Κυκλοφορεί η Αντίθεση 21 με αφιέρωμα στη Μεταπολίτευση και την Κύπρο

0

Ούτε η δικτατορία της 21ης Απριλίου του 1967 ήταν απλά έργο ενός μειοψηφικού τμήματος αποσυνάγωγων στρατιωτικών, ούτε το πραξικόπημα κατά του Μακάριου στις 15 Ιουλίου του 1974 ήταν πράξη «αφρόνων» αξιωματικών. Σε πλήρη αντίθεση με την προσπάθεια των αστών ιστορικών και πολιτικών να αναθεωρήσουν την ιστορία, η δικτατορία υπήρξε συνένοχο αποτέλεσμα των δυνάμεων που αποτέλεσαν και υπηρέτησαν το αμερικανοστήρικτο μετεμφυλιακό καθεστώς. Αυτού του μετεμφυλιακού καθεστώτος που στήθηκε πάνω στην συντριβή του επαναστατικού λαϊκού κινήματος. Όπως και το πραξικόπημα του Ιωαννίδη ήταν η μοιραία κατάληξη των πολιτικών υπονόμευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και χειραγώγησης των αγώνων Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων για αυτοδιάθεση, στο όνομα του σωβινισμού και της διχοτόμησης από τις μητέρες-αστικές πατρίδες. Ούτε το πρώτο θα πετύχαινε, ούτε το δεύτερο θα γίνονταν ανοίγοντας διάπλατα στην τουρκική εισβολή, αν δεν στέκονταν επιδέξια στο παρασκήνιο των αντιπαραθέσεων, των σχεδίων και των φαντασιώσεων οι ΗΠΑ. Αν δεν παρακινούσαν και δεν παρείχαν υποστήριξη. Οι προσπάθειες που συστηματικά γίνονται από διαφορετικές πλευρές για να τις αθωώσουν, είτε στο όνομα της «αντικειμενικής» ιστοριογραφίας είτε για να δικαιολογηθούν ιδεολογικές εμμονές, πρέπει να πάρουν σαφείς απαντήσεις.

Πενήντα χρόνια μετά την τούρκική εισβολή στην Κύπρο, την πόρτα της οποίας άνοιξε το πραξικόπημα κατά του Μακάριου, την πτώση της στρατιωτικό-φασιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα και την επαναφορά της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η Αντίθεση φιλοξενεί ένα κείμενο του Δημήτρη Παυλίδη, σχετικού με την περίοδο, ένα του Στέφανου Χατζησάββα, για την Κύπρο και ένα της Κλαίρης Ανδρέου για την περίοδο που ονομάστηκε Μεταπολίτευση.

Επιπλέον, περιλαμβάνεται ένα κείμενο του Δημήτρη Μάνου σε σχέση με τα ζητήματα της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής οικοδόμησης, το οποίο ήταν η εισήγηση στο «σχολείο» που διοργανώθηκε για τη νεολαία στα Άγραφα τον Μάη του 2022, το οποίο συνοδεύεται από ένα δεύτερο κείμενο που διαβάστηκε ως απάντηση στα ζητήματα που τέθηκαν στη συζήτηση που ακολούθησε.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ξεκίνησε το 25ο camping των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης

0

 

Απ' το πρωί στις 26/7 στο Camping Assini Beach στήσαμε τις σκηνές μας και τον κεντρικό χώρο του κάμπινγκ και το απόγευμα ξεκίνησε η εναρκτήρια συνέλευση. Με βάση το τρίπτυχο αυτοοργάνωση - συλλογικότητα - αλληλεγγύη συγκροτήθηκαν οι ομάδες που θα αναλάβουν τη λειτουργία του κάμπινγκ, το κυλικείο, το βιβλιοπωλείο, τη μουσική.

Το μαθητικό εργαστήριο το πρωί του Σαββάτου έδωσε την αφορμή να αναπτυχθεί ζωντανή συζήτηση για το μαθητικό κίνημα, τα προβλήματα και τις ελπιδοφόρες προσπάθειές που έγιναν την προηγούμενη χρονιά.

Το βράδυ πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η παράσταση stand up comedy με τους Σταμάτη Αθανασάκη, Κωσταντή Μπίτση και Ορέστη Θεοφανούδη. Ακολούθησε κοκτέιλ πάρτι.

Την Κυριακή, πραγματοποιήθηκε εργαστήριο χαρακτικής και το απόγευμα εργαστήριο με θέμα "κοινωνικοποίηση και ελεύθερος χρόνος στο σύστημα της εκμετάλλευσης". Μια πλούσια συζήτηση για ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας για τη καθημερινότητα της νεολαίας και τις διεξόδους από αυτή.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ | Είμαστε με το δίκιο των λαών που αγωνίζονται - Νίκη στον αγώνα των φοιτητών του Μπαγκλαντές

0

 Είμαστε με το δίκιο των λαών που αγωνίζονται

Νίκη στον αγώνα των φοιτητών του Μπαγκλαντές 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι μαθητές λένε όχι: Να μην περάσει το νομοσχέδιο για την ψυχική υγεία

0

 Λάβαμε και δημοσιέυουμε το παρακάτω κείμενο απ΄το Ρεθυμνο:

Οι μαθητές λένε όχι: Να μην περάσει το νομοσχέδιο για την ψυχική υγεία

Λίγες μέρες πριν, πιο συγκεκριμένα στις 15/7 κατατέθηκε ένα νέο νομοσχέδιο για διαβούλευση και ψήφιση, που αφορά την ψυχική υγεία.

Αυτό το νομοσχέδιο προβλέπει διάφορες αλλαγές. Αρχικά, μεγάλες θα είναι οι συνέπειες για τους εργαζόμενους, καθώς θα υπάρξουν μετακινήσεις προσωπικού, αλλά προφανώς και πολλές απολύσεις. Όλα αυτά καταπατούν τα εργασιακά δικαιώματα και πιο συγκεκριμένα το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία. Αυτό αποτελεί επέκταση της πολιτικής που έχει ήδη ξεκινήσει να εφαρμόζεται όσον αφορά τις απολύσεις και την μετατροπή των ΝΠΔΔ σε ΝΠΙΔ που είναι στο πλαίσιο του «νέο ΕΣΥ», με ότι αυτό συνεπάγεται για τις εργασιακές σχέσεις.

Όσον αφορά τις ψυχιατρικές μεταρρυθμίσεις και την «αποασυλοποιηση», εάν το νομοσχέδιο ψηφιστεί πρόκειται να κλείσουν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (ΨΝΑ και ΨΝΘ), στα οποία νοσηλεύονται εκατοντάδες ασθενείς. Αξίζει να σημειωθεί ότι η παιδοψυχιατρική κλινική στο Ηράκλειο Κρήτης έχει ήδη κλείσει εδώ και κάποιους μήνες, «διώχνοντας» όσους ασθενείς είχε. Βέβαια, εξαίρεση είναι το Δρομοκαΐτειο, το οποίο δεν έχουν ακόμα τη δυνατότητα να καταργήσουν, λόγω κληροδοτήματος. Επίσης, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα ψυχιατρικά τμήματα στα νοσοκομεία ή για κοινωτικές δομές στις οποίες θα έχουν τη δυνατότητα να μεταφερθούν οι ασθενείς. Παρόλα αυτά, αναφέρεται ότι θα υπάρξει η δημιουργία κατασταλτικών περίκλειστων τμημάτων, μόνο όμως για βαριές περιπτώσεις, μέσης και υψηλής ασφαλείας, όπως και η δημιουργία μονάδων «σοφρωνισμού ανηλίκων». Μονάδες όμως που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα παραπάνω από απλή καταστολή. Ακόμα, γίνεται λόγος για τη δημιουργία του Εθνικού Δικτύου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας (ΕΔΥΨΥ), στο οποίο θα ανήκουν όλες οι δομές (δημόσιες, ιδιωτικές, ΜΚΟ, ακόμα και ιδιώτες ιατροί), δίνοντας του ιδιωτικό χαρακτήρα. Το νομικό του καθεστώς παραμένει ασαφές. Συνεπώς, είναι προφανές ότι αλλάζει εντελώς ο τρόπος νοσηλείας και μπαίνουν και άλλα εμπόδια στην ήδη δύσβατη πρόσβαση, σε νοσοκομεία, καθιστώντας έτσι, ακόμα και πιο μακρινή την ίση, πλήρη και δωρεάν περίθαλψη για κάθε ψυχικά ασθενή, χωρίς να υπάρχουν όροι και προϋποθέσεις.

Όσον αφορά τις κλινικές απεξάρτησης, προβλέπεται να δημιουργηθεί ο Εθνικός Οργανισμός Πρόληψης, ο οποίος θα έχει επίσης ιδιωτικό χαρακτήρα(ΝΠΙΔ) και ουσιαστικά συγχωνεύει όλες τις δομές που υπήρχαν ως τώρα, καταργώντας κάθε άλλο πρόγραμμα, όπως τα «στεγνά προγράμματα», που έχουν σκοπό την πλήρη απεξάρτηση. Οι ασθενείς θα χάσουν το δικαίωμα τους να μπορούν να διαλέγουν το πρόγραμμα στο οποίο θα εισαχθούν, αφού δεν θα υπάρχουν πια τέτοια προγράμματα. Θα υπάρχουν μόνο προγράμματα υποκατάστασης, με σκοπό όχι την απεξάρτηση, αλλά τη «μείωση βλάβης». Αυτό δεν προβλέπει τίποτα άλλο, παρά περισσότερα κέρδη για τις φαρμακευτικές εταιρίες και τελικά, την μη απεξάρτηση και μη επανένταξη των ανθρώπων αυτών στην κοινωνία, με ίσους όρους.

Αυτό το νομοσχέδιο λοιπόν, έρχεται στην καρδιά του καλοκαιριού, για να συνεχίσει το χτύπημα που υφίσταται χρόνια τώρα ο τομέας της υγείας, όπως τη συγχώνευση πτερύγων σε πολλά νοσοκομεία ή ακόμα και το κλείσιμο διαφόρων νοσοκομείων, λόγω των περίσσιων ελλείψεων. Η περίοδος στην οποία κατατίθεται το νομοσχέδιο είναι κάθε άλλο παρά τυχαία, διότι επιδιώκονται η απάθεια και η ανυπαρξία κάθε είδους αντίστασης. Τι θα γίνει με όλους αυτούς τους εργαζόμενους αλλά και τους ασθενείς που στην κυριολεξία πετιούνται στον δρόμο; Πόσο ανάλγητο μπορεί να είναι αυτό το σύστημα, που δεν ενδιαφέρεται για καμία ανθρώπινη ζωή, ούτε αυτή των ανθρώπων με ψυχικά νοσήματα και εθισμούς;

Πόσο μια τέτοια κατάσταση δεν μπορεί να αφορά και εμάς τους ίδιους τους μαθητές-νέους, που είτε θελουμε να ασχοληθούμε επαγγελματικά με τον τομέα της ψυχικής υγείας, είτε γιατί είμαστε απλά άνθρωποι;

Στις 16/7 έγινε πορεία διαμαρτυρίας γι’ αυτό το θέμα στην Αθήνα. Επιβάλλεται να συνεχιστούν οι προσπάθειες σε όλες τις πόλεις και στη δίκης μας, ώστε να μην ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο.

Διεκδικούμε: 

Να μην περάσει το νομοσχέδιο

Να μην κλείσουν οι κλινικές

Να προσλαμβάνεται μόνιμο προσωπικό

Να ενισχυθούν τα στεγνά προγράμματα

Να υπάρχει ίση, πλήρη, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους

Αγώνες, που πρέπει να συναντηθούν με τους αγώνες που έχουμε να δώσουμε εμείς οι μαθητές για τα σχολεία μας.

Μ.Τ και Ε.Α

Μαθήτριες Γ’ Λυκείου

Από σχολεία Ρεθύμνου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προλεταριακή Σημαία, 967, 27/7/2024 | Εκλογικός «εμφύλιος» στις ΗΠΑ, αγριότητα στον πλανήτη! Μαζική λαϊκή πάλη ενάντια σε εξαθλίωση, εξάρτηση και πόλεμο!

0

Στην Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί αύριο Σάββατο 27/7:

Η απόπειρα δολοφονίας Τραμπ και η απόσυρση του Μπάιντεν μόλις τρεις μήνες πριν τις αμερικάνικες εκλογές σηματοδοτούν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την αγριότητα των εξελίξεων και τους κινδύνους που διαγράφονται για τους λαούς του πλανήτη. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για πρωτόγνωρες εξελίξεις ακόμα και για τα …άγρια ήθη του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, ακόμα και στο πολύ ταραγμένο 1968 η παραίτηση Τζόνσον από την υποψηφιότητα για τις εκλογές του Νοέμβρη έγινε τέλος Μάρτη και κάτω από το βάρος της διαγραφόμενης ήττας των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Τώρα πώς και γιατί τα κέντρα του συστήματος έφτασαν να έχουν υποψήφιο τον Μπάιντεν -με τη δεδομένη βιολογική και διανοητική κατάσταση- ως τον Ιούλιο και το ζήτημα του διαδόχου του να μην είναι ακόμα απολύτως σαφές; Ποιον «πόλεμο χάνουν» οι ΗΠΑ ή πιο σωστά ποιον πόλεμο θέλουν να κάνουν και να κερδίσουν στη σημερινή περίοδο ώστε τα κέντρα εξουσίας να βρίσκονται σε τέτοιους διχασμούς και αντιπαραθέσεις;
συνέχεια εδώ

Περιεχόμενα του φύλλου εδώ

Κυριότερα άρθρα

Εκλογικός «εμφύλιος» στις ΗΠΑ, αγριότητα στον πλανήτη!
Μαζική λαϊκή πάλη ενάντια σε εξαθλίωση, εξάρτηση και πόλεμο!

