσάνε να προλάβουν το "κακό", να μας κάνουν σκύψουμε το κεφάλι και να κάνουμε συνείδηση μας την υποταγή.

Και έχουν πάρει απόφαση πολιτικά και συγκροτημένα να σκοτώσουν τον Μιχαηλίδη. Μαζί του θέλουν να σκοτώσουν κάθε υπόνοια πάλης. Στον ένα βήμα πριν το θάνατο οργανισμό του βρίσκουν το εξιλαστήριο θύμα για να περάσουν πολλαπλά μηνύματα. Και ναι κυνηγάνε ιδέες! Και ναι κυνηγάνε την πάλη! Αυτό κάνει όμως η δημοκρατία τους, η αστική τους δημοκρατία, από την πρώτη μέρα. Το μένος τους τώρα, η ένταση του, είναι πολιτική και συγκροτημένη απόφαση να διαλύσουν μια για πάντα τις έννοιες αντίσταση και διεκδίκηση, συλλογική και οργανωμένη πάλη, τους αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση.

Και γι' αυτό δεν έχουν νόημα οι επικλήσεις στην ηθική, την ισονομία, τα ιδανικά . Δεν είναι ανήθικοι. Έχουν την ηθική του συστήματος που επέλεξαν να υπηρετούν. Έχουν τα ιδανικά της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, της συντριβής του ταξικού τους αντιπάλου. Οι νόμοι τους κονταίνουν και μακραίνουν ανάλογα με τις επιδιώξεις τους. Έχουν πλευρά που βλέπουν τον κόσμο κι εμείς χαλάμε τη θέα.

Γι' αυτό δεν έχουν έχουν νόημα τα καλέσματα για να γραφτούν σχόλια στο προφίλ της ΠτΔ για να παρέμβει και οι επικλήσεις στη δημοκρατία και την ανθρωπιά της. Παρενέβη προχτές ωραιότατα. Υποστήριξε τον θεσμικό της ρόλο και τη δημοκρατία ωραιότατα. Είναι πρόεδρος της Δημοκρατίας ΤΟΥΣ, της αστικής δημοκρατίας, που κι αυτηνής τα όρια μια χαρά κονταίνουν και μακραίνουν. Το πολύ πολύ να απενεργοποιήσουν τα σχόλια ή να το απαντήσει στο σύστημα της όπως απαντάνε οι ηθοποιοί στην ερώτηση "πώς νιώθετε όταν σας κάνουν κακές κριτικές;" Θα τα λάβει υπόψη της για να γίνει καλύτερη στον θεσμικό της ρόλο. Αυτόν που της έδωσε αυτό το σύστημα.

Εμάς ο ρόλος μας δεν είναι στο πληκτρολόγιο. Είναι πρωταγωνιστικός! Απέναντι τους. Αδιαπραγμάτευτα, να σπάμε κάθε μέρα στην πράξη την ολόπλευρη βία τους. Στον δρόμο, μαζικά, οργανωμένα, ανυποχώρητα.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΕΡΓΟΣ!

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Να αφήσουμε την οργή να γίνει ποτάμι!

0

Αφήσαμε φανέλες, αφήσαμε κράνη, αφήσαμε γόβες, αφήσαμε παιχνίδια, λουλούδια, γράμματα, στεφάνια. Αφήσαμε τη ζωή μας στα χέρια τους. Ήρθε η ώρα να αφήσουμε τη βεβαιότητα ότι αυτό σύστημα εξανθρωπιζεται και μετράει τη ζωή μας. Να αφήσουμε την οργή να γίνει ποτάμι για την ανατροπή του και όχι συμβολικός αποχαιρετισμός των δικών μας. 

A.X.

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεμιτή ή όχι η αντίδραση του... άντρα;

0

Ο τρόπος που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών μπορεί στη καλύτερη περίπτωση να χαρακτηριστεί ως τουλάχιστον υποκριτικός. Πολλές φορές στην εκφώνηση της είδησης, στις συνεντεύξεις που παίρνονται από δικηγόρους, θύτες αλλά και θύματα το ύφος και το στυλ των λεγόμενων και των ερωτήσεων υποκρύπτουν μια... αντικειμενική προσπάθεια δικαιολόγησης των πεπραγμένων σε μια λογική "δε μπορεί κάτι θα του έκανε", ενώ σε άλλες, ολοένα και συχνότερα τελευταία, υπονοείται  αν τα καταγγελλόμενα είναι πραγματικά ή όχι, αν δε λέγεται ανοιχτά. Φυσικά τα πλάνα που συνοδεύουν μια τέτοια είδηση ή ρεπορτάζ δε μπορεί να παρά να περιέχουν εικόνες που αφορούν τον σωματότυπο και το ντύσιμο των γυναικών. 

Υπάρχουν όμως και εκπομπές που δύσκολα μπορούν να κρύψουν την αντιδραστικότητά τους, την άποψή τους όχι μόνο για το συγκεκριμένο ζήτημα αλλά για όλα. Μια από αυτές είναι και αυτή που σχολιάζεται από την Α.Χ. με αφορμή την παρουσίαση ενός περιστατικού ενδοοικογενειακής βίας:

Εδώ τα σκουπίδια διαπραγματεύονται αν από την ένταση που προέκυψε βάσει του θετικού αποτελέσματος ήταν θεμιτή η αντίδραση που προκλήθηκε από τον άντρα της!

