Ο Τουργκούτ Καγιά δεν εκδίδεται!

0

Δόθηκε σήμερα στον Τουργκούτ Καγιά και επίσημα η υπουργική απόφαση για τη μη έκδοσή του στη Τουρκία. Είχε προηγηθεί η διαβεβαίωση την προηγούμενη βδομάδα από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν θα εκδοθεί οπότε και σταμάτησε την απεργία πείνας.

Πρόκειται για μια σημαντική νίκη του κινήματος αλληλεγγύης που εκδηλώθηκε, για πρώτη φορά ίσως σε τέτοιες περιπτώσεις, απ' όλα τα κόμματα της Αριστεράς. Εκδηλώθηκε από δεκάδες σωματεία, τοπικών συλλογικοτήτων και συλλόγους φοιτητών. Ένα κίνημα αλληλεγγύης που δεν περιορίστηκε μόνο στην Ελλάδα αλλά επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη. Γίνανε κινητοποιήσεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας, υπήρξαν και προσπάθειες καταστολής παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ακυρώσει τις όποιες δεύτερες σκέψεις της!

Προς το παρών τουλάχιστον! Και αυτό γιατί εξακολουθούν να κρατούνται 9 αγωνιστές διάσπαρτοι στις ελληνικές φυλακές που μπορεί οι μέχρι τώρα αποφάσεις των τοπικών δικαστηρίων να απέρριψαν τα αντίστοιχα αιτήματα έκδοσής τους εξακολουθούν όμως να κινδυνεύουν, όπως υπαρκτό είναι και το ενδεχόμενο να δικαστούν με βάση τον τρομονόμο 187α. Μην ξεχνάμε και τις δηλώσεις της Μπακογιάννη που ως λαγός του συστήματος της εξάρτησης ζήτησε την παράδοσή τους στη Τουρκία χαρακτηρίζοντας αυτούς τους αγωνιστές για την ελευθερία στη χώρα τους ως τρομοκράτες. Αγωνιστές που συμμετείχαν με απεργίες πείνας και άλλους τρόπους έκφρασης της αλληλεγγύης τους στον αγώνα για τη μη έκδοση του Τουργκούτ Καγιά.

Μην ξεχνάμε επίσης ότι στη Γερμανία συνεχίζεται η δίκη των 10 αγωνιστών της ΑΤΙΚ ένας από τους οποίους παραδόθηκε από το ελληνικό κράτος και επί πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ! Όπως και το ότι δεν είναι λίγοι οι αγωνιστές αριστερών οργανώσεων από την Τουρκία και το Κουρδιστάν -και όχι μόνο- που διώκονται, φυλακίζονται και δικάζονται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η νίκη του αγώνα του Τουργκούτ Καγιά και του κινήματος αλληλεγγύης μπορεί και πρέπει να αποτελέσει σημείο καμπής για την ένταση του κινήματος για τις δημοκρατικές ελευθερίες, για την απελευθέρωση όλων των αγωνιστών και στην Ελλάδα και στην Ε.Ε.!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πορεία αλληλεγγύης στους κατοίκους της Αττικής

0

Πορεία αλληλεγγύης στους κατοίκους της Αττικής πραγματοποιήθηκε σήμερα από οργανώσεις της Αριστεράς στο κέντρο της Αθήνας. Στη πορεία συμμετείχαν μερικές εκατοντάδες αγωνιστών και από οργανώσεις η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΣΕΚ, η ΛΑΕ, το ΕΕΚ και η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία.

Ξεκίνησε από την πλατεία Κλαυθμώνος κατευθύνθηκε προς τη Βουλή και από εκεί οι περισσότερες οργανώσεις συνέχισαν προς το Μέγαρο Μαξίμου όπου βεβαίως οι δυνάμεις της καταστολής, αυτές που τα ΜΜΕ προσπαθούν να καθαγιάσουν με αφορμή το έγκλημα στην Αττική, με εντολή της κυβέρνησης εμπόδισαν τους διαδηλωτές να πλησιάσουν.

Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία θέλοντας να διαχωρισθεί από λογικές που ξαναβάζουν από το παράθυρο αιτήματα του τύπου "κάτω η κυβέρνηση" και να αναδείξει ως κύριο ζητούμενο την ανάγκη να οργανωθούν οι κάτοικοι και να απαιτήσουν την πλήρη αποζημίωσή τους χωρίς όρους και προϋποθέσεις από τις καταστροφές που προκάλεσαν οι εγκληματικές αντιλαϊκές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων, και τις σημερινής, υπηρετώντας τις επιταγές της ντόπιας αστικής τάξης και τις επιβολές των ιμπεριαλιστών, δεν ακολούθησε την πορεία μέχρι την Ηρώδου Αττικού. Παρέμεινε στη Βουλή για αρκετή ώρα φωνάζοντας τα συνθήματά της και αποχώρησε λίγο μετά, αφού είχε λήξει και η πορεία των άλλων οργανώσεων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

5 χρόνια από το φευγιό της Αλίντας Δημητρίου

0

Την τρίτη 30 Ιούλη μας άφησε η Αλίντα Δημητρίου η οποία ήταν:

"όχι μόνο μια άξια κινηματογραφική δημιουργός αλλά μια γυναίκα που με την στάση ζωής, μας δίδαξε την σημασία της αξιοπρέπειας, την αξία της λεβεντιάς και την δύναμη να υπερασπίζεσαι το δίκιο με πείσμα, μέχρι το τέλος. 

Η Αλίντα Δημητρίου στα 78 της χρόνια ήταν πολύ νέα και αποφασισμένη να παλέψει και να προσφέρει δημιουργώντας ταινίες, δίνοντας φωνή στους απλούς και ανώνυμους ανθρώπους και μιλώντας για την ιστορία του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος στην νέα γενιά με ένα τρόπο μοναδικό και απόλυτα ευθύ. 

Οι νέοι και οι νέες που κατά χιλιάδες είδαν την τριλογία της για τις γυναίκες στην Αντίσταση, στον Εμφύλιο, στις εξορίες και στην Δικτατορία απέκτησαν μια ειδική και πολύτιμη σχέση με την Αλίντα. Από χέρι σε χέρι οι ταινίες προβλήθηκαν σε όλη σχεδόν την Ελλάδα, σε πλατείες και νεανικά στέκια, σε φοιτητικές καταλήψεις και σχολεία, σε πολιτιστικές λέσχες και γειτονιές. 

Αυτό το μοναδικό γεγονός στα τελευταία χρόνια, ήταν μια ισχυρή δικαίωση της μεγάλης προσπάθειας της Αλίντας Δημητρίου, που αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη για όλους μας και ειδικά τις γενιές που έρχονται. Η τριλογία ήταν πράγματι η κορυφαία κινηματογραφική δουλειά της Δημητρίου αλλά όχι μοναδική. Άφησε πίσω της σημαντικές δημιουργίες στο είδος του ντοκιμαντέρ.

Η είδηση της απώλειας της Αλίντας Δημητρίου προξένησε σε όλους μας βαθιά λύπη και συγκίνηση και την αίσθηση πως έφυγε ένας δικός μας άνθρωπος. Γιατί όσοι είχαμε την τύχη να την γνωρίσουμε ξέρουμε πολύ καλά πως σήμερα χάσαμε μια ξεχωριστή γυναίκα και μια δημιουργό που μπορεί κανείς δίχως δισταγμό να την προτείνει σαν παράδειγμα αληθινά λαϊκού καλλιτέχνη." (Από την ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ)).

Τρία χρόνια μετά, στις 14 Αυγούστου του 2016, την ακολούθησε και ο σύντροφός στη ζωή και στον αγώνα Σωτήρης Δημητρίου ο οποίος μετά το θάνατο της συντρόφισσάς του δήλωσε:

«Η ζωή μου ήταν ένα όνειρο από τότε που γνώρισα την Αλίντα. Ήταν καταπληκτική η ένωση που είχα με αυτή την κοπέλα η οποία ήταν ένα ατίθασο αγρίμι. Ήταν αντισυστημική, δε δεχόταν καμιά κοινωνική σύμβαση ή συναίνεση, τα έβαζε με όποιον δεν ήταν ειλικρινής, ήταν απλησίαστη… Περάσαμε 66 χρόνια μαζί. Γνωριστήκαμε το 1947 όταν ήταν πιτσιρίκα, αλλά πάρα πολύ ώριμη, κι επειδή κι εγώ ήμουνα σε μια κατάσταση τότε με την ήττα της Αντίστασης, τις διώξεις και την απελπισία – σα να θέλαμε να φύγουμε απ’ αυτόν τον κόσμο – αυτό το πράγμα μας ένωσε πάρα πολύ. Ομολογώ ότι πέρασα μια ζωή όνειρο μαζί της…Η απώλειά της ήτανε τεράστια…» (http://www.katiousa.gr/)

Εμείς εδώ αναπαράγουμε και προτείνουμε να δείτε το ντοκιμαντέρ της που προβλήθηκε στο κάμπινγκ των Αγωνιστικών Κινήσεων: «Το Θέατρο στο βουνό».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εγκληματικά έργα και ημέρες των συνεργατών των Γερμανών. Το μπλόκο της Ευκαρπίας (Θεσσαλονίκη)

0

Το 1944 ήταν η τελευταία χρονιά που οι Γερμανοί ναζί βρίσκονταν στην Ελλάδα. Οι αλλεπάλληλες ήττες της Βέρμαχτ στο ανατολικό μέτωπο μετά τη μάχη του Στάλινγκραντ και η ραγδαία προέλαση του κόκκινου στρατού σύντομα θα υποχρέωναν τους κατακτητές να αποχωρήσουν από τις χώρες που είχαν καταλάβει.

Στην Ελλάδα ένας επιπλέον παράγοντας που καθιστούσε ζήτημα χρόνου το διώξιμο των Γερμανών ήταν το δυνάμωμα του αντιστασιακού κινήματος του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Μεγάλα κομμάτια της ελληνικής υπαίθρου είχαν απελευθερωθεί, αλλά και αρκετές πόλεις όπως τα Γρεβενά, η Καρδίτσα, τα Τρίκαλα και το Καρπενήσι ελέγχονταν από τον ΕΛΑΣ από τα μέσα του 1943. Στα δύο μεγαλύτερα αστικά κέντρα (Αθήνα και Θεσσαλονίκη) οι επιτυχίες του ΕΑΜικού κινήματος ήταν τεράστιες. Διαδηλώσεις για τη ματαίωση βουλγαρικής επέκτασης, ματαίωση της επιστράτευσης, απεργίες κ.ά.

Η απάντηση των γερμανών ναζί και των ελλήνων συνεργατών τους (ταγματασφαλίτες κ.ά.) ήταν η εξαπόλυση ενός κύματος βίας και τρομοκρατίας μέσα στα αστικά κέντρα αλλά και σε πολλά χωριά, με μπλόκα, εκτελέσεις, ολοκαυτώματα, σφαγές. Σίγουρα οι ενέργειες αυτές δεν πρέπει να εκλαμβάνονται, όπως θέλουν να υποστηρίζουν κάποιοι, ως σπασμωδικές κινήσεις ή ως ο επιθανάτιος ρόγχος των κατακτητών. Στόχος τους ήταν να χτυπήσουν όσο μπορούσαν περισσότερο το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, να αποκλείσουν τη δυνατότητα που αυτό είχε να επιβάλει λαϊκή εξουσία και να στρωθεί το έδαφος, μετά την πιθανή αποχώρησή τους από τη χώρα, για την «ομαλή» μετάβαση της εξουσίας στους έλληνες συνεργάτες τους.

Η Θεσσαλονίκη, όπως ήταν φυσικό, δεν ξέφυγε από τη μανία τους. Πόλη με πλούσια παράδοση σε λαϊκούς και εργατικούς αγώνες, πρωτοστατούσε και στη διάρκεια της κατοχής. Ένα από τα πιο τραγικά γεγονότα της εποχής εκείνης ήταν το μπλόκο της Ευκαρπίας που συνέβη στις 31 Ιούλη του 1944.

Η Νέα Ευκαρπία ήταν μια κοινότητα που κατοικούνταν κυρίως από μικρασιάτες πρόσφυγες, με προοδευτικά κατά βάση χαρακτηριστικά. Πολλοί απ’ αυτούς ήταν ενταγμένοι στο ΕΑΜ. Οι φυλακισμένοι αγωνιστές του κοντινού στρατοπέδου «Παύλος Μελάς» που κατάφερναν να δραπετεύσουν κατέφευγαν αρχικά στην Ευκαρπία και με τη βοήθεια των κατοίκων της φυγαδεύονταν για το Χορτιάτη και το Χολομώντα ώστε να ενταχθούν στις ομάδες των ανταρτών.