Διλήμματα και αδιέξοδα της παγκόσμιας πολιτικής των ΗΠΑ και η προεκλογική μάχη

ΗΠΑ
Η απόπειρα εναντίον του Τραμπ, η απόσυρση του Μπάιντεν και ο υπαρκτός φόβος κλιμάκωσης της πολιτικής βίας

Παλαιστίνη
Οι σιωνιστές σφαγιάζουν τους Παλαιστίνιους με τις πλάτες των ΗΠΑ

Κύπρος
Οι επιθυμίες και οι εκατέρωθεν προκλήσεις υπάγονται πάντοτε στους περιορισμούς των ιμπεριαλιστών

Ο λαός να σταθεί εμπόδιο στην καταιγίδα της ακρίβειας

Νίκη στον αγώνα των εργατών της ΛΑΡΚΟ
Ο αγώνας ενάντια στο ξεπούλημα και τις απολύσεις πρέπει να δικαιωθεί! 

Ξεκινάει το 25ο camping των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης

ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ

ΑΘΗΝΑ

Βιβλιοπωλείο-Καφέ Εκτός των Τειχών Γραβιάς 10-12 Εξάρχεια

Στέκι Απέναντι Μιλτιάδου 3 Δάφνη

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Σφεντόνα χώρος νεολαίας και πολιτισμού, Συγγρού 24, 2ος όροφος

ΓΙΑΝΝΕΝΑ

Αριστερό Στέκι Νεολαίας Κουγκίου 23

ΞΑΝΘΗ

Ρωγμή Αριστερός χώρος σκέψης και δράσης, Μ.Βόγδου 20

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Ζάλο Αριστερός χώρος πολιτικής και πολιτισμού, Χαριλάου Τρικούπη 21

ΠΑΤΡΑ

Ανάστροφα Στέκι νεολαίας και εργαζομένων, Πουκεβίλ 2

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στη Σεβαστουπόλεως...

0

 

Στον 3ο όροφο της Σεβαστουπόλεως θα συναντηθείς συχνά με τα ίδια πρόσωπα. Πολλές φορές πιο ήρεμα, άλλοτε χαμογελαστά, άλλοτε σκυθρωπά και εξαντλημένα. Όλοι κάνουν τον ίδιο αγώνα, δίνουν την ίδια μάχη για ζωή.

Δίπλα ακριβώς στο άλλο κτίριο είναι ο ΟΚΑΝΑ. Άνθρωποι εξαθλιωμένοι και μόνοι χωρίς συνοδούς, δεν ξέρεις αν δίνουν μάχη για ζωή ή μια ψεύτικη ανακούφιση μένοντας αγκιστρωμένοι στην εξάρτηση και το τέλμα. Η ψυχιατρική φροντίδα χτυπιέται. Αλλά δεν είναι η μόνη. Κάθε φροντίδα στον άνθρωπο και τις ανάγκες του χτυπιέται. Κι επειδή δε μου αρέσουν τα ανθρωπιστικά αταξικά, λέω καλύτερα η φροντίδα στο λαό. Στον 3ο όροφο έχουν συνοδούς που ζουν μέσα στη δική τους, δική μας αγωνία.

Κι εκεί απέξω, υπάρχουν όλοι οι άλλοι. Που ζουν κάποιοι με αισθήσεις βεβαιότητας και που δεν τους περνάει καν από το μυαλό η πιθανότητα να διαταραχθούν οι βεβαιότητες τους. Έτσι για αλλαγή να σκεφτούν ότι ο μικρόκοσμος τους βάλλεται και δεν το ξέρουν ακόμα. Δεν χρειάζεται κάποιος να βρεθεί στο κατώφλι κάθε Σεβαστουπόλεως για να βγει από μέσα του η στωικότητα κι η ευγένεια, η υπομονή και η γλύκα. Να δουν τη ζωή με αλλά μάτια και να παλέψουν με κάθε δυνατό μέσο για αυτή. Όχι μόνο τη δική τους, μα ακόμα και του πιο μακρινού βασανισμένου και αδικημένου...

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής: απαγορευμένη λέξη!

0

Και τι δεν ακούσαμε για την επέτειο των 50 χρόνων από την "αποκατάσταση της δημοκρατίας". Για την 7ετία της "χούντας των συνταγματαρχών", για την "προδοσία της Κύπρου", για την "εισβολή και κατοχή της Τουρκίας". Αλλά και για την "αντοχή της δημοκρατίας μας", το "πρωτοποριακό πολιτικό σύστημα" και το "ανάλογο" Σύνταγμα του 1975.

Λόγια, λόγια, λόγια. Από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, τους αρχηγούς των κομμάτων της Βουλής. Διακοσμημένους από περίπου 1500 αυστηρά επιλεγμένα άτομα, στην καθιερωμένη δεξίωση. Από όλα τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και τους αργυρώνητους μεγαλοδημοσιογράφους, οι ειδήσεις καρμπόν! Δεν υπήρξε η παραμικρή διαφοροποίηση. Όλα σχεδόν υπαγορευμένα. Για τέτοια και τόση "πολυφωνία" και ... "δημοκρατία", μιλάμε!!

Η εντολή ήταν σαφής ή, αν προτιμάτε, η συμπεριφορά όλων εθελόδουλη: ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ, επ' ουδενί, ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ή ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ η ΛΕΞΗ-ΚΛΕΙΔΙ: ΗΠΑ!!! Το κράτος αυτό, δηλαδή, που ελέγχει την πολιτική ζωή του τόπου μας. Που οργάνωσε και επέβαλε τις χούντες τόσο του Παπαδόπουλου όσο και του Ιωαννίδη. Που βρέθηκε πίσω από το πραξικόπημα στη Κύπρο, την εισβολή, κατοχή του 37% και την de facto διχοτόμηση του νησιού.

Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές φονιάδες που βαρύνονται με δεκάδες πραξικοπήματα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, δεν έπρεπε και δεν πρέπει να αναφέρονται ως οι ενορχηστρωτές τόσο του ελληνικού "γύψου" όσο και της κυπριακής τραγωδίας. Και το "πρωτόκολλο" αυτό τηρήθηκε απαρέγκλιτα από όλους ανεξαιρέτως. Τόσο αυτούς που αποτελούν (με το αζημίωτο) υπηρέτες των αμερικανικών συμφερόντων στη χώρα μας όσο και εκείνους που έχουν απολέσει κάθε ίχνος αριστεροφροσύνης.

Όχι! Δεν θα παραχαράξετε και αυτήν την Ιστορία οσφυοκάμπτες γυμνοσάλιαγκες! Ο λαός μας γνωρίζει πολύ καλά ότι οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έχουν βάλει το χέρι τους σε ότι αντιλαϊκό έχει συμβεί και συνεχίζει να συμβαίνει σε τούτο τον τόπο. Γι' αυτό και ακατάπαυστα 50 χρόνια τώρα διαδηλώνει προς την αμερικανική πρεσβεία κάθε 17 Νοέμβρη! Αλλά και είναι το πρώτο που κάνει σε κάθε νέο διεθνές και τοπικό έγκλημα!

Όσο για την "εδραιωμένη" αστική δημοκρατία, μην ορκίζεστε! Η ψυχούλα σας το ξέρει, κάθε φορά που ετούτος ο λαός αντιστέκεται και διεκδικεί μαζικά τα δίκια του. Όπως το 2010-2012, ας πούμε, που εξαπολύσατε τους πραιτοριανούς σας προς καταστολή των μαζών. Τα αφεντικά σας, άλλωστε, δεν (θα) έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό στην "αναστολή της δημοκρατίας", αν απειληθούν τα συμφέροντά τους.

Δεν τελειώσατε μαζί μας! Δεν τελέψατε με το λαό μας! Δεν θα τελειώσετε με την πάλη των λαών!!

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πανούκλα στον 21ο αιώνα γίνεται; Κι όμως γίνεται!

0

Εντολή για προκαταρκτική εξέταση έδωσε ο εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Λάρισας σχετικά με τα κρούσματα πανώλης σε αιγοπρόβατα στη Θεσσαλία ενώ μέχρι και κλιμάκια αντιμετώπισης ζωονόσων θα έρθουν από την ΕΕ  σε Τρίκαλα και Λάρισα εξαιτίας αυτού. Μάλιστα ην ίδια στιγμή ο περιφερειάρχης Κουρέτας ανακοινώνει την δημιουργία ειδικών rapid test για την ανίχνευση του ιού.

Μα τον 21ο αιώνα πανώλη; Γίνεται; Βεβαίως και γίνεται!

Και γίνεται γιατί η ασίγαστη επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου απέναντι στον κόσμο της δουλειάς, αγγίζει και επηρεάζει σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού κάθε πτυχή της εργασιακής και κοινωνικής ζωής. Κάνοντας κάθε μέρα όλο και χειρότερους τους όρους δουλειάς και ζωής σε όλα τα επίπεδα. Ακόμη και το διατροφικό και το υγειονομικό!

Δεν κάνει λοιπόν εντύπωση ότι ξαναεμφανίζονται αρρώστιες που υποτίθεται ότι είχαν εξαφανιστεί εδώ και έναν αιώνα. Ίσως κάνει εντύπωση σε όποιους θεωρούν ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμενων και της επιστήμης έχει ξεμπερδέψει με αυτά. Ο καπιταλισμός όμως και ιδιαίτερα στο ανώτατο στάδιό του τον ιμπεριαλισμό, σαπίζει. Και τώρα βλέπουμε λίγο από τη μπόχα του!

Ιδιαίτερα σε μια χώρα σαν τη δική μας, όπου οι σχέσεις  εξάρτησης της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας από  Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστες, διατρέχουν όλα τα επίπεδα ακόμη και το διατροφικό και όσο η επίθεση θα συνεχίζεται χωρίς να βρίσκει απέναντί της σοβαρές αντιστάσεις, τέτοιους είδους φαινόμενα θα κάνουν όλο και πιο συχνά την εμφάνισή τους.

Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν πως και αυτό είναι ένα ακόμη... “φυσικό φαινόμενο” που ταλανίζει τη Θεσσαλία δεν μπορούν να αποκρύψουν πως η αδιαφορία του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης για την ποιότητα σίτισης των ζωντανών, για τα υγειονομικά κριτήρια, η πολιτική της ακρίβειας και της φορομπηξίας αλλά και η έλλειψη κτηνιατρικών ελέγχων, σε συνδυασμό με ό,τι άφησε πίσω της η καταστροφή του Daniel, οδήγησαν στην πανώλη! 

Η μη ύπαρξη δε συγκεκριμένων χώρων και όρων ταφής που να πληρούν τα κριτήρια προστασίας της ανθρώπινης ζωής και της πανίδας στην περιοχή, δημιουργούν μια τεράστια υγειονομική βόμβα έτοιμη να εκραγεί! Ήδη κυκλοφορούν στον τύπο δημοσιεύματα με φωτογραφίες ζωντανών(!) αιγοπροβάτων να θάβονται ζωντανά και ραντισμένα με μαρμαρόσκονη! Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν και σε ποιό βαθμό ζώα με πανώλη έχουν διοχετευθεί στην αγορά και έχουν καταναλωθεί ή ακόμη ακόμη αν ο υδροφόρος ορίζοντας του κάμπου συνεχίζει να επιβαρύνεται και να μολύνεται από τις εκρίσεις των πτωμάτων που θάβονται όπως όπως! 

Μένει λοιπόν να δούμε πως αυτό το.. φαινόμενο θα εξελιχθεί. Τί δυναμική θα έχει και πώς θα επηρεάσει τις ζωές των εργαζόμενων και των κατοίκων της Θεσσαλίας (μόνο;) που ήδη διακινδυνεύουν την υγεία τους. 

Μ.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

4 χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Φαρσακίδη - Ένας αγωνιστής καλλιτέχνης σύμβολο

0

 

Ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων & Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) στον τελευταίο του χαιρετισμό στον μεγάλο αγωνιστή σημείωνε:

Τον Γιώργο Φαρσακίδη, πολλοί τον γνωρίσαμε στους τόπους εξορίας, στη Γυάρο και το Λακκί της Λέρου, σαν συγκρατούμενό μας.

Άλλοι πάλι και ειδικά οι νεότεροι τον γνωρίσαμε μέσα από το έργο του. Το αστείρευτο εικαστικό του έργο. Το έργο που είχε διεθνή απήχηση και έδωσε στον δημιουργό του πολλές τιμητικές διακρίσεις.

Με το έργο του, ο Γιώργος Φαρσακίδης, καταγράφει όχι μόνο την πολυτάραχη ζωή του, μια ζωή με αγώνες και θυσίες “ για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος” αλλά και τη ζωή χιλιάδων αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης και των αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα. Φωτίζει πλευρές της πρόσφατης ιστορίας της χώρας μας.

Ο Γιώργος, δεν ήταν ο καλλιτέχνης που κατέγραφε τη ζωή και τους αγώνες των άλλων. Δεν ήταν απλά ο παρατηρητής και καταγραφέας της ιστορίας. Πολέμησε με το όπλο στο χέρι τους Βούλγαρους και Γερμανούς κατακτητές μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ και τραυματίστηκε σοβαρά σε δυο μάχες.

Η απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς τον βρίσκει να αναρρώνει, μετά από πρόσφατο τραυματισμό του, στο Νοσοκομείο. Εκεί ξεκινά ο νέος Γολγοθάς για τον Γιώργο. Για τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, συλλαμβάνεται και εξορίζεται στη Γυάρο και στη Μακρόνησο. Το τι πέρασε αυτός και οι σύντροφοί του, στα χρόνια της εξορίας, το έχει καταγράψει με το έργο του.