Εδώ μεσημεριάτικα η βία και η αποκτήνωση θεωρούνται θέματα προς συζήτηση και διαπραγμάτευση.

Εδώ μεσημεριάτικα εκατοντάδες κακοποιημένες γυναίκες όταν τους λένε "Μίλα", χάνουν τη φωνή τους.

Εδώ τα παιδιά σας που μπορεί να είναι δίπλα σας καθώς κάνετε ζάπινγκ μαθαίνουν πώς να εκτονώνονται, πως να θυμώνουν, πως να συζητάνε, πως να αντιμετωπίζουν την κακοποίηση.

Εδώ όλη η βία και η πίεση του συστήματος της εκμετάλλευσης είναι "θεμιτές" για να διαμορφώσουμε συνείδηση και απαραίτητες για να γίνει η φρίκη καθημερινότητα και η υποταγή μας καθεστώς.  

Εδώ που τα λεφτά δεν πήγαν τσάμπα και η τηλεορασίτσα δίνει γραμμή. Ακόμα και στην κίτρινη βερσιόν, στην τριτοδεύτερη φτήνια.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ στις Τατιάνες τους, στα τηλεσκουπίδια τους, στις φασιστοπολιτικές της φτώχιας, της εξαθλίωσης, της αποκτήνωσης.

Α.Χ.

 

 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ποιανών τα σπίτια παίρνουν φωτιά;

0

Οι όμορφες γειτονιές έχουν πολλά χρώματα. Στα δέρματα, στα υφάσματα των ρούχων, στις γλώσσες που ακούς ανεβαίνοντας σπίτι και χωρίς να καταλαβαίνεις λέξη δημιουργείς τόσες πολύχρωμες εικόνες. Στις όμορφες γειτονιές ο πόνος των ανθρώπων μυρίζει τόσο έντονα όσο η χαρά τους. Κι ακούγεται. Στις όμορφες γειτονιές οι άνθρωποι δε λογαριάζουν τα χρώματα των δερμάτων όταν μυρίζει ο πόνος.

Και μύρισε καμένο γύρω στις 10+. Βγήκα στο μπαλκόνι και είδα κόσμο μαζεμένο και καπνούς. Έτρεξα κάτω. Είχε πολλούς όμορφους ανθρώπους που ανήσυχοι ρωτούσαν αν όλοι είναι καλά. Καμία σημασία το χρώμα του δέρματος.

Μόλις έφτανε το πρώτο πυροσβεστικό όχημα. Αμέσως μετά το δεύτερο. Ήταν ήδη εκεί, πριν την πυροσβεστική καμία 15αρια ΔΙΑΣ. Καιγόταν ένα διαμέρισμα πολυκατοικίας και ο φωταγωγός. Η φωτιά ανέβαινε προς τα πάνω. Δεν ξέρω το πρωτόκολλο ποιο είναι. Πρώτος μέσα δεν μπήκε ο πυροσβέστης αλλά οι ΔΙΑΣ. Ο με full face βγήκε αγανακτισμένος, μας γαμήσανε πάλι το βράδυ οι βρωμιάρηδες, δεν είναι κανείς, βγήκανε όλοι. Μπήκανε κι οι άλλοι να "βοηθήσουν"

Εξακολουθούσε κανένας πυροσβέστης να μην έχει μπει. Ήταν ήδη και 10.30.

Μας διώξανε από το στενό. Μπήκανε 3 πυροσβέστες με πυροσβεστήρες. Του ξέφυγε του μπάτσου, δε θα σβήσει αυτό με πυροσβεστήρα για κανέναν λόγο. Κατάλαβε ότι τον ακούμε, όλα είναι καλά, όλοι είναι καλά, απομακρυνθείτε.

Γύρω στις 10:50 ήρθαν οι μάνικες. Οι μπάτσοι έβριζαν μεταξύ τους ...εμάς -σε απόσταση πια- και αυτούς που μένουν στα γκρέμια. Βγήκε και μια αγανακτισμένη γειτόνισσα και κάποιος τη ρώτησε ποιοι μένουν εκεί, που ξέρω τι στο διάολο είναι, Πακιστανοί; Σύριοι; Τέτοιοι, ξένοι! Η φωτιά έσβησε.

Η αστυνομία έδειξε υπερβάλλοντα ζήλο να μας απομακρύνει, να ψάξει ποιοι είναι αυτοί που μένουν-δεν τους βρήκαν, κι ένας μπάτσος είπε, να δεις που θα 'ναι λαθρό-, να ρωτήσει αυτούς που μένουν απέναντι αν έχουν δει κάτι ύποπτο. Μια οικογένεια είχε μείνει στον τελευταίο όροφο στο μπαλκόνι γιατί φοβήθηκε από τους πολλούς καπνούς να βγει στον διάδρομο. Και να κατέβει. Αυτοί που μπήκαν για να "βοηθήσουν" δεν είδαν το μπαλκόνι από έξω άρα λογικά δεν υπήρχε, οι σκάλες μέχρι τις οποίες έφτασαν αλλά δεν ανέβηκαν, δεν οδηγούσαν πουθενά.