Τα ξημερώματα της 31ης Ιούλη του 1944, η Ευκαρπία κυκλώθηκε από Γερμανούς και τους γερμανοντυμένους συνεργάτες τους του διαβόητου Αντώνη Δάγκουλα. Η ομάδα του Δάγκουλα, οι Δαγκουλαίοι όπως τους ονόμαζε ο λαός, αποτελούνταν από περισσότερους από 100 φανατικούς αντικομμουνιστές που ευθύνονταν για εκατοντάδες δολοφονίες και εκτελέσεις αγωνιστών και συμμετείχαν σε μπλόκα (Καλλιθέα, Κάτω Τούμπα, Καλαμαριά). Είχαν επίσης ένα δίκτυο χαφιέδων από ανθρώπους της νύχτας που δούλευαν γι’ αυτούς. Οι Δαγκουλαίοι συνήθιζαν να φορούν στολές παρόμοιες με τις γερμανικές, με το γνωστό περιβραχιόνιο που θύμιζε τα SS. Στην Ευκαρπία επέδραμαν πολλές φορές, κατακλέβοντας τους κατοίκους της.

Το πρωί που πραγματοποίησαν το μπλόκο της Ευκαρπίας είχαν μαζί τους έναν κατάλογο με 17 ονόματα ΕΑΜιτών –που πιθανότατα τον υπαγόρευσε κάποιος συγχωριανός τους συνεργάτης των Γερμανών- και άρχισαν να τους ψάχνουν. Στο βιβλίο του «Οι αντάρτες δεν προσκυνούν» ο Τάσος Κατσαρός παραθέτει τη μαρτυρία τού Κώστα Μίλκογλου, αδερφού του επικεφαλής του ΕΑΜ της περιοχής, Ανέστη Μίλκογλου.

«Στο μόνο σπίτι που μπήκαν, λέει ο Κώστας Μίλκογλου, ήταν το δικό μας, ψάχνοντας για τον αδερφό μου τον Ανέστη. Μπήκε μέσα ο Δάγκουλας και μου λέει πού είναι ο αδερφός σου ρε; Εγώ του απάντησα ότι είχε πάει από την προηγούμενη μέρα στο Φίλυρο. Τότε ο Δάγκουλας ρίχνοντάς μου μια σφαλιάρα μου είπε πως λέω ψέμματα και πως χθες ο Ανέστης ξυριζόταν στο σπίτι του. Πράγματι αυτό ήταν αλήθεια, αλλά πώς το γνώριζε αυτός. Μάλλον θα του το είχε σφυρίξει κάποιος χαφιές. Αμέσως μετά με βγάζει έξω με σπρωξιές και με πηγαίνει στην πλατεία, εκεί που σήμερα βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στη θέση του αδερφού μου. Εκεί συγκέντρωσαν τον κόσμο. Φώναξαν 17 ονόματα, από τους οποίους οι 14 ήταν εκεί κι αμέσως τους πήγαν στο σχολείο. Οι τρεις που έλειπαν και σώθηκαν ήταν οι Μωύσογλου Γιώργος, Αντζέμογλου Χαράλαμπος και ο Παπαδόπουλος Γιάννης. Ευτυχώς δεν έψαξαν την αποθήκη του σπιτιού μας που υπήρχαν τα όπλα κι έτσι δεν πειράχτηκε κανένας άλλος από την οικογένειά μας. Στο σχολείο που μας πήγαν οι ταγματασφαλίτες άρχισαν να μας ξυλοκοπούν άγρια και να μας ρωτούν πού είναι οι υπόλοιποι και τι γνωρίζουμε για τις δραπετεύσεις αγωνιστών από το στρατόπεδο του Παύλου Μελά. Κανείς μας δεν απάντησε σε καμιά ερώτηση».

Μέσα στο σχολείο οι 14 αγωνιστές και ο 16χρονος Κώστας Μίλκογλου, που συνελήφθη στη θέση του αδερφού του, βασανίστηκαν άγρια και μετά από λίγες ώρες τούς ετοίμασαν για εκτέλεση. Οι εκτελέσεις έγιναν στο κοντινό λατομείο λίγο έξω από την κοινότητα και τα πτώματά τους ρίχτηκαν μέσα στην ασβεστοκάμινο.

Ο Κώστας Μίλκογλου κατάφερε να σωθεί χάρη στην επιμονή ενός γερμανού αξιωματικού να μην εκτελεστεί επειδή ήταν πολύ μικρός στην ηλικία. Ο Ανδρέας Βενιανάκης στο βιβλίο του «Δάγκουλας, ο δράκος της Θεσσαλονίκης» περιγράφει το γεγονός παραστατικά: «Στις 9:30 ο Μίλκογλου στήθηκε μπροστά στο απόσπασμα, αλλά ο γερμανός αξιωματικός ζήτησε την εξαίρεσή του λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Η στάση του αυτή δυσαρέστησε τον Δάγκουλα, ο οποίος διαφώνησε ανοικτά μαζί του. Δαγκουλαίοι έσυραν τον Μίλκογλου απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά ο γερμανός αξιωματικός επενέβη εκ νέου, κλωτσώντας εξοργισμένος τους Δαγκουλαίους* και παροτρύνοντας τον Μίλκογλου να φύγει. Φεύγοντας εκείνος άκουσε τις βολές του εκτελεστικού αποσπάσματος που αφαιρούσαν τη ζωή των συγχωριανών του».

Μετά την ομαδική εκτέλεση τα ανθρωπόμορφα κτήνη του Δάγκουλα το ‘ριξαν στο γλέντι και φαγοπότι. Πριν αποχωρήσουν από την κοινότητα επιδόθηκαν σε πλιάτσικο και άρπαξαν ό,τι πολύτιμο μπορούσαν από την περιουσία των κατοίκων.

Αξίζει να αναφέρουμε τα ονόματα των νεκρών όπως αναγράφονται και στο μνημείο που υπάρχει στον τόπο της εκτέλεσης:

Αγάπογλου Σταύρος, ετών 31

Ατζέμογλου Κωνσταντίνος, ετών 32

Γελεφέσης Νίκος, ετών 35

Γνωστόπουλος Απόστολος, ετών 57

Καχριμάνης Κωνσταντίνος, ετών 23

Μίλκογλου Κωνσταντίνος, ετών 36

Μίλκογλου Παύλος, ετών 31

Παπαδόπουλος Χαράλαμπος, ετών 26

Παρμακλής Αθανάσιος, ετών 29

Τενεκετζής Ευστράτιος, ετών 47

Τσινός Παντελής, ετών 28

Τσινός Κώστας, ετών 22

Τσίκος Σωκράτης, ετών 49

Χατζηγιαχσίδης Γεώργιος, ετών 22

Ο Παύλος και ο Κώστας Μίλκογλου ήταν ξαδέρφια του μικρού Κώστα και του Ανέστη.

Οι υποψίες για την προδοσία και τη σύνταξη της λίστας έπεσαν στον Γιώργο Μπουγιουκλή, κτηνοτρόφο, αντικομμουνιστή, τον οποίο ο ΕΛΑΣ εκτέλεσε μαζί με έναν αξιωματικό του στρατού.

Μετά από αυτό το γεγονός ο Δάγκουλας επέστρεψε με την ομάδα του στην Ευκαρπία για να εκδικηθεί. Ο Τ. Κατσαρός περιγράφει, αναφέροντας κι ένα χαρακτηριστικό περιστατικό: «Λίγες μέρες μετά το μπλόκο, ο Δάγκουλας μαζί με κάποιους άνδρες του επέστρεψε στην Ευκαρπία ψάχνοντας εκ νέου τον Κώστα Μίλκογλου και έναν ακόμα αγωνιστή, τον Αλέκο Παπαδόπουλο. Παίρνει λοιπόν ο Δάγκουλας με το πιστόλι στο χέρι τον κάτοικο της περιοχής Θεμιστοκλή Τσινό και του λέει: "Πήγαινέ με στα σπίτια τους". Στο δρόμο όπως πήγαιναν οι δύο άνδρες, ο Τσινός βλέπει μπροστά του τον Αλέκο Παπαδόπουλο. Με φοβερή ψυχραιμία που θα την ζήλευε κι ο καλύτερος ηθοποιός, τον πλησιάζει και τον ρωτάει: "Μήπως ξέρεις πού είναι ο Αλέκος Παπαδόπουλος;" Κι αυτός εξίσου ψύχραιμα απαντάει αρνητικά. Έτσι ο Δάγκουλας έφυγε χωρίς να βάψει τα χέρια του με αίμα εκείνη την φορά».

Το σχέδιο των Γερμανών και των συνεργατών τους ήταν να κάψουν την Ευκαρπία, κάτι αντίστοιχο με το ολοκαύτωμα του Χορτιάτη. Δεν προχώρησαν όμως το σχέδιό τους επειδή εκείνη την περίοδο υπήρχαν στην Ευκαρπία πολλοί πρόσφυγες από τη Θεσσαλονίκη εξαιτίας των αεροπορικών βομβαρδισμών της πόλης από τους Άγγλους και δεν ήθελαν να χρεωθούν με ένα τόσο μαζικό έγκλημα. Επίσης στην κοινότητα υπήρχαν και οικογένειες Βλάχων που στο σύνολό τους ήταν συντηρητικοί και δεν είχαν σχέση με το ΕΑΜ.

Ο ίδιος ο Δάγκουλας μετά την επικράτηση του ΕΛΑΣ θα καταφύγει στο Κιλκίς όπου, τραυματισμένος, θα συλληφθεί από τους αντάρτες στη γνωστή μάχη του Κιλκίς (Νοέμβρης 1944) και θα πεθάνει λίγες μέρες αργότερα σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.

Τέλος, αξίζει να πούμε ότι ακόμα και μετά την ανέγερση του μνημείου για τους εκτελεσμένους της Ευκαρπίας, το επίσημο κράτος αναφέρεται μόνο σε γερμανικά στρατεύματα κατοχής (αναγράφεται και στο μνημείο) που συμμετείχαν στο μπλόκο και δεν γίνεται καμιά αναφορά στους έλληνες συνεργάτες τους. Είναι κι αυτή η στάση ενταγμένη στα νέα ήθη της «επιλεκτικής καταγραφής της ιστορίας», που θέλει λέξεις όπως «γερμανοτσολιάδες», «γερμανοντυμένοι», «έλληνες συνεργάτες των ναζί» να μην αναφέρονται στο ιστορικό λεξιλόγιο για να διαγραφούν τελικά και από την ιστορική μνήμη.

*Η αλήθεια είναι πως ο γερμανός αξιωματικός δεν κλότσησε τους Δαγκουλαίους, αλλά τον μικρό Κώστα Μίλκογλου, διώχνοντάς τον.

Στέφανος Σκοδράνης - Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένα σχόλιο με αφορμή τη σημερινή κινητοποίηση

0

Είναι γνωστή η θέση μας για το ζήτημα της κοινής δράσης και παρέμβασης των δυνάμεων της Αριστεράς. Είναι πολλές οι προσπάθειες που έχουμε κάνει σε αυτή την κατεύθυνση με πολλές αφορμές. Στόχος μας κάθε φορά είναι η δημιουργία προϋποθέσεων ώστε να κινητοποιηθεί για ένα ζήτημα όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος. Με αυτή την έννοια δεν περιοριζόμαστε μόνο σε δικές μας πρωτοβουλίες αλλά ανταποκρινόμαστε και συμμετέχουμε και σε καλέσματα άλλων οργανώσεων. Με διάθεση να συζητήσουμε, να τεθούν οι απόψεις με σκοπό να αναζητηθεί ο κοινός τόπος για να βγουν κοινά καλέσματα με τη συμμετοχή όσο περισσότερων οργανώσεων γίνεται.

Αναγνωρίζουμε ότι αρκετές περιπτώσεις έχουν και το χαρακτήρα του επείγοντος. Αυτό όμως δεν δικαιολογούν «πρωτοβουλίες» για την κοινή παρέμβαση των οργανώσεων, και πολύ περισσότερο δεν τις ευνοούν, όταν στέλνεται ένα μέιλ με πλαίσιο, ημερομηνία και ώρα προκαθορισμένα -δήθεν προτεινόμενα- και κυρίως όταν η κινητοποίηση ανακοινώνεται πριν ακόμη απαντήσουν αυτοί στους οποίους απευθύνεται το κάλεσμα!