Με την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας, στις 21 Απρίλη του 1967 ο Γιώργος Φαρσακίδης συλλαμβάνεται εκ νέου και εξορίζεται και πάλι στη Γυάρο αρχικά και το Λακκί της Λέρου μετέπειτα. 

Η πρώτη γνωριμία του Γιώργου με την ξυλογραφία έγινε το 1949 – ’50 στο “Σύρμα” των πολιτών στο ΑΕΤΟ – ΕΣΑΙ στο Μακρονήσι. Την τεχνική του, στη ξυλογραφία την τελειοποίησε τη 10ετίου του 1950 στο Άη Στράτη. Στέλνοντας κάρτες, δηλώναμε ότι ζούμε, ότι αντιστεκόμαστε, μας είπε κάποια στιγμή

Ο Γιώργος Φαρσακιδης παρέμεινε μέλος του ΚΚΕ μέχρι τις τελευταίες του στιγμές και ανεξάρτητα από τις θέσεις και την σημερινή πολιτική πρακτική του κόμματος αυτού ο ίδιος έβλεπε αυτή του την ένταξη ως έκφραση της ανυποχώρητης υπεράσπισης των ιδανικών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

Σε εκδήλωση του “ΣΦΕΑ 1967-1974” στο Επταπύργιο στις 28/4ου/2009 με τίτλο: «Η τέχνη άνθιζε και στους τόπους εξορίας», ο Γιώργος Φαρσακίδης περιγράφει πως ζωγράφισε τον πίνακα με “την ανεμώνη πίσω από το συρματόπλεγμα”. 

«Ήταν το 1970, και “στη γωνιά του ιατρείου (του στρατοπέδου στο Λακκί της Λέρου) στεκόταν μια εθελόντρια ερυθροσταυρίτισσα νοσοκόμα. Δίπλα στο συρματόπλεγμα που ζώνει τον αυλόγυρο, ένας μάλλον ηλικιωμένος κρατούμενος προσπαθεί από ώρα μʼ ένα σκουπόξυλο να φτάσει κάτι πίσω από το σύρμα. Η νοσοκόμα αθέατη, όλο περιέργεια, παρακολουθεί. Ο κρατούμενος έφυγε, για να γυρίσει σε λίγο μʼ ένα καλάμι. Το στερέωσε στο σκουπόξυλο και ξανάρχισε την προσπάθεια και, τελικά, τραβώντας το πίσω, έλαμψε από χαρά. ʽΔεν κρατήθηκαʼ, μου ʼλεγε αργότερα με βουρκωμένα μάτια η αδελφή, ʽέτρεξα να κρυφτώ στο δωμάτιο και ξέσπασα σε λυγμούς. Στην άκρη του καλαμιού κρεμόταν ένα λουλουδάκι, μια ανεμώνα. Το καταλαβαίνεις; Τόση προσπάθεια για ένα λουλούδι! Φυσικά, πού μπορούσε να είναι αλλού τόσο πολύτιμο το νερό, όσο στην κόλασηʼ, συμπλήρωσε στοχαστικά».

ΔΜ

Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από την ιστοσελίδα Ημεροδρόμος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πως θα εμπιστευτεί ξανά ο λαός την Αριστερά;

0

Οι κυρίαρχοι μιλάνε για το «μισθολογικό κόστος», το «μη μισθολογικό κόστος», το «σύμφωνο σταθερότητας», τον «δημοσιονομικό χώρο», την ευρωπαϊκή «άμυνα», το «παραγωγικό μοντέλο»… Ο πενιχρός μισθός των λαών των Βαλκανίων, βέβαια, που πηγαίνει; Επιστρέφει, τριπλάσια, στις γερμανικές και άλλες πολυεθνικές. Στην Ελλάδα οι ευνοούμενοι κλάδοι της οικονομίας είναι στον τριτογενή τομέα και στον μεταπρατικό. Οι υπόλοιποι πρέπει να υποστούν το φορολογικό ξεζούμισμα, ή να περιμένουν ένα καλύτερο ποσοστό από την ΕΕ ως χρηματοδότηση στη βιομηχανία. Το «παραγωγικό μοντέλο» της χώρας επιβάλλεται από την ΕΕ.

Όποια δικαιολογία και αν έχουν έτοιμη, οι λαοί των Βαλκανίων πρέπει να παλέψουν μέχρι να δουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ βελτίωση στους μισθούς, στην ανεμπόδιστη δωρεάν εκπαίδευση και περίθαλψη. Έχουν την δύναμη. Έχουν τη δύναμη να λύσουν όσα τους χωρίζουν και να παλέψουν από κοινού για τα στοιχειώδη της πυραμίδας των ανθρώπινων αναγκών….

Η κυρίαρχη Αριστερά, το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, που ελέγχουν μια σειρά σωματεία, θα είχαν τη δύναμη να ρίξουν νόμους. Αλλά δεν το κάνουν επειδή έχουν συμβιβαστεί και συνεχίζουν, εκτός των άλλων, την τακτική του εικονικού κινήματος (νικηφόρο, μάλιστα, το ονομάζουν!) και την πολιτική εξωραϊσμού του αστικού κράτους, ως δήθεν μοχλό συγκρότησης της εργατικής τάξης και του λαού. Την ίδια στιγμή που καλλιεργούν την ηττοπάθεια και την ανάθεση.

Αν ο λαός δε χτίσει δεσμούς αλληλεγγύης, δεν παλέψει ο ίδιος και δεν προστατεύει τα δικαιώματα του, είτε απέναντι στους ιδιώτες καπιταλιστές, είτε απέναντι στο αστικό κράτος, δεν θα σταματήσει την επίθεση.

Αντί γιαυτό, η κυρίαρχη Αριστερά λέει: «Να παλέψουμε για 12χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, κρατική ΔΕΗ, κρατική υγεία, κρατική βιομηχανία και όλα καλά… Να παλέψουμε πολύμορφα, να κάνουμε μια πορεία - πυροτέχνημα, κάθε 2μηνες και τα υπόλοιπα θα λυθούν στο κοινοβούλιο ή στο ευρωκοινοβούλιο… Μάλλον αυτός ο σοσιαλδημοκρατικός λόγος είναι αρεστός στο σύστημα και εμποδίζει τη συσπείρωση του λάου. ‘Η ακόμα, ειρωνικά, λένε: «Να γίνει η επαναστατική αριστερά, τότε, κυβέρνηση, που τα έχει όλα τακτοποιημένα»…

Ευχαριστούμε αλλά δεν μας ενδιαφέρει να πηγαίνουμε καμαρωτοί στην βουλή, να πετάμε

5-6 γραφικά «μαρξιστικά» και όταν υποτίθεται πως πάμε να… «νομοθετήσουμε» υπέρ της εργατικής τάξης και κατά του κεφαλαίου, να μας περιμένει η νόμιμη και παράνομη μαφία για… «επαναεκπαιδευση», αν θέλουμε να μας παίξει και ο Σκάι, το Λούμπεν και το κανάλι της βουλής. «Προτιμούμε» την καταστολή, μακριά από τα σαλόνια, γιατί ξέρουμε πως αν δεν έχεις δίπλα σου το λαό στον δρόμο μαζί σου, όχι εικονικά, με μια ψήφο εμπιστοσύνης, καμιά κυβέρνηση τάχα «κομμουνιστική» (!!!), και 300 βουλευτές, δεν μπορεί να τα βάλει με τα κέντρα εξουσίας πραγματικά ταξικά, όχι με αποστομωτικά τάχα, επιχειρήματα και ηγετικό ύφος.

Η ταξική πάλη δεν κερδίζεται με λόγια… και υποκριτικές υποσχέσεις για «λαϊκές συμμαχίες», όπως λένε οι δήθεν κομμουνιστές ηγέτες, και πως δεν πετυχαίνει επειδή ο λαός δεν… ψηφίζει σωστά.

Υπάρχουν κάποιοι νόμοι που έχουν ψηφιστεί και άλλοι που ψηφίζονται. ‘Η θα κάνουμε κίνημα μέχρι να τους πάρουν πίσω ή θα συνεχίσουμε να συμβιβαζόμαστε στη σταδιακή αποδοχή τους. Αυτός ο αγώνας, όχι μόνο θέλει συνέπεια και υπομονή, αλλά χρειάζεται και να του αποδοθεί η μεγάλη αξία που έχει στην αναγέννηση του λαϊκού κινήματος. Παρόλο που η φωνή αυτή είναι ακόμα μικρή, η σημασία της μάχης των εργατών, με την όλο και πιο ενεργή συμμετοχή τους σε κάθε κίνημα που αυθόρμητα γεννιέται, είναι τεράστια.

Α.Κ. Καρδίτσα

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση της Ταξικής Πορείας για τα αποτελέσματα των εκλογών στο Νοσοκομείο Φιλιατών.

0

Την Πέμπτη 18 Ιουλίου πραγματοποιήθηκαν εκλογές για την ανάδειξη των μελών του ΔΣ  του Συλλόγου Εργαζομένων Γενικού Νοσοκομείου Φιλιατών, καθώς και των εκπροσώπων στην ΠΟΕΔΗΝ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λέιλα Χάλεντ: Αποδεχόμαστε το βαρύ τίμημα, γιατί ξεκινήσαμε τον πόλεμο για την απελευθέρωσή μας

0

Αναδημοσιέυουμε (από eksegersi.gr) συνέντευξη της γνωστής Παλαιστίνιας αγωνίστριας Λειλά Χαλέντ, ιστορικου στελέχους του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, στο οποίο συμμετείχε από το 1966. Πρόσφυγας από... 4 χρονών (1948), συμμετείχε στο Παλαιστινιακό κίνημα, απ' τα 14 της χρόνια, με πλούσια αντιστασιακή δράση για δεκαετίες και με κόστος. 

Σήμερα, στα 80 της χρόνια, συνεχίζει να στηρίζει ενεργα την ένοπλη Παλαιστινιακή Αντίσταση, υποστηρίζοντας πως αποτελεί και τη μοναδική διέξοδο για τη λευτεριά του Παλαιστινιακού λαού, ενάντια σε κάθε είδους προδοσίες και "συμφωνίες" ξεπουλήματος.

Η αναδημοσίευση δεν σημάινει απαραίτητα συμφωνία με τις συνολικές απόψεις της αγωνίστριας. 

«Νικάμε τον κόσμο. Νικάμε όλο τον κόσμο τώρα. Και το βλέπουμε σε κάθε χώρα που γίνονται διαδηλώσεις για να υποστηρίξουν την Αντίσταση και ενάντια στο Ισραήλ. Το Ισραήλ τώρα πέταξε τη μάσκα. Γιατί πάντοτε έλεγε ότι είναι ένα δημοκρατικό κράτος. Ξέρετε, η γενοκτονία υπάρχει εδώ και πολύ καιρό, αλλά τώρα έχει ενταθεί. Τώρα γίνεται απροκάλυπτα και οι λαοί μπορούν να καταλάβουν ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία με τη βοήθεια των ΗΠΑ. Κέρδισαν οι απόψεις μας. Οι απόψεις μας νίκησαν το αφήγημα των σιωνιστών. 

Ξέρουμε ότι πληρώνουμε ένα πολύ βαρύ τίμημα, με τις απώλειες του λαού μας, των παιδιών, των γυναικών, και με την καταστροφή των σπιτιών μας στη Γάζα. Τα πάντα καταστρέφονται τώρα. Και χρησιμοποιούν και έναν άλλο πόλεμο, μας αναγκάζουν να λιμοκτονήσουμε. Η πείνα στη Γάζα. Και νομίζουν ότι εξαιτίας αυτού ο λαός δε θα υποστηρίξει την Αντίσταση.

Μα είναι η δική τους Αντίσταση. Αυτή είναι η έναρξη της απελευθέρωσης. Δεν είναι απλά στρατιωτική δράση. Τώρα αρχίσαμε τη δράση της απελευθέρωσης. Και αυτή είναι η αρχή. Εχουν πολιορκήσει τη Λωρίδα της Γάζας και το λαό μας εκεί για 70 χρόνια. Και τώρα το εντείνουν σκοτώνοντας το λαό μας.

