ΡΕΒΕΓΙΟΝ
Το Πρώτο Party της Χρονιάς στο Εκτός των Τειχών, έναρξη: μισή ώρα μετά την έλευσή της!
Γραβιάς 10-12 στα Εξάρχεια
Γραβιάς 10-12 στα Εξάρχεια
30 Δεκεμβρίου 2018
Εμποροϋπάλληλοι
0
Τα Χριστούγεννα, βλέπουμε όλο και πιο στολισμένες και λαμπερές τις βιτρίνες των καταστημάτων. Λαμπιόνια, στολίδια, γιρλάντες και φυσικά το “ακούραστο” χαμόγελο των εργαζομένων στο λιανεμπόριο, που καλούνται να δουλέψουν ατελείωτες ώρες (το γνωστό “εορταστικό” ωράριο) για ψίχουλα, στις περισσότερες των περιπτώσεων χωρίς υπερωρίες, χωρίς κυριακάτικα, με τον ίδιο μισθό όσες ώρες κι αν δουλέψουν.
Από τις 13/12 λοιπόν, και μέχρι το τέλος του χρόνου, τα εμπορικά καταστήματα λειτουργούν συνεχώς και με διευρυμένο ωράριο, ανοίξανε τρεις συνεχόμενες Κυριακές μέσα στον Δεκέμβρη, χωρίς να αναφερόμαστε στις βδομαδιαίες μαύρες Παρασκευές και τις κατά τόπους λευκές νύχτες (για να κινηθεί η αγορά φυσικά!). Και να προσθέσουμε την καταστρατήγηση της κατ' έθιμον αργίας στις 2 του Γενάρη από τις ...μη παραδοσιακές αλυσίδες συν την πρώτη Κυριακή (20/1) των εκπτώσεων του Γενάρη! Η υπερεκμετάλλευση στο φουλ!
Σε κλίμα μεταμνημονιακής «ανάπτυξης» βρίσκεται η χώρα αυτά τα Χριστούγεννα, σύμφωνα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μόνο που αυτή την υποτιθέμενη ανάπτυξη, το σύνολο του λαού τη βιώνει με την ένταση της εκμετάλλευσης και την απομύζηση του εισοδήματός του. Μάταια προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι των πετσοκομμένων μισθών και συντάξεων με τα ψίχουλα από το κοινωνικό μέρισμα και τα διάφορα επιδόματα (για όσους θα τα πάρουν). Όσο κι αν προσπαθούν να δώσουν μια ψεύτικη εικόνα ευημερίας, η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης: ο λαός χρήματα δεν έχει να ψωνίσει και όχι χρόνο.
Και ενώ οι πολυεθνικές, οι όμιλοι και οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων περιμένουν αυτή την περίοδο για να αυξήσουν τα κέρδη τους, οι εργαζόμενοι δουλεύουν κάθε χρόνο κάτω απ’ όλο και πιο άσχημες συνθήκες. Απλήρωτες υπερωρίες, ανασφάλιστη εργασία, σπαστό ωράριο, κομμένα ρεπό και άδειες, καμιά προσαύξηση του ημερομισθίου τις Κυριακές και πλήρη εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς κρύβονται πίσω από το -κατά τα άλλα γιορτινό- σκηνικό των καταστημάτων.
Και ενώ οι χιλιάδες εργαζόμενοι του κλάδου ασφυκτιούν από την επίθεση που δέχονται, αδυνατούν να απαντήσουν καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με την επισφάλεια των ολιγόμηνων ή και ολιγοήμερων συμβάσεων (μετά την κατάργηση των ΣΣΕ) και κάτω από την μόνιμη απειλή της απόλυσης και των μεγάλων ποσοστών ανεργίας.Σε όλη αυτή την επίθεση, σημαντικό ρόλο παίζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, σαν άξιος συνεχιστής των προηγούμενων, με το τεράστιο αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο που έχει δώσει -και συνεχίζει να δίνει- στους εργοδότες. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η κατάργηση, επί της ουσίας, του δικαιώματος στην κυριακάτικη αργία από την κυβέρνηση.
Το πάλαι ποτέ δικαίωμα στο πενθήμερο - 8ωρο, στην κυριακάτικη αργία το κέρδισαν και οι εργαζόμενοι στο εμπόριο μέσα από την πάλη τους και αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να το υπερασπιστούν, να το ξαναδιεκδικήσουν. Οφείλουν να πάνε κόντρα στην αποσυγκρότηση και τον εκφυλισμό των διαδικασιών των σωματείων, αλλά και στο κλίμα ηττοπάθειας των συνδικαλιστικών ηγεσιών, που δυσκολεύουν τη συγκρότηση των εργαζομένων σε ταξική, αγωνιστική κατεύθυνση. Είναι αναγκαίο ο αγώνας υπεράσπισης των εργασιακών τους δικαιωμάτων να συνδεθεί με την πάλη για αυξήσεις στους μισθούς, συλλογικές συμβάσεις και συνολικά για δουλειά, πλήρη και σταθερή, με δικαιώματα, αφορά όλους τους εργαζόμενους και σίγουρα δεν μπορεί να έχει ως κύριο αίτημα την απεύθυνση στο "καταναλωτικό" κοινό να μην πάει να ψωνίσει!
 |
| Και όχι μόνο των σούπερ μάρκετ! |
Από τις 13/12 λοιπόν, και μέχρι το τέλος του χρόνου, τα εμπορικά καταστήματα λειτουργούν συνεχώς και με διευρυμένο ωράριο, ανοίξανε τρεις συνεχόμενες Κυριακές μέσα στον Δεκέμβρη, χωρίς να αναφερόμαστε στις βδομαδιαίες μαύρες Παρασκευές και τις κατά τόπους λευκές νύχτες (για να κινηθεί η αγορά φυσικά!). Και να προσθέσουμε την καταστρατήγηση της κατ' έθιμον αργίας στις 2 του Γενάρη από τις ...μη παραδοσιακές αλυσίδες συν την πρώτη Κυριακή (20/1) των εκπτώσεων του Γενάρη! Η υπερεκμετάλλευση στο φουλ!
Σε κλίμα μεταμνημονιακής «ανάπτυξης» βρίσκεται η χώρα αυτά τα Χριστούγεννα, σύμφωνα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μόνο που αυτή την υποτιθέμενη ανάπτυξη, το σύνολο του λαού τη βιώνει με την ένταση της εκμετάλλευσης και την απομύζηση του εισοδήματός του. Μάταια προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι των πετσοκομμένων μισθών και συντάξεων με τα ψίχουλα από το κοινωνικό μέρισμα και τα διάφορα επιδόματα (για όσους θα τα πάρουν). Όσο κι αν προσπαθούν να δώσουν μια ψεύτικη εικόνα ευημερίας, η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης: ο λαός χρήματα δεν έχει να ψωνίσει και όχι χρόνο.
Και ενώ οι πολυεθνικές, οι όμιλοι και οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων περιμένουν αυτή την περίοδο για να αυξήσουν τα κέρδη τους, οι εργαζόμενοι δουλεύουν κάθε χρόνο κάτω απ’ όλο και πιο άσχημες συνθήκες. Απλήρωτες υπερωρίες, ανασφάλιστη εργασία, σπαστό ωράριο, κομμένα ρεπό και άδειες, καμιά προσαύξηση του ημερομισθίου τις Κυριακές και πλήρη εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς κρύβονται πίσω από το -κατά τα άλλα γιορτινό- σκηνικό των καταστημάτων.
Και ενώ οι χιλιάδες εργαζόμενοι του κλάδου ασφυκτιούν από την επίθεση που δέχονται, αδυνατούν να απαντήσουν καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με την επισφάλεια των ολιγόμηνων ή και ολιγοήμερων συμβάσεων (μετά την κατάργηση των ΣΣΕ) και κάτω από την μόνιμη απειλή της απόλυσης και των μεγάλων ποσοστών ανεργίας.Σε όλη αυτή την επίθεση, σημαντικό ρόλο παίζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, σαν άξιος συνεχιστής των προηγούμενων, με το τεράστιο αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο που έχει δώσει -και συνεχίζει να δίνει- στους εργοδότες. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η κατάργηση, επί της ουσίας, του δικαιώματος στην κυριακάτικη αργία από την κυβέρνηση.
Το πάλαι ποτέ δικαίωμα στο πενθήμερο - 8ωρο, στην κυριακάτικη αργία το κέρδισαν και οι εργαζόμενοι στο εμπόριο μέσα από την πάλη τους και αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να το υπερασπιστούν, να το ξαναδιεκδικήσουν. Οφείλουν να πάνε κόντρα στην αποσυγκρότηση και τον εκφυλισμό των διαδικασιών των σωματείων, αλλά και στο κλίμα ηττοπάθειας των συνδικαλιστικών ηγεσιών, που δυσκολεύουν τη συγκρότηση των εργαζομένων σε ταξική, αγωνιστική κατεύθυνση. Είναι αναγκαίο ο αγώνας υπεράσπισης των εργασιακών τους δικαιωμάτων να συνδεθεί με την πάλη για αυξήσεις στους μισθούς, συλλογικές συμβάσεις και συνολικά για δουλειά, πλήρη και σταθερή, με δικαιώματα, αφορά όλους τους εργαζόμενους και σίγουρα δεν μπορεί να έχει ως κύριο αίτημα την απεύθυνση στο "καταναλωτικό" κοινό να μην πάει να ψωνίσει!