Αφορμή για το σχόλιό μας είναι η πρωτοβουλία που ανέλαβε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη σημερινή κινητοποίηση με αφορμή τις φωτιές και τους θανάτους δεκάδων κατοίκων στην Αττική. Έτσι ενώ από τη μια στάλθηκε ένα μέιλ το απόγευμα της Παρασκευής πριν καλά καλά το δουν -πόσο μάλλον να απαντήσουν- οι αποδέκτες λίγες ώρες μετά αναρτήθηκε κάλεσμα στην ιστοσελίδα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη συγκέντρωση που διοργανώνουν «κοινωνικοί φορείς και οργανώσεις της Αριστεράς»!!! Κατά τα άλλα «έχει σημασία στις δύσκολες εποχές που διανύουμε» να φαίνεται ότι συμμετέχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι σε «κοινά καλέσματα» έστω και «σύντομα»! Μόνο που θα λέγαμε ότι δεν χρειάζεται να «φαίνεται» μόνο κάτι ως κοινό αλλά και να είναι τέτοιο! Αλλιώς μιλάμε για πρακτικές άλλου είδους που τουλάχιστον την «εκτός των τειχών» Αριστερά δεν θα έπρεπε να την χαρακτηρίζουν. Το αποφασίζουμε κι αν θέλετε ακολουθείτε δεν λέγεται κοινή δράση ή παρέμβαση! Μικροκομματική σκοπιμότητα λέγεται!

Παρ’ όλα αυτά θα συμμετέχουμε στη σημερινή κινητοποίηση συναισθανόμενοι τη σοβαρότητα του ζητήματος και με στόχο να μην παραμείνουμε -όλοι μας- σε αυτή ως μια «ντουφεκιά» έτσι για να βγει η υποχρέωση αλλά για να συνεχισθούν οι προσπάθειες με στόχο να στηριχθούν οι κάτοικοι αυτών των περιοχών ώστε να μην αρκεστούν στις ελεημοσύνες που υποτίθεται ότι μοιράζει η κυβέρνηση αλλά να διεκδικήσουν πλήρη αποζημίωση για τις ζημιές που έχουν υποστεί. Και όχι μόνο αυτά!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αθήνα: κάλεσμα σε συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στους κατοίκους της Αττικής

0

Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία καλεί σε συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στους κατοίκους της Αττικής που πλήγηκαν από τις φωτιές. Η συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στη πλατεία Κλαυθμώνος την Τρίτη 31/7 στις 7:30 μ.μ. και θα ακολουθήσει πορεία προς τη Βουλή.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

PARTIZAN: Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΝΟΣ

0

Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενη ανάρτησή μας οι πυρκαγιές στην Αττική και οι δεκάδες θάνατοι προβλημάτισαν και απασχόλησαν τους Τούρκους συντρόφους της Partizan από την Ελλάδα και την Ευρώπη που συμμετέχουν στο καλοκαιρινό τους κάμπινγκ στο Ναύπλιο για το πως θα μπορούσαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Σε πρώτη φάση άλλαξαν τον προγραμματισμό τους ακυρώνοντας εκδηλώσεις και κλείνοντας τη μουσική συμπαραστεκόμενοι στο πένθος του ελληνικού λαού.

Η επιτροπή του καλοκαιρινού τους κάμπινγκ  εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

PARTIZAN: Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΝΟΣ

Στην δασική πυρκαγιά που ξεκίνησε στα περίχωρα της Αθήνας, της πρωτεύουσας της Ελλάδας, έχασαν τη ζωή τους 74 άνθρωποι και εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι και αβεβαιότητα σχετικά με τις απώλειες.

Όπως φάνηκε και σ’ αυτό το έγκλημα, οι φυσικές καταστροφές δεν είναι αποτέλεσμα της οργής της φύσης. Είναι αποτέλεσμα της στάσης του εκμεταλλευτικού συστήματος που δεν παίρνει μέτρα, δεν υπολογίζει την ανθρώπινη ζωή, δεν χρησιμοποιεί τις δυνατότητες της τεχνολογίας προς όφελος του λαού και για την αντιμετώπιση φυσικών φαινομένων. Αυτή η στάση έγινε η αιτία να μετατραπεί ένα φυσικό φαινόμενο σε μαζική δολοφονία. Ο ελληνικός λαός βρέθηκε αντιμέτωπος με μια μεγάλη καταστροφή, με πόνο, δάκρυα και θάνατο. Ο θάνατος δεκάδων ανθρώπων, ο τραυματισμός εκατοντάδων και οι επιπτώσεις στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων έγιναν πόνος, δάκρυα και θλίψη για τους λαούς όλου του κόσμου.

Οι κλιματολογικές και οι γεωγραφικές συνθήκες της Ελλάδας ευνοούν φυσικές καταστροφές. Για άλλη μια φορά φάνηκε ότι το ελληνικό κράτος και η αστική τάξη δεν προετοιμάστηκαν σύμφωνα μ’ αυτή τη πραγματικότητα. Η θλίψη της ελληνικής άρχουσας τάξης, που σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Τρόικα έβαλαν τον ελληνικό λαό στην μέγγενη, είναι ψεύτικη και υποκριτική. Η επίδειξη ευαισθησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Τουρκικού κράτους και των άλλων κρατών είναι ψεύτικη και υποκριτική. Μόνον οι καταπιεσμένοι λαοί του κόσμου μπορούν να κατανοήσουν και να συμμερισθούν τον πόνο του λαού.

Όσα διαδραματίστηκαν στο διαδίκτυο (A.σ.Γ.: προφανώς εννοούν σε τούρκικα μέσα) με αναρτήσεις που εξέφραζαν την "χαρά" τους για την πυρκαγιά, αναδεικνύουν το αποτέλεσμα που δημιουργεί η ένταση και ο σοβινισμός μεταξύ των κρατών Ελλάδας και Τουρκίας. Αυτές οι εμετικές σοβινιστικές προσεγγίσεις είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί το τουρκικό κράτος. Αυτή η κατάσταση δεν θα δηλητηριάσει τα συναισθήματα συμπόνιας και αλληλεγγύης των δυο αδελφών λαών. Αυτή η σοβινιστική υστερία θα καταρρεύσει από το πνεύμα αλληλεγγύης. Το τουρκικό κράτος και στο παρελθόν, όταν κατάκαιγε τα χωριά και τα δάση στο τουρκικό Κουρδιστάν μπήκε σε μια παρόμοια σοβινιστική υστερία.

Εμείς είμαστε αποφασισμένοι να προσπαθήσουμε και να διεξάγουμε κάθε μορφής αγώνα για να εμποδίσουμε την ανάπτυξη της εχθρότητας ανάμεσα στον ελληνικό και τον τουρκικό λαό και την εξάπλωση του σοβινισμού από τα κράτη και τις αστικές τάξεις με αφορμή τέτοια γεγονότα. Αποφασίσαμε να ανασχεδιάσουμε το πρόγραμμα του καλοκαιρινού μας κάμπινγκ στο Ναύπλιο σύμφωνα με την κατάσταση που δημιουργήθηκε από την καταστροφή. Σ’ αυτό το πλαίσιο, σαν μια μαχητική οργάνωση του λαού της Τουρκίας και του κουρδικού λαού και των διαφορετικών εθνοτήτων, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μια εκστρατεία αλληλεγγύης για τα θύματα της φωτιάς.

Σαν Επιτροπή του κάμπινγκ εκφράζουμε τα επαναστατικά μας συναισθήματα, την αλληλεγγύη μας και μοιραζόμαστε τον πόνο του ελληνικού λαού.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ ΚΑΜΠΙΝΓΚ ΤΗΣ ΠΑΡΤΙΖΑΝ.
25-7-2018

Μετάφραση από
http://www.avrupahaber4.org/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ακραία φαινόμενα ή ακραία επικίνδυνες πολιτικές με ακραίο θράσος παράλληλα;

2

Ότι και να πει κάποιος για τη νέα τραγωδία του μόνιμα δοκιμαζόμενου λαού μας, είναι λίγο για να περιγράψει τον βουβό πόνο και την οργή απέναντι σε αυτούς που του ρημάζουν και του αφαιρούν τη ζωή. Μέσα σε έναν χρόνο, προλάβαμε να γίνουμε μάρτυρες του εγκλήματος στον Σαρωνικό με τους τόνους πετρελαίου που χύθηκαν, τις πλημμύρες στη Μάνδρα με απροσδιόριστο αριθμό νεκρών και φυσικά την εκατόμβη νεκρών από την πυρκαγιά τώρα.

Λίγες ώρες μετά, πάνω στις στάχτες των ανθρώπων και στο βιος που χάθηκαν, κυβέρνηση, αντιπολίτευση και οι απολογητές του συστήματος, τα ΜΜΕ, επιδίδονται σε ένα ξετσίπωτο αγώνα αλληλοκατηγορίας και αλληλοεπίρριψης ευθυνών. Αποκορύφωμα, οι ξεδιάντροπες και θρασείς δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών και αρχηγών σωμάτων ασφαλείας, που χωρίς ίχνος αυτοκριτικής δηλώνουν υπερήφανοι για το έργο τους, κατηγορώντας μάλιστα από πλευράς Καμένου τους ίδιους τους κατοίκους της περιοχής! Και δολοφόνοι και εριστικοί!

Το έργο ξαναπαιγμένο, όλες οι κυβερνήσεις όπως και αυτή, θέλοντας να κρύψουν την εγκληματική αδιαφορία για τα μέτρα προστασίας και πρόληψης, μιλούν για ''ακραία φαινόμενα'' (γραφικότητα πλέον) και για ασύμμετρες απειλές.

Η πραγματικότητα όμως είναι αδύνατο να κρυφτεί. Το αστικό κράτος και οι ξένοι προστάτες, που έχουν εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση απέναντι στον κόσμο της δουλειάς, που πρώτο τους μέλημα είναι η χώρα να είναι ''ελκυστική στις επενδύσεις'', που αμελούν για τα μέτρα προστασίας απέναντι στα φυσικά φαινόμενα, που κάνουν μπίζνες πάνω στις καταπατήσεις δασών και ρεμάτων, που ενισχύουν την ασυδοσία των επενδυτών, που δίνουν αέρα στα πανιά των εμπρηστών, αυτοί είναι οι κύριοι ΕΝΟΧΟΙ. Το πως έχει διαμορφωθεί αυτή η πόλη, αυτή η χώρα, έχει να κάνει με τα σχέδια που καταστρώνουν και υλοποιούν οι ντόπιοι και ξένοι δυνάστες του λαού μας. Μια χώρα απροστάτευτη από τις καταστροφές, όπου ενώ είναι η 2η(!!!) χώρα σε δαπάνες στο ΝΑΤΟ, κόβει τα κονδύλια και τις χρηματοδοτήσεις στα αντιπυρικά-αντιπλημμυρικά έργα. Μια χώρα που προσελκύει επενδύσεις ληστρικού χαρακτήρα, οι οποίες και επιβλαβείς στο περιβάλλον είναι και συνοδευόμενες με μισθούς πείνας για την εργατιά. Μια χώρα φτωχών, όπου ο κάθε μήνας που έρχεται για τον εργαζόμενο κόσμο θα είναι ερωτηματικό. Μια χώρα ορμητήριο, με βάσεις και πυρηνικά, έτοιμη να συμβάλλει όποτε χρειαστεί στα αιματηρά σχέδια των Αμερικανονατοϊκών.

Η Πρωτοβουλία Αντίστασης, εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στους πληγέντες και στις οικογένειες των θυμάτων. Χαιρετίζουμε την αλληλεγγύη του επέδειξε ο περήφανος αυτός λαός, που όμως πιστεύουμε ότι τα πραγματικά της χαρακτηριστικά και την αληθινή της υπόσταση θα την πάρει όταν η οργή, ο θυμός μετατραπούν σε οργανωμένους αγώνες,σε συνειδητή πάλη για την αποκατάσταση των ζημιών, τις αποζημιώσεις στα θύματα, την ανάληψη του συνόλου των ευθυνών από την κυβέρνηση και το κράτος. Απέναντι στο σύστημα αυτό της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης, της εξαθλίωσης, ο λαός πρέπει να προβάλλει τις απαιτούμενες αντιστάσεις και διεκδικήσεις, γιατί η συνέχεια που μας ετοιμάζουν είναι ακόμα πιο βάρβαρη.