Ακόμα και ο ισραηλινός στρατός παραπονιέται ότι δεν πολεμά, μόνο σκοτώνουν, μόνο σκοτώνουν ανθρώπους. Επειδή δε βλέπουν κανέναν από την Αντίσταση, τους μαχητές της ελευθερίας. Αυτοί βγαίνουν από τα τούνελ και [οι σιωνιστές] δεν ξέρουν πότε και πώς, δεν ξέρουν τίποτα γι’ αυτό. Και τώρα το Ισραήλ βρίσκεται σε κρίση. Αυτό είναι επίσης ένα επίτευγμα της Αντίστασής μας. Και μπορούμε να συνεχίσουμε, είμαστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

21 Ιούλη 1965. Δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα (και ένα κείμενό του)

2

Συμπληρώνονται φέτος 59 χρόνια από τη δολοφονία του 23χρονου τότε φοιτητή της Ανωτάτης Εμπορικής, Σωτήρη Πέτρουλα. Τον Ιούλη του 1965 η Ελλάδα συγκλονιζόταν από τεράστιες παλλαϊκές διαδηλώσεις ως αντίδραση στο βασιλικό πραξικόπημα που πάντοτε κατέληγαν σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία. Στις 21 Ιούλη σε μια φοιτητική διαδήλωση που διοργάνωσε η ΕΦΕΕ και μετά την άγρια επέμβαση της αστυνομίας να την καταστείλει, δολοφονήθηκε ο Σ. Πέτρουλας από ένα δακρυγόνο που τον χτύπησε στο κεφάλι (αυτή τουλάχιστον είναι η επίσημη άποψη). Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη σημασία της δολοφονίας του αλλά και των μαζικών λαϊκών διαδηλώσεων την περίοδο εκείνη, θα πρέπει να δούμε βαθύτερα τα γεγονότα και όχι με τον επιφανειακό τρόπο που παρουσιάζονται από πολλές πλευρές και κύρια από τη μεριά της Ενωσης Κέντρου (ΕΚ) και αργότερα από το ΠΑΣΟΚ, που θέλησε να αποκομίσει πολιτικά οφέλη και να καπηλευτεί τη λαϊκή εξέγερση του Ιούλη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ | Κυβερνητική εικονική πραγματικότητα vs πραγματική επίθεση σε κάθε μας δικαίωμα

0

 

Εκτός απ’ το να μας ξεκάνουν, τα κυβερνητικά στελέχη βάλθηκαν και να μας τρελάνουν με την 6ήμερη δουλειά που επέβαλαν με τον νόμο Γεωργιάδη το περασμένο φθινόπωρο και ενεργοποίησαν από 1η Ιούλη. «Δεν είναι 6ήμερη εργασία», λένε, είναι «έκτακτη βάρδια». «Δεν καταργείται το 5ήμερο», λένε, «απλά οι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να δουλεύουν 6ήμερο». «Αφορά ελάχιστους», λένε και γράφουν σε επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου ότι τα 291 παραρτήματα επιχειρήσεων όπου εγκρίθηκε η 6ήμερη δουλειά μέσα στις πρώτες 15 μέρες επιβολής του μέτρου αποτελούν το 0,076% του συνόλου, αλλά «παραβλέπουν» ότι σ’ αυτά εργάζονται 69.104 άνθρωποι, δηλαδή το 2,45% του συνόλου. Εγκρίθηκαν δηλαδή οι μαζικοί χώροι δουλειάς με εκατοντάδες εργαζόμενους.

Δεν φτάνει λοιπόν να δουλεύουμε 6ήμερο (και επίσημα, καθώς πάντοτε το ξήλωμα της εργατικής νομοθεσίας έρχεται να νομιμοποιήσει τον εργασιακό μεσαίωνα που επιβάλλεται στην πράξη και, ταυτόχρονα, να τον επεκτείνει), πρέπει ν’ ακούμε και την προπαγάνδα της κυβέρνησης περί «προστασίας των εργαζομένων».

• «Η ρύθμιση αφορά μόνο επιχειρήσεις συνεχούς αδιάλειπτης λειτουργίας», μόνο που το ζήτημα «λύνεται» (για την εργοδοσία) με μια προσθήκη ΚΑΔ.

• «Ισχύουν τα πάγια όρια προστασίας των εργαζομένων», μόνο που αυτά δεν παρέχουν καμία προστασία. Το 11ωρο ημερήσιας ανάπαυσης σημαίνει 13ωρο δουλειάς κάθε μέρα, όπως φρόντισε να ξεκαθαρίσει ο νόμος Γεωργιάδη, χωρίς να ξεχνάμε την περσινή δήλωση του ίδιου του Γεωργιάδη για εργαζόμενους που «μπορούν να δουλεύουν δύο οχτάωρα», γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τα «όρια προστασίας». Το ανώτατο όριο 150 ωρών υπερωριακής εργασίας τον χρόνο ήταν πολύ μικρότερο ειδικά στη βιομηχανία πριν το αυξήσει ο νόμος Χατζηδάκη το 2021, εξισώνοντας μάλιστα τη βιομηχανία με τους υπόλοιπους χώρους δουλειάς. Σχετικά δε με το όριο των 48 ωρών μέσου όρου εβδομαδιαίας εργασίας στο τετράμηνο (το οποίο ο υφυπουργός απέφυγε να πει σε συνέντευξή του προτιμώντας τον όρο «νόμιμο ωράριο»), και μόνο το γεγονός ότι δεν υπάρχει καν η συζήτηση, πόσο μάλλον το ξεκαθάρισμα, για το πώς εννοείται το τετράμηνο (σταθερό ημερολογιακά ή κυλιόμενος μέσος όρος) αρκεί για ν’ αποκαλύψει ότι κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να κάνει τον υπολογισμό, πόσο μάλλον τον έλεγχο και πόσο μάλλον αν κάποιος δουλεύει σε περισσότερους από έναν εργοδότες.

• «Δεν είναι κάτι καινούριο», μόνο που έπρεπε να περάσουν νόμο για να το επιβάλουν. Κι ενώ δηλώνουν πως αφορά μόνο τη βιομηχανία, «υπενθυμίζουν» τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις στον επισιτισμό και στον τουρισμό που προβλέπουν 6ήμερο, αναγορεύοντας σε πρότυπο την εξαθλίωση που έχει επιβληθεί εδώ και πολλά χρόνια στη «βαριά βιομηχανία της χώρας».

• «Με την ψηφιακή κάρτα εργασίας προστατεύονται τα δικαιώματα των εργαζομένων», μόνο που η ψηφιακή κάρτα προστατεύει τα συμφέροντα του εργοδότη. Απ’ τη μια, έχει έτσι κι αλλιώς ένα μεγάλο πλήθος από «παραθυράκια», που γνωρίζει κι αξιοποιεί πια κάθε εργοδοσία, μέσα στο γνωστό χάος των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Απ’ την άλλη, ο συσχετισμός επιτρέπει στους εργοδότες να επιβάλλουν κάθε είδους αυθαιρεσία: από κάρτες που χτυπιούνται «στην ώρα που πρέπει» άσχετα αν ο εργαζόμενος έχει πιάσει δουλειά πολύ νωρίτερα ή συνεχίζει να δουλεύει μέχρι πολύ αργότερα (ή και άλλη μέρα), μέχρι οδηγίες για το πού να κρύβονται οι εργαζόμενοι στην -ακραία- περίπτωση που εμφανιστεί επιθεωρητής εργασίας. Η ψηφιακή κάρτα «πιστοποιεί» ότι «όλα έγιναν καλώς», με τον εργαζόμενο να πρέπει ν’ αποδείξει την κάθε είδους απάτη που σκαρφίζεται η εργοδοσία. Για να ενισχύσει ακόμα περισσότερο την εργοδοτική πλευρά λίγες μέρες πριν την εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας στη βιομηχανία, το υπουργείο έβγαλε εγκύκλιο που επιτρέπει απλήρωτη δουλειά καθημερινά μισή ώρα πριν και μισή ώρα μετά το ωράριο λόγω «προετοιμασίας», με αναφορά σε διάταγμα του 1932. Και μάλιστα, μπορεί να γίνει και μία ώρα πριν και μία ώρα μετά, αν ισχυριστεί η εργοδοσία ότι το απαιτεί ο τρόπος οργάνωσης της δουλειάς (που επίσης είναι στο χέρι της).

Ιδιαίτερη συζήτηση υπάρχει σχετικά με το αν ο εργαζόμενος μπορεί να αρνηθεί. Σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ παίζουν άρθρα με τίτλο «Με τη συναίνεση του εργαζόμενου η εξαήμερη εργασία» και μέσα στο κείμενο γράφουν στο τέλος, και αφού έχουν παραθέσει -ενίοτε και ξεχνώντας να αφαιρέσουν τα εισαγωγικά απ’ το κείμενο που προφανώς έλαβαν- αυτούσια την επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, γράφουν «η απάντηση είναι όχι, δεν μπορεί να αρνηθεί, εκτός αν δηλώσει ασθένεια ή άλλο σοβαρό πρόβλημα». Αντίστοιχα, στην ευθεία ερώτηση αν ο εργαζόμενος μπορεί να αρνηθεί όταν ο εργοδότης απαιτήσει δουλειά την έκτη μέρα, ο υφυπουργός απάντησε (αφού το πήγε γύρω-γύρω) «αν έχει έναν νόμιμο λόγο, έχει αρρωστήσει». Επιβεβαίωσε δηλαδή αυτό που επισημάνθηκε απ' την πρώτη στιγμή που κατατέθηκε το τότε νομοσχέδιο, ότι δεν υπήρχε η παραμικρή ρητή πρόβλεψη σχετικά με δυνατότητα άρνησης.

Αυτό που μπορούν και επιβάλλεται να κάνουν οι εργαζόμενοι είναι να σταθούν συλλογικά και να παλέψουν ενάντια στην 6ήμερη δουλειά, ενάντια στην κατάργηση του 5ήμερου και του 8ώρου, για αξιοπρεπείς μισθούς και αυξήσεις που να καλύπτουν το αυξημένο κόστος ζωής, για ανθρώπινους ρυθμούς και όρους δουλειάς. Να απαιτήσουν απ’ τα συνδικαλιστικά τους όργανα να οργανώσουν πραγματικούς μαζικούς αγώνες κι όχι να καταγγέλλουν στα λόγια ή να εφευρίσκουν «θετικά στοιχεία», όπως έλεγε η ΓΣΕΕ όταν ψηφιζόταν ο νόμος Γεωργιάδη αρνούμενη την κήρυξη απεργίας, ενώ τώρα κάνει πως την έπιασε ο πόνος (όχι για το 6ήμερο, για τις «παραβατικές συμεριφορές που βρίσκουν έδαφος επιβολής»). Ακόμα κι αυτές οι ξεπουλημένες ηγεσίες αντιλαμβάνονται ότι ο κόσμος της δουλειάς έχει αγανακτήσει. Ότι δεν μπορεί ν’ αποδέχεται σαν «λύση» για τους μισθούς πείνας και την ακρίβεια, τη δουλειά μέχρι θανάτου. Ότι δεν μπορεί να περιμένει καμιά «προστασία» απ’ το κράτος της άρχουσας τάξης, με το οποίο οι συνδικαλιστικές ηγεσίες χαριεντίζονται προκειμένου ν’ αναγνωριστούν οι υπηρεσίες τους στην καλλιέργεια της μοιρολατρίας, του «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα», ακόμα και της ανοιχτής απεργοσπασίας όταν οι εργαζόμενοι βράζουν και βγαίνουν στον δρόμο όπως μπορούν.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να πετάξουμε στα σκουπίδια την προπαγάνδα της κυβέρνησης και της εργοδοσίας, μαζί με την ηττοπάθεια και την απογοήτευση που σπέρνουν οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές δυνάμεις. Να παλέψουμε ενάντια στην 6ήμερη δουλειά. Να υπερασπιστούμε το 5ήμερο-8ωρο για όλους, με μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας. Να φτιάξουμε τους όρους για μαζικούς, αποφασιστικούς αγώνες, που δεν θα περιμένουν «να μείνει στα χαρτιά» κανένας αντεργατικός νόμος. Που θα θέσουν πραγματικά την κατάργηση των νόμων Χατζηδάκη και Γεωργιάδη, οι οποίοι αποτελούν κομβικό στήριγμα της επίθεσης που δεχόμαστε.

Αναδημοσίευση από Ταξική Πορεία 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Ανταπόκριση από την συγκέντρωση για την επαναπρόσληψη του Δημήτρη Αντωνίου (17/07)

0

Νέα κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε για την εκδικητική απόλυση του Δημήτρη Αντωνίου, στα Προπύλαια την Τετάρτη 17/07, την ώρα που διεξαγόταν στην Πρυτανεία η τελετή του ΕΚΠΑ για την απονομή του τίτλου του "Μεγάλου Ευεργέτη" στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. 

Τη συγκέντρωση καλούσε ο Σύλλογος Διοικητικών Υπαλλήλων ΕΚΠΑ και σε αυτή συμμετείχαν η  Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Ειδικού και Εργαστηριακού Διδακτικoύ Προσωπικoύ ΑΕΙ (ΠΟΣΕΕΔΙΠ), Συνδικαλιστικές Οργανώσεις & Κινήσεις, Συλλογικότητες - Κινήσεις Γειτονιάς, η Ταξική Πορεία, η ΟΡΜΑ, η ΣΑΧΤΧ και η Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητριών/ων Αθήνας.

Οι συγκεντρωμένοι φώναζαν συνθήματα ενάντια στην εκδικητική απόλυση του Γενικού Γραμματέα του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού, μέλους του Κεντρικού Συμβουλίου της ΟΔΠΤΕ και επί 19 χρόνια εργαζόμενου στο ΕΚΠΑ, αλλά και ενάντια στην προκλητική παρουσία της αστυνομίας εντός του χώρου ασύλου.

Καταγγέλθηκε η πολιτική των συνδικαλιστικών και πολιτικών διώξεων που μοναδικό στόχο έχουν να τρομοκρατήσουν και να φιμώσουν όποιον τολμά να αντιστέκεται στην αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση. 

ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ! 

Ο αγώνας για την απόλυση του Δημ. Αντωνίου πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την τελική ανάκλησή της! 

Είναι αγώνας που αφορά το σύνολο του λαού και των εργαζομένων,και ως τέτοιος πρέπει να δοθεί από όλους! 

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!

ΚΑΤΩ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ-ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ-ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ!

Αναδημοσίευση από Ταξική Πορεία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κύπρος, 50 χρόνια διχοτόμηση

0

Κλείνουν φέτος 50 χρόνια από την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο. 50 χρόνια από τη διχοτόμηση του νησιού και του λαού της, των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. 50 χρόνια αλλεπάλληλων -υποτίθεται- προσπαθειών του ΟΗΕ για «επίλυση» του Κυπριακού. 50 χρόνια ενεργειών και αντιπαραθέσεων των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας για ένταξη του νησιού στους «ευσεβείς πόθους» εκάστης. 50 χρόνια συνεχών παρεμβάσεων και ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών για ενσωμάτωση της Κύπρου (ενωμένης ή διχοτομημένης) στα άνομα, αντιδραστικά και επικίνδυνα για τον κυπριακό και τους άλλους λαούς, σχέδιά τους.