Δεν μπορούμε να ξεμπερδεύουμε έτσι απλά με την ιστορία μας (με αφορμή ένα σχόλιο για τη σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας)
0
Η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών στην Ινδονησία που κράτησε σχεδόν 2 χρόνια και κόστισε 1.000.000 νεκρούς είναι από τις ιστορίες που δεν πολυαγγίζονται. Όχι μόνο από την αστική προπαγάνδα αλλά και από πολλούς που αναφέρονται στο κομμουνιστικό κίνημα. Αν δε αγγιχτούν από κάποιους από τους τελευταίους αυτό γίνεται με στόχο να αναδείξουν τον τυχοδιωκτισμό των μαρξιστών - λενινιστών, αυτών που αρνήθηκαν τότε τον δρόμο που χάραξε το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, που ανάμεσα στ' άλλα προέβλεπε το "ειρηνικό πέρασμα" προς τον σοσιαλισμό, για να δικαιολογήσουν τη δική τους στάση από τότε μέχρι και σήμερα.
Το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν η κορύφωση μιας πορείας, μιας διαπάλης, που υπήρχε ήδη και πριν από αυτό το συνέδριο που διεξαγόταν και στο ίδιο το Κόμμα αλλά και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Κατά καιρούς έχουμε αναφερθεί σε αυτά τα ζητήματα, για το ταξικό της υπόβαθρο, για τις πολιτικές δυνάμεις που την εκφράζανε, για την κατάληξη αυτής της διαπάλης, για τις συνέπειές της στο διεθνές αλλά και στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα.
Διεθνώς τα χρόνια μετά το 20ο Συνέδριο αρχικά έγιναν προσπάθειες, κύρια από το ΚΚ Κίνας, να αποφευχθεί η διάσπαση του κομμουνιστικού κινήματος. Παρ' όλα αυτά -και εκ των υστέρων κρίνοντας- η κατάσταση στην ΕΣΣΔ και στο ΚΚΣΕ ήταν δρομολογημένη και μη αναστρέψιμη. Έτσι από κάποια στιγμή και μετά οι διαφορές άρχισαν να εκφράζονται ανοιχτά πια, η διαπάλη και οι διεργασίες στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι έντονες. Υπήρξαν αρκετά κομμουνιστικά κόμματα που, είτε στα λόγια είτε στην πράξη, αντιτάχθηκαν στο 20ο και συντάχθηκαν με τις απόψεις του ΚΚ Κίνας καταγγέλλοντας τον αναθεωρητισμό - ρεβιζιονισμό του ΚΚΣΕ. Άλλα διασπάστηκαν.
Ανάμεσα στα κόμματα που συντάχθηκαν με το ΚΚΚ ήταν και το ΚΚ Ινδονησίας το οποίο τότε αριθμούσε 3.000.000. μέλη και θεωρούνταν το τρίτο μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στον κόσμο, μετά το ΚΚΣΕ και το ΚΚΚ.
Το 1965 - '66 το Κόμμα αυτό δέχτηκε ένα μεγάλο πλήγμα. Για δύο σχεδόν χρόνια, μετά το πραξικόπημα του Σουχάρτο, οι διώξεις και τα πογκρόμ εναντίον του οδήγησαν στη σφαγή πάνω από 1.000.000. μελών του. Τα επόμενα χρόνια οι διώξεις συνεχίστηκαν και το ΚΚ Ινδονησίας δέχτηκε μεγάλο πλήγμα. Μόνο τα τελευταία χρόνια, απ' όσο μπορούμε να γνωρίζουμε, γίνονται προσπάθειες ανασυγκρότησής του.
Η αποτίμηση και ο απολογισμός γιατί ένα τόσο μεγάλο Κόμμα, με τέτοιους δεσμούς με το λαό του, και ενώ είχε αποκηρύξει τον ρεβιζιονισμό, οδηγήθηκε τόσο εύκολα στο να χτυπηθεί από τον ταξικό εχθρό έχει σημασία για μας, γι΄ όλους όσους μέσα στα χρόνια της ήττας θέλουμε να λέμε ότι όχι μόνο συνεχίζουμε τις παραδόσεις του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος αλλά βγάζοντας και τα αναγκαία συμπεράσματά μας από τις πρώτες επανασταστικές απόπειρες, από τα χρόνια της νεότητας και της εφηβείας του κινήματός μας, προσαρμοζόμενοι στις νέες συνθήκες, πασχίζουμε για την ανασυγκρότησή του γιατί είμαστε πεπεισμένοι, από αυτή την ίδια την ιστορία, ότι άλλος δρόμος πέρα από αυτόν της επανάστασης, για τους εργάτες και τους λαούς δεν υπάρχει. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για το σύνολο της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, για την εμπειρία που μας άφησε.
Δεν μπορούμε λοιπόν να ξεμπερδεύουμε με σχόλια σαν και αυτό που διαβάζουμε στο "Ατέχνως" (εδώ), ιστοσελίδα που κινείται στο χώρο του ΚΚΕ, που ξεμπερδεύουν έτσι απλά χρεώνοντας ουσιαστικά τον αιφνιδιασμό του ΚΚΙ στη "τυχοδιωκτική του πολιτική" η οποία εν πολλοίς και για... παράδειγμα εκφραζόταν με την "συμπόρευση με την πολιτική του ΚΚ της Κίνας". Οι υπόλοιποι λόγοι ποιοι ήταν; Είναι χαρακτηριστικό αυτό το σχόλιο - "σημείωση" στο τέλος του κειμένου για το πως αντιλαμβάνεται το ΚΚΕ την λεγόμενη αποκατάσταση του επαναστατικού του χαρακτήρα. Τόσο όσο να μην αγγίζει κάποια θέσφατα που το χαρακτηρίζουν μέχρι και σήμερα. Όσο και να αναθεωρεί την ιστορία του διεθνούς και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος μερικά ζητήματα είναι ιερά και δεν πρέπει να αγγιχτούν. Δεν αναθεωρούνται!
Η απάντηση στο σχόλιο αυτό δίνεται από το ίδιο το ΠΓ του ΚΚ Ινδονησίας, ήδη από τον Σεπτέμβρη του 1966 και ενώ το πογκρόμ εναντίον του ήταν ακόμη σε εξέλιξη:
"...ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός άρχισε να διεισδύει στο Κόμμα μας κατά την 4η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής που εκλέχτηκε στο 5ο Συνέδριο, η οποία ενέκρινε χωρίς κριτικές μια εισήγηση που υποστήριζε τη γραμμή του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και υιοθέτησε τη γραμμή της «ειρηνικής υλοποίησης του σοσιαλισμού με τον κοινοβουλευτικό δρόμο» ως γραμμή του ΚΚΙ. Αυτός ο «ειρηνικός δρόμος», ένα από τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, επανεπιβεβαιώθηκε περαιτέρω με το 6ο Συνέδριο του ΚΚΙ, το οποίο ενέκρινε στο καταστατικό του Κόμματος το παρακάτω απόσπασμα: «Υπάρχει η δυνατότητα ένα σύστημα λαϊκής δημοκρατίας, ένα μεταβατικό στάδιο προς το σοσιαλισμό στην Ινδονησία, να μπορεί να υλοποιηθεί με ειρηνικά μέτρα, με τον κοινοβουλευτικό δρόμο. Το ΚΚΙ παλεύει με επιμονή ώστε να μετασχηματίσει αυτή τη δυνατότητα σε πραγματικότητα». Αυτή η ρεβιζιονιστική γραμμή τονίστηκε ξανά στο 7ο (Έκτακτο) Πανεθνικό Συνέδριο του ΚΚΙ και δεν μπόρεσε ποτέ να διορθωθεί, μολονότι το Κόμμα μας μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ότι, από το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και έκτοτε, η ηγεσία του ΚΚΣΕ ακολουθούσε το δρόμο του σύγχρονου ρεβιζιονισμού.
Απέναντι στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό της ηγεσίας του ΚΚΣΕ, η ηγεσία του ΚΚΙ, όντας στενά συνδεδεμένη με την εθνική αστική τάξη από τη συμμαχία που είχε μαζί της, υιοθέτησε μια άνευ αρχών στάση. Η κύρια αντίληψη που υπαγόρευε μια τέτοια στάση, δεν είχε ως αφετηρία τα ιδιαίτερα συμφέροντα του προλεταριάτου, αλλά περισσότερο την αναγκαιότητα διάσωσης της συμμαχίας με την εθνική αστική τάξη. Παρότι, στη διάρκεια των ακόλουθων ετών, η ηγεσία του ΚΚΙ επέκρινε τις διάφορες ρεβιζιονιστικές γραμμές της ηγεσίας του ΚΚΣΕ και παρότι, χάρη σε αυτή τη στάση, το ΚΚΙ κατέκτησε μια θέση στις τάξεις των μαρξιστών-λενινιστών στον κόσμο, συνέχισε να διατηρεί καλές σχέσεις με την ηγεσία του ΚΚΣΕ και η επιρροή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού στο Κόμμα μας δεν εξαλείφτηκε ποτέ πλήρως.