Γ.Π.

https://protovouliantistasis.blogspot.com/2018/07/blog-post_27.html

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ελεύθερη η Αχέντ Ταμίμι!

0

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! 

δήλωσε μόλις βγήκε απο την φυλακή του σιωνιστικού εγκληματικού κράτους

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οδοιπορικό στα καμένα Και το σύστημα την δουλειά του: «Να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι»

1

Δημήτρης Μπαμ.

  

 Οδοιπορικό στα καμένα

 Και το σύστημα... την δουλειά του: «Να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι»!

       Ένα κλιμάκιο συντρόφων ξεκινήσαμε για το Μάτι νωρίς απόγευμα της Πέμπτης για να δούμε από κοντά το μέγεθος της καταστροφής από την φονική πυρκαγιά της προηγουμένης Δευτέρας.

       Όλοι είμαστε μαγκωμένοι και μόνο στην ιδέα ότι θα συναντήσουμε χαροκαμένους και κατεστραμμένους ανθρώπους. Πως θα βγει η πρώτη λέξη, πως θα πούμε μια κουβέντα για να συλλυπηθούμε, τι θα ακούσουμε; Γιατί πρέπει, καταρχάς, να ακούς σε αυτές τις καταστάσεις, να αφήνεις τον ανείπωτο πόνο να γίνεται λέξεις, λέξεις που ξέρουν πάντα να χαρακώνουν και τις πιο απαίδευτες καρδιές.

         Είμαι ήδη πολύ «φορτωμένος». Μια μέρα πριν είχα πάρει στο τηλέφωνο την πρώην μαθήτρια μου την Ιωάννα. Κάτι είχα ακούσει αλλά η επιβεβαίωση ήρθε από την ίδια. Η μαμά της είναι στους αγνοούμενους.

         Όσο πλησιάζαμε τη διασταύρωση που δεξιά σε πάει στο ΜΑΤΙ και αριστερά στον Ν. Βουτσά τα χρώματα αλλάζανε. Τα φωτεινά πράσινα ( μιλάμε για μια περιοχή από τις πιο όμορφες και κατάφυτες της Αττικής) ξάφνου γίνονται μουντά γκρι-καφέ.

         Όλα καμένα.

Η εικόνα σκουραίνει σαν να έχει ακουμπήσει στο έδαφος ένα μουντό σύννεφο. Μην φανεί περίεργο πως οι ομιλίες μας σώπασαν. Οι εκφράσεις μας πάγωσαν. Τα μάτια μας κοκκίνισαν...

         Είμαι σίγουρος ότι όλοι σκεφτήκαμε το ίδιο: Τι είναι αυτό; Πως έγινε αυτό;

      Στρίβουμε δεξιά προς την παραλία. Όσο πλησιάζουμε την θάλασσα κυριαρχεί η μυρωδιά του κάρβουνου. Η άσφαλτος έχει κρυφτεί από ένα παχύ στρώμα καρβουνόσκονης. Στο στενό δρόμο δεξιά κι αριστερά περνάμε ξυστά από κομμάτια ζάντες, γυαλιά από παρμπρίζ, αμορτισέρ. Μπορεί ο δρόμος να έχει αδειάσει από τα κουφάρια των καμένων αυτοκίνητων αλλά σε οικόπεδα που μάλλον χρησιμοποιούνταν για πάρκινγκ είδαμε αλλά δεκάδες τέτοια κουφάρια.

         Δεν χρειάζεται να δεις καμένα πτώματα για να καταλάβεις ότι εδώ έχει γίνει κάτι φρικτό. Όσο περνάει η ώρα σιγουρεύεσαι όλο και περισσότερο πως αυτό που κυριαρχεί στην μολυσμένη ατμόσφαιρα δεν είναι η μυρωδιά του κάρβουνου μα η οσμή του θανάτου, ενός πολύ βασανιστικού θανάτου.

          Στους δρόμους δεν είδαμε ανθρώπους να περπατούν εκτός από ένα γκρουπ του Ερυθρού Σταυρού που μας θύμισε τη χθεσινοβραδινή εικόνα στην τηλεόρασή αυτών των τύπων να ρίχνουν φως έξω από τις μάντρες των καμένων σπιτιών στο απόλυτο σκοτάδι και η λεζάντα να εξυμνεί τη μεγαλοσύνη του έργου του RED CROSS.  

            Κυκλοφορούσαν μερικά αυτοκίνητα και βαν με συνέργεια τηλεόρασης. Για να πάρουν πλανά από ένα τοπίο που οι περισσότεροι άνθρωποι το έχουμε δει σε τηλεοπτικές μεταδόσεις μετά από ανελέητο βομβαρδισμό κατοικημένων περιοχών.

            Κατεβήκαμε από τα αυτοκίνητα και τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες.

Μετά το πρώτο σοκ προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε τι έγινε.

Το σημείο που είχαμε κάτσει μας βοηθούσε να δούμε το μαύρο ποτάμι που σχημάτισε η φωτιά και που κατέβαινε από τον Ν. Βουτσά μέχρι το Μάτι κάτω στη θάλασσα.

           Γίναμε για λίγα λεπτά ειδικοί εμπειρογνώμονες και ανταλλάξαμε κάποιες πρώτες σκέψεις. Είχαμε διαβάσει ότι την ημέρα της τραγωδίας φυσούσε έντονος δυτικός άνεμος που έχει κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Με μηδαμινά μέσα πυρόσβεσης (άλλη μια μνημονιακή δέσμευση και η μείωση των κονδυλίων για την αντιπυρική προστασία) και με τη γνωστή

ρήση «να βοηθήσει ο ύψιστος» που επικρατεί σε αυτή τη χώρα όταν τα πράγματα ζορίζουν, ο μηχανισμός πυρόσβεσης έχασε τελείως τον έλεγχο της φωτιάς (αν το είχε ποτέ) και η φωτιά πέρασε την λεωφόρο Μαραθώνα -που πάει παράλληλα με τη ακτογραμμή και είναι σαν αντιπυρική ζώνη- και άρχισε να κατηφορίζει γρήγορα. Μόνο που είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού και στην κατηφόρα υπάρχει παραθαλάσσιος οικισμός!

Κανένας δεν είπε στους ανθρώπους να εκκενώσουν το Μάτι.

Αναπόφευκτο αυτό που ακολούθησε. Στους στενούς δρόμους επικρατεί χάος, μποτιλιάρισμα αυτοκινήτων και πανικός από τον κόσμο που παλεύει να σωθεί από το πύρινο ποτάμι που κατηφορίζει ταχύτατα. Ο κόσμος τρέχει να πέσει στη θάλασσα να σωθεί αλλά δεν βρίσκει εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα επειδή εμποδίζουν οι μαντρότοιχοι των παραθαλάσσιων κτισμάτων.

         Όσοι έπεσαν στη θάλασσα και δεν πνίγηκαν σώθηκαν. Οι υπόλοιποι κάηκαν ζωντανοί. Και ο απολογισμός είναι τραγικός. Και δεν έχει κλείσει....  

         Μας κυρίευσε θυμός. Θέλαμε να φωνάξουμε ότι κάθε νεκρός και αγνοούμενος είναι ένα έγκλημα. Εκτός από τον δυτικό άνεμο όσα συνέβησαν εδώ είναι το τραγικό αποτέλεσμα ανθρώπινης παρέμβασης στα πλαίσια ενός συστήματος οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας που σταθερό μπουσουλά έχει το γρήγορο και άμεσο κέρδος, τη συρρίκνωση των κοινωνικών δομών του κράτους για να εξασφαλιστεί ζεστό χρήμα για τους ιμπεριαλιστές δανειστές  και για τα υπόλοιπα «έχει ο θεός».

Θυμήθηκα το προηγούμενο βράδυ που σε μια παρέα που συζητάγαμε για την τραγωδία στο Μάτι είχε κάνει σε όλους εντύπωση η κουβέντα ενός βιοπαλαιστή. «Δεν αξίζει τέτοια τύχη του φτωχού ανθρώπου. Να του ρουφάς και το μεδούλι και όταν γυρνάει σπίτι για να ξεκουραστεί λιγάκι να τον πνίγεις στην πρώτη καταιγίδα και να τον καις στην πρώτη μεγάλη φωτιά».

           Η συντρόφισσα η Ο. είχε μια πληροφορία πως στην Νέα Μάκρη στην παλιά αμερικάνικη βάση που έχει μετατραπεί σε αθλητικό κέντρο στο κλειστό γήπεδο φιλοξενούνταν πυροπαθείς που έχασαν το σπίτι τους και στον ίδιο χώρο μπορούσες να αφήσεις κάποια βοήθεια σε πράγματα για τις άμεσες ανάγκες τους.

Καταλάβαμε που έπρεπε να πάμε από την μεγάλη ουρά αυτοκίνητων που έμπαινε στην πύλη του πάρκου, άφηνε στα παιδιά που βοηθούσαν εκεί τη σακούλα με τη βοήθεια του και ξανάβγαινε.

Παρκάραμε σε απόσταση από την πύλη και σε λίγο βρεθήκαμε στον χώρο του αθλητικού κέντρου. Στην είσοδο η συντρόφισσα η Μ. άφησε μερικές σακούλες με παιδικά ρούχα, παιχνίδια και παιδικά βιβλία.

          Φτάνοντας στο κλειστό γήπεδο αντικρίσαμε ένα πολύβουο καλοκουρδισμένο μελίσσι κυρίως νέων ανθρώπων να τακτοποιεί τα πράγματα που έφερνε ο κόσμος. Δεν υπήρχαν πουθενά πυροπαθείς. Μάθαμε πως μικρός αριθμός φιλοξενούνται σε δυο ξενοδοχεία και μια κατασκήνωση.

Μα εδώ είχαν ήδη μαζευτεί τόνοι υλικά και η συλλογή συνεχίζονταν με γρήγορους ρυθμούς.

Εδώ υπήρχαν υλικά για να γεμίσουν τα ράφια τους δέκα παντοπωλεία.

Κι αν η μια πλευρά ήταν η συγκινητική διάθεση του κόσμου να βοηθήσει από το υστέρημά του και των νέων ανθρώπων να τα τακτοποιήσουν, γρηγορά καταλάβαμε ότι υπήρχε και η άλλη πλευρά. Η ύποπτη, η σκοτεινή, η ξεδιάντροπη.

          Στο κλειστό γυμναστήριο στη Ν. Μακρή στήθηκε η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να ξεπλυθούν από τις καμένες σάρκες η κυβέρνηση και η trendy δημοτική αρχή του Μαραθώνα όπου ανήκει αυτοδιοικητικά το Μάτι.

         Νευριασμένοι αρχίσαμε να μουρμουρίζουμε και στη συνέχεια να μιλάμε όλο και πιο δυνατά. Προσπαθούσα με σεβασμό στην προσπάθεια αυτών των παιδιών να καταγγείλω την  κοροϊδία. Τα βουνά από χαρτιά υγείας και τα σφουγγαράκια κουζίνας δεν είναι η πραγματική βοήθεια για τον κόσμο που υποφέρει. Έχουμε μια εμπειρία σαν οργάνωση από τέτοιες καταστάσεις και τους πολιτικούς χειρισμούς των αστικών κυβερνήσεων και των δημοτικών αρχόντων μετά τις τραγωδίες. Από το σεισμό της Αθήνας μέχρι την πλημμύρα στην Μάντρα το έργο επαναλαμβάνεται μονότονα.

Το είδαμε κι εδώ. Στα πηγαδάκια που ξεκίνησαν εμείς λέγαμε πως η πραγματική ανάγκη του κόσμου είναι να διεκδικήσει πλήρη αποζημίωση για τη χαμένη περιουσία του (δυστυχώς οι νεκροί δεν γυρνάνε πίσω) και έργα υποδομής για να μην κινδυνεύσουν στο μέλλον.