Την αυγή της 20ης Ιούλη 1974 ξεκίνησε η τουρκική εισβολή (Αττίλας 1). Η Εθνοφρουρά και η ΕΛΔΥΚ καθυστερούν χαρακτηριστικά να αντιδράσουν και ζητούν εντολές από Αθήνα. Η χουντική κυβέρνηση στην Ελλάδα δείχνει ότι αιφνιδιάζεται, ο δικτάτορας Ιωαννίδης δηλώνει στον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζόζεφ Σίσκο «μας εξαπατήσατε…» και αυτός απαιτεί να μην υπάρξει καμία πολεμική ενέργεια από την Ελλάδα, για να μην διαταραχτεί η ενότητα της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Η διεθνής κοινότητα αντιδρά με πλήρη χαλαρότητα…

Στις 14 Αυγούστου ξεσπά το δεύτερο κύμα εισβολής, ο Αττίλας 2. Τα 348 τετραγωνικά χιλιόμετρα στα οποία είχαν στριμωχτεί 40.000 Τούρκοι στρατιώτες ήταν πολύ λίγα για να αποτυπώσουν μια «δίκαιη» διχοτόμηση. Το αποτέλεσμα ήταν η κατάληψη του 36,2% του νησιού, 200.000 πρόσφυγες, άγνωστος αριθμός νεκρών και αγνοουμένων, ρημαγμένο και διχοτομημένο νησί…

Αυτά, όμως, αποτυπώνουν μόνο μια «στιγμιαία» εικόνα των εξελίξεων στη Μεγαλόνησο. Υπάρχει η εικόνα των προηγούμενων ημερών, εκείνη των προηγούμενων δεκαετιών και αυτή των επόμενων. Έχει σημασία να τις σκιαγραφήσουμε με συντομία.

Το 1878 η Κύπρος περνάει στα χέρια των Άγγλων ως προτεκτοράτο, προσαρτάται στη Μ. Βρετανία το 1914, γεγονός που επικυρώνεται με τη συνθήκη της Λοζάνης το 1923 και κηρύσσεται Βρετανική αποικία το 1925.

Ο αντιαποικιακός αγώνας ξεκινάει άμεσα, κατά βάση από τους Ελληνοκύπριους αλλά και με συμμετοχή Τουρκοκυπρίων και με καθοδηγητική δύναμη -τα πρώτα χρόνια- το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αντιμετωπίζουν με συλλήψεις, βασανισμούς και εκτελέσεις. Το πέρασμα του αγώνα στην επιρροή των ελληνοκυπριακών εθνικιστικών αστικών δυνάμεων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ευνοεί την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» των Άγγλων, προκαλεί τη διάσπαση στους κόλπους του κυπριακού λαού και αλλάζει τα χαρακτηριστικά του αγώνα. Παράλληλα, η ανάδειξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε ηγέτιδα δύναμη της Δύσης προσθέτει έναν ακόμη διεκδικητή ρόλου στο νησί, ενώ Ελλάδα και Τουρκία παίρνουν το «ελεύθερο» από τους ιμπεριαλιστές να εκδηλώσουν τους «εθνικούς τους πόθους». Έτσι, το Κυπριακό, από εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα, μετατρέπεται σε πεδίο ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και μπαίνει στην ατζέντα των αντιθέσεων των δύο αστικών τάξεων με την προτροπή και την εποπτεία των ιμπεριαλιστών.

Από κει και πέρα, με δεκάδες σχέδια, παρεμβάσεις, συνομωσίες από Αμερικάνους, Εγγλέζους, Έλληνες, Τούρκους και την ανάμειξη των σοσιαλιμπεριαλιστών Σοβιετικών από το ’64, το Κυπριακό περνάει διάφορες φάσεις, με την πλάστιγγα γέρνει σταδιακά προς τους Αμερικάνους.

Η πρώτη περίοδος ολοκληρώνεται με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959) και την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόκειται για ένα εξαρτημένο και εκ των πραγμάτων δυσλειτουργικό καθεστώς. Οι Άγγλοι συνεχίζουν να ελέγχουν βασικά την κατάσταση, αλλά οι Αμερικάνοι έχουν πια τη δυνατότητα να επεμβαίνουν.

Η πρόθεση του προέδρου της Κύπρου Μακάριου για τροποποίηση του συντάγματος ανοίγει μια νέα περίοδο κρίσεων, που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχική πλέον παρέμβαση των ΗΠΑ, τις συνεχείς συγκρούσεις ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών στρατιωτικών δυνάμεων, την απειλή πολεμικής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία και την ένταση του μίσους ανάμεσα στις δύο κοινότητες, που πυροδοτείται από τους εκατέρωθεν εθνικιστικούς κύκλους, τις «μητέρες πατρίδες» και τους ιμπεριαλιστές.

Ο ίδιος ο Μακάριος, που ελίσσεται μια από εδώ και μια από εκεί, αποτελεί αγκάθι στις προθέσεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για ενίσχυση της παρουσίας του στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο και μπαίνει στο στόχαστρό τους. Πρόθυμη να ικανοποιήσει αυτή την ανάγκη και με την ελπίδα να εισπράξει από τα αφεντικά της ευνοϊκή αντιμετώπιση (για την ίδια και για την άρχουσα τάξη της χώρας), η ελληνική χούντα, προχωράει -πάντα με την καθοδήγηση της CIA- σε σειρά από σχέδια πραξικοπημάτων και αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας του Μακαρίου, που καταλήγουν στο πραξικόπημα της 15ης Ιούλη του 1974. Ο δρόμος για τον Αττίλα, ως εναλλακτικό σχέδιο, ανοίγει διάπλατα…

Στην Κύπρο, λοιπόν, το 1974 συναντήθηκε η «επιθετικότητα» των δύο αστικών τάξεων, που έδωσε το γνωστό τραγικό αποτέλεσμα για τον κυπριακό λαό. Φυσικά, το όλο πλαίσιο για να εκδηλωθεί αυτή η «επιθετικότητα» το δημιούργησαν και το καθόρισαν άλλοι. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες στην αρχή και οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές στη συνέχεια.

Από το 1974 και μετά το κυπριακό «λύνεται», είτε μέσω «διακοινοτικών», είτε μέσω «διεθνοποίησης» του, αλλά σταθερά οδεύει προς τη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης του νησιού και την ισχυροποίηση της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας των αφεντάδων της Δύσης.

Σοβαρή εξέλιξη αποτέλεσε η απόρριψη του κακόφημου σχεδίου Ανάν το 2004. Είναι η περίοδος που εξελίσσονται οι επιθετικές ενέργειες των ΗΠΑ σε Αφγανιστάν και Ιράκ και απαιτούν από τις άρχουσες τάξεις σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο πλήρη συστράτευση. Είναι η περίοδος που προχωράει η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και είναι ανοιχτή η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία. Ωστόσο, το όχι του ελληνοκυπριακού λαού, μια ηχηρή πράξη αντίστασης στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, στέλνει το σχέδιο Ανάν στην Ιστορία.

Την ίδια περίπου περίοδο, με την οριοθέτηση των ΑΟΖ και την ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σ’ αυτήν, η Κύπρος μπαίνει στον ενεργειακό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και παράλληλα αποτελεί στοιχείο μιας «διευθέτησης πακέτο» όλων των ελληνοτουρκικών διαφορών, που επιθυμούν να προωθήσουν οι ΗΠΑ, με στόχο την επανένταξη της «ατίθασης» Τουρκίας στους στρατηγικούς τους σχεδιασμούς. Έκφραση αυτής της επιδίωξης ήταν ένα νέο σχέδιο το οποίο επιτακτικά προώθησαν, που όμως και αυτό κατέληξε σε ναυάγιο το 2017 στο Κραν Μοντανά.

Ωστόσο, η επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η νέα έκρηξη στη Μέση Ανατολή με τη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το φασιστικό σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, το πέρασμα σε μια περίοδο προετοιμασίας των όρων για το ξέσπασμα ενός Παγκόσμιου Πολέμου, θέτουν το Κυπριακό, σε σχέση με τις απαιτήσεις των ΗΠΑ, σε νέα βάση και προς το παρόν τουλάχιστον, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια νέα πρωτοβουλία «λύσης».

Έτσι, επιταχύνουν τις κινήσεις τους μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) στο ενεργειακό, στρατιωτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο. Προχωρούν σε άρση του εμπάργκο όπλων στην ΚΔ, σε θεσμοθέτηση ενός στρατηγικού διαλόγου επί διαφόρων θεμάτων, μεταξύ των οποίων και η συνεργασία στους τομείς ασφάλειας και ενέργειας και προετοιμάζουν την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, την ίδια στιγμή που ο Τατάρ (εκλεκτός του Ερντογάν και «πρόεδρος» στα κατεχόμενα) δηλώνει πως η αεροπορική βάση στη Λευκόνοικο μπορεί να λειτουργήσει ως ΝΑΤΟϊκή βάση. Παράλληλα, εδώ και χρόνια, υπάρχει στρατιωτική αμερικανική παρουσία στις Αγγλικές βάσεις στο νησί, οι οποίες άλλωστε χρησιμοποιούνται πλήρως στις πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, όπως επίσης χρησιμοποιήθηκαν και στην αναχαίτιση της πρόσφατης Ιρανικής επίθεσης στο Ισραήλ.

Από την πλευρά της, η ηγεσία της ελληνοκυπριακής ελίτ φαίνεται να αποδέχεται την υπάρχουσα κατάσταση και τη διακηρυγμένη θέση της Τουρκίας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας για δύο κράτη. Η ένταξη στην ΕΕ και η προσμονή ότι θα της εγγυηθεί ρόλους και μπίζνες σε ένα νομιμοποιημένο διχοτομικό καθεστώς, η εκχώρηση του νησιού στις αμερικάνικες ανάγκες και επιδιώξεις, οι άξονες (με Αίγυπτο και Ισραήλ) και η ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, θεωρούνται αρκετά σοβαρά «ατού» για να την οδηγήσουν σε μια τέτοια θέση.

Αυτή την κατεύθυνση φαίνεται ότι αποδέχεται πλέον και η άρχουσα τάξη της χώρας μας, κάτω από το σχήμα «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα στηρίζει», που διακήρυξε ο Καραμανλής την περίοδο του σχεδίου Ανάν. Βεβαίως, δεν μπορεί να ξεχάσει τις μαξιμαλιστικές της θέσεις για ένταξη στον κυριαρχικό της χώρο ολόκληρης της Κύπρου, με στόχο την ανατροπή των συσχετισμών με την τουρκική άρχουσα τάξη και την υπέρβαση της ήττας του 1974. Ωστόσο, αυτό είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς το εξαρτούσε πάντα από τη θέληση των ιμπεριαλιστών πατρώνων της. Η Κύπρος αποτέλεσε, μαζί με τη Νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρο) και τα Δωδεκάνησα, τη Μικρή «Μεγάλη Ιδέα» (μετά την ήττα της μικρασιατικής εκστρατείας). Παρόλα αυτά ο Βενιζέλος καταδίκασε την εξέγερση του 1931, ο Κ. Τσαλδάρης δήλωνε το 1946 ότι η Κύπρος «δεν αποτελεί εθνική διεκδίκηση» και όλα αυτά για να «μη διακινδυνεύσει (η Ελλάδα) να πάθει ασφυξία, λόγω του Κυπριακού», αφού «αναπνέει με δύο πνεύμονες, τον έναν αγγλικό και τον άλλον αμερικανικό», όπως δήλωσε ο Γ. Παπανδρέου του 1950. Και όταν η Κύπρος γίνεται «εθνική διεκδίκηση» με τις ευλογίες των ΗΠΑ μετά το 1954, αυτή η «διεκδίκηση» συνεχίζει να τίθεται υπό την έγκριση των μεγάλων αφεντικών, όπως άλλωστε έδειξε το πραξικόπημα του 1974 και η στάση στην τουρκική εισβολή, η εγκατάλειψη του «δεν συζητάμε αν δεν φύγει και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης» του Α. Παπανδρέου, το «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα» του ιδίου, «η ενοποίηση ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ» του ΣΥΡΙΖΑ και τόσα άλλα. Και στο ζήτημα αυτό, συνεπώς, πρυτανεύει η πολιτική του «καλού παιδιού» που, παρά τους «μύχιους πόθους», αναγνωρίζει ως προτεραιότητα την -αναβαθμισμένη με βάση τις πολεμικές συνθήκες- ανάγκη των αμερικανοΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών να είναι η Κύπρος το αβύθιστο αεροπλανοφόρο τους και οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι διχασμένοι και υποτελείς στους ιμπεριαλιστές και όργανα των αντιδραστικών διαπραγματεύσεων και επιδιώξεων των «εγγυητριών δυνάμεων» Ελλάδας και Τουρκίας.