Καίγονται τα σπίτια λοιπόν στις όμορφες γειτονιές. Σκάει το γκάζι γιατί αφού μένουμε τέτοιοι, γιατί να νοιαστεί για συντήρηση ο ιδιοκτήτης; Το πολύ πολύ να καούμε και να ξεβρομίσει η γειτονιά που "παλιά ήταν παλατάκι". Το γκάζι των Πακιστανών, το μαγκάλι της άνεργης, ο η κουζίνα του εργάτη κτλ κτλ. Μόνο που στη ζωή αυτών που το δικαίωμα τους στη ζωή, τη στέγη, την επιβίωση και τα αυτονόητα αξίζει λιγότερο, αυτά τα γκρέμια που ζούμε είναι όλα όσα έχουν, είναι το αποτέλεσμα εξαντλητικής δουλειάς, είναι το Σπίτι που γυρνούσαν μετά από μια ακόμα μια μέρα εκμετάλλευσης.

Που θα γυρίσουν τώρα; Κανένας από αυτούς που τους έφεραν σε αυτήν τη θέση δε νοιάζεται. Αρκεί να πάνε αλλού οι βρωμιάρηδες να μοιάζει πάλι παλατάκι η γειτονιά. Βέβαια, τέτοια ώρα οι των παλατιών διασκεδάζουν ήσυχοι και χωρίς τον φόβο να σκάσει τίποτα. Τι θα γινόταν αν κάποια στιγμή, οι βρωμιάρηδες αντί να καιγόμαστε, καίγαμε τα παλάτια τους;

ΥΓ:. Φράσεις του μήνα που πέρασε και ήρθαν όλες στο μυαλό μου τώρα:

-Κυρία τι δουλειά κάνουν οι αστυνομικοί και έχουν τόσα πολλά όπλα;

-Κυρία αλήθεια δεν έχεις πουθενά πισίνα;

- Κυρία δουλεύεις επειδή δεν έχεις λεφτά;

- Κυρία μόνο δύο δωμάτια έχει το σπίτι σου;

-Κυρία φοράς το ίδιο παντελόνι δεύτερη μέρα

- Κυρία αυτός δεν πρέπει να είναι καλός. Γιατί; Έχει χρώμα πακιστανικό.

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μαζευτήκαν οι ''ειδικοί'' με κοινό στόχο: τη ζωή μου! Από τα πιο σιχαμένα βήματα προς το σκοτάδι!

0

 

Εμένα ολόκληρη και κάθε ''σαν εμένα'' κοριτσάκι που γεννιέται σήμερα μέχρι και τη γυναίκα που δεν είναι 36, 37, 39, 42 αλλά 48 και ''άφησε τη ζωή να περνάει από μπροστά της''.

Μαζεύτηκαν οι ''ειδικοί'' για να αποφανθούν για τις επιλογές μου. Τις επιλογές ζωής που έκανα, τις επιλογές ζωής που θα κάνω. Να ποτίσουν κι άλλο το δηλητήριο που με θέλει να ζω νιώθοντας ανεπάρκεια, ματαιότητα και ενοχή που δεν εκπληρώνω τον ρόλο μου ως ''γυναίκα''. Δεν είναι δικιά τους δουλειά ο κοινωνικός αυτοματισμός που έθρεψαν ''πόσο χρονών είσαι; δεν έχεις παιδιά; πότε θα κάνεις; δεν έχεις χρόνο! Γρήγορα! Βιάσου!''

Μαζευτήκαν οι ''ειδικοί'' να με ενημερώσουν και να με διαβεβαιώσουν επιστημονικά, θεολογικά και πολιτικά ότι είμαι ένα ζώο που δεν καταλάβαινε που πάνε τα τέσσερα και θα με ξεστραβώσουν. Δεν είναι δικιά τους δουλειά ο κόσμος που έχτισαν και θα με κάνουν να καταλάβω ότι ήρθα για να είμαι αναπαραγωγική μηχανή και δεν κάνει καλό στη χώρα να αποτυγχάνω...γιατί έχουμε υπογεννητικότητα.

Μαζεύτηκαν οι ''ειδικοί'' για να μου πουν ότι έχω μήτρα και ωάρια και δεν είναι δικιά τους δουλειά που χτυπάω στη δουλειά 10ωρα για 400-500-600 βαριά 700 ευρώ. Δεν είναι δικιά τους δουλειά η ανεργία μου. Δεν είναι δικιά τους δουλειά που κάθε φορά που ψάχνω τον δρόμο μου στη δουλειά καλούμαι να απαντήσω αν έχω σκοπό να κάνω παιδί. Δεν είναι δικιά τους δουλειά που αν μείνω έγκυος απολύομαι ή ακόμα καλύτερα έχουν φροντίσει ήδη να έχω σύμβαση ορισμένου χρόνου για να μην ανανεωθεί.

Μαζεύτηκαν οι ''ειδικοί'' να κάνουν τον νταβατζή στο σώμα, τους έρωτες, τις επιθυμίες και τις επιλογές μου. Δεν είναι δικιά τους δουλειά ο κοινωνικός μεσαίωνας που έχτισαν με τόσο κόπο και επένδυση ιδεολογικά, που αμφισβητεί κάθε ρανίδα της ελευθερίας και της ύπαρξης μου. Δεν είναι δικιά τους δουλειά ότι οι βιασμοί, οι παρενοχλήσεις, οι γυναικοκτονίες, η βία περιβάλλουν τη ζωή μου ακριβώς επειδή πρόλαβαν ήδη να χτίσουν και τον εργασιακό. Δεν είναι δικιά τους δουλειά η κοινωνική αποκτήνωση που αυτός φέρει.