           Με την ψυχραιμία μας να σώνεται ρωτάγαμε μεγαλόφωνα: πόσοι νεκροί χρειάζονται για να αναπτυχθεί ένα πραγματικό κίνημα αλληλεγγύης και διεκδίκησης με διαδηλώσεις και ποικίλες δράσεις που να θέσει τα ζητήματα στη σωστή τους διάσταση;

          Και ο θυμός μας δεν ήταν για τον νέο άνθρωπο που με τη λογική του εθελοντισμού γινόταν άθελά του υποχείριο της εξουσίας αλλά για την Αριστερά μας, που συγγράφει τις πιο ρηξικέλευθες ανακοινώσεις και τα πιο αντισυστημικά άρθρα αλλά στο μέτωπο, αλλά στην πράξη ζει την αμηχανία της και δεν δίνει τη μάχη να σπάσει αυτό το σπυρί από φόβο μην βρεθεί απομονωμένη αφού αυτό είναι το κλίμα της εποχής.

        Ακούσαμε από αρκετούς ότι δίκιο έχετε αλλά δεν είναι κατάλληλη η ώρα και ο τόπος για τέτοια. Δεν είναι τώρα ώρα για πολιτικές ευθύνες. Αυτό είναι δουλειά των κομμάτων και εμείς δεν έχουμε σχέση με αυτά. Ποια διεκδίκηση και από ποιους; Άσε ρε φίλε τις κυβερνήσεις, ότι κάνουμε εδώ μετράει.

          Μιλήσαμε όλοι και με πολλούς. Δεν είχαν όλοι καθαρά ματιά.

Μπορούσες να διακρίνεις νέους ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να στηρίξουν τον συνάνθρωπό τους. Που ήρθαν από μακριά γι' αυτό. Που μπορεί να είναι άνεργοι κι αν δουλεύουν είναι η γενιά που έμαθε να υποαπασχολείται και να ζει χωρίς δικαιώματα παρά μόνο με υποχρεώσεις. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι μπορούν να διεκδικήσουν από το κράτος και τις κυβερνήσεις γιατί δεν ξέρουν ότι έχουν δικαιώματα. Που παράλληλα τους έχουν βουτήξει μέχρι το λαιμό στην απολιτική και νομίζουν πως οποίος αναζητά ευθύνες από την κυβέρνηση και το σύστημα κάνει τη δική του προπαγάνδα κι όταν γίνει κι αυτός εξουσία τα ίδια θα κάνει. Είδαμε νέα παιδιά που αναζητούν ταυτότητα και ρόλο σε αυτήν την κοινωνία της ισοπέδωσης, των χαμένων ευκαιριών και των τόσων προβλημάτων.

           Κι εδώ είναι το θέμα με τον εθελοντισμό. Αποπροσανατολίζει. Διαμορφώνει μια συνείδηση προσκόπου και καλού Σαμαρείτη κι όχι περήφανου ανθρώπου που αναζητά τους υπεύθυνους για όσα συμβαίνουν γύρω του και μέσα του, φωνάζει, διαμαρτύρεται, διεκδικεί.

          Διπλά αντιδρούσε και ο εθελοντής 50αρης, όχι κατά ανάγκη δεξιός αλλά βαθιά απογοητευμένος και με μάλλον συστημική αντίληψη πια. Ίσως παλιός συναγωνιστής που ξέρει ότι υπάρχει άλλος δρόμος αυτός του συλλογικού οργανωμένου αγώνα αλλά που η κατάσταση στο κίνημα τον έχει απομακρύνει από αυτή την στάση ζωής και όταν στριμώχνουν τα πράγματα με περισσό μένος επιτίθεται άδικα και προσπαθεί να αποκρύψει την διέξοδο αυτή από τους νεότερους για να μην αναγκάζεται να απολογηθεί για επιλογές του. Που έχει απογοητευτεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και το γκρέμισμα των αυταπατών που ακολούθησε και που η εθελοντική προσφορά επουλώνει λίγο την πληγή από τις τόσες απορίες για το πως φτάσαμε ως εδώ.

           Και βέβαια δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι άνθρωποι του «προέδρου». Που στην αρχή με ειρωνείες, μετά με φραστικές επιθέσεις και στη συνέχεια με τραμπουκισμούς (αφού δεν κιοτέψαμε) απειλούσαν να μας διώξουν γιατί δημιουργούσαμε δήθεν πρόβλημα με τα όσα λέγαμε μπροστά σε τόσο κόσμο μέσα στο γήπεδό τους. Άνθρωποι του μηχανισμού που έχουν συνδέσει τη μοίρα τους και τον βιοπορισμό τους με τις επιλογές των αρχόντων της αυτοδιοίκησης και των πάσης φύσης κυβερνητικών θεσμών απορρόφησης των κραδασμών από τις αντιλαϊκές πολιτικές. Καλά κάναμε και δεν ασχοληθήκαμε μαζί τους.

         Μετά από αρκετή ώρα φύγαμε με την απορία αν κάναμε καλά. Αν είχε νόημα αυτή μας η παρέμβαση μέσα σε ένα κλίμα που φαινόταν ότι δεν υπήρχε επικοινωνία.

Κάναμε πολύ καλά. Όχι μόνο γιατί πολλοί μας αναγνώρισαν ότι σωστά μιλάμε, όχι μόνο γιατί η κυρία που είχε χάσει το σπίτι της είπε μπροστά σε όλους ότι δίκιο έχουμε. Αλλά κυρίως γιατί η αναμέτρηση με το σύστημα περνάει και μέσα από την αντιπαράθεση με το αισχρό παιδομάζωμα του συστήματος  γύρω από την αποκαλούμενη κοινωνία των πολιτών, του εθελοντισμού και του «όλοι μαζί μπορούμε» λαός και Κολωνάκι.

Υστερόγραφο: Αν η αντιπαράθεση αυτή γινόταν παρουσία των πυροπαθών δεν θα είχαμε την ίδια πικρή γεύση στο στόμα. Αυτοί που τούτες τις ώρες βασανίζονται θέλουν πίσω το βιός τους από την πολιτεία που δεν φρόντισε στο παραμικρό να τον προστατεύσει. Μόνο που αυτό δεν είναι ζήτημα παραχώρησης από τους κυβερνώντες αλλά ζήτημα διεκδίκησης και σκληρού αγώνα. Αυτήν την κατεύθυνση θέλουμε να αναδείξουμε σαν οργάνωση, σε αυτό το επίπεδο θέλουμε να δώσουμε και να πάρουμε κουράγιο από τον δοκιμαζόμενο κόσμο και την ενεργοποιημένη νεολαία.

Και για τους κακοπροαίρετους. Πήγαμε κι εμείς πράγματα σαν βοήθεια στους πυροπαθείς. Δεν θα το κάνουμε και θέμα. Η Μάντρα παραλίγο να ξαναπνιγεί. Μια ισχυρή καταιγίδα μπορεί να κατεβάσει τόνους λάσπη στο Μάτι. Δεν θα μας σώσουν τα χαρτιά υγείας και τα χανζαπλαστ.  

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ GRUP YORUM

0

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ GRUP YORUM

Η μια πλευρά του Αιγαίου καίγεται. Οι άνθρωποι της πεθαίνουν. Η μια πλευρά του Αιγαίου πονάει. Όμως και στην άλλη πλευρά κανονικά όλα δεν είναι, δεν είναι όπως πριν. Και η άλλη πλευρά του Αιγαίου επίσης πονάει. Αδέλφια μας, τον πόνο του ελληνικού λαού τον νιώσαμε και τον νιώθουμε ως τα βάθη της ψυχής μας. Στις πιο δύσκολες μέρες μας, μας εξέφρασε την αλληλεγγύη του. Είμαστε πολύ λυπημένοι. Ο πόνος μας είναι μεγάλος. Ευχόμαστε: Θερμά συλληπητήρισα στις οικογένειες των αδικοχαμένων. Γρήγορη ανάρρωση στους τραυματισμένους. Το grup yorum είναι δίπλα σας. Μοιραζόμαστε τον πόνο σας. Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ό,τι περνάει απ' το χέρι μας για να γιατρευτούν οι πληγές και για να μην υπάρξουν άλλες. Απ' την άλλη πλευρά είμαστε θυμωμένοι, και μάλιστα πολύ, με τον ιμπεριαλισμό. Στον 21ο αιώνα οι δυνατότητες για να εμποδίζονται τέτοιες φυσικές καταστροφές είναι αυξημένες κατά πολύ. Ωστόσο μας εξαναγκάζουν να βιώνουμε τέτοια εγκλήματα. Ακριβώς γι' αυτό. άλλη μια φορά υπερασπιζόμαστε τις σοσιαλιστικές ιδέες και αξίες μας. Όλοι μαζί θα φτιάξουμε έναν κόσμο πιο βιώσιμο. Έναν κόσμο που οι άνθρωποι δεν θα πεθαίνουν από τέτοιες προβλέψιμες φυσικές καταστροφές. Είμαστε βέβαιοι γι' αυτό. Σας αγαπάμε πολύ. Ο πόνος σας είναι και δικός μας πόνος.

GRUP YORUM

http://oagonas.blogspot.com/2018/07/grup-yorum.html

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανταπόκριση από τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στον λαό της Λευκίμμης

0

Τη Πέμπτη 26/7 πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας συγκέντρωση και διαδήλωση αλληλεγγύης στον αγώνα του Λευκιμμιώτικου λαού. Την ίδια μέρα και ώρα οι κάτοικοι της Λευκίμμης πραγματοποιούσαν τη δική τους συγκέντρωση και πορεία, αντιμέτωποι με το όργιο βίας, τρομοκρατίας και καταστολής που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Η συγκέντρωση ξεκίνησε στις 7:30μμ στο Μοναστηράκι ενώ αργότερα πραγματοποιήθηκε πορεία που μέσα από την Ερμού κατέληξε στο Σύνταγμα. Συμμετείχαν με πανό η Πρωτοβουλία Αγώνα και Αλληλεγγύης η οποία κάλεσε τη συγκέντρωση, το ΚΚΕ(μ-λ) και η Α.Π.Ο.
Το ΚΚΕ(μ-λ) μοίρασε εκατοντάδες προκηρύξεις κατά τη διάρκεια της παρέμβασης. Ενώ προσπάθησε να χρωματίσει το πολιτικό του στίγμα συνδέοντας τη Λευκίμμη με το φονικό στο Μάτι και τη Μάνδρα, ως συνέπειες της ίδιας αντιλαϊκής και εγκληματικής πολιτικής.
Ορισμένα από τα συνθήματα που φωνάχτηκαν από το μπλοκ μας ήταν «μας καίνε μας πνίγουν και μας τρομοκρατούν, με του λαού τη πάλη θα λογαριαστούν», «η ανάπτυξή τους φέρνει καταστροφή, αντίσταση- αγώνας και πάλη λαϊκή», «έξω τα ΜΑΤ απ’ τη Λευκίμμη», «έξω όλες οι χωματερές, απ’ τις κατοικημένες περιοχές», κ.α.
Στη διαδήλωση συμμετείχε και αντιπροσωπεία των συντρόφων του Τουργκούτ Καγιά. Στη πλ. Συντάγματος και μπροστά από το κιόσκι που έχει στηθεί για να προπαγανδίζει τα δίκαια αιτήματα του φωνάξαμε συνθήματα αλληλεγγύης στον αγώνα του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους κατοίκους της Λευκίμμης. Μοναστηράκι 7:30 μ.μ.