Από την άλλη, η τουρκική ηγεσία, από το 1974 και μετά, έδειξε ότι σε κάθε περίπτωση δεν αποδέχεται «λύση» που δεν θα κατοχυρώνει τα αποτελέσματα της στρατιωτικής εισβολής του 1974, θέση από την οποία δεν πρόκειται να μετακινηθεί οικειοθελώς. Αυτή τη θέση υπηρετούσε η ανακήρυξη της κατεχόμενης βόρειας Κύπρου σε «Τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος» το 1975, η ίδρυση της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» το 1983 και η πρόσφατη θέση για δύο κράτη στο νησί. Από εκεί και πέρα και με δεδομένο ότι για την ίδια η Κύπρος διατηρεί μια σημαντική γεωστρατηγική θέση, με διευρυμένο μάλιστα το τελευταίο διάστημα στρατηγικό και ενεργειακό ρόλο στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών, η Τουρκία έχει ως βαθύτερο στόχο να μετατραπεί σε «προστάτιδα δύναμη» όλου του νησιού. Η κατάκτηση από μεριάς της ενός τέτοιου ρόλου στο νησί θα την αναβάθμιζε αντίστοιχα και θα λειτουργούσε προωθητικά στον διακηρυγμένο στόχο της να μετατραπεί σε αναγνωρίσιμη περιφερειακή δύναμη. Όμως και αυτή δεν μπορεί παρά να προσαρμόζει τις προσδοκίες της στο Κυπριακό, όπως και τη γενικότερη διαπραγμάτευσή της με τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και τις ανάγκες του στον οξυμένο ανταγωνισμό του (κυρίως) με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό.

Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι η τραγική ιστορία της Κύπρου και του λαού της γράφεται από τη ματωμένη γραφίδα των ιμπεριαλιστών, με αρωγό το μίγμα εξάρτησης και τυχοδιωκτισμού του αστισμού σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο. Παράλληλα, καταδεικνύουν ότι ούτε οι «καλές υπηρεσίες» του ΟΗΕ και τα απανωτά «σχέδια λύσης», ούτε το «αυξημένο ενδιαφέρον» των ιμπεριαλιστών, ούτε οι «εθνικές επιδιώξεις» της (εκατέρωθεν) «μητέρας πατρίδας», ούτε οι μωροφιλοδοξίες της δικιάς του αστικής ελίτ μπορούν να δώσουν λύση και προοπτική σύμφωνα με τα συμφέροντα συνολικά του Κυπριακού λαού (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων). Ο «ρεαλισμός» των ιμπεριαλιστών και των αντιδραστικών αστικών τάξεων είναι ρεαλισμός της διχοτόμησης, της εθνικιστικής αντιπαράθεσης και κυρίως, της εξάρτησης και του πολέμου.

Ο μόνος «ρεαλισμός» που μπορεί να ανοίξει δρόμους ενότητας, ευημερίας και ειρήνης των δύο κοινοτήτων, είναι ο κοινός τους αγώνας για Κύπρο Ενιαία, Κυρίαρχη, Ανεξάρτητη. Χωρίς ξένους στρατούς και βάσεις, χωρίς «εγγυητές» και προστάτες. Ιδιαίτερα σήμερα, που ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών και ο πόλεμός τους απειλεί να καταστρέψει όλη την ανθρωπότητα, αποτελεί κρίσιμο ζήτημα η αλληλεγγύη, οι στενοί δεσμοί φιλίας και ο κοινός αγώνας των λαών της Κύπρου, της Τουρκίας και της Ελλάδας, το κοινό μέτωπο πάλης ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση και τις αντιδραστικές άρχουσες τάξεις των χωρών τους. 

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δεν χωράμε, κυρ Μανώλη…

0

«Τα μπάνια του λαού δεν μπορούν να γίνονται μόνο από τις 15 Ιουλίου μέχρι τις 30 Αυγούστου. Αυτό προσπαθώ να πω καιρό τώρα. […]. Έτσι όπως πάμε, αν θέλουμε τουρισμό και ο τουρισμός να μας φέρνει 20 plus δισ. ευρώ στον τόπο, είναι γεγονός ότι εμείς οι κάτοικοι αυτού του τόπου θα υποχωρούμε έναντι των τουριστών. Διότι δεν χωράμε!». (Άρης Πορτοσάλτε, ΣΚΑΙ, Ιούλιος 2024)

Βρε Άρη, που τα λες καιρό τώρα κι εμείς δεν το είχαμε ξανακούσει; Φανταστική ιδέα! Και να σου πω, έχει προοπτική εάν το καλοσκεφτείς…

Για παράδειγμα, κυρίως το καλοκαίρι, αλλά και πιο διευρυμένα ίσως, με τόσα events που γίνονται στη χώρα, θα μπορούσαμε να αποφεύγουμε εντελώς τις ΜΕΘ και τα νοσοκομεία εν γένει. Τα είχε πει κι ο Άδωνις αυτά, όταν είχαμε τον τελικό του Conference League τον περασμένο Μάη, για ξεχωριστές λίστες και προτεραιότητα εξυπηρέτησης στον Ευαγγελισμό για τους vip που θα έρχονταν.

Καλά, για το ρεύμα και το νερό, ούτε συζήτηση…

Χαλαρά μπορούμε να σβήσουμε τα κλιματιστικά, ακόμη καλύτερα να κλείσουμε και τους ανεμιστήρες, φυσικά να μην μαγειρεύουμε και βέβαια τα φώτα να τα ανάβουμε με φειδώ… Δεν φτάνει η ενέργεια, πως να το κάνουμε…

Και με τη λειψυδρία που πάλι μας απειλεί, ε, θα πρέπει να περιορίσουμε οπωσδήποτε τη χρήση οποιασδήποτε βρύσης. «Κάθε μέρα ντουζ», που έλεγε στην ελληνική ταινία, είναι υπερβολή. Εννοείται φυσικά ότι τα λουλούδια στα μπαλκόνια δεν χρειάζονται και μην δω κανέναν να καθαρίζει αυλές, βεράντες, παντζούρια με τα λάστιχα! Να μείνουν χωρίς πισίνες οι επισκέπτες μας;

Ιούλιο και Αύγουστο στο σπίτι λοιπόν, χωρίς μετακινήσεις για να μην δημιουργούμε κυκλοφοριακό, «μένουμε ασφαλείς» και μακριά από νοσοκομεία, νερά και φώτα όπως τα είπαμε.

Δε μου λες ρε Άρη, σουβλάκια να παραγγέλνουμε ή δεν φτάνουν τα γουρούνια;

Ε.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Άλλοι διψούν ακόρεστα για κέρδη-χλιδή και άλλοι από «νεράκι»

0

Η πολυπόθητη ανάπτυξη έχει διάφορα τιμήματα. Ανάπτυξη σε όφελος ορισμένων (και ελαχίστων) και κόστος σε βάρος κάποιων (της κοινωνικής πλειοψηφίας). Ένας γενικευμένος κανόνας επί παντός καπιταλιστικού επιστητού. Η προκοπή της ελληνικής «μας» οικονομίας προϋποθέτει θυσίες. Σκληρή προσπάθεια, πολύ δουλειά μέχρι και οκτώ μέρες τη βδομάδα. Ακόμη και ανθρωποθυσίες πάνω στα γιαπιά, μέσα σε καζάνια διυλιστηρίων, έξω στις ασφάλτους και ταφόπλακες των διανομέων.

Απαιτεί λοιπόν κόπο εξαντλητικό, που όμως ποτέ δεν καταβάλλεται από τον απέναντι οκνηρό «εταίρο» της παραγωγικής διαδικασίας. Ο οποίος βέβαια περιφέρεται από τη μυθική του έπαυλη σε φανταχτερά πλωτά παλάτια βάζοντας πλώρη για παραδεισένια, εξωτικά νησιά και τούμπαλιν.

Παρόμοια δεν δραπετεύει από το παραπάνω αξίωμα η υπεράσπιση των «ιερών και οσίων» της εκμεταλλεύτριας και παιδοκτόνου πατρίδας. Τόσο αλλοπρόσαλλη μάλιστα είναι, ώστε επιλέγει σαν δήθεν συμμάχους και προστάτες τους φοβερότερους εγκληματίες της οικουμένης. Τρέφει θανάσιμο μίσος σε πέριξ αδελφικούς πληθυσμούς και βάζει συνειδητά το κεφάλι της στη μέχρι και πυρηνική λαιμητόμο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Αναγορεύοντας σε άσπονδους εχθρούς πελώριες χώρες με δίχως ουσιαστικά το παραμικρό ιστορικό αντιπαλότητας και προηγούμενο διαφορών.

Αυτή η κρατικοποιημένη εθνική αγκαλιά, η ταξικά διχασμένη, μια ανοικτή φυλακή των καταφρονεμένων με δεσμώτη την ολιγαρχία και ένα νόμιμο κάτεργο, ουρλιάζει υστερικά για τις ανάγκες της πολεμοχαρούς άμυνάς της. Στυγνά διατάζει στερήσεις στην ήδη εξαθλιωμένη εργατολαϊκή μάζα της. Πρέπει η μπουκιά να βγει άσπλαχνα από το στόμα της, για να αγοραστούν πανάκριβα πυρομαχικά. Ακριβώς αυτά, που όταν το πεπρωμένο του σοβινισμού προστάξει και ενώ η αριστοκρατία λιποταχτεί χωρίς αιδώ σε Κάιρα, θα την καταντούν ένα ένδοξο κουφάρι. Ετούτη τη φορά όχι σε Σαγγάριους και Κορέες, αλλά σε ΑΟΖ των πολυεθνικών και γιατί όχι, στην Ανατολής τα μέρη και τα θαλάσσια στενά της ή σε Ουκρανικά σφαγεία.

Η ξεπεσμένη πλέον ανάπτυξη, ντυμένη με την πεντάστερη φορεσιά της καμαριέρας και πάντα επενδυτικά λαίμαργη σε δημόσιο χρήμα, δεν ρουφά μονάχα εργατικό ιδρώτα. Είναι επίσης ιδιαίτερα υδροβόρα. Επομένως το ένεκα της (σκοτεινής) κλιματικής αλλαγής λειψό νερό οφείλει να προωθηθεί στα ξενοδοχειακά μεγαθήρια, αφήνοντας τους «σπάταλους» χωρικούς άπλυτους και απότιστους. Παρά τις συχνές διαμαρτυρίες των ντόπιων –κυρίως στην επαρχία της Κίσσαμου Χανίων- η προτεραιότητα της διάθεσης του σε έλλειψη πολύτιμου υγρού είναι αδιαπραγμάτευτη. Κάλλιο γεμάτη η πισίνα και ντουζιέρα του τουρισμού, παρά το τσουκάλι της αγρότισσας. Υπέροχο θέαμα ο δροσερός κήπος των πολυτελών συγκροτημάτων και αδιαφορία για το ξεραμένο αγρόκτημα.

Άρα σε κάθε παρεμφερές δίλημμα, η απάντηση είναι δεδομένη και δια ροπάλου εφαρμοσμένη. Ναι στα δηλητηριώδη χρυσωρυχεία και ας γίνει κρανίου τόπος η Χαλκιδική. Ζήτω οι ανεμογεννήτριες και οι πυλώνες ρεύματος ψηλής τάσης και ας τερατοποιηθούν τα κρητικά βουνά. Να ρημάξουν τα νοσοκομεία, να τιναχτεί στον αέρα η δωρεάν θεραπεία των εξαρτημένων ατόμων καταργώντας τα «στεγνά προγράμματα», για να εξοφλείται το σισύφειο εξωτερικό χρέος της … εξάρτησης. Στραγγισμένες οι δαπάνες για εκπαίδευση της φτωχολογιάς και για προστασία από πυρκαγιές ή πλημμύρες. Τουναντίον οργιάζουν οι ροές πόρων για αποστολή όπλων και φρεγατών στους φασίστες Ζελένσκι και Νετανιάχου. Οι ρασοφόροι σύγχρονοι μάγοι της φυλής με τα αντιυλιστικά κηρύγματα και τα νεοειδωλολατρικά εξαπτέρυγα τους, σε μια αυτοαναιρετική πορεία προσκύνησης του επιχειρηματικού ιδεώδους, επιχειρούν επιβολή εισιτηρίων επίσκεψης στην επίγεια και «μάταιη» ιδιοκτησία της στα Γουβερνέτα. Αφόρητη η καθημερινότητα κατοίκων σε πόλεις, όπου δοξάζεται μονοσήμαντα το τουριστικό όραμα.

Αυτά τα λίγα μέσα σε αμέτρητα άλλα τόσα άδικα, εξωφρενικά και εξοργιστικά.

Σίγουρα για τα πιο σπουδαία και κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τον λαό, όπως του ψωμιού και της ειρήνης, μονάχα η πάλη του μπορεί να τα περιφρουρήσει. Τα ίδιο ισχύει και για τα λιγότερο σημαντικά.

Τελικά ακόμη και για ένα ποτήρι νερό χρειάζεται οι δυνάμεις του μόχθου να μάχονται. Εκεί θα ανακαλύπτουν την κοινή καταγωγή των μικροσκοπικών, αλλά και των τεράστιων προβλημάτων του. Εντοπίζοντας τον σάπιο κόσμο της κυριαρχίας κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών. Την αέναη πηγή κάθε δυστυχίας και παράκρουσης.

Τότε και έτσι θα μαθαίνουν την πνιγμένη στην ρεφορμιστική υποταγή ΑΠΟΛΥΤΗ αλήθεια. Για μια γουλιά νερού ίσαμε την ακύρωση των συνθηκών πείνας ή ανατροπή των πιο φιλοπόλεμων σχεδιασμών και την υπεράσπιση της παλαιστινιακής αντίστασης ενάντια στη γενοκτονία τους από τον σιωνισμό, πρέπει να αγωνίζονται.

Η κινηματική καθήλωση θα επιδεινώνει διαρκώς τη ξηρασία των λαϊκών δίκιων, ενώ η ανάταση της θα φεγγίζει την προοπτική μιας μόνιμης όασης των.

ΚΜ μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ | Στους 105 οι νεκροί και χιλιάδες οι τραυματίες των φοιτητικών διαδηλώσεων.