Η εμπειρία του ΚΚΙ μάς δίνει το δίδαγμα πως μόνο με την άσκηση κριτικής στο ρεβιζιονισμό της ηγεσίας του ΚΚΣΕ δεν σημαίνει ότι ο ίδιος απελευθερώνεται αυτόματα από τα δεξιά οπορτουνιστικά λάθη, τα ίδια που διαπράττουν οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές. Η εμπειρία του ΚΚΙ μάς αποδεικνύει ότι ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός, ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, συνιστά εξίσου το μεγαλύτερο κίνδυνο και για το ΚΚΙ..."
Αυτά έλεγε τότε η ηγεσία του ΚΚ Ινδονησίας για τον εαυτό της, συμπεράσματα που μάλλον ισχύουν και για το σύνολο του κομμουνιστικού κινήματος, ακόμη πιο ιδιαίτερα αν θέλετε και για πολλές άλλες δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στο 20ο συνέδριο(ακόμη και τμήματα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος) αλλά και για πολλούς σήμερα. Συμπεράσματα που μάλλον δεν είναι ιδιαίτερα βολικά γι' όσους θέλουν να συνεχίζουν να πατούν σε δύο βάρκες και τιμούν ταυτόχρονα και τους θύτες και τα θύματα της εποχής εκείνης της έντονης διαπάλης στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος παριστάνοντας ότι κριτικάρουν τα αποτελέσματα του 20ου!
Υ.Γ.:
α) Είναι πολύ μικρό και μάλλον άδικο αυτό το απόσπασμα του αρκετά μεγάλου κειμένου και το οποίο μπορεί όποιος θέλει να το διαβάσει στο Παρά Πόδα εδώ: Η αυτοκριτική του Κ.Κ. Ινδονησίας για την καταστροφή του 1965-’66.
β) Αφορμή γι' αυτό το σχόλιο στάθηκε ένα άλλο, χθεσινό, αφιέρωμα του Ατέχνως, στο 28 Δεκεμβρίου 1965: Εφιαλτικό λουτρό αίματος στην Ινδονησία οποίο μας οδήγησε στο προηγούμενο.
γ) Εμείς για τη σφαγή είχαμε δημοσιεύσει πριν δύο χρόνια το άρθρο 1965-1966. Η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών στην Ινδονησία.
Το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν η κορύφωση μιας πορείας, μιας διαπάλης, που υπήρχε ήδη και πριν από αυτό το συνέδριο που διεξαγόταν και στο ίδιο το Κόμμα αλλά και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Κατά καιρούς έχουμε αναφερθεί σε αυτά τα ζητήματα, για το ταξικό της υπόβαθρο, για τις πολιτικές δυνάμεις που την εκφράζανε, για την κατάληξη αυτής της διαπάλης, για τις συνέπειές της στο διεθνές αλλά και στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα.
Διεθνώς τα χρόνια μετά το 20ο Συνέδριο αρχικά έγιναν προσπάθειες, κύρια από το ΚΚ Κίνας, να αποφευχθεί η διάσπαση του κομμουνιστικού κινήματος. Παρ' όλα αυτά -και εκ των υστέρων κρίνοντας- η κατάσταση στην ΕΣΣΔ και στο ΚΚΣΕ ήταν δρομολογημένη και μη αναστρέψιμη. Έτσι από κάποια στιγμή και μετά οι διαφορές άρχισαν να εκφράζονται ανοιχτά πια, η διαπάλη και οι διεργασίες στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι έντονες. Υπήρξαν αρκετά κομμουνιστικά κόμματα που, είτε στα λόγια είτε στην πράξη, αντιτάχθηκαν στο 20ο και συντάχθηκαν με τις απόψεις του ΚΚ Κίνας καταγγέλλοντας τον αναθεωρητισμό - ρεβιζιονισμό του ΚΚΣΕ. Άλλα διασπάστηκαν.
Ανάμεσα στα κόμματα που συντάχθηκαν με το ΚΚΚ ήταν και το ΚΚ Ινδονησίας το οποίο τότε αριθμούσε 3.000.000. μέλη και θεωρούνταν το τρίτο μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στον κόσμο, μετά το ΚΚΣΕ και το ΚΚΚ.
Το 1965 - '66 το Κόμμα αυτό δέχτηκε ένα μεγάλο πλήγμα. Για δύο σχεδόν χρόνια, μετά το πραξικόπημα του Σουχάρτο, οι διώξεις και τα πογκρόμ εναντίον του οδήγησαν στη σφαγή πάνω από 1.000.000. μελών του. Τα επόμενα χρόνια οι διώξεις συνεχίστηκαν και το ΚΚ Ινδονησίας δέχτηκε μεγάλο πλήγμα. Μόνο τα τελευταία χρόνια, απ' όσο μπορούμε να γνωρίζουμε, γίνονται προσπάθειες ανασυγκρότησής του.
Η αποτίμηση και ο απολογισμός γιατί ένα τόσο μεγάλο Κόμμα, με τέτοιους δεσμούς με το λαό του, και ενώ είχε αποκηρύξει τον ρεβιζιονισμό, οδηγήθηκε τόσο εύκολα στο να χτυπηθεί από τον ταξικό εχθρό έχει σημασία για μας, γι΄ όλους όσους μέσα στα χρόνια της ήττας θέλουμε να λέμε ότι όχι μόνο συνεχίζουμε τις παραδόσεις του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος αλλά βγάζοντας και τα αναγκαία συμπεράσματά μας από τις πρώτες επανασταστικές απόπειρες, από τα χρόνια της νεότητας και της εφηβείας του κινήματός μας, προσαρμοζόμενοι στις νέες συνθήκες, πασχίζουμε για την ανασυγκρότησή του γιατί είμαστε πεπεισμένοι, από αυτή την ίδια την ιστορία, ότι άλλος δρόμος πέρα από αυτόν της επανάστασης, για τους εργάτες και τους λαούς δεν υπάρχει. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για το σύνολο της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, για την εμπειρία που μας άφησε.
Δεν μπορούμε λοιπόν να ξεμπερδεύουμε με σχόλια σαν και αυτό που διαβάζουμε στο "Ατέχνως" (εδώ), ιστοσελίδα που κινείται στο χώρο του ΚΚΕ, που ξεμπερδεύουν έτσι απλά χρεώνοντας ουσιαστικά τον αιφνιδιασμό του ΚΚΙ στη "τυχοδιωκτική του πολιτική" η οποία εν πολλοίς και για... παράδειγμα εκφραζόταν με την "συμπόρευση με την πολιτική του ΚΚ της Κίνας". Οι υπόλοιποι λόγοι ποιοι ήταν; Είναι χαρακτηριστικό αυτό το σχόλιο - "σημείωση" στο τέλος του κειμένου για το πως αντιλαμβάνεται το ΚΚΕ την λεγόμενη αποκατάσταση του επαναστατικού του χαρακτήρα. Τόσο όσο να μην αγγίζει κάποια θέσφατα που το χαρακτηρίζουν μέχρι και σήμερα. Όσο και να αναθεωρεί την ιστορία του διεθνούς και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος μερικά ζητήματα είναι ιερά και δεν πρέπει να αγγιχτούν. Δεν αναθεωρούνται!
Η απάντηση στο σχόλιο αυτό δίνεται από το ίδιο το ΠΓ του ΚΚ Ινδονησίας, ήδη από τον Σεπτέμβρη του 1966 και ενώ το πογκρόμ εναντίον του ήταν ακόμη σε εξέλιξη:
"...ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός άρχισε να διεισδύει στο Κόμμα μας κατά την 4η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής που εκλέχτηκε στο 5ο Συνέδριο, η οποία ενέκρινε χωρίς κριτικές μια εισήγηση που υποστήριζε τη γραμμή του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και υιοθέτησε τη γραμμή της «ειρηνικής υλοποίησης του σοσιαλισμού με τον κοινοβουλευτικό δρόμο» ως γραμμή του ΚΚΙ. Αυτός ο «ειρηνικός δρόμος», ένα από τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, επανεπιβεβαιώθηκε περαιτέρω με το 6ο Συνέδριο του ΚΚΙ, το οποίο ενέκρινε στο καταστατικό του Κόμματος το παρακάτω απόσπασμα: «Υπάρχει η δυνατότητα ένα σύστημα λαϊκής δημοκρατίας, ένα μεταβατικό στάδιο προς το σοσιαλισμό στην Ινδονησία, να μπορεί να υλοποιηθεί με ειρηνικά μέτρα, με τον κοινοβουλευτικό δρόμο. Το ΚΚΙ παλεύει με επιμονή ώστε να μετασχηματίσει αυτή τη δυνατότητα σε πραγματικότητα». Αυτή η ρεβιζιονιστική γραμμή τονίστηκε ξανά στο 7ο (Έκτακτο) Πανεθνικό Συνέδριο του ΚΚΙ και δεν μπόρεσε ποτέ να διορθωθεί, μολονότι το Κόμμα μας μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ότι, από το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και έκτοτε, η ηγεσία του ΚΚΣΕ ακολουθούσε το δρόμο του σύγχρονου ρεβιζιονισμού.