Μαζεύτηκαν οι ''ειδικοί'' να μου κουνήσουν το δάχτυλο γιατί δεν έκανα οικογενειακό προγραμματισμό στα 25 μου. Δεν είναι δικιά τους δουλειά που στην πιο ορμητική για ζωή ηλικία έβρισκα παντού πόρτες κλειστές και "εθελοντισμούς''.

Μαζεύτηκαν οι ''ειδικοί'' να κάνουν κουμάντο στα ωάρια μου. Δεν είναι δικιά τους δουλειά πριν καταδικαστώ ως άχρηστη να μετρήσουν ως ελαφρυντικά τα πόσα ιατρικά προβλήματα μπορεί να υπάρχουν που προκαλούν φόβο, άγχος, θυμό, διαπραγμάτευση με την ικανότητα κύησης, πολύ πριν να είναι μια γυναίκα έτοιμη να το διαχειριστεί. Δεν είναι δικιά τους δουλειά ότι η κατάψυξη ωαρίων κάνει 2500 ευρώ. Δεν είναι δικιά τους δουλειά ότι καμία ασφάλιση δεν καλύπτει αυτήν τη διαδικασία, γιατί το σπορ αυτό θεωρείται πολυτέλεια.

Μαζευτήκαν οι ''ειδικοί'' για να μου μάθουν να βάζω προτεραιότητες. Είναι δικιά τους δουλειά που ένα από τα αρχικά μηνυματάκια του Συνεδρίου δεχόταν την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή λόγω ιατρικών προβλημάτων αλλά όχι λόγω επιλογών ζωής, όπως καριέρα = να πληρώνομαι ίσα για τους λογαριασμούς, προσωπικές επιλογές = δεν παντρεύτηκα την πρώτη μου σχέση. Αποσύρθηκε μετά τον σάλο και την ξεφτίλα! Μαζί με την απόσυρση αιγίδων και συμμετοχών για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα!

Μαζεύτηκαν οι ''ειδικοί'' για να δώσουν λογικά πάλι περισσότερη φωνή στο αγέννητο παιδί μου, αφού εγώ η φόνισσα σκοτώνω αθώες ζωές που δε μπορούν καν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, κάνοντας έκτρωση. Δεν είναι δικιά τους δουλειά αν με μια γέννα μπορεί καταστραφούν οι ζωές τριών ανθρώπων και να εξαναγκαστούν και οι τρεις στη δυστυχία. Δεν είναι δικιά τους δουλειά που μπορεί η εγκυμοσύνη να είναι αποτέλεσμα βιασμού. Δεν είναι δικιά τους δουλειά να είναι δεδομένο το ότι πολύ απλά σε εκείνη τη φάση της ζωής μου, μπορεί να μη θέλω παιδί. Είναι δικιά τους δουλειά ο Θεός να βλέπει και να τιμωρεί.

Μαζεύτηκαν, οι λύκοι να φυλάξουν τα πρόβατα, τα τομάρια να υπερασπιστούν αιμοβόρικα μια κοινωνία με ανθρωποφαγικά χαρακτηριστικά. Και θέλουν τη ζωή μου και τον εαυτό μου, εμένα και κάθε εμένα, θυσία στη βρωμιά τους. 

Είναι δικιά μας δουλειά να υπερασπιστούμε το δικαίωμα μας στις επιλογές, στο σώμα μας, στη δουλειά, στη ζωή και την μητρότητα. Κανένας ''έγκριτος'' γιατρός-τραγόπαπας και δυνάστης δεν το έχουν.

Εύχομαι καμία γυναίκα να μη χρειάζεται να θεωρεί τον γυναικολόγο της ως έναν από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής της. Αν χρειάζεται και τύχει να είναι και πραγματικός γιατρός -πολλαπλός ο ρόλος- είναι πολύ τυχερή.

Εύχομαι καμία γυναίκα να μη διαπραγματεύεται το θέμα της μητρότητας λόγω κοινωνικής πίεσης, του ότι ''την πήραν τα χρόνια'' , ιατρικών προβλημάτων, φόβου του Θεού. Να μπορεί να απολαμβάνει όλες τις ιδιότητες που μπορεί να έχει εκτός από ''εν δυνάμει μάνα''. Να μην απολογηθεί ποτέ γιατί ''δεν μπορεί'', ''δεν ήθελε'', ''δεν έκανε''.

Εύχομαι να γεννάει ζωή επειδή το επιλέγει, ως αποτέλεσμα συντροφικότητας και επειδή ονειρεύεται να μοιραστεί μ' αυτήν τη ζωή το θαύμα να περπατάνε σε δύσκολους δρόμους με γέλιο και δύναμη για να κερδίσουν ομορφιές και δρόμους ανοιχτούς.

Για να διαμορφωθούν οι όροι να το κάνουμε, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ

ΥΓ. Ας ρωτήσει κάποιος τι σημαίνει ''επιλέγω να γίνω μάνα'' μια γυναίκα που μπορεί να περιμένει και 7 χρόνια, αααααν πληροί τα κριτήρια, για να υιοθετήσει ένα παιδί. Ας ρωτήσει κάποιος και τα παιδιά που περιμένουν στα ιδρύματα ένα θαύμα.

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όσα πλυντήρια κι αν βάλετε δεν ξεπλένουν τίποτα!