0

Χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονται στους δρόμους της Ντάκα, σε μία φοιτητική εξέγερση που διογκώνεται καθημερινά και εξαπλώνεται σε μία σειρά πόλεων στο Μπαγκλαντές ενάντια στο σύστημα διαμοιρασμού των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα. Βάση ποσοστώσεων, επαναφέρεται το κυβερνητικό μέτρο παραχώρησης του 1/3 των θέσεων εργασίας στους συγγενείς και τα παιδιά στρατιωτών που πήραν μέρος στον εθνικό πόλεμο ανεξαρτησίας του Μπαγκλαντές το 1971. Το μέτρο αυτό καταργήθηκε μετά από μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις το 2018, ωστόσο βρίσκεται ξανά σε στάδια επαναφοράς από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας.

Μέσα σε τρεις μέρες, η καταστολή των διαδηλώσεων αριθμεί χιλιάδες τραυματίες και ως τώρα 105 νεκρούς. Η αστυνομία επεμβαίνει με χρήσεις χημικών, κρότου λάμψης, βομβών κώφωσης και πλαστικών σφαιρών ενάντια στους φοιτητές – με τους διαδηλωτές να αντιστέκονται. Η στρατολόγηση παρακρατικών και εθνικιστικών ομάδων είναι η κύρια δύναμη κρατικής τρομοκρατίας ενάντια στο κίνημα – σε σημείο παρέμβασης της Διεθνούς Αμνηστίας για τη χρήση παράνομης βίας από την μεριά του κράτους.

Ενώ τόσο τα δίκτυα τηλεφώνου όσο και ίντερνετ παραμένουν πεσμένα μετά από εντολή της κυβέρνησης, κάθε νέα προσπάθεια της πρωθυπουργού του Μπαγκλαντές να φέρει στα τραπέζια του διαλόγου τους φοιτητές και έτσι να κατευνάσει τις κινητοποιήσεις, συστηματικά απορρίπτεται. Πανεπιστήμια και σχολεία βρίσκονται κλειστά λόγω καθημερινών φοιτητικών διαδηλώσεων. Φυλακές, κρατικά κτήρια και αστυνομικά τμήματα πυρπολούνται. Οι κηδείες των νεκρών φοιτητών μετατρέπονται σε διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία.

Φόντο των κινητοποιήσεων είναι η χρόνια εργασιακή επισφάλεια της νεολαίας στη χώρα, όπου – από την μία – η ανεργία στους νέους (από 15 έως 24 ετών) βρίσκεται στο 40%. Από την άλλη, οι όροι δουλειάς στον ιδιωτικό τομέα περιγράφονται ως κάτεργα: εξουθενωτικά ωράρια, αισχρές υλικές συνθήκες εργασίας, χαμηλοί μισθοί. Το δημόσιο αποτελεί για πολλούς νέους τον μόνο εκείνο τομέα εργασία που είναι δυνατόν να προσφέρει σταθερό μισθό και μονιμοποίηση. Η φτώχεια και η εργασιακή εκμετάλλευση έχουν από καιρό συσσωρεύσει εκρηκτική αγανάκτηση στη νεολαία, η οποία τώρα σκάει.

Σε αυτή τη φάση, έχουν μόλις αρχίσει να οργανώνονται οι πρώτες κινήσεις λαϊκής αλληλεγγύης στην αγωνιζόμενη φοιτητική νεολαία. Εργατικές απεργίες καλούνται με αιτήματα για τους όρους συνταξιοδότησης, ανοίγοντας δρόμους ένταξης πλατύτερων κομματιών του λαού στον εξεγερσιακό αγώνα που διεξάγεται, βάζοντας σημαντικές – ελπιδοφόρες για το λαό – ανησυχίες και πολιτικά προβλήματα στο αστικό κράτος και την κυβέρνηση για το πως και αν θα μπορέσει να διαχειριστεί ένα μεγαλύτερο λαϊκό ξέσπασμα.

Ε.Κ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση με θέμα «Κυπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024: Κοινός εχθρός, κοινός αγώνας»

0

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 17/7, στο χώρο νεολαίας Σφεντόνα, η εκδήλωση της κ.ο. Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) με θέμα θέμα «Κυπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024: Κοινός εχθρός, κοινός αγώνας». Παρουσία φίλων και συναγωνιστών της οργάνωσης, οι δύο εισηγητής, Δ. Παυλίδης και Κ. Καμαρέτσος, αναφέρθηκαν στο ζήτημα της Κύπρου και της Παλαιστίνης, αντίστοιχα. Οι εισηγήσεις έθεσαν το ζήτημα της πολιτικής του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, τόσο με ιστορικές αναφορές, όσο και σε σχέση με τις σημερινές εξελίξεις. Αναδείχθηκε, επίσης, η ανάγκη οικοδόμηση του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Ακολούθησαν τοποθετήσεις και ερωτήσεις από το κοινό. Ταυτόχρονα, η οργάνωση Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε αφισοκόλληση στην πόλη.

Ακολουθεί σε γραπτή μορφή η εισήγηση του Κ. Καμαρέτσου για το ζήτημα της Παλαιστίνης:

Κύπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024: Κοινός εχθρός, κοινός αγώνας

H περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου ήταν από τα αρχαία χρόνια σημαντικό σταυροδρόμι πολιτισμών, πλούτου και ιδεών. Συνεπώς, ήταν ταυτόχρονα πεδίο άγριας αντιπαράθεσης, και αμέτρητων πολεμικών αναμετρήσεων. Φυσικά παραμένει ακόμα και σήμερα, ένα από τα σημεία κλειδιά των παγκόσμιων εξελίξεων.

Παρά τις εθνικές, ιστορικές, θρησκευτικές ιδιαιτερότητες, η μοίρα των λαών της περιοχής είναι δεμένη με κοινά ιστορικό-πολιτικά νήματα. Η μοίρα των λαών της περιοχή μας είναι ισχυρά δεμένη με το νήμα των ανταγωνισμών, των επεμβάσεων, των διαιρέσεων. Άλλο τόσο όμως, είναι δεμένη και με το νήμα μιας μακραίωνης κουλτούρας συνύπαρξης, και αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ των λαών της.

Αν θέλουμε να βάλουμε ένα παρονομαστή στις εξελίξεις του περασμένου και του τωρινού αιώνα, δεν θα δυσκολευτούμε. Νο1 εχθρός των λαών, κύριος υπαίτιος και ενορχηστρωτής των μεγάλων δραματικών γεγονότων, είναι ο ιμπεριαλισμός των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής. Οι ΗΠΑ ήταν αυτές που κληρονόμησαν τόσο το χώρο επιρροής, όσο και τα εργαλεία άσκησης πολιτικής από τη βρετανική αυτοκρατορία, με προεξέχον αυτό του «διαίρει και βασίλευε». Η περιοχή είναι γεμάτη από μια σειρά άλυτα εθνικά ζητήματα, τα οποία οι ιμπεριαλιστές εκμεταλλεύτηκαν και συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται, για να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους.

Αμέσως μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή της Μέσης Ανατολής απέκτησε δεσπόζουσα θέση στην αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ. Τόσο για λόγους ενεργειακούς, όσο και για λόγους γεωγραφικούς, η περιοχή αυτή μπήκε στο επίκεντρο των σχεδιασμών των ΗΠΑ, οι οποίες είχαν ανάγκη ένα μέσο ελέγχου της. Είχαν την ανάγκη ενός τοποτηρητή.

Μετά την κατάρρευση της βρετανικής αυτοκρατορίας, ιδρύθηκαν στην περιοχή μια σειρά αραβικά κράτη, με βάση τα διοικητικά σύνορα βρετανικής διοίκησης. Αυτή η εξέλιξη είχε κατ’ αρχάς σημαντικά οφέλη για τη Δύση, καθώς τα σύνορα της περιοχής έχουν μέσα τους το σπέρμα της διαίρεσης. Δεν έπαυε όμως να ισχύει το γεγονός ότι τα κράτη αυτά ήταν αραβικά, άρα εν δυνάμει αντίθετα στη δυτική κυριαρχία, από την οποία έχουν υποφέρει για αιώνες. Οι ιμπεριαλιστές ήθελαν ένα κράτος φτιαγμένο από τις εργοστασιακές του ρυθμίσεις δυτικό, στημένο εξ’ ολοκλήρου σε δυτικά πρότυπα. Ένα κράτος, αν ήταν ανάγκη, τεχνητά κατασκευασμένο, έως και φυτεμένο στην περιοχή.

Αυτή την ανάγκη κάλυψε η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, του σιωνιστικού κράτους. Δεν πρέπει να συγχέεται αυτό το κράτος με τη μακραίωνη παρουσία των εβραϊκών κοινοτήτων στην περιοχή. Κοινότητες από πολλά έθνη και θρησκείες έχουν συνυπάρξει αρμονικά στην περιοχή για αιώνες, και αυτό είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη των πολέμων στα ίδια τους τα θύματα, που δήθεν «έχουν στην φύση τους τον πόλεμο». Οι Εβραίοι έζησαν σε αρμονία με τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους για αιώνες ολοκλήρους.

Η ιδεολογία του σιωνισμού και η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ είναι μια εξέλιξη της εποχής του ιμπεριαλισμού. Η ίδια η εστία της σύγχρονης σιωνιστικής ιδεολογίας δεν είναι η περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά το Λονδίνο. Ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Μπαλφούρ, υποσχέθηκε την περίφημη Διακήρυξη του, τη δημιουργία ενός Ισραηλινού κράτους στη Μέση Ανατολή. Αυτό το σχέδιο που είχε ο βρετανικός ιμπεριαλισμός ήδη προπολεμικά, ανέλαβε να υλοποιήσει ο Αμερικάνικος, πατώντας πάνω στα δεδομένα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πάνω σε αυτή τη βάση, οι δυτικοί στρίμωξαν και την ΕΣΣΔ, που αρχικά συμφώνησε στα πλαίσια του ΟΗΕ για τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους. Η απόφαση της ΕΣΣΔ έγινε σίγουρα κάτω από την μεγάλη πίεση που ασκούσε το ολοκαύτωμα των εβραϊκών πληθυσμών της Ευρώπης από τους ναζί. Μια ενδεχομένη άρνηση θα χρησιμοποιούνταν από την παγκόσμια αντικομουνιστική εκστρατεία που ήταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη. Η απόφαση αυτή αναιρέθηκε από την ΕΣΣΔ λίγα χρόνια αργότερα, όταν άρχισαν να υλοποιούνται οι σχεδιασμοί των δυτικών ιμπεριαλιστών. Είναι για το σήμερα αντικείμενο μελέτης, το ζήτημα της στάσης της ΕΣΣΔ πάνω στο ζήτημα αυτό.

Η κυριαρχία των Αμερικανών στην περιοχή εμπεδώθηκε με τους Πολέμους μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών καθεστώτων, με σημαντικότερο τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Πόλεμο στον οποίο η Χούντα της Ελλάδας υπήρξε κρίσιμο προγεφύρωμα, χωρίς το οποίο η στήριξη του Ισραήλ θα ήταν δύσκολη. Σήμερα, με κάποιον τρόπο η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Και ειδικά για την Κύπρο με τρόπο ανιστόρητο και τραγικό, καθώς είναι από τους πρώτους που βιάστηκαν να εκδηλώσουν τη χρησιμότητα τους στους ιμπεριαλιστές, για την στήριξη του Ισραήλ.

Χωρίς τα μέσα, την υποστήριξη, και όταν χρειάστηκε την επέμβαση του δυτικού και κυρίως του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, το κράτος του Ισραήλ και η διαμάχη μεταξύ της εβραϊκής κοινότητας και του παλαιστινιακού έθνους δεν θα είχε υπάρξει. Οι δυτικοί ιμπεριαλιστές εκμεταλλεύτηκαν με τον πιο χυδαίο τρόπο την ιστορία του Ολοκαυτώματος. Δήθεν για να επανορθώσουν μια ιστορική αδικία, διέπραξαν μια ανάλογης φύσης ιστορική αδικία.

Πριν από δύο μήνες, γιορτάστηκε και στην πόλη μας η Νάκμπα, η επέτειος της εθνικής καταστροφής των Παλαιστινίων, με ένα μαζικό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό συλλαλητήριο. Η Νάκμπα ήταν αποτέλεσμα μιας μεγάλης σφαγής, κατά τη διάρκεια της οποίας κάηκαν και ισοπεδώθηκαν εκατοντάδες χωριά, για να αναγκαστούν οι Παλαιστίνιοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Κάποιοι έφυγαν τότε όπως και σήμερα, με τα λιγοστά πράγματα τους φορτωμένα στα ζώα τους. Η επέτειος αυτή θυμίζει στις νέες γενιές των Παλαιστινίων τον ξεριζωμό τους από την ιστορική τους γη. Τους θυμίζει ότι ένα μεγάλο μέρος του έθνους τους έχει οδηγηθεί ως πρόσφυγες στο Λίβανο, στην Ιορδανία και στη Συρία, αλλά και στη λωρίδα της Γάζας, σε πόλεις και χωρία που ουσιαστικά αποτελούν προσφυγικούς καταυλισμούς. Υπενθυμίζει το δικαίωμα της επιστροφής των προσφύγων στη γη τους.

Η επέτειος αυτή υπενθυμίζει ότι όλο το Παλαιστινιακό έθνος συνεχίζει να ζει υπό την μπότα της κατοχής, ότι στερείται ακόμα το δικαίωμα στην ελευθερία, είτε ζει στη Γάζα, είτε στη Δυτική Όχθη. Παρά τις δεκάδες αποφάσεις των διεθνών οργανισμών, τίποτα δεν άλλαξε (κάτι που συνέβη και με την περίπτωση της Κύπρου). Στην πράξη ο Παλαιστινιακός λαός δεν έχει δει τίποτα άλλο παρά την καθημερινή ταπείνωση και την καταπίεση. Αφού για να μετακινηθεί καθημερινά, είναι αναγκασμένος να εξευτελίζεται από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, που συνεχίζουν να έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω του.