Απέναντι στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό της ηγεσίας του ΚΚΣΕ, η ηγεσία του ΚΚΙ, όντας στενά συνδεδεμένη με την εθνική αστική τάξη από τη συμμαχία που είχε μαζί της, υιοθέτησε μια άνευ αρχών στάση. Η κύρια αντίληψη που υπαγόρευε μια τέτοια στάση, δεν είχε ως αφετηρία τα ιδιαίτερα συμφέροντα του προλεταριάτου, αλλά περισσότερο την αναγκαιότητα διάσωσης της συμμαχίας με την εθνική αστική τάξη. Παρότι, στη διάρκεια των ακόλουθων ετών, η ηγεσία του ΚΚΙ επέκρινε τις διάφορες ρεβιζιονιστικές γραμμές της ηγεσίας του ΚΚΣΕ και παρότι, χάρη σε αυτή τη στάση, το ΚΚΙ κατέκτησε μια θέση στις τάξεις των μαρξιστών-λενινιστών στον κόσμο, συνέχισε να διατηρεί καλές σχέσεις με την ηγεσία του ΚΚΣΕ και η επιρροή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού στο Κόμμα μας δεν εξαλείφτηκε ποτέ πλήρως.
Η εμπειρία του ΚΚΙ μάς δίνει το δίδαγμα πως μόνο με την άσκηση κριτικής στο ρεβιζιονισμό της ηγεσίας του ΚΚΣΕ δεν σημαίνει ότι ο ίδιος απελευθερώνεται αυτόματα από τα δεξιά οπορτουνιστικά λάθη, τα ίδια που διαπράττουν οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές. Η εμπειρία του ΚΚΙ μάς αποδεικνύει ότι ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός, ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, συνιστά εξίσου το μεγαλύτερο κίνδυνο και για το ΚΚΙ..."
Αυτά έλεγε τότε η ηγεσία του ΚΚ Ινδονησίας για τον εαυτό της, συμπεράσματα που μάλλον ισχύουν και για το σύνολο του κομμουνιστικού κινήματος, ακόμη πιο ιδιαίτερα αν θέλετε και για πολλές άλλες δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στο 20ο συνέδριο(ακόμη και τμήματα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος) αλλά και για πολλούς σήμερα. Συμπεράσματα που μάλλον δεν είναι ιδιαίτερα βολικά γι' όσους θέλουν να συνεχίζουν να πατούν σε δύο βάρκες και τιμούν ταυτόχρονα και τους θύτες και τα θύματα της εποχής εκείνης της έντονης διαπάλης στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος παριστάνοντας ότι κριτικάρουν τα αποτελέσματα του 20ου!
Υ.Γ.:
α) Είναι πολύ μικρό και μάλλον άδικο αυτό το απόσπασμα του αρκετά μεγάλου κειμένου και το οποίο μπορεί όποιος θέλει να το διαβάσει στο Παρά Πόδα εδώ: Η αυτοκριτική του Κ.Κ. Ινδονησίας για την καταστροφή του 1965-’66.
β) Αφορμή γι' αυτό το σχόλιο στάθηκε ένα άλλο, χθεσινό, αφιέρωμα του Ατέχνως, στο 28 Δεκεμβρίου 1965: Εφιαλτικό λουτρό αίματος στην Ινδονησία οποίο μας οδήγησε στο προηγούμενο.
γ) Εμείς για τη σφαγή είχαμε δημοσιεύσει πριν δύο χρόνια το άρθρο 1965-1966. Η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών στην Ινδονησία.
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2018 | Οι εξεγέρσεις δεν έρχονται κατά παραγγελία
0
Με κεντρικό σύνθημα στο indymedia το «ο Δεκέμβρης δεν επαναλαμβάνεται-συνεχίζεται», μια σειρά από ομάδες της αναρχίας μας κάλεσαν να «ζήσουμε ξανά τις μέρες της εξέγερσης», φέρνοντας στο νου πολλών το φιάσκο του «Μαύρου Δεκέμβρη» που πριν από κάποια χρόνια προγραμμάτιζαν.
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, στις πορείες για την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, τόσο στην Αθήνα, όσο και αλλού, η μικροαστική εξεγερτική φαντασίωση είχε την τιμητική της. Παράγοντας άφθονης ποσότητας τηλεοπτικού υλικού με οδοφράγματα, μολότοφ και ολονύκτιες συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, οι εν λόγω ομάδες μπορούν θεωρητικά να είναι ευχαριστημένες σε σχέση με τον στόχο που είχαν θέσει. Ακόμα περισσότερο, αν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός ότι σύμφωνα με τη λογική τους, αναμφισβήτητο πιστοποιητικό επαναστατικότητας αποτελεί ο βαθμός καταστολής που δέχονται, ο οποίος πέραν πάσης αμφιβολίας εκείνη τη μέρα έφτασε σε υψηλά επίπεδα αγριότητας. Στο έδαφος της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, ασφαλώς, το σίγουρο είναι ότι το είδος της αστυνομικής βαρβαρότητας που εκδηλώθηκε θα μας συνοδεύει όλο και πιο συχνά. Το ζήτημα είναι ότι οι πρακτικές των συγκεκριμένων ομάδων της έδωσαν αυτή τη φορά ένα ακόμα πρόσχημα να εκφραστεί εν είδει επιχειρησιακής πρόβας γενικευμένης καταστολής (βλ. αύρες σε χρήση), που όταν το σύστημα επιλέξει θα στραφεί ενάντια στον πραγματικό του εχθρό, δηλαδή το μαζικό λαϊκό κίνημα και τις διαδικασίες του.
Ποια πολιτική λογική αποτυπώθηκε, όμως, σε αυτήν την καρικατούρα εξέγερσης; Είναι χρόνια η προσπάθεια του α/α χώρου να οικειοποιηθεί τον Δεκέμβρη του 2008, να τον παρουσιάσει σαν ιδιοκτησία του, σαν κάτι που του ανήκει αποκλειστικά. Και πράγματι, ελλείψει πραγματικής αριστερής διεξόδου μέσα στο ξέσπασμα, με τα «οπορτουνιστικά αμαρτήματα» των δυνάμεων της αριστεράς να είναι άφθονα και διαφόρων ειδών, ο χώρος αυτός κατάφερε τότε να ψηλώσει κατά πολύ το μπόι του. Εκμεταλλεύτηκε το αυθόρμητο των μαζών, την ορμητική εκδήλωση της οργής τους με βίαιες μορφές, για να τα καθηλώσει όμως στο δοσμένο τους επίπεδο, αφαιρώντας τη δυνατότητά τους να πολιτικοποιηθούν και να πάνε παραπέρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιώθηκε. Στην πραγματικότητα, ανέδειξε τα αδιέξοδα της λογικής του, καθορίζοντας -μεταξύ και άλλων παραγόντων- τα όρια της νεολαιίστικης αυτής εξέγερσης.
Ο Δεκέμβρης δεν χρειάζεται ιδιοκτήτες, όμως, διότι δεν ανήκει σε κανέναν. Ανήκει μόνο στη νεολαία που τον πραγματοποίησε, αντικρίζοντας στο πρόσωπο του Αλέξη τον ίδιο της τον εαυτό. Και για να το κάνει αυτό, για να διαδηλώνει την οργή της στους δρόμους επί εβδομάδες και να μαθαίνει από την εμπειρία της για τη φύση του συστήματος που κυριαρχεί και τη συλλογική πάλη, δεν ρώτησε κανέναν. Δεν πήρε την άδεια κάποιου, ούτε κάποια κομματική ντιρεκτίβα από καμία «οριζόντια» συνέλευση. Και έφτασε εκεί που μπορούσε, γιατί ο αγώνας της έμεινε ακαθοδήγητος, από μια αριστερά που ούτε ήθελε, ούτε μπορούσε.
Οι εξεγέρσεις και τα ξεσπάσματα έχουν πολιτικές και κοινωνικές αιτίες και δεν εισάγονται στο γίγνεσθαι τεχνηέντως. Δεν στήνονται από αποφάσεις επιτελείων, έξω και μακριά από τις λαϊκές μάζες. Αντιθέτως, γεννιούνται από τις ανάγκες και τα προβλήματα των τελευταίων και ο ρόλος των πολιτικών δυνάμεων συνίσταται στην προετοιμασία των πολιτικών τους όρων και την προσπάθεια να αποκτήσουν νικηφόρα κατεύθυνση. Όποιος παρακάμπτει αυτά τα δεδομένα, κάθε άλλο παρά συμβάλλει σε αυτήν την υπόθεση. Και η αλήθεια είναι πως όσο και αν η «εξέγερση» σε πολλούς φαντάζει ως προνόμιο της αναρχίας, αυτή στέκεται εχθρικά στους όρους και την προοπτική της.