0

ΕΞΩ ΤΑ ΜΑΤ ΑΠ’ ΤΗ ΛΕΥΚΙΜΜΗ

ΕΞΩ ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΟΙΚΗΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΣΙΜΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Καταγγέλλουμε τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για το όργιο βίας, τρομοκρατίας και καταστολής που έχει εξαπολύσει στη Λευκίμμη. Η κυβέρνηση προκυμμένου να τσακίσει τον δίκαιο αγώνα των κατοίκων, από τα ξημερώματα της 26ης του Ιούνη, έχει μετατρέψει τη Λευκίμμη σε αστυνομοκρατούμενη περιοχή, με τη παρουσία 13 διμοιριών των ΜΑΤ αλλά και εκατοντάδων ανδρών των δυνάμεων καταστολής (ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, κ.α.). Ταυτόχρονα έχει επιβάλει,άτυπα αλλά ουσιαστικά, στρατιωτικό νόμο και απαγόρευση κυκλοφορίας. Καθημερινοί έλεγχοι στους κατοίκους που πρέπει να δείχνουν την αστυνομική τους ταυτότητα για να φτάσουν στο σπίτι τους, να υπογράφουν υπεύθυνες δηλώσεις για να πάνε να ποτίσουν τα χωράφια τους, να αντιμετωπίζουν καθημερινά την προκλητική παρουσία και στάση των δυνάμεων καταστολής που μεταξύ άλλων τους ταπεινώνουν, να αντιμετωπίζουν τα δακρυγόνα και τα γκλόπς όταν διοργανώνουν μια συναυλία ή μια πορεία, να δέχονται αιφνιδιαστικά «πεσίματα» μέσα στα σπίτια τους για ελέγχους, προσαγωγές και διώξεις, ενώ βρίσκονται υπό την καθημερινή και πολύωρη εποπτεία ελικοπτέρου.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με «φωτιά και σίδερο» ξαναλειτουργεί το ΧΥΤΑ στη Λευκίμμη με τον μανδύα του ΧΥΤΥ. Δέκα χρόνια μετά τον μεγάλο αγώνα των κατοίκων, το 2008, τότε που η τρομοκρατία και η καταστολή από την κυβέρνηση της ΝΔ είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο μιας γυναίκας.Χαρακτηριστικές των προθέσεων της κυβέρνησης οι προκλητικές δηλώσεις Σκουρλέτη στη Βουλη «Έχουμε εξαντλήσει όλα τα περιθώρια του διαλόγου… αυτό που πρέπει να εφαρμοστεί είναι ο ΠΕΣΔΑ…» ή λαϊκά «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος».Αλλά και της Δούρου που, απαντώντας σε πολίτες που διαμαρτυρόντουσαν ενάντια στις χωματερές, την ίδια μέρα της απόβασης των δυνάμεων καταστολής στη Λευκίμμη, δήλωνε κυνικά και αλαζονικά ότι «Το Γραμματικό θα ανοίξει και θα ανοίξουν και άλλα τέσσερα. Τελεία, παύλα, παρένθεση, η Δούρου θα χωροθετήσει και κανονίστε να είστε με τις μαύρες σημαίες. Εγώ θα είμαι απέναντι».
Καταγγέλλουμετη Περιφέρεια Ιονίων Νήσων και το Δήμο Κερκυραίων που στηρίζουν, εφαρμόζουν και προωθούν την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και ταυτόχρονα είναι αυτοί που έδωσαν το πολιτικό άλλοθι στη κυβέρνηση για την απόβαση των δυνάμεων καταστολής,ζητώντας να εφαρμοστεί η τάξη. Είναι συνυπεύθυνοι για τη κατάσταση που βιώνουν οι κάτοικοι σε Λευκίμμη και Τεμπλόνι, στην Κέρκυρα.
Καταγγέλλουμε επίσης τη προσπάθεια διείσδυσης των ναζιφασιστών της Χ.Α. στις κινητοποιήσεις των κατοίκων με στόχο να καρπωθούν μέρος της λαϊκής οργής και να παίξουν ρόλο αποπροσανατολιστικό αποδυναμώνοντας τον αγώνα προς όφελος του συστήματος συνολικά. Η καταγγελία και η απομόνωση της Χ.Α. είναι καθήκον κάθε δημοκράτη και προοδευτικού ανθρώπου που αγωνίζεται για τα δικαιώματα του ενάντια στο σύστημα και τις κυβερνήσεις του.
Στέλνουμε μήνυμα αλληλεγγύης, ενώνουμε τη φωνή και τις δυνάμεις μας με τον αγωνιζόμενο λαό της Λευκίμμης.Ο αγώνας για να φύγουν οι χωματερές από τις κατοικημένες και καλλιεργήσιμες περιοχές, για να μη μετατραπούν οι τόποι μας σε τοξικές χαβούζες που θα σπέρνουν μόλυνση, καρκίνο και θάνατο είναι κοινός και δίκαιος.Ο αγώνας των κατοίκων της Λευκίμμης θα αναπνέει και θα δυναμώνει όσο θα διευρύνεται και θα μαζικοποιείται από τα λαϊκά, εργατικά, αγροτικά στρώματα της Κέρκυρας, όσο θα διευρύνεται η αλληλεγγύη από τον υπόλοιπο λαό, όσο σε κάθε περιοχή της χωράς θα αναπτύσσονται αντιστάσεις και διεκδικήσεις στη βάση κοινού στόχου. Όσο θα παραμένει επίμονα, αταλάντευτα, παρατεταμένα και ανυποχώρητα, συλλογικά και ενωτικά στο στόχο «να φύγουν οι χωματερές» και να μη πέσει σε παγίδες, ελιγμούς και μανούβρες που θα του στήσουν κυβερνητικοί και αυτοδιοικητικοί παράγοντες.
Το σύστημα και οι κυβερνήσεις του που, καταδικάζουν μαζικά το λαό στη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση, τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, που τρομοκρατούνε, χτυπάνε και διώκουν αγωνιστές και απεργούς, που δολοφονούν μαζικά με πλημμύρες και πυρκαγιές δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα που σχετίζεται με τα σκουπίδια. Το μόνο μέλημα τους είναι να εξασφαλίσουν συνθήκες απρόσκοπτής κερδοφορίας του κεφαλαίου αδιαφορώντας για τη ζωή του λαού και των εργαζομένων.Το δηλώνουν άλλωστε με περίσσιο θράσος. Από το ναυάγιο του «Σάμινα» μέχρι του «Αγ. Ζώνη ΙΙ», από τη Κερατέα μέχρι τη Χαλκιδική, από τα καζάνια στη Δραπετσώναμέχρι το Πέραμα, από τη Μάνδρα μέχρι τη Κινέτα και το Μάτι. Αυτό το θεριό προσχηματικά αναφέρεται σε «διάλογο» και «εποικοδομητικές και ολοκληρωμένες προτάσεις για τη διαχείριση των απορριμμάτων», για να κάνει το λαό συνυπεύθυνο και «συνδιαχειριστή» στην αντιλαϊκή και εγκληματική του πολιτική. Αυτό το θεριό τρέμει μόνο όταν η λαϊκή οργή γίνεται οργανωμένη λαϊκή πάλη διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή.Τρέμει γιατί ξέρει ότι στο δρόμο του αγώνα ο οργανωμένος λαός έχει τη δύναμη να κερδίσει το δίκιο του.

ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι νεκροί από τις φωτιές... δεν είναι απώλειες από έντονα φαινόμενα ... είναι μαζικές δολοφονίες

0

25/07/2018

Η θλίψη, η ανείπωτη στεναχώρια και ο βουβός πόνος -για όσους (άγνωστος ο αριθμός) κάηκαν ζωντανοί στη φωτιά στην Ανατολική Αττική, χαροπαλεύουν στα νοσοκομεία, αγνοούνται- δίνουν τη θέση τους στον θυμό και την μεγάλη οργή.

Φτάνει πια η κοροϊδία για τα έντονα φαινόμενα που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Δεν ήταν αναπόφευκτο να βρεθούμε αντιμέτωποι με τέτοια τραγωδία. Υπάρχουν ευθύνες και εγκληματικές αμέλειες και πολιτικές για την εκατόμβη των νεκρών και το δράμα που είναι σε εξέλιξη στο Μάτι. Και όχι μόνο εκεί.......

Σε λιγότερο από ένα χρόνο μόνο στην Αττική:

Δηλητηριάστηκε ο Σαρωνικός από τόνους πετρελαιοειδών με απροσδιόριστες συνέπειες για το φυσικό περιβάλλον και τις ζωές μας.

Πλημμύρισε η Μάνδρα παρασύροντας στον θάνατο απροσδιόριστο αριθμό ανθρώπων.

Στη πυρκαγιά στο Μάτι της Ανατολικής Αττικής μια νέα τραγωδία είναι σε εξέλιξη με απροσδιόριστο αριθμό ανθρώπων που έγιναν στάχτη και πολλών άλλων που δίνουν μάχη για τη ζωή τους με σοβαρά εγκαύματα. Ο  μεγάλος αριθμός αγνοουμένων ελπίζουμε να μην προστεθεί στον βαρύ κατάλογο των αδικοχαμένων.

Λίγες ώρες πριν παρελαύνανε από την τηλεόραση τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού και της κυβέρνησης και διαβεβαίωναν ότι η φετινή αντιπυρική προετοιμασία είναι η πιο ολοκληρωμένη των τελευταίων δεκαετιών. Στην πρώτη φωτιά στην Αττική φάνηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η επικοινωνιακή μπουρδολογία των κυβερνώντων.

Τι άλλαξε κύριοι της κυβέρνησης της «πρώτη φορά Αριστερά με ολίγον ακροΔεξιά»;

Για μια ακόμη φορά η Αττική καίγεται! Για μια ακόμη φορά μετράμε νεκρούς, τραυματίες και μεγάλο αριθμό αγνοουμένων. Για μια ακόμη φορά εξαφανίζονται μέσα σε μερικές ώρες περιουσίες και τεράστιες κατάφυτες εκτάσεις. Κι εσείς γυρνάτε στα κανάλια για να πείσετε το λαό ότι φταίει η ένταση των ανέμων και το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής.

Μετά τη φωτιά στο Μάτι τα μάθατε όλα αυτά; Τα ίδια άκουγε ο λαός μετά τη πλημμύρα στην Μάνδρα. Τα έντονα φαινόμενα ευθύνονται που δεν επιχείρησε ουσιαστικά η Πυροσβεστική; Η κλιματική αλλαγή φταίει που σε περιοχές που φιλοξενούν χιλιάδες κόσμου ιδιαίτερα το καλοκαίρι μοιράζονται αφειδώς άδειες για μαγαζιά εστίασης αλλά δεν έχουν στοιχειώδεις υποδομές όχι για την αντιμετώπιση έντονων φαινομένων αλλά ούτε για τη συλλογή των σκουπιδιών και των λυμάτων.

Τέρμα στη νέα κοροϊδία.  Δεν μπορεί να κρύψει αυτό που όλοι γνωρίζουμε.

Για τις τραγωδίες που προηγήθηκαν, όσες εξελίσσονται και αυτές που θα΄ρθουν έχουν ένοχο.

Είναι το καπιταλιστικό σύστημα και στο σύνολό του το πολιτικό του προσωπικό!

        Γιατί είναι ένα σύστημα που εμπορεύεται τη γη, που συντηρεί και πριμοδοτεί καταστροφικές οικονομικές δραστηριότητες τις οποίες βαφτίζει «ανάπτυξη» και «αναγκαία επένδυση», που είναι υπεύθυνο για την τερατούπολη που το ίδιο έχει δημιουργήσει.

Είναι ένα σύστημα που οικοδομεί και συντηρεί στην Αττική όλες εκείνες τις συνθήκες που αντικειμενικά οδηγούν στο θάνατο και την καταστροφή, κάθε φορά που ο Νομός βρίσκεται αντιμέτωπος με τέτοια φαινόμενα.

Επάνω στα αποκαΐδια της Ανατολικής και της Δυτικής Αττικής εξελίσσονται παράλληλα διάφορα για να αποπροσανατολίσουν το λαό να μην αναγνωρίσει τον πραγματικό ένοχο.

Είμαστε μάρτυρες του σκυλοκαβγά κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Οι διαφορετικές μερίδες του ίδιου συστήματος μαλώνουν για τις ευθύνες για να εξαργυρώσουν  στη συνέχεια την απελπισία και να βγουν μπροστά στον πολιτικό αγώνα δρόμου για τον επόμενο διαχειριστή του συστήματος. Ψάχνουν να βρουν εχθρούς και «ασύμμετρες απειλές». Ενώ, τα κοράκια των ΜΜΕ δίνουν τη δική τους παράσταση, χορεύουν επάνω στον πόνο των κατοίκων και κατά περίπτωση τροφοδοτούν το πολιτικό παιχνίδι.

Είναι σε εξέλιξη μια συντονισμένη επιχείρηση να ξεπλυθούν ΜΜΕ, επιχειρηματίες, δήμαρχοι και κυβερνητικοί στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ με τη προσφορά ψίχουλων λες και αυτοί που επέζησαν και καταστράφηκαν είναι επαίτες που θα βολευτούν με ένα ξεροκόμματο.

Αποκρύπτουν από το λαό ότι είναι μνημονιακή υποχρέωση η μείωση των κονδυλίων για την αντιπυρική προστασία και ξεδιάντροπα αξιοποιούν την βοήθεια σε μερικά πυροσβεστικά μέσα που στέλνουν ευρωπαϊκές χώρες για να ξαναζεστάνουν την χαλασμένη σούπα της «Ευρώπης των λαών» που την χαρακτηρίζει δήθεν η αλληλεγγύη κι όχι τα μνημόνια που τσουρούφλισαν και βύθισαν στην απόγνωση την πλειονότητα του λαού μας.