Η χρονιά της Νάκμπα, το 1948, είναι ταυτόχρονα και η χρονιά της ίδρυσης του σιωνιστικού κατοχικού κράτους. Το κράτος του Ισραήλ είναι στην πραγματικότητα και αυτό ένα ψευδοκράτος, με πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τη λεγόμενη «ΤΔΒΚ». Το πιο χτυπητό από αυτά είναι η περίπτωση των εποίκων. Οι σιωνιστές έποικοι, επικαλούμενοι το «θρησκευτικό δικαίωμα» που τους δίνει η Βίβλος, επί δεκαετίες βγάζουν τους Παλαιστίνιους με τη βία έξω από τα σπίτια τους και τα καταλαμβάνουν. Όπως τα εγκαταλελειμμένα κυπριακά σπίτια στα Βαρώσια είναι υπενθύμιση της ιστορικής πραγματικότητας της εισβολής του Αττίλα, έτσι και οι εκατοντάδες σιωνιστικοί εποικισμοί, αποτελούν ζωντανή ιστορική απόδειξη της σιωνιστικής κατοχής.

Δεν είναι μάλιστα τυχαίο, ότι σε πλήρη διαστροφή των διεθνών συνθηκών και του «διεθνούς δικαίου» (με όση υπόσταση έχει, εν πάση περίπτωση), η ισραηλινή κυβέρνηση αρνείται να δηλώσει τα σύνορα της και την πλήρη έκταση των εποικισμών, με προφανή σκοπό να συνεχίζει να τους προεκτείνει. Και αν για τη βόρεια Κύπρο, ο εποικισμός είναι βασικό επιχείρημα της μη αναγνώρισης του κατοχικού κράτους από τη «διεθνή κοινότητα», για την περίπτωση του Ισραήλ υπάρχει ιστορική τύφλωση. Η Ιστορία μοιάζει να ξεκίνησε την 7η Οκτώβρη του 2023.

Μάλιστα, τμήμα αυτής της ιστορικής τύφλωσης φαίνεται ότι έχει προσβάλλει και την Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της. Αρχικά οι πιο ενσωματωμένες εκδοχές, που δεν θέλουν λέει να διαταραχθεί η… συνύπαρξη των Εβραίων με τους Παλαιστίνιους (ναι έτσι την ονομάζουν). Μετά το ΚΚΕ, που κουνάει το κουρέλι της «λύσης των δύο κρατών», με βάση το ψήφισμα του ΟΗΕ το 1967. Η «λύση των δύο κρατών» δεν ήταν τίποτα άλλο από μια διαδικασία συνθηκολόγησης που οδήγησε στο ξεδόντιασμα το παλαιστινιακό κίνημα. Και τέλος οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν για ποιο πράγμα μιλάμε, και αποφεύγουν μια καθαρή τοποθέτηση πάνω στο ζήτημα.

Η λεγόμενη «λύση των δύο κρατών», δεν έγινε επειδή οι ιμπεριαλιστές ήθελαν να δώσουν ποτέ κράτος στους Παλαιστίνιους. Έγινε επειδή ήθελαν να αναγνωριστεί ως ισότιμο μέρος το κράτος του Ισραήλ, και μαζί με αυτό να νομιμοποιηθεί η κατοχή και ο εποικισμός. Η «λύση των δύο κρατών» αποτέλεσε μια ψεύτικη υπόσχεση για τους Παλαιστίνιους, αλλά ταυτόχρονα και μια εικονική πραγματικότητα για τους λαούς των δυτικών χωρών.

Το σύνθημα για ελεύθερη Παλαιστίνη «από τη Θάλασσα μέχρι τον Ποταμό» που ακούγεται στις διαδηλώσεις είναι ένα παλιό Παλαιστινιακό σύνθημα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που ξανάρθε στο προσκήνιο. Δεν είναι μονάχα μια δήλωση του γεωγραφικού χώρου της Ιστορικής Παλαιστίνης. Είναι και μια πολιτική δήλωση της εδαφικής και ιστορικής ενότητας και συνέχειας του Παλαιστινιακού έθνους. Και ως τέτοια, η δήλωση αυτή δεν μπορεί να χωνευτεί από τους ιμπεριαλιστές, που ήθελαν χρόνια τώρα τον ιστορικό συμβιβασμό και την αποδοχή της ήττας εκ μέρους των Παλαιστίνιων.

Η επιχείρηση της 7ης Οκτώβρη διέλυσε την εικόνα μιας τακτοποιημένης Μέσης Ανατολής, όπου το Παλαιστινιακό Ζήτημα έμοιαζε να έχει εξαφανιστεί. Όσο και να προσπάθησαν να κατασκευάσουν τερατώδεις ιστορίες και να υποβάλουν τους λαούς σε μια πλύση εγκεφάλου, δεν μπόρεσαν να αποκρύψουν την πραγματικότητα. Στις 7 Οκτώβρη οι Παλαιστίνιοι μαχητές δεν εισέβαλαν κάπου. Μπήκαν στη γη τους. Στις 7 Οκτώβρη οι Παλαιστίνιοι αντάρτες επιτέθηκαν κατά βάση στον κατοχικό στρατό και στις ένοπλες δομές των εποίκων. Η 7η Οκτώβρη ήταν μια πράξη δίκαιης Αντίστασης.

Άλλωστε, τόσους μήνες μετά, η όποια αξιοπιστία της σιωνιστικής προπαγάνδας έχει πλήρως ξεφτίσει, καθώς ο πλανήτης ολόκληρος παρακολουθεί καθημερινά τη βάρβαρη ισοπέδωση της Γάζας. Ο βομβαρδισμός των σπιτιών, των σχολείων και των νοσοκομείων, βαφτίστηκε «νόμιμη αυτοάμυνα». Το κόψιμο του νερού, των τροφίμων και των φαρμάκων ονομάστηκε «επιχείρηση κατά της τρομοκρατίας». Και η δολοφονία χιλιάδων γυναικών και παιδιών με τυφλούς βομβαρδισμούς, ονομάστηκε «η μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής». Και, φυσικά, όποιος καταδεικνύει το αυτονόητο, ονομάζεται «αντισημίτης».

Η Αριστερά πήρε το όνομα της από την επιλογή θέσης. Το ίδιο το όνομα «Αριστερά» προέρχεται από την επιλογή θέσης στα έδρανα του Γαλλικού Κοινοβουλίου, από τους βουλευτές εκείνους που ήθελαν την κατάργηση της μοναρχίας. Η Αριστερά νοηματοδοτήθηκε διαχρονικά από την επιλογή θέσης απέναντι στους ισχυρούς και τους καταπιεστές. Η Αριστερά έμαθε να διαχωρίζει τους πολέμους σε δίκαιους και άδικους.

Η Ιστορία της Αριστεράς είναι στενά συνδεδεμένη με την Ιστορία των καταπιεσμένων εθνών. Άλλωστε και στην Παλαιστίνη, ήταν οι ιδέες της Αριστεράς που ενέπνευσαν την έναρξη του ένοπλου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αν λοιπόν πολλοί Αριστεροί αναφέρουν ότι σήμερα στο Παλαιστινιακό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα κυριαρχούν οι ισλαμιστές, κάλο θα ήταν να συνειδητοποιήσουν ότι το ζήτημα αυτό αφορά πρώτα και κύρια την ίδια την Αριστερά, και την απουσία της.

Η Αριστερά υποχώρησε τόσο διεθνώς όσο και στην Παλαιστίνη, όταν έπαψε να παίρνει τη θέση του καθοδηγητή της πάλης, και κοίταξε να πάρει θέση μέσα στο σύστημα. Η ηγεσία των Παλαιστινίων κοίταξε να συνεργαστεί με τους κατακτητές και με τους Αμερικάνους. Αυτή ήταν η διαδικασία που άφησε τον χώρο ελεύθερο στον ισλαμισμό, και αξίζει να σημειωθεί ότι η κομμουνιστική Αριστερά της Παλαιστίνη την κατήγγειλε και εναντιώθηκε σε αυτή.

Η Ιστορία της υποχώρησης του Παλαιστινιακού κινήματος, φέρει τη σφραγίδα της πολιτικής του συμβιβασμού. Η Παλαιστινιακή ηγεσία υπέγραψε τη συνθηκολόγηση με τη συμφωνία του Όσλο, παίρνοντας ως αντάλλαγμα απλώς την «υπόσχεση των δύο κρατών». Κάτι που φυσικά ποτέ δεν υλοποιήθηκε. Αν κάποιοι λοιπόν αναρωτιούνται γιατί οι ισλαμιστές έχουν πάρει την ηγεσία του παλαιστινιακού κινήματος, ας αναρωτηθούν πρώτα ποιοι και πώς την άφησαν μέσα από τα χέρια τους.

Η ιστορία του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος είναι ταυτόχρονα και η ιστορία των πισώπλατων μαχαιρωμάτων. Ήταν οι ψεύτικοι φίλοι που χτύπησαν την κρίσιμη στιγμή το παλαιστινιακό κίνημα από τα πίσω. Τα καθεστώτα της Ιορδανίας και της Συρίας, οι δήθεν «προστάτες» των Παλαιστινίων ήταν αυτοί που τους χτύπησαν στο Μαύρο Σεπτέμβρη και στο Τελ Αλ Ζατάαρ, γιατί τους φοβόντουσαν. Φοβόντουσαν ότι το μικρόβιο της Αντίστασης που εκπροσωπούσαν οι Παλαιστίνιοι θα προσβάλει και την δική τους χώρα. Αυτό είναι ένα πικρό ιστορικό μάθημα με πολλαπλές αναγνώσεις στη σημερινή Μέση Ανατολή.

Όμως οι Παλαιστίνιοι ποτέ δεν έπαψαν να αγωνίζονται. Είτε με το τουφέκι, είτε με τη ρουκέτα, είτε με την πέτρα στο χέρι, είτε γεννώντας ακόμα ένα παιδί, είτε αρνούμενοι να φύγουν, παρόλο που ξέρουν ότι το σπίτι τους θα βομβαρδιστεί με την οικογένεια τους μέσα, και δεν θα βρουν νοσοκομείο για να την περιθάλψει.

Αυτό ήταν που μετέτρεψε την Παλαιστινιακή σημαία σε σύμβολο κατά της αδικίας, σε σύμβολο έμπνευσης για τους λαούς της Δύσης, οι οποίοι ασφυκτιούν σε μια κοινωνία-φυλακή, στερημένοι από κάθε προοπτική. Ταυτίζονται με την Αντίσταση των Παλαιστινίων γιατί καταλαβαίνουν το δίκαιο του αγώνα τους. Ταυτίζονται με την Αντίσταση της Παλαιστίνης, γιατί διαισθάνονται ότι και αυτοί είναι αναγκασμένοι να αναδιοργανώσουν τη δική τους Αντίσταση.

Καλούμαστε λοιπόν, να πάρουμε θέση. Θέση με τους καταπιεσμένους απέναντι στους καταπιεστές τους. Να πάρουμε θέση με τους λαούς ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Καλούμαστε να συνεχίσουμε να διαδηλώνουμε, ενάντια στην εξελισσόμενη γενοκτονία και τον ξεριζωμό του λαού της Γάζας. Να εργαστούμε για τη νίκη της Αντίστασης και της ήττα του στρατού κατοχής. Καλούμαστε να υποστηρίξουμε σε πολιτικό επίπεδο το δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού να πολεμάει για να απελευθερώσει την πατρίδα του. Και μέσα σε αυτή την πορεία, να χτίσει την προοπτική της κοινωνικής αλλαγής, διαδικασία που συνδέεται καθοριστικά με την ανασυγκρότηση του εργατικού κουμμουνιστικού κινήματος.

Καλούμαστε να καταγγείλουμε την κυβέρνηση μας για την ενεργό συμμετοχή της σε αυτή τη σφαγή, είτε με τη μορφή των διευκολύνσεων, είτε με τη μορφή της άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής, όπως ήταν η αποστολή της φρεγάτας «Ψαρά» στην Ερυθρά Θάλασσα. Να καταγγείλουμε την παρουσία των ΝΑΤΟϊκών βάσεων, που έχουν μετατρέψει τη χώρα σε προγεφύρωμα όλων των ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών.

Καλούμαστε να επιμείνουμε στη συγκρότηση ενός μαζικού αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, που θα παλεύει για το δικαίωμα των λαών στην Ειρήνη. Για να μην συρθούν οι λαοί του κόσμου σε μια γενικευμένη αλληλοσφαγή. Η αντιπαράθεση ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία ανοίγει τις πόρτες της κόλασης για τους λαούς του κόσμου. Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα απειλεί να αιματοκυλήσει ξανά την ανθρωπότητα, προκειμένου να ξεπεράσει την ολόπλευρη κρίση του.

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι οι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ήταν μια αχτίδα φωτός. Όταν μέσα στις ΗΠΑ ένας πιλότος αυτοπυρπολείται ως ένδειξη διαμαρτυρίας, όταν οι φοιτητές παραλαμβάνουν πτυχία αξίας χιλιάδων δολαρίων με χειροπέδες και παλαιστινιακές σημαίες στα χέρια, χρειάζεται και εμείς από τη μεριά μας να εντείνουμε τις προσπάθειες μας, και να πυκνώσουμε τις γραμμές του αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