Έτσι και ο Δεκέμβρης του 2008 είχε ως υπόβαθρο τα διαρκώς συσσωρευόμενα προβλήματα της νέας γενιάς, καθώς και το μαύρο μέλλον που διαισθανόταν ότι της ετοιμάζουν οι «από πάνω», στην αυγή της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που στη συνέχεια ακολούθησε. Δεν έσκασε, όμως, επειδή βρέθηκε κάποιος να τον προγραμματίσει. Περίμενε την αφορμή για να εκδηλωθεί. Με μια σωστή ανάγνωση της κατάστασης, πολλοί θα μπορούσαν να διακρίνουν τα σημάδια του, κόντρα και σε άλλους, που με την ίδια ευκολία που απογειώθηκαν στα ουράνια, μιλούσαν προηγουμένως για τον κόσμο «που είναι στα κλουβιά του».
Στον αντίποδα αυτής της θεώρησης βρίσκονται τα χάπενινγκ των «εξεγερμένων» συνειδήσεων. Ο πολιτικός τους πυρήνας δεν είναι άλλος από την κινηματική απελπισία και την περιφρόνηση των λαϊκών μαζών. Οι «στιγμές ελευθερίας» που βιώνουν είναι στην πραγματικότητα η άλλη όψη της υποταγής τους στον ταξικό συσχετισμό και την υποτιθέμενη παντοδυναμία του συστήματος.
Φυσικά-και σε αυτήν την περίπτωση- τα κενά που καλύπτουν είναι συγκεκριμένα, παρασέρνοντας και ένα μαχητικό νεολαιίστικο δυναμικό με οργή για την κατάσταση, αλλά και άφθονη απογοήτευση. Σε τελική ανάλυση, παράλληλα με το απαιτούμενο ιδεολογικό μέτωπο που πρέπει να ανοίγει σε αυτές τις λογικές, το ουσιαστικότερο όλων είναι η προσπάθεια για να καλυφθεί το κενό όπως πραγματικά είναι αναγκαίο, διαμέσου της οικοδόμησης όρων για την επαναστατική-κομμουνιστική κατεύθυνση στο κίνημα.
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, στις πορείες για την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, τόσο στην Αθήνα, όσο και αλλού, η μικροαστική εξεγερτική φαντασίωση είχε την τιμητική της. Παράγοντας άφθονης ποσότητας τηλεοπτικού υλικού με οδοφράγματα, μολότοφ και ολονύκτιες συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, οι εν λόγω ομάδες μπορούν θεωρητικά να είναι ευχαριστημένες σε σχέση με τον στόχο που είχαν θέσει. Ακόμα περισσότερο, αν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός ότι σύμφωνα με τη λογική τους, αναμφισβήτητο πιστοποιητικό επαναστατικότητας αποτελεί ο βαθμός καταστολής που δέχονται, ο οποίος πέραν πάσης αμφιβολίας εκείνη τη μέρα έφτασε σε υψηλά επίπεδα αγριότητας. Στο έδαφος της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, ασφαλώς, το σίγουρο είναι ότι το είδος της αστυνομικής βαρβαρότητας που εκδηλώθηκε θα μας συνοδεύει όλο και πιο συχνά. Το ζήτημα είναι ότι οι πρακτικές των συγκεκριμένων ομάδων της έδωσαν αυτή τη φορά ένα ακόμα πρόσχημα να εκφραστεί εν είδει επιχειρησιακής πρόβας γενικευμένης καταστολής (βλ. αύρες σε χρήση), που όταν το σύστημα επιλέξει θα στραφεί ενάντια στον πραγματικό του εχθρό, δηλαδή το μαζικό λαϊκό κίνημα και τις διαδικασίες του.
Ποια πολιτική λογική αποτυπώθηκε, όμως, σε αυτήν την καρικατούρα εξέγερσης; Είναι χρόνια η προσπάθεια του α/α χώρου να οικειοποιηθεί τον Δεκέμβρη του 2008, να τον παρουσιάσει σαν ιδιοκτησία του, σαν κάτι που του ανήκει αποκλειστικά. Και πράγματι, ελλείψει πραγματικής αριστερής διεξόδου μέσα στο ξέσπασμα, με τα «οπορτουνιστικά αμαρτήματα» των δυνάμεων της αριστεράς να είναι άφθονα και διαφόρων ειδών, ο χώρος αυτός κατάφερε τότε να ψηλώσει κατά πολύ το μπόι του. Εκμεταλλεύτηκε το αυθόρμητο των μαζών, την ορμητική εκδήλωση της οργής τους με βίαιες μορφές, για να τα καθηλώσει όμως στο δοσμένο τους επίπεδο, αφαιρώντας τη δυνατότητά τους να πολιτικοποιηθούν και να πάνε παραπέρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιώθηκε. Στην πραγματικότητα, ανέδειξε τα αδιέξοδα της λογικής του, καθορίζοντας -μεταξύ και άλλων παραγόντων- τα όρια της νεολαιίστικης αυτής εξέγερσης.
Ο Δεκέμβρης δεν χρειάζεται ιδιοκτήτες, όμως, διότι δεν ανήκει σε κανέναν. Ανήκει μόνο στη νεολαία που τον πραγματοποίησε, αντικρίζοντας στο πρόσωπο του Αλέξη τον ίδιο της τον εαυτό. Και για να το κάνει αυτό, για να διαδηλώνει την οργή της στους δρόμους επί εβδομάδες και να μαθαίνει από την εμπειρία της για τη φύση του συστήματος που κυριαρχεί και τη συλλογική πάλη, δεν ρώτησε κανέναν. Δεν πήρε την άδεια κάποιου, ούτε κάποια κομματική ντιρεκτίβα από καμία «οριζόντια» συνέλευση. Και έφτασε εκεί που μπορούσε, γιατί ο αγώνας της έμεινε ακαθοδήγητος, από μια αριστερά που ούτε ήθελε, ούτε μπορούσε.
Οι εξεγέρσεις και τα ξεσπάσματα έχουν πολιτικές και κοινωνικές αιτίες και δεν εισάγονται στο γίγνεσθαι τεχνηέντως. Δεν στήνονται από αποφάσεις επιτελείων, έξω και μακριά από τις λαϊκές μάζες. Αντιθέτως, γεννιούνται από τις ανάγκες και τα προβλήματα των τελευταίων και ο ρόλος των πολιτικών δυνάμεων συνίσταται στην προετοιμασία των πολιτικών τους όρων και την προσπάθεια να αποκτήσουν νικηφόρα κατεύθυνση. Όποιος παρακάμπτει αυτά τα δεδομένα, κάθε άλλο παρά συμβάλλει σε αυτήν την υπόθεση. Και η αλήθεια είναι πως όσο και αν η «εξέγερση» σε πολλούς φαντάζει ως προνόμιο της αναρχίας, αυτή στέκεται εχθρικά στους όρους και την προοπτική της.
Έτσι και ο Δεκέμβρης του 2008 είχε ως υπόβαθρο τα διαρκώς συσσωρευόμενα προβλήματα της νέας γενιάς, καθώς και το μαύρο μέλλον που διαισθανόταν ότι της ετοιμάζουν οι «από πάνω», στην αυγή της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που στη συνέχεια ακολούθησε. Δεν έσκασε, όμως, επειδή βρέθηκε κάποιος να τον προγραμματίσει. Περίμενε την αφορμή για να εκδηλωθεί. Με μια σωστή ανάγνωση της κατάστασης, πολλοί θα μπορούσαν να διακρίνουν τα σημάδια του, κόντρα και σε άλλους, που με την ίδια ευκολία που απογειώθηκαν στα ουράνια, μιλούσαν προηγουμένως για τον κόσμο «που είναι στα κλουβιά του».
Στον αντίποδα αυτής της θεώρησης βρίσκονται τα χάπενινγκ των «εξεγερμένων» συνειδήσεων. Ο πολιτικός τους πυρήνας δεν είναι άλλος από την κινηματική απελπισία και την περιφρόνηση των λαϊκών μαζών. Οι «στιγμές ελευθερίας» που βιώνουν είναι στην πραγματικότητα η άλλη όψη της υποταγής τους στον ταξικό συσχετισμό και την υποτιθέμενη παντοδυναμία του συστήματος.
Φυσικά-και σε αυτήν την περίπτωση- τα κενά που καλύπτουν είναι συγκεκριμένα, παρασέρνοντας και ένα μαχητικό νεολαιίστικο δυναμικό με οργή για την κατάσταση, αλλά και άφθονη απογοήτευση. Σε τελική ανάλυση, παράλληλα με το απαιτούμενο ιδεολογικό μέτωπο που πρέπει να ανοίγει σε αυτές τις λογικές, το ουσιαστικότερο όλων είναι η προσπάθεια για να καλυφθεί το κενό όπως πραγματικά είναι αναγκαίο, διαμέσου της οικοδόμησης όρων για την επαναστατική-κομμουνιστική κατεύθυνση στο κίνημα.