Απέναντι σε ένα τέτοιο σύστημα λοιπόν, απέναντι στον υπεύθυνο της καταστροφής, ο λαός πρέπει να οργανωθεί, να παλέψει, να διεκδικήσει.

 Για να αναλάβουν οι αληθινοί ένοχοι το σύνολο του κόστους για την αποκατάσταση των ζημιών, αλλά και της οχύρωσης της πόλης, των υποδομών προστασίας και αντιμετώπισης.

Μόνος ένοχος είναι

το σύστημα της εκμετάλλευσης

και της λεηλασίας!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι διαχρονικές πολιτικές των κυβερνήσεων φέρνουν «ασύμμετρες» καταστροφές.

0

25 Ιούλη 2018

Για μια ακόμη φορά η Αττική καίγεται! Για μια φορά μετράμε νεκρούς, τραυματίες και μεγάλο αριθμό αγνοουμένων. Για μια ακόμη φορά εξαφανίζονται μέσα σε μερικές ώρες περιουσίες και τεράστιες κατάφυτες εκτάσεις. Η χώρα ξαναζεί την καταστροφή της πυρκαγιάς, ζει μια ακόμη φρίκη λίγους μήνες μετά τις φονικές πλημμύρες της Μάνδρας.
Στα αποκαΐδια της Ανατολικής και της Δυτικής Αττικής κυβέρνηση και αντιπολίτευση αλληλοκατηγορούνται για τον επιμερισμό των ευθυνών. Ποντάρουν στην απελπισία και την αγανάκτηση των πυρόπληκτων για μικροκομματικά οφέλη. Από τη μεριά τους τα Μέσα Ενημέρωσης δίνουν τον δικό τους αγώνα ακροαματικότητας. Εμπορεύονται τη δυστυχία και τον πόνο, τροφοδοτώντας σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους και το πολιτικό παιχνίδι.
Η κυβέρνηση καταφεύγει στη θεωρεία των «ασύμμετρων φαινομένων», όπως οι προηγούμενες εφεύρισκαν στις ακραίες συνθήκες, για να κρύψουν την κοινή τους αδιαφορία για την πρόληψη και προστασία του λαού από τις φυσικές απειλές.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις δίνουν προτεραιότητα σε «επενδύσεις» φιλικές με την κερδοφορία και αμελούν για κονδύλια που σχετίζονται με τη θωράκιση της κοινωνίας από τις απειλές των φυσικών φαινομένων. Σπέρνουν το μικροκομματικό ρουσφέτι σε οικονομικά συμφέροντα και για εκλογική πελατεία, συντηρώντας και διογκώνοντας την άναρχη δόμηση, ανεχόμενες την καταπάτηση δασών και δημόσιων εκτάσεων, την οικοπεδοποίηση των ρεμάτων. Και θερίζουν το μόχθο, τις περιουσίες, και τις ζωές των ανθρώπων.
Απέναντι στην καταστροφική πολύνεκρη πυρκαγιά που έπληξε την Αττική η θλίψη και αγανάκτηση πρέπει να μετατραπεί σε συνειδητό πολιτικό αγώνα, ώστε κυβέρνηση, Περιφέρεια και Δήμοι να αναλάβουν την άμεση αποκατάσταση των ζημιών, την αποζημίωση των θυμάτων της καταστροφής, μακριά από τους αετονύχηδες «μεσάζοντες» και της οχύρωσης της πόλης, των υποδομών προστασίας και αντιμετώπισης επικίνδυνων φαινομένων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γερμανία, Δίκη της ΑΤΙΚ: Ελεύθερος για λόγους υγείας ο Χαιντάρ Μπερν

0

Στις 20 Ιούλη αποφυλακίστηκε στο Μόναχο ο Χαϊντάρ Μπερν για λόγους υγείας. Ο Χαϊντάρ Μπερν δικάζεται στο Ανώτατο Δικαστήριο του Μονάχου, με άλλους 9 συντρόφους του, στην δίκη ηγετικών στελεχών της ΑΤΙΚ και ήταν προφυλακισμένος από τις 15 Απρίλη του 2015 στις φυλακές της γερμανικής πόλης. Έχει προηγηθεί η αποφυλάκιση των πέντε επαναστατών που δικάζονται στην ίδια δίκη της Μπανού Μπουγιούκαβτζι, του Σινάν Αϊντίν, του Σαμί Σολμάζ, του Μουσά Ντεμίρ και Μεχμέτ Γιεσίλτζαλι με την υποχρέωση να παραμείνουν στο Μόναχο για να συμμετέχουν στην δίκη. Μετά την αποφυλάκιση και του Χαϊντάρ Μπερν συνεχίζεται η κράτηση των υπολοίπων τεσσάρων αγωνιστών, των Μουσλούμ Ελμά, του Σεϊτ Αλί Ουγούρ, του Ερχάν Ακτούρκ και του Ντενίζ Μπεκτάς.

Ο Χαϊντάρ Μπερν μετά την αποφυλάκισή του είπε «Παρά τις δυσκολίες λόγω των προβλημάτων υγείας από την ημέρα που μας συνέλαβαν παράνομα αντιστάθηκα και θα συνεχίσω να αντιστέκομαι ενάντια σ’ αυτή την αδικία. Το γεγονός ότι μερικοί από τους συντρόφους μου είναι ακόμη φυλακισμένοι είναι η αιτία που κάνει την χαρά της απελευθέρωσης πικρή. Ευχαριστώ τους συντρόφους μου και όλους τους δημοκράτες και επαναστάτες φίλους που πρόσφεραν την αλληλεγγύη τους από τη μέρα της σύλληψής μας». Η δίκη των στελεχών της ΑΤΙΚ έχει προγραμματιστεί και συνεχίζεται μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 2019.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ενημέρωση για τις πυρκαγιές στα κάμπινγκ της Partizan και των Αγωνιστικών Κινήσεων

0

Οι τελευταίες εξελίξεις με τους δεκάδες νεκρούς από τις πυρκαγιές στην Αττική, δεν θα μπορούσαν να μην επηρεάσουν τις δραστηριότητες στα κάμπινγκ των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Partizan, που πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες στο Δρέπανο του Ναυπλίου. 

Οι συναγωνιστές της Partizan από την Τουρκία, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό και συμμεριζόμενοι το πένθος του, ανέβαλλαν το σημερινό τους γλέντι. Παράλληλα συζητιούνται τρόποι οργάνωσης της έμπρακτης υποστήριξης στους δοκιμαζόμενους κατοίκους στις πληγείσες περιοχές.

Αντίστοιχα, ενημέρωση για τις πυρκαγιές έγινε και στο κάμπινγκ των Αγωνιστικών Κινήσεων. Στόχος των συμμετεχόντων στα δύο κάμπινγκ η όσο το δυνατόν πιο μεγάλη έκφραση αλληλεγγύης, και η από κοινού απάντηση στην εγκληματική πολιτική του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, που δεν υπολογίζει ούτε ανθρώπινες ζωές, ούτε την καταστροφή του περιβάλλοντος. 

Να αντισταθούμε στους εμπρηστές της ζωής μας!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πού θα πας φέτος το καλοκαίρι;

0

Για άλλη μια φορά οι Αγωνιστικές Κινήσεις και η Μαθητική Αντίσταση διοργανώνουν από κοινού το camping τους στη Πλάκα Δρεπάνου. Έχουμε επίγνωση σε τι περίοδο καλούμαστε να οργανώσουμε το 19οcampingμας. Ζούμε μια καθημερινότητα που δυσκολεύει όσο βαθαίνει η κρίση του συστήματος και η εξάρτηση από τους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με μια σειρά αντιλαϊκών μέτρων που έχουν περαστεί και έχουν καταστρέψει τις ζωές μας και με τον κίνδυνο του πολέμου να πλησιάζει στην περιοχή μας.

Μέσα σε όλα αυτά, έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση που αναγκάζει πολλούς φοιτητές -ακόμη και μαθητές- να δουλεύουν το καλοκαίρι προκειμένου να βγάλουν τα λεφτά που θα χρειαστούν μέσα στη χρονιά. Οι διακοπές έχουν καταλήξει να είναι για πολλούς πολυτέλεια.

Η πλειοψηφία του κόσμου απογοητεύεται και στρέφεται στον εαυτό της. Δεν βλέπει προοπτική και λύση στα προβλήματά της και άρα δεν έχει διάθεση να βγει από το σπίτι της και να κοινωνικοποιηθεί, να συζητήσει και να κινηθεί για να αλλάξει τις καταστάσεις.

Στο συγκεκριμένο camping προσπαθούμε συλλογικά να απαντήσουμε στα προβλήματά μας, όχι μόνο με την από κοινού οργάνωση των διακοπών μας και την οικονομική βοήθεια σε αυτό το κομμάτι, αλλά με την καλλιέργεια μιας διαφορετικής συνείδησης μέσα από την ίδια τη λειτουργία του camping και των συζητήσεων που θα γίνονται και αφορούν ζητήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά.

Όπως δεν περιμένουμε από άλλους να δώσουν λύση στα προβλήματα μας, έτσι και στις διακοπές αυτό-οργανωνόμαστε, μαθαίνουμε να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις. Μπορούν, βέβαια, οι διακοπές να αλλάξουν από μόνες τους την κατάσταση; Η απάντηση είναι ότι προφανώς κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Δεν έχουμε αυταπάτες για το εγχείρημά μας και τα όριά του, αλλά προσπαθούμε και μέσω αυτού να δείξουμε μια άλλη μορφή ανθρωπίνων σχέσεων, έξω από τα πρότυπα που μας πλασάρει το σύστημα.

Δεν αντιμετωπίζουμε τις διακοπές μας ως μια διαδικασία εκτόνωσης αποκομμένης από την υπόλοιπη καθημερινότητά μας, αλλά ίσα ίσα μέσα από αυτές προσπαθούμε να πάρουμε δύναμη να απαντήσουμε στα προβλήματά μας. Δεν αντιμετωπίζουμε το camping ως διάλλειμα, αλλά ως συνέχεια της χρονιάς που πέρασε και ως έναυσμα για να μπούμε από Σεπτέμβρη με καλύτερους όρους στις μάχες που μας περιμένουν. Θέλουμε να προβάλουμε την ανάγκη οργάνωσηςτου φοιτητή στοσύλλογότουκαι του εργαζόμενου στους χώρους δουλειάς του, κόντρα στην αποσυγκρότηση που υπάρχει και ενάντια στην επίθεση που βιώνουμε, την οποία μπορούμε και πρέπει να ανατρέψουμε.

Θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία έτσι ώστε να γεμίσουμε τις «πολιτικές» και -όχι μόνο- «μπαταρίες» ενόψει των δύσκολων συνθηκών που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με βάση την επίθεση του συστήματος ενάντια στον λαό και την νεολαία.

Έτσι η τάση μας να μην αντιμετωπίζουμε τις διακοπές ως ένα διάλειμμα ή μια διέξοδο από τα προβλήματα της καθημερινότητας αντανακλάται στις συζητήσεις και τις εκδηλώσεις που θα διεξαχθούν.

Η πρώτη κεντρική εκδήλωση με τίτλο : «Ελληνοτουρκικά, εθνικά ζητήματα και τα καθήκοντα του κινήματος» έρχεται να ανοίξει την συζήτηση με βάση τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, την αύξηση της επικινδυνότητας για τους λαούς με βάση την όξυνση των ενδο-ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την αυξημένη παρέμβαση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή αλλά και την σύγχυση που υπήρξε την τελευταία περίοδο με βάση τα «εθνικά» ζητήματα και την αδυναμία του κινήματος να δώσει κινηματικές διεξόδους.

Η δεύτερη κεντρική εκδήλωση με τίτλο: «φοιτητές-εργαζόμενοι: οργάνωση και αντίσταση σε πανεπιστήμια και χώρους δουλειάς» έρχεται να ανοίξει το ζήτημα του εργασιακού μεσαίωνα που αντιμετωπίζουν σήμερα λαός και νεολαία, την επίθεση του συστήματος σε μια σειρά από δικαιώματα και κατακτήσεις του λαού όπως η ασφάλιση ή το δικαίωμα στην απεργία και τέλος τα προβλήματα που υπάρχουν με βάση την αποσυγκρότηση του κινήματος αλλά και την αναγκαία απάντηση που πρέπει να δοθεί από την δικιά μας πλευρά για σπουδές-δουλειά-ελευθερίες.