0

Στέγες αυτής της χώρας, χωρίς κανένα συμπάθιο κιόλας, όσα πλυντήρια και να βάλετε, δεν ξεπλένουν τίποτα.

Οι άνθρωποί μας δεν ήθελαν γίνουν είδωλα, ούτε ήρωες.

Οι άνθρωποί μας και το δίκιο δεν είναι της μόδας για το φθινόπωρο 2020.

Τους ανθρώπους μας τους δολοφόνησε αυτό το σύστημα και τα τσιράκια του, κρατικά και παρακρατικά, για να κάνει την υποταγή, συνείδησή μας. Για να κάνει τη φρίκη, καθημερινότητά μας. Για να κάνει τον φόβο, κολλητό μας. Για να κάνει τη σιωπή, φωνή μας. Για να αντέχουμε τα 14χρόνα στα κρατητήρια και να τιμάμε τον πρότερο '''έντιμο'' βίο των φασιστών και των δολοφόνων. Για να τα παίρνει όλα και λέμε ευχαριστώ στο τίποτα. Για να παραιτούμαστε από τη ζωή σιγά σιγά. 

Ειδικά στην περίπτωση του Ζακ ήταν εκκωφαντική και συνειδητή η σιωπή όλων σας όταν τον σκότωσαν ξανά και ξανά αυτά τα χρόνια.

Αγαπητές στέγες, καλό το marketing αλλά δεν τσιμπάμε!

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ!

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ!

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΟΥΤΑΝΙΑΡΑ και οι δικοί μας ''ξένοι''

0

9/9/1922

 

Άρχισε να καίγεται η Σμύρνη για να κορυφωθεί λίγο μετά ο ξεριζωμός, η προσφυγιά, η αδικία και το μίσος με το οποίο πληρώνουν οι λαοί τον τυχοδιωκτισμό, τις επιδιώξεις, τις αντιθέσεις των αστικών τους τάξεων.

 

Για τις μικρασιάτισσες, τις ''παστρικές'', τις ξένες δεν είχε χώρο το νησί. Όπως και σε όλην την υπόλοιπη Ελλάδα, με εντολές της κυβέρνησης, έπρεπε να συνεχίσουν να υποφέρουν, να διώκονται, να απομονωθούν, να ξεφτιλιστούν, να συνειδητοποιήσουν με οδυνηρό τρόπο ότι τον λογαριασμό της ζωής τους τον κρατάνε άλλοι, να πληρώσουν ξανά και ξανά το κακό που δεν έκαναν, μέχρι να μην απαιτούν τίποτα παραπάνω από το να αναπνέουν.

 

Οι μικρασιάτισσες, οι ελληνίδες, οι ''ξένες'' μόλυναν κάθε τόπο που πατούσαν στην ιερή μας χώρα. Στη Μυτιλήνη βρήκαν οι ντόπιοι πως θα προφυλαχτούν. Το κάτω κάστρο θα γινόταν η φυλακή τους. Έκει τις έκλεισαν. Εκει τους στέρησαν την επιβίωση. Εκεί τις στέγνωσαν από ζωή. Εκεί τις ανάγκασαν να γίνουν πουτάνες για να ρουφούν οι ντόπιοι το μεδούλι τους. Εκεί έπρεπε να ζήσουν, να αρρωστήσουν, να ''δουλέψουν'', να βιαστούν ξανά και ξανά, να πεθάνουν για να αποδείξουν ότι χωράνε στον τόπο μας.

 

Εκεί έπρεπε να κρυφτούν αυτές και τα παθήματά τους για να μην καταλάβουν οι ντόπιοι ότι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Να γιγαντωθεί το τέρας του άγνωστου, του φόβου, της απειλής για να μη δούνε τον εχθρό στον εκμεταλλευτή αλλά στον διπλανό, σ' αυτόν που είναι θύμα κι αυτός των άγριων αντιπαραθέσεων των δυνατών.

 

Αυτές, οι ξένες, οι δικές μας, οι χριστιανές, οι μικρασιάτισσες που "ήταν άλλο από αυτές τις τωρινές τις βρωμιαρες" τιμωρήθηκαν που ήταν στους αδύναμους. Κατοίκησαν ένα πρώτο κολαστήριο, έγιναν οι κολασμένες του νησιού. Και θέλησαν να προσευχηθούν, να βρουν κάποιον να τους λυπηθεί για τα παθήματά τους, να τους δώσει έναν λόγο να υπομένουν. Βρήκαν μια υπόγεια δεξαμενή, φτιάξαν μια Παναγιά, δικιά τους, με το βυζί έξω να ταϊζει τον γιο και την ελπίδα τους. Αυτοί, οι χριστιανοί, οι καθώς πρέπει, οι ντόπιοι που μαρτυρούσαν εξαιτίας των δυνατών στα σπίτια τους, τα μισά παλιότερα προσφυγικά κι αυτά, βρήκαν τον αδύναμο για να νιώσουν δυνατοί, έτσι τους έμαθαν, έτσι ήταν πιο βολικό για να μην αντισταθούν μαζί. Διαίρει και βασίλευε λένε. Διαίρει ακόμα και τις παναγιές. Η μια των αδύναμων με σπίτι, η άλλη η πουτανιάρα των αδύναμων με κολαστήριο. Ας φαγωθούν αυτές, να μείνει το θεριό ανίκητο.