29 Δεκεμβρίου 2018
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Σταθμός Μετρό ...χωρίς Μετρό και πόλη με άθλια συγκοινωνία
0
Οι Μαυρογιαλούροι ...στο Συντριβάνι
Προεκλογική φιέστα, με ενδεχόμενη παρουσία και του Τσίπρα, έχει οργανωθεί επιμελώς τις τελευταίες ημέρες με επίκεντρο τον σταθμό Συντριβάνι του Μετρό στην Θεσσαλονίκη. Σταθμός χωρίς συρμούς μετρό με υποσχέσεις για λειτουργία του το 2020(!) σε μια πόλη που στενάζει εν μέσω κυκλοφοριακού χάους και τριτοκοσμικής αστικής συγκοινωνίας.
Η θεατρική παράσταση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στον υπόγειο σταθμό το απόγευμα του Σαββάτου 29/12/2018 με θέμα "έκπληξη" όπως ανακοίνωσε η διοίκηση του Μετρό αντιστοιχεί πλήρως στο κλίμα της φαρσοκωμωδίας για τους Θεσσαλονικείς που αντιμετωπίζουν για μια ακόμη φορά μια κυβέρνηση, ίδια με τις προηγούμενες, που εμπαίζει και προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον λαό της πόλης. Εμπρός στην ογκούμενη κατακραυγή για την κατάσταση των συγκοινωνιών και την κατάρρευση του ΟΑΣΘ οι Μαυρογιαλούροι του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτηκαν να πουλήσουν θέαμα και φιέστες!
π.
Προεκλογική φιέστα, με ενδεχόμενη παρουσία και του Τσίπρα, έχει οργανωθεί επιμελώς τις τελευταίες ημέρες με επίκεντρο τον σταθμό Συντριβάνι του Μετρό στην Θεσσαλονίκη. Σταθμός χωρίς συρμούς μετρό με υποσχέσεις για λειτουργία του το 2020(!) σε μια πόλη που στενάζει εν μέσω κυκλοφοριακού χάους και τριτοκοσμικής αστικής συγκοινωνίας.
Η θεατρική παράσταση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στον υπόγειο σταθμό το απόγευμα του Σαββάτου 29/12/2018 με θέμα "έκπληξη" όπως ανακοίνωσε η διοίκηση του Μετρό αντιστοιχεί πλήρως στο κλίμα της φαρσοκωμωδίας για τους Θεσσαλονικείς που αντιμετωπίζουν για μια ακόμη φορά μια κυβέρνηση, ίδια με τις προηγούμενες, που εμπαίζει και προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον λαό της πόλης. Εμπρός στην ογκούμενη κατακραυγή για την κατάσταση των συγκοινωνιών και την κατάρρευση του ΟΑΣΘ οι Μαυρογιαλούροι του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτηκαν να πουλήσουν θέαμα και φιέστες!
π.
ΤΟΥΡΚΙΑ | Στις φυλακές τύπου F του Βαν: απεργίας πείνας μέχρι θανάτου
0
Η απεργία πείνας μέχρι θανάτου στις φυλακές τύπου F του Βαν των κρατούμενων Kadir Karabak (Καντίρ Καραμπάκ) για δίκη του TKP/ML και του Esat Naci Yıldırım (Εσάτ Νατζί Γιλντιρίμ) για δίκη του MKP συνεχίζεται επί 102 μέρες. Οι κρατούμενοι ξεκίνησαν την απεργία πείνας αντιστεκόμενοι στις αυθαίρετες παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους την οποία μετέτρεψαν σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου μετά την εντατικοποίηση των επιθέσεων.
Τα αιτήματά τους είναι:
Οι μαζικές δημοκρατικές οργανώσεις στο Βαν επεσήμαναν την κατάσταση των Καντίρ Καραμπάκ (Kadir Karabak) που δικάστηκε στην δίκη του TKP/ML και Εσάτ Νατζι Γλντιρίμ (Esat Naci Yıldırım) από την δίκη του MKP οι οποίοι βρίσκονται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου 102 μέρες. Κάλεσαν την Επιτροπή Παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να αποτρέψουν τους θανάτους επικαλούμενοι ότι όλες οι αιτήσεις των απεργών βγήκαν άκαρπες.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος του Βαν, ο Ιατρικός Σύλλογος του Βαν, η Αντιπροσωπεία του Ιδρύματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Βαν, η πλατφόρμα Ελευθεριακών Δικηγόρων (ÖHP), το Συνδικάτο Εργαζομένων στην Υγεία και τις Κοινωνικές Υπηρεσίες (SES), η Συνομοσπονδία Συνδικάτων Εργαζομένων στο Δημόσιο (KESK), ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στις οικογένειες Φυλακισμένων και Κρατούμενων (TUHAY-DER) διοργάνωσαν συνέντευξη τύπου για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων στις φυλακές.
Ο δικηγόρος Σαβάς Αβτζί εκ μέρους του δικηγορικού συλλόγου ανέφερε ότι οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των φυλακισμένων και των κρατουμένων στις φυλακές της Τουρκίας έχουν αυξηθεί. Αναφερόμενος στις διαπιστώσεις των εκθέσεων των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων είπε «Στις εκθέσεις αποδεικνύεται ότι οι πρακτικές που εφαρμόζονται στους φυλακισμένους και τους κρατούμενους είναι ασύμβατες με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα βασικά δικαιώματα και οι ελευθερίες καταργούνται με τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων».
Στην 102η μέρα η απεργία πείνας μέχρι θανάτου.
Υπενθυμίζοντας ότι το κλείσιμο του εξαερισμού με συρματόπλεγμα, που άρχισε να εφαρμόζεται μετά την εφαρμογή της εγκυκλίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης στις φυλακές τύπου F του Βαν, αντίκειται στο εθνικό και διεθνές δίκαιο και αποκαλύπτει το μέγεθος της παραβίασης των δικαιωμάτων. Ο Αβτζί επεσήμανε ότι οι φυλακισμένοι Καντίρ Καραμπάκ και Εσάτ Νατζί άρχισαν την απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθούν για την παραβίαση των δικαιωμάτων τους και ήδη βρίσκονται στην 102η μέρα, ενώ από την μέρα που άρχισαν την απεργία μεταφέρθηκαν στην απομόνωση. Αναφέρθηκε στις προσπάθειες των οργανώσεων που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και στο γεγονός ότι κατασχέθηκαν οι επιστολές τους που στάλθηκαν μέσω των δικηγόρων. Ο Αβτζί δήλωσε ότι η άμεση ικανοποίηση των ανθρώπινων και λογικών αιτημάτων των κρατουμένων είναι απαραίτητη για να σταματήσει η απεργία πείνας μέχρι θανάτου.
Η κατάσταση της υγείας τους επιδεινώνεται
Ο Αβτζί επεσήμανε ότι η κατάσταση της υγείας του Καντίρ και του Εσάτ είναι σε πολύ κρίσιμο σημείο. Στις δυο τελευταίες συναντήσεις ήταν πολύ δύσκολο να μιλήσουν με τους δικηγόρους λόγω της σοβαρής επιβάρυνσης της υγείας τους με συμπτώματα όπως δυνατούς πονοκεφάλους, υπερβολική αδυναμία, πόνους στα οστά και τον μυελό, αιμορραγίες στην ούρηση, διαταραχές μνήμης και όρασης, αδυναμία κίνησης και σχεδόν αδύνατη κατανάλωση υγρών.
Οι συναντήσεις δεν έφεραν αποτέλεσμα.
Ο Αβτζί δήλωσε ότι οι συναντήσεις με την διοίκηση των φυλακών σχετικά με το ζήτημα δεν είχαν αποτέλεσμα όπως και η ενημέρωση μέσω των δικηγόρων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, της Γενικής Διεύθυνσης Φυλακών και Κέντρων Κράτησης, της Επιτροπής Παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. Επίσης από τον Ιατρικό Σύλλογο του Βαν αναφέρθηκε ότι το αίτημα να γίνει έλεγχος της υγείας τους από μια ανεξάρτητη αντιπροσωπεία που θα συναντηθεί με τους απεργούς πείνας απορρίφθηκε από τον εισαγγελέα. Ο Αβτζί κάλεσε όλους τους αρμόδιους με πρώτο το Υπουργείο Δικαιοσύνης να ληφθούν όλα τα μέτρα για την κατάσταση των απεργών πείνας λέγοντας «Σ’ αυτά περιλαμβάνεται ο τερματισμός των πρακτικών που είναι η αιτία για την απεργία πείνας μέχρι θανάτου».
Τα μέτρα πρέπει να ληφθούν πριν να είναι πολύ αργά!