Όπως και πέρσι στον ίδιο χώρο θα βρίσκονται και οι Τούρκοι συναγωνιστές της Partizan κάτι το οποίο για όσους συμμετείχαν στο περσινό camping έδειξε ότι αποτελεί τρομερή εμπειρία. Όπως και πέρσι θα έχουμε την δυνατότητα ανταλλαγής εμπειριών αλλά και απόψεων με βάση την συμμετοχή μας στο κίνημα. Είναι σίγουρο ότι και στις δυο εκδηλώσεις αλλά και γενικά στο camping η καθημερινή τριβή με τους συναγωνιστές από την Τουρκία θα μας δώσει χρήσιμα συμπεράσματα στον δρόμο του διεθνισμού. Φυσικά όπως συνέβη πέρσι έτσι και φέτος στις 27/07 θα πραγματοποιηθεί κοινό γλέντι με τους συναγωνιστές κάτι το οποίο πέρσι αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές του camping!

Σε αυτά τα πλαίσια γίνονται προσπάθειες για βήματα στο πολιτιστικό κομμάτι με την προβολή της ταινίας «Οι παρτιζάνοι των Αθηνών» και την συζήτηση που θα ακολουθήσει με τους σκηνοθέτες της, το εργαστήριο για το θέατρο στην αντίσταση αλλά και την θεατρική παράσταση της ομάδας «επενέργεια» με μονόπρακτα από τον «Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» του Μπ. Μπρεχτ.

Φυσικά για άλλη μια χρονιά θα πραγματοποιηθούν τα καθιερωμένα εργαστήρια για τα ΤΕΙ αλλά και για τους Μαθητές τα οποία φέτος έχουν ακόμα πιο αναβαθμισμένη σημασία με βάση τις εξελίξεις που έχει φέρει ο ν.Γαβρόγλου στην τριτοβάθμια αλλά και τις αναμενόμενες αλλαγές στην δευτεροβάθμια.

Μέσω της διαδικασίας του camping θέλουμε να δώσουμε μια διαφορετική «διέξοδο» στην νεολαία όσο αφορά το κομμάτι των διακοπών. Κόντρα στον ατομικό δρόμο και τα πρότυπα των διακοπών που πλασάρει το σύστημα (ναρκωτικά-αλκοόλ-εκτόνωση) προσπαθούμε να δώσουμε διέξοδο με το πρότυπο ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.

Σε μια περίοδο γεμάτη δυσκολίες και απογοήτευση, οι Αγωνιστικές Κινήσεις και η Μαθητική Αντίσταση καλούν τη νεολαία να αρνηθεί τις προτάσεις του συστήματος και να επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο διακοπών. Μπροστά στη μαύρη πραγματικότητα διαμορφώνεται, εμείς επιλέγουμε τον συλλογικό δρόμο… ακόμη και το καλοκαίρι!

Πρόγραμμα Κάμπινγκ 2018

Σάββατο 21/7

11:00 στήσιμο χώρου

18:00 εναρκτήρια συνέλευση και γνωριμία ομάδων

Κυριακή 22/7

11:00 συνέλευση υπευθύνων ομάδων με υπεύθυνους

22:00 πάρτυ

Δευτέρα 23/7

18:00 1η κεντρική εκδήλωση : Ελληνοτουρκικά, εθνικά ζητήματα και τα καθήκοντα του κινήματος

Τρίτη 24/7

19:00 εργαστήριο: το θέατρο στην αντίσταση

21:00 προβολή ντοκιμαντέρ «Το θέατρο στο βουνό» της Αλίντα Δημητρίου

Τετάρτη 25/7

21:00 Προβολή Ταινίας: «Οι παρτιζάνοι των Αθηνών» και συζήτηση με τους σκηνοθέτες

Πέμπτη 26/7

11:00 εκδρομή στο Ναύπλιο

18:00 αθλητικό τουρνουά

22:00 θεατρική παράσταση από την ομάδα «Επενέργεια» της Ρωγμής , «Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» του Μπ. Μπρεχτ

Παρασκευή 27/7

11:00 Εργαστήριο: Μαθητές –ΤΕΙ

22:00 κοινό λαικό-ρεμπέτικο γλέντι

Σάββατο 28/7

18:00 2η Κεντρική εκδήλωση: φοιτητές-εργαζόμενοι: οργάνωση και αντίσταση σε πανεπιστήμια και χώρους δουλειάς

Κυριακή 29/7

18:00 συνέλευση απολογισμού

22:00 πάρτυ

http://www.agonistikeskiniseis.org/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι κάτοικοι της Λευκίμμης χρειάζονται την στήριξή μας

0

Δέκα χρόνια μετά από τη μεγάλη κινητοποίηση των κατοίκων της Λευκίμμης ενάντια στον ΧΥΤΑ οι κάτοικοί της αναγκάζονται να βγουν ξανά στο δρόμο του αγώνα για την υπεράσπιση του τόπου τους. Τότε δώσανε μια μάχη που συγκρίνεται με αυτούς δώσανε λίγα χρόνια μετά οι κάτοικοι της Κερατέας με αυτόν που εξακολουθούν να δίνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής. Αγώνας υπεράσπισης του τόπου τους από τα σχέδια μετατροπής του σε χαβούζα. Τότε η άγρια καταστολή τους στοίχισε και μια νεκρή γυναίκα. Κατάφεραν όμως να πετύχουν και να σταματήσουν τα σχέδια της τότε κυβέρνησης, τοπικών αρχόντων, εργολάβων και ξενοδόχων.

Από τότε όμως, έχοντας αλλάξει αρκετά στο επίπεδο της λεγόμενης Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η κάθε είδους κεντρική και τοπική εξουσία άφησε το πρόβλημα της συγκομιδής των σκουπιδιών χωρίς καμιά λύση.

Με ένα δήμο πλέον για όλο το νησί και με μια περιφέρεια των Ιονίων Νήσων που διοικείται από μια ΣΥΡΙΖέικη πλειοψηφία και με μια κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και …Οικολόγων (να μην τους ξεχνάμε και αυτούς!). Τα συμφέροντα όμως τα ίδια. Έχοντας διαιρεθεί το νησί στα δύο, το βόρειο τμήμα το «πλούσιο» με την μεγάλη τουριστική ανάπτυξη και το νότιο το «φτωχό» που τσιμπάει απ’ ότι περισσεύει σε τουρισμό και το οποίο ξενοδόχοι αλλά και εργολάβοι το προορίζουν για σκουπιδότοπο. Σε αυτό το δεύτερο τμήμα του νησιού βρίσκεται και η Λευκίμμη.

Και μπορεί Περιφέρεια και κυβέρνηση να αποτελούνται από τις δυνάμεις της …προόδου και της οικολογίας αλλά τα συμφέροντα που θέλουν να υπηρετήσουν, παρά τις διακηρύξεις τους και παρά την πρότερη συμμετοχή τους στο κίνημα, είναι αυτά που υπηρετούσαν και οι προηγούμενες. Και θεωρούν ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψουν στα παλιά σχέδια.

Σχέδια που περιλαμβάνουν, πρώτα και κύρια, την αποτροπή της επανεμφάνισης του κινήματος που απέτρεψε αυτά τα προ δεκαετίας. Στρατός ΜΑΤατζήδων έχει εγκατασταθεί παρασιτικά σε μια περιοχή 6000 κατοίκων έχοντας επιβάλει μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, σχεδόν κατοχής. Για να πάει κάποιος στο χωράφι του πρέπει να έχει άδεια και να έχει υπογράψει υπεύθυνη δήλωση, να περάσει ελέγχους. Μόνο που δεν έχουν βγάλει απαγόρευση νυκτερινής κυκλοφορίας αν και στη πράξη όπου δουν μαζεμένο κόσμο τα ΜΑΤ αναλαμβάνουν δράση. Εδώ και πάνω από ένα μήνα η Λευκίμμη ζει κάτω από καθεστώς τρομοκρατίας.

Όσο για το ίδιο το κίνημα προφανώς και εδώ τα πράγματα δεν είναι όπως πριν δέκα χρόνια. Δεν θα μπορούσε το κλίμα της ήττας και της απογοήτευσης που κυριαρχεί σε όλο το λαό και της κινηματικής υποχώρησης να μην είχε επηρεάσει την κατάσταση και εκεί. Επιπλέον δέκα χρόνια μετά αρκετοί από τους κατοίκους βρίσκονται υπό καθεστώς διώξεων και δικαστικών περιπετειών. Η δε ύπαρξη «αριστερής» κυβέρνησης και περιφέρειας έδωσε τη δυνατότητα σε ακροδεξιές και φασιστικές τάσεις να βγουν στον αφρό και να παίζουν ρόλο, το ρόλο του τρομοκράτη φυσικά και του αποπροσανατολισμού από τον πραγματικό αγώνα που πρέπει να δώσουν οι κάτοικοι. Με την ανοχή και την κάλυψη βέβαια των αρχών. Δεν είναι τυχαία η καταγγελία από τη πλευρά του ΚΚΕ για το ρόλο της Χρυσής Αυγής και για συνεργασία κάποιων με αυτή. Μόνο που χρησιμοποιεί αυτή την πραγματικότητα , όπως συνηθίζει άλλωστε παντού, άλλοτε για να διασπά το κίνημα και άλλοτε για να κινείται μόνο του, για να μη δώσει τη μάχη για αλλαγή ρότας -έστω και όπως εννοεί αυτό τη ρότα που πρέπει να έχει- στο κίνημα, οποιοδήποτε κίνημα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αριστεροί, προοδευτικοί και δημοκράτες κάτοικοι της Λευκίμμης, κάτοικοι που θέλουν να δώσουν τον πραγματικό αγώνα αποτροπής της μετατροπής της περιοχής τους σε σκουπιδότοπο έστησαν τη Λαϊκή Συνέλευση Λευκίμμης. Προσπαθούν να επεκτείνουν τον αγώνα τους και στη πόλη της Κέρκυρας, σπάζοντας τη τεχνητή διαίρεση βορρά – νότου αλλά και στην Αθήνα.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια πραγματοποιήθηκαν συσκέψεις – συνελεύσεις και στην Αθήνα. Στην τελευταία, στις 19/7 στα γραφεία της ΔΟΕ, συμμετείχαμε και εμείς ως ΚΚΕ(μ-λ). Ακούστηκαν πολλά σε αυτή τη σύσκεψη. Κυριάρχησε στις τοποθετήσεις για το ζήτημα των σκουπιδιών, που αφορά σχεδόν όλη την Ελλάδα και μην ξεχνάμε τις αντίστοιχες εξελίξεις στο Βόλο και στην Αττική, η ανάγκη της ύπαρξης συγκροτημένων προτάσεων και επιστημονικά τεκμηριωμένων. Γίνανε σημαντικές αναφορές και για τη στάση και τις ευθύνες της Αριστεράς. Εδώ να πούμε, όπως είπαμε και εμείς αλλά και άλλοι, ότι το κύριο για μας είναι η ανάπτυξη του κινήματος, των κατοίκων αλλά και της αλληλεγγύης, ότι χωρίς αυτό όσες καλές προτάσεις και νομοθετικές πρωτοβουλίες κι αν παρθούν σε επίπεδο Βουλής και Ευρωκοινοβουλίου τίποτα δεν μπορεί να γίνει.

Οσο για την Αριστερά, αρκετοί οργισμένοι με τη στάση της κυβέρνησης, θα πρέπει να αναλογιστούν όχι μόνο τις ευθύνες τους για πριν το 2014 αλλά και για αρκετό καιρό μετά τον Γενάρη του 15, ορισμένοι δε και για τη στάση τους από πιο πριν, από την εποχή που ήταν μέρος πλειοψηφιών σε περιφερειακά συμβούλια. Πιθανά να χρειαστεί στα πλαίσια του κινήματος να τοποθετηθούμε πιο αναλυτικά για όλα αυτά τα ζητήματα.

Παρά λοιπόν τις διαφορές μας και τις ενστάσεις μας δηλώσαμε ότι θα είμαστε παρών στο κίνημα που προσπαθιέται να αναπτυχθεί στην Αθήνα με τις δικές μας απόψεις και ότι θα συμμετάσχουμε στα καλέσματα της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης που συγκροτείται εδώ. Πρώτος σταθμός της προσπάθειας αυτής είναι η συγκέντρωση που θα γίνει στο Μοναστηράκι την Πέμπτη 26/7 στις 7:30 με πορεία, μέσω Ερμού, προς τη πλατεία Συντάγματος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