 

 

9/9/2020

 

Καίγεται η Μόρια. Το κολαστήριο 13.000 ανθρώπων που χωράει 2000. Το κολαστήριο αυτών που έψαξαν την ελπίδα στη θάλασσα. Των προσφύγων που τα 'χασαν όλα και βιάστηκαν ξανά και ξανά, που πλήρωσαν τις επιδιώξεις και τους ανταγωνισμούς των μεγάλων, των δυνατών, των κουμανταδόρων.

 

100 χρόνια μετά κι είναι ίδιοι αυτοί που φτιάχνουν τον ξεριζωμό. Η Μόρια, το κολαστήριο των προσφύγων που απομονώθηκαν, ξεφτιλίστηκαν, βασανίστηκαν, είδαν τα σπίτια και τις ζωές τους να τα παίρνει ο πόλεμος, τους δικούς τους οι βόμβες και τα κύματα ή οι αδίστακτοι διακινητές. Η Μόρια, το κολαστήριο στο οποίο έπρεπε να επιβιώσουν ανάμεσα σε σκατά μέχρι το γόνατο, ασθένειες, βιασμούς, ξύλο και απελπισία, για να συνειδητοποιήσουν ότι τον λογαριασμό της ζωής τους τον κρατάνε άλλοι μέχρι να μην απαιτούν τίποτα παραπάνω από το να αναπνέουν... μερικώς και μερικοί.

 

Η Μόρια, επιβεβαίωση ότι μπορείς να αποκτηνώσεις, ότι η αξιοπρέπεια δεν έχει σχέση με την καταγωγή, ότι η επιβίωση κρατιέται από την ελπίδα, τον πόθο για τη ζωή. Η Μόρια, επιβεβαίωση ότι μπορείς να φιμώσεις τους κολασμένους, τους κυνηγημένους, να δικαιώσεις το άδικο και να φυλακίσεις το δίκιο.

 

Καίγεται η Μόρια και οι φασίστες, χριστιανοτεροι του Χριστού, ξαναβγήκαν παγανιά φωνάζοντας ''κλείστε τους να καούν'', να πανηγυρίσουν που καίγεται η μήτρα της ''ισλαμοποίησης'' του επίγειου παραδείσου μας, η κρατική καταστολή είναι στις επάλξεις για να δώσει το μήνυμα για το ποιος κάνει κουμάντο, τα σενάρια των κλειστών δομών επιστρέφουν δριμύτερα, οι Βελόπουλοι βρήκαν εξόριστους για τη Γυάρο και τη Μακρόνησο, ο κοινωνικός αυτοματισμός θα αφυπνιστεί άμεσα, όπως τον διαμόρφωσε η ρητορική του σάπιου τους συστήματος, ο covid θα είναι τέλεια δικαιολογία για τα πάντα, ακόμα κι αν μέχρι χτες δε λειτούργησαν την κλινική εντός της δομής που κατακάηκε. Το νοσοκομείο της Μυτιλήνης είναι ένα αστείο.

 

Δεν είναι αθώοι. Αλλα δεν είναι αθώοι ποιοι; αυτοί που είδαν τη ζωή τους ν' αλλάζει δραματικά; αυτοί που παγιδεύτηκαν σ'εναν τόπο μαρτυρίου αφού ο πόλεμος τους διάλυσε τη ζωή; ΟΧΙ. Δεν είναι αθώα σίγουρα τα εργαλεία τους αλλά δεν είναι κυρίως αθώοι αυτοί που 'φτιαξαν τον πόλεμο κι ετοιμάζουν τους επόμενους, αυτοί που αιματοκύλισαν λαούς, αυτοί που 'φτιαξαν τους πρόσφυγες, αυτοί που 'φτιαξαν τις Μόριες, αυτοί που 'φτιάξαν τους φασίστες, αυτοί που τάισαν τη Χρυσή Αυγή και όλα αυτά τα μορφώματα, αυτοί που μας τάισαν απελπισία, μίσος και απογοήτευση, αυτοί που κάνουν την ανάγκη μας ευκαιρία τους, αυτοί που υπηρετούν σκυμμένοι την αναπαραγωγή και την εδραίωση της σαπίλας.

 

Κανένας δεν τους δεν είναι αθώος, όπως το σύστημα που υπηρετούν. Και όσο το ''διαίρει'' κερδίζει, τόσο θα χάνουμε... σε ανάστημα, σε δικαιώματα, σε ζωή, σε δύναμη. Κι εμείς οι αδύναμοι δεν είμαστε μικροί, δεν είμαστε λίγοι, δεν είμαστε όσο ξένοι και διαφορετικοί μας λένε. Είμαστε οι δικοί μας άνθρωποι. 

 

Η Παναγιά η πουτανιάρα των ημέρων μας, είναι ο σωρός με τα σωσίβια όσων σώθηκαν, οι κουβέρτες αυτών που τους έσωσαν, ο τοίχος που έφτιαξαν με τα σώματά τους οι άνθρωποι για τους προστατεύσουν από τους φασίστες, η αλληλεγγύη και η φιλία των λαών που στενάζουν κάτω από τα δεσμά του συστήματος. Η Παναγιά μας είναι η ελπίδα με τους κοινούς μας αγώνες να ζήσουμε χωρίς δυνάστες.

 

A.X.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κι αν είναι να γίνει "κανένα κακό", θα είναι επειδή θα το επιλέξουν!