Αντιδρώντας στην σιωπή των αρμοδίων είπε: «Υπενθυμίζουμε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, στην Γενική Διεύθυνση Φυλακών και Κέντρων Κράτησης και στην Επιτροπή Παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης τις ευθύνες τους για την διασφάλιση και την προστασία πρώτα και κύρια του δικαιώματος στην ζωή των φυλακισμένων και των κρατούμενων και των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ακόμη κι αν αυτά τα άτομα έχουν συλληφθεί και καταδικαστεί τα νόμιμα δικαιώματά τους πρέπει να αξιολογούνται με την εφαρμογή της αρχής και της ισότητας στο πλαίσιο του νόμου. Σ΄ αυτήν τη κατάσταση εμείς σαν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σαν ανθρωποκεντρικοί θεσμοί και σύλλογοι με επίκεντρο τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απευθυνόμαστε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και στην Επιτροπή Παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης: Τους καλούμε να σταματήσουν τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των κρατουμένων σε όλες τις φυλακές, είτε είναι καταδικασμένοι είτε όχι ανεξάρτητα από την αιτία σύλληψης ή καταδίκης και να γίνουν όλα τα απαραίτητα βήματα πριν να είναι πολύ αργά και χωρίς να περιμένουν τους θανάτους του Καντίρ Καραμπάκ και του Εσάτ Νατζί Γιλντιρίμ».
http://www.yenidemokrasi2.net/
Στις φυλακές τύπου F του Βαν
Τα αιτήματά τους είναι:
• Άμεση απομάκρυνση του συρματοπλέγματος που τοποθετήθηκε στους χώρους εξαερισμού που ήταν το μοναδικό σημείο από όπου φαινόταν το μπλε του ουρανού.Έχουν γίνει πολλές εκδηλώσεις αλληλεγγύης στην Τουρκία και στο εξωτερικό, η κατάσταση της υγείας τους επιδεινώνεται και σ’ αυτό το πλαίσιο δόθηκε συνέντευξη τύπου:
• Πρωί και βράδυ, 2 φορές τη μέρα μπαίνουν στα κελιά και ανακατεύουν τα πάντα. Να σταματήσει η έρευνα των κελιών δυο φορές τη μέρα.
• Οι εφημερίδες και τα βιβλία παρόλο που είναι νόμιμα δεν δίνονται, να καταργηθεί άμεσα αυτός ο περιορισμός.
• Τα γράμματα προς τις οικογένειές μας ακόμη και αν δεν έχουν κανένα ιδεολογικό περιεχόμενο αμέσως μετά που τις γράφουμε κατάσχονται και δεν φτάνουν στον προορισμό μας και τα εισερχόμενα δεν έρχονται. Απαιτούμε να δοθεί άμεσα λύση στο θέμα των επιστολών και να τελειώνει η απαγόρευση.
«102 μέρες απεργίας πείνας μέχρι θανάτου, η κατάσταση κρίσιμη»
Ο Δικηγορικός Σύλλογος του Βαν, ο Ιατρικός Σύλλογος του Βαν, η Αντιπροσωπεία του Ιδρύματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Βαν, η πλατφόρμα Ελευθεριακών Δικηγόρων (ÖHP), το Συνδικάτο Εργαζομένων στην Υγεία και τις Κοινωνικές Υπηρεσίες (SES), η Συνομοσπονδία Συνδικάτων Εργαζομένων στο Δημόσιο (KESK), ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στις οικογένειες Φυλακισμένων και Κρατούμενων (TUHAY-DER) διοργάνωσαν συνέντευξη τύπου για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων στις φυλακές.
Ο δικηγόρος Σαβάς Αβτζί εκ μέρους του δικηγορικού συλλόγου ανέφερε ότι οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των φυλακισμένων και των κρατουμένων στις φυλακές της Τουρκίας έχουν αυξηθεί. Αναφερόμενος στις διαπιστώσεις των εκθέσεων των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων είπε «Στις εκθέσεις αποδεικνύεται ότι οι πρακτικές που εφαρμόζονται στους φυλακισμένους και τους κρατούμενους είναι ασύμβατες με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα βασικά δικαιώματα και οι ελευθερίες καταργούνται με τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων».
Στην 102η μέρα η απεργία πείνας μέχρι θανάτου.
Υπενθυμίζοντας ότι το κλείσιμο του εξαερισμού με συρματόπλεγμα, που άρχισε να εφαρμόζεται μετά την εφαρμογή της εγκυκλίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης στις φυλακές τύπου F του Βαν, αντίκειται στο εθνικό και διεθνές δίκαιο και αποκαλύπτει το μέγεθος της παραβίασης των δικαιωμάτων. Ο Αβτζί επεσήμανε ότι οι φυλακισμένοι Καντίρ Καραμπάκ και Εσάτ Νατζί άρχισαν την απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθούν για την παραβίαση των δικαιωμάτων τους και ήδη βρίσκονται στην 102η μέρα, ενώ από την μέρα που άρχισαν την απεργία μεταφέρθηκαν στην απομόνωση. Αναφέρθηκε στις προσπάθειες των οργανώσεων που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και στο γεγονός ότι κατασχέθηκαν οι επιστολές τους που στάλθηκαν μέσω των δικηγόρων. Ο Αβτζί δήλωσε ότι η άμεση ικανοποίηση των ανθρώπινων και λογικών αιτημάτων των κρατουμένων είναι απαραίτητη για να σταματήσει η απεργία πείνας μέχρι θανάτου.
Η κατάσταση της υγείας τους επιδεινώνεται
Ο Αβτζί επεσήμανε ότι η κατάσταση της υγείας του Καντίρ και του Εσάτ είναι σε πολύ κρίσιμο σημείο. Στις δυο τελευταίες συναντήσεις ήταν πολύ δύσκολο να μιλήσουν με τους δικηγόρους λόγω της σοβαρής επιβάρυνσης της υγείας τους με συμπτώματα όπως δυνατούς πονοκεφάλους, υπερβολική αδυναμία, πόνους στα οστά και τον μυελό, αιμορραγίες στην ούρηση, διαταραχές μνήμης και όρασης, αδυναμία κίνησης και σχεδόν αδύνατη κατανάλωση υγρών.
Οι συναντήσεις δεν έφεραν αποτέλεσμα.
Ο Αβτζί δήλωσε ότι οι συναντήσεις με την διοίκηση των φυλακών σχετικά με το ζήτημα δεν είχαν αποτέλεσμα όπως και η ενημέρωση μέσω των δικηγόρων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, της Γενικής Διεύθυνσης Φυλακών και Κέντρων Κράτησης, της Επιτροπής Παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. Επίσης από τον Ιατρικό Σύλλογο του Βαν αναφέρθηκε ότι το αίτημα να γίνει έλεγχος της υγείας τους από μια ανεξάρτητη αντιπροσωπεία που θα συναντηθεί με τους απεργούς πείνας απορρίφθηκε από τον εισαγγελέα. Ο Αβτζί κάλεσε όλους τους αρμόδιους με πρώτο το Υπουργείο Δικαιοσύνης να ληφθούν όλα τα μέτρα για την κατάσταση των απεργών πείνας λέγοντας «Σ’ αυτά περιλαμβάνεται ο τερματισμός των πρακτικών που είναι η αιτία για την απεργία πείνας μέχρι θανάτου».
Τα μέτρα πρέπει να ληφθούν πριν να είναι πολύ αργά!
Αντιδρώντας στην σιωπή των αρμοδίων είπε: «Υπενθυμίζουμε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, στην Γενική Διεύθυνση Φυλακών και Κέντρων Κράτησης και στην Επιτροπή Παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης τις ευθύνες τους για την διασφάλιση και την προστασία πρώτα και κύρια του δικαιώματος στην ζωή των φυλακισμένων και των κρατούμενων και των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ακόμη κι αν αυτά τα άτομα έχουν συλληφθεί και καταδικαστεί τα νόμιμα δικαιώματά τους πρέπει να αξιολογούνται με την εφαρμογή της αρχής και της ισότητας στο πλαίσιο του νόμου. Σ΄ αυτήν τη κατάσταση εμείς σαν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σαν ανθρωποκεντρικοί θεσμοί και σύλλογοι με επίκεντρο τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απευθυνόμαστε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και στην Επιτροπή Παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης: Τους καλούμε να σταματήσουν τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των κρατουμένων σε όλες τις φυλακές, είτε είναι καταδικασμένοι είτε όχι ανεξάρτητα από την αιτία σύλληψης ή καταδίκης και να γίνουν όλα τα απαραίτητα βήματα πριν να είναι πολύ αργά και χωρίς να περιμένουν τους θανάτους του Καντίρ Καραμπάκ και του Εσάτ Νατζί Γιλντιρίμ».
http://www.yenidemokrasi2.net/
28 Δεκεμβρίου 2018
ΣΥΡΙΑ | Οι Αμερικάνοι «φεύγουν» για να μείνουν. Ένα σχόλιο για ορισμένες απόψεις πάνω στις πρόσφατες εξελίξεις.