0

Ξέρουν πολύ καλά ότι δε χτυπούν ακροδεξιούς, αυτούς τους κρατάνε για τις φωτό με τις σημαίες για να ‘χουν να λένε. Ξέρουν πολύ καλά ότι τις σφαίρες και τα σημάδια που δείχνουν και "ισχυρίζονται" οι κάτοικοι, τις έριξαν οι μπάτσοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι η φωτιά στο δάσος άναψε από τις βόμβες αερίου και τα δακρυγόνα κι ας μην το είπαν ποτέ ότι συνέβη. Ξέρουν πολύ καλά ότι νέοι, γέροι, παιδιά τρώνε αδιάκριτα ξύλο και χημικά, όπου πατούν. Ξέρουν ότι ξέρουμε πως κάθε "είδηση υποβάλλεται σε έλεγχο από την κυβέρνηση". Ξέρουν πολύ καλά ότι ήταν καλή μέρα να έρθει ο κορωνοϊός στην Ελλάδα, μια που κάνα σπουδαίο τάφο δεν προλάβαιναν να ανακαλύψουν. Ρίξανε υγειονομική... Βόμβα αντί εθνική υπερηφάνεια. Δεν ήξεραν πως δε φίμωσαν αρκετά αυτούς που καταπιέζουν και η οργή κέρδισε την τρομοκρατία.

Είναι εικόνα από παλιά η Κερατέα, η Χαλκιδική, εικόνα από το παρόν η Λέσβος και η Χίος, εικόνα από το μέλλον τ' Άγραφα. Θέλουν να συνηθίσουμε το δηλητήριο, την αδικία, το πνίξιμο.

Θέλουν να σημαδεύουν με το όπλο τους ειδικοί φρουροί μέσα στο άσυλο και να σκύβουμε. Θέλουν τα ΜΑΤ να μπαίνουν και να εκκενώνουν σχολές κι εμείς να σκάμε. Θέλουν να νευριάζουν στ' αυτοκίνητα τους, εκτός υπηρεσίας, να βγάζουν το όπλο κι εμείς να τρέχουμε στην άκρη. Θέλουν να μη μείνει δημοκρατικό δικαίωμα όρθιο γιατί τα σχέδια τους δε χωράνε τα δικαιώματά μας.

Κι αν είναι να γίνει "κανένα κακό", θα είναι επειδή θα το επιλέξουν!

Όποιος θέλει να κοιμάται ήσυχος μπορεί. Ακόμα κι αν η ηθική μόδα αποχώρησε από το my style rocks... Κάτι "ηθικό" θα βρεθεί να συζητήσουμε! Κι αν όχι, υπάρχουν κι οι ειδήσεις. Να από το mega σήμερα τόσα έμαθα!

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιατί να σας πω κάτι;

1

Εγώ ήθελα σήμερα να μιλήσω για την παράσταση που είδα χτες βράδυ. Μου υπενθύμισε σοβαρά και υπεύθυνα γιατί αγαπάω το θέατρο, τι έφτιαξε τους ποιητές μας μεγάλους και παντοτινούς, γιατί κάποιους ανθρώπους τους εκτιμώ βαθιά, γιατί λάμπουν στα σκοτάδια των καιρών, γιατί τα βάζουν με τα τέρατα (ιερά και μη) και κερδίζουν. Κερδίζουν πάντα η ειλικρίνεια στη σκηνή και η αγάπη για τη ζωή. Ήθελα να σας πω να πάτε να δείτε τις "γειτονιές του κόσμου". Να τις δείτε, στο θέατρο Βαφείο, Τετάρτη.

Ήθελα να πω και για την απόφαση του ΚΑΣ να αποσπαστούν τα αρχαία από τη Βενιζέλου και τους μακεδονομάχους μας και τους μαρμαράδες της Μελίνας που κιχ δεν είπαν.

Αλλά δε μπορώ. Γιατί χτες μαζί με τη μέρα ξημέρωσε κι η αδικία. Ξημερώνει συχνά έτσι τελευταία. Και αυτό σε πνίγει. Η αδικία σε πνίγει. Και δε σταματά με σιωπή. Δε σταματά μισή ή λίγη από αυτήν. Πνίγει η σιωπή, το "ναι μεν αλλά", ο φόβος. Η αδικία δεν κερδίζεται συμβολικά, θεσμικά, νομικά. Δεν κερδίζεται με το σύνθημα "που όλους μας ενώνει". Γιατί δεν ξεκινάει από κει και δεν τελειώνει εκεί. Το δίκιο δεν κερδίζεται ποτέ μισό, κερδίζεται ακριβώς, όπως, το κλέβουν, ολόκληρο!

Δε με νοιάζει το όνομα το όνομα του ξεγυμνωμένου αγοριού στα Εξάρχεια, ούτε της ξυλοκοπημένης κοπέλας. Δεν έχει σημασία σε ποιανών το σπίτι μπήκαν με το έτσι θέλω και αφού τους χτύπησαν και τους συνέλαβαν, αντίστρεψαν την πραγματικότητα, με χυδαίες κατηγορίες. Δε με νοιάζει από πού ήρθαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους πέταξαν βίαια έξω από τα σπίτια τους. Όλοι τους θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς. Δε με νοιάζει το όνομα της εισαγγελέως. Με νοιάζει που η Χρυσή Αυγή είναι αθώα, μέσα στο καζάνι των δολοφονικών επιθέσεων, των δολοφονιών, της ρητορικής μίσους που ξερνά και ο Ρουπακιάς ένας τυχαίος δολοφόνος που έκανε μια τυχαία δολοφονία. Με νοιάζει, που ήξερα από την αρχή, ότι αυτή η δίκη ράβεται στα μέτρα και τα σταθμά τους.

Ξέρω ότι αυτή η αδικία δεν είναι απόφαση λίγων τρελών, δεν είναι αυθαιρεσία, δεν είναι ασυδοσία. Ξέρω ότι η κρατική καταστολή και τρομοκρατία είναι η δουλειά τους. Ο λόγος που τους έφτιαξε και τους συντηρεί αυτό το σύστημα. Ξέρω ότι η "δικαιοσύνη" και η αστυνομία είναι παιδιά τους και έχουν ρόλο να παίξουν συγκεκριμένο. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, η στοργή και φροντίδα στον φασιστικό οχετό δεν έπεσαν από τον ουρανό. Το σύστημα της εκμετάλλευσης φρόντισε να προετοιμάσει το έδαφος για να φτάσουμε εδώ. Απογοήτευσε, τρομοκράτησε, εγκλώβισε, έριξε δάκο στο κίνημα, συκοφάντησε και λάσπωσε την αριστερά και ό,τι θυμίζει συλλογική πάλη, προσπαθεί μανιωδώς να ξαναγράψει την ιστορία ή έστω να μας κάνει να την ξεχάσουμε. Ουρλιάζουν την ΥΠΟΤΑΓΗ!

Σκέφτονται πως ήρθε η ώρα να τα πάρουν όλα πίσω. Και μας φοβούνται. Γι' αυτό η κρατική τρομοκρατία θα μεγαλώσει, γι' αυτό και τα φασισταριά, οι δολοφόνοι και η κάθε η Χρυσή Αυγή που ξεπηδάει, θα ξεπλένονται πανηγυρικά, θα φιμώσουν πιότερο τις φωνές αυτών που διψάνε για το δίκαιο, γι' αυτό και οι ψηφοφοριες σωματείων και συλλόγων θα γίνονται ηλεκτρονικά, γι' αυτό οι απεργίες και οι πορείες ποινικοποιούνται, γι' αυτό οι αριστερές δυνάμεις θα πληρώνουν χιλιάδες ευρώ για "μολυσματική" αφίσα. Κι αυτό θα εξακολουθεί να λέγεται δημοκρατία. Αστική δημοκρατία.

Φιμωμένοι, τρομοκρατημένοι, αφοπλισμένοι, ήσυχοι, ανασφαλείς, κανονικοί στην "κανονικότητα" τους, βολεύουμε περισσότερο. Όσο πιο ευάλωτοι και μόνοι, τόσο πιο ελέγξιμοι, τόσο η κυριαρχία τους θα αναπαράγεται, θα εδραιώνεται, θα συνθλίβει κάθε πτυχή της ζωής μας. Αυτήν τη μάχη ξεκίνησαν, αυτήν τη νίκη θέλουν.

Όμως, το άδικο αυτό εμένα με ανατριχιάζει και με συγκλονίζει γιατί αγαπάω τη ζωή, όπως την αγάπησαν οι "γειτονιές του κόσμου". Αυτοί σκοτώνουν κάθε μέρα τη ζωή. Τη δικιά μας ζωή, την έχουν εργαλείο, κι αν χαλάσει, χάλασε. Εγώ θέλω να κοιτάω τον συνάδελφό μου στα μάτια και τον γείτονα και όλους εκείνους που παθαίνουν σύνδρομα παραίτησης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μας κοιτάνε με ενοχή, απλά επειδή πέρασαν από δίπλα μας στο δρόμο, απλά επειδή επιβίωσαν. Αυτοί θέλουν να κοιτάω τους διπλανούς μου με μίσος, να μη μπορώ να δω πόσο μαζί είμαστε. Εγώ θέλω να βλέπω την απεραντοσύνη της θάλασσας και να ονειρεύομαι ταξίδια. Αυτοί θέλουν να βλέπω αδιέξοδο. Εγώ θέλω να ζω με αξιοπρέπεια, θέλω τους δρόμους γεμάτους από διεκδίκηση. Αυτοί θέλουν το κεφάλι μου σκυμμένο, τους δρόμους ερήμους και σκοτεινούς. Εγώ θέλω να ζω, όχι να βγάζω τη μέρα, ούτε να επιβιώνω μέχρι...

Εμείς τον κόσμο μας τον ονειρευόμαστε στο φως και τον χτίζουμε με φως. Θέλουμε το βλέμμα μας ανοιχτό, λαμπερό και γεμάτο. Εμείς αγαπάμε τη ζωή και το δίκιο! Θέλουμε ολόκληρο το δίκιο. Το δίκιο μας δεν τρομοκρατείται! Θα βάλει τη δύναμη του στις φωνές μας. Δε φτάνουν οι υπογραφές, οι συναυλίες, τα ποστ, οι "πολύμορφες κινητοποιήσεις". Θέλει αναμέτρηση με το άδικο στα ίσα, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς αυταπάτες, χωρίς βολή. Δεν υπάρχει πια το "δεν ήξερα", ούτε το "δεν κατάλαβα", δεν υπάρχει "ναι μεν αλλά". Ή με το φως ή με το σκοτάδι. Το ημίφως τελείωσε.

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