0
Είναι δεδομένο πως η πρόσφατη ανακοίνωση της διοίκησης Τραμπ για την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένη από τα συνολικότερα διλήμματα που έχουν τεθεί ενώπιον της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης και ζητούν επιτακτικά απάντηση. Εδώ και καιρό, όπως έχουμε σημειώσει και αναλύσει επανειλημμένως, οι ΗΠΑ -παραμένοντας η μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη- έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με το γεγονός της σχετικής τους αποδυνάμωσης, σαν αποτέλεσμα των αδιεξόδων που έχει συσσωρεύσει η μέχρι πρότινος ακολουθούμενη πολιτική τους σε μια σειρά από διεθνή μέτωπα αντιπαράθεσης.
Καθοριστική στιγμή σε αυτό το πλαίσιο, που ενέτεινε τους χρόνιους προβληματισμούς στο εσωτερικό του αμερικανικού κατεστημένου για την ολοφάνερη αναντιστοιχία μέσων και σκοπών, ήταν η επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία το 2015 και η ανατροπή των δεδομένων που αυτή επέφερε, τόσο στο συριακό πεδίο αυτό καθαυτό, όσο και στην ευρύτερη ζώνη περικύκλωσης που επιχειρούν να διαμορφώσουν οι ΗΠΑ γύρω από τον κεντρικό ανταγωνιστή τους.
Γι' αυτό και δεν μπορούσαμε παρά να ερμηνεύσουμε την ανάδειξη της ηγετικής ομάδας περί τον Τραμπ ως απόπειρα μερίδων της αμερικανικής αστικής τάξης και του κέντρου που σήμερα κινεί τα νήματα στις ΗΠΑ να υπερβούν τον αρνητικό απολογισμό που έχουν κάνει για την προηγούμενη περίοδο και να διαμορφώσουν απαντήσεις. Και οι μέχρι τώρα κινήσεις και αποφάσεις της διοίκησης Τραμπ αυτήν την κατεύθυνση αναζήτησης στην οποία βρίσκεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιβεβαιώνουν. Ο εμπορικός πόλεμος που κήρυξαν σε συμμάχους-ανταγωνιστές, η νέα «στρατηγική εθνικής ασφάλειας», η επαναδιαπραγμάτευση ευνοϊκότερων όρων γι' αυτές σε μια σειρά από συνθήκες, η αποχώρηση από τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και οι προσπάθειες σύμπηξης αντιιρανικού μετώπου, η πίεση για την ευθυγράμμιση των δυνάμεων της Δύσης, οι -ορισμένων ορίων- πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία (μετά από αντίστοιχες...«αποχωρήσεις»), αποτελούν αναμφίβολα ενέργειες τέτοιας τάξης. Ένα ολόκληρο πλήθος απαιτούμενων απαντήσεων σε κρίσιμα ζητούμενα για τις ΗΠΑ, εντούτοις, παραμένει υπό διαμόρφωση, όπως αντίστοιχα ισχύει ακόμα και για την ομάδα που σήμερα βρίσκεται επικεφαλής τους! Το σίγουρο είναι ότι μένει να δούμε πολλά επεισόδια ακόμα και δεν θα πρέπει να προξενούν έκπληξη ακόμα και ενδεχόμενες αναδιπλώσεις, αναθεωρήσεις και κάθε λογής αναπροσαρμογές της τακτικής της αμερικανικής υπερδύναμης, τις οποίες όμως οι ΗΠΑ ψηλαφούν υπό έναν απαράβατο για αυτές όρο: ότι θα παραμείνουν στην τροχιά της διεκδίκησης της παγκόσμιας κυριαρχίας, του περιορισμού του ρώσικου ιμπεριαλισμού και της συγκράτησης των υπόλοιπων ανταγωνιστών τους.
Υπό αυτήν την έννοια, εξαρχής θεωρήσαμε εκτός πραγματικότητας αναλύσεις που έκαναν λόγο για στροφή των ΗΠΑ στον «απομονωτισμό», μιας και θεωρούμε κάτι τέτοιο ασύμβατο με τους ίδιους τους όρους λειτουργίας μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης - πόσο μάλλον αυτής που έχει την πρωτοκαθεδρία σε παγκόσμιο επίπεδο. Ακόμα περισσότερο, μόνο με «συμπόνια» μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όσους -πέφτοντας από τα σύννεφα- περίμεναν τον Τραμπ για να συνειδητοποιήσουν το προφανές: ότι η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση δεν ήταν παρά ένα παραμύθι με το οποίο το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα «τάισε» τους λαούς όλα τα προηγούμενα χρόνια, με σκοπό να συγκαλύψει την εκστρατεία επανακατάκτησης - επαναποικιοποίησης του πλανήτη που είχε εκκινήσει.
Εξίσου αποπροσανατολιστικό για τα ζητήματα που τίθενται άμεσα προς απάντηση στην εργατική τάξη και τους λαούς θεωρούμε και ένα σχήμα ανάλυσης που έκανε την εμφάνισή του το τελευταίο διάστημα και με αφορμή τις ανακοινώσεις Τραμπ για τη Συρία βγήκε πιο καθαρά στην επιφάνεια. Αυτό συνίσταται στην παραδοχή ότι λίγο-πολύ η μηχανή των ΗΠΑ «τά 'φτυσε» και στην απολυτοποίηση αυτής της σχετικής αποδυνάμωσης που προαναφέραμε, σε βαθμό που να πιστεύεται ότι πλέον ο υπ' αριθμόν ένα ιμπεριαλιστής του πλανήτη κινείται δίχως σχέδιο. Σύμφωνα με όσα υπονοούν αυτές οι απόψεις, όλες οι κινήσεις των ΗΠΑ δεν σημαίνουν τίποτε άλλο παρά την άτακτη φυγή από μια σειρά μετώπων, που σε συνδυασμό με τον «απρόβλεπτο» πλανητάρχη και τα προβλήματα που δημιουργεί κάθε τρεις και λίγο σε συμμάχους-ανταγωνιστές, σηματοδοτούν μια αλλοπρόσαλλη πολιτική τακτικισμών άνευ περιεχομένου από την πλευρά της αμερικανικής υπερδύναμης, που βαδίζει μέσα στην παραζάλη και χωρίς πυξίδα.
Διαβάζουμε, λόγου χάρη, σε άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην Καθημερινή της Κυριακής:
«Εικόνα πλήρους σύγχυσης και παραλυτικής αδυναμίας λόγω αλληλογρονθοκοπούμενων στρατηγικών εκπέμπουν προς φίλους και αντιπάλους οι ΗΠΑ μετά την αιφνιδιαστική απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει το σύνολο των 2.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Συρία. Η παραίτηση του υπουργού Αμυνας Τζέιμς Μάτις και η είδηση ότι ο Τραμπ σχεδιάζει να αποσύρει επίσης τους μισούς από τους 14.000 στρατιώτες των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν εδραίωσαν την αίσθηση μιας αμερικανικής ηγεσίας που δεν γνωρίζει που πατά και προς τα πού βαδίζει, καθώς υπνοβατεί στον δρόμο του απομονωτισμού, παραιτούμενη από τον ηγετικό της ρόλο». Και ακόμα: «Γεγονός είναι ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ σε αυτή την κρίσιμη φάση, που πλησιάζει το «τέλος της παρτίδας» στη Συρία, αποτελεί ομολογία ήττας και αφήνει όλη την πρωτοβουλία για την πολιτική λύση (και τον διαμοιρασμό των σφαιρών επιρροής) στην τρόικα Ρωσίας - Τουρκίας - Ιράν. Το πλήγμα για το διεθνές κύρος της Αμερικής θα είναι πολύ μεγάλο, πολύ περισσότερο αν συνοδευτεί από ένα κυνικό ξεπούλημα των Κούρδων».
Στο παραπάνω απόσπασμα, πέρα από όλα τα άλλα, διακρίνουμε και μια έκπληξη αναφορικά με τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στον κουρδικό παράγοντα. Είχε κανείς διαφορετική εντύπωση; Πόσα πλήγματα πρέπει να δεχτούν ακόμα τέτοιου είδους αυταπάτες, για να εγκαταλειφθεί η αντίληψη ότι μονόδρομος για τους λαούς που παλεύουν για το δίκιο τους είναι η εναπόθεσή του σε κάθε λογής προστάτες; Και ποιο ακριβώς «διεθνές κύρος» απέκτησε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός από την κυνική χρησιμοποίηση της ασπόνδυλης κουρδικής ηγεσίας στα σχέδιά του, που τώρα ξαφνικά το χάνει; Στην πραγματικότητα, αυτή η ηγεσία πληρώνει για άλλη μια φορά τις ψευδαισθήσεις που η ίδια καλλιέργησε.
Από εκεί και πέρα, καθόλου στα σοβαρά δεν μπορεί να υποστηριχθεί η άποψη ότι από τις πρόσφατες εξελίξεις βγαίνουν όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται περίπου κερδισμένοι, εκτός από τις ΗΠΑ, όταν πρόκειται για πρωτοβουλία που οι ίδιες αναλαμβάνουν -με σοβαρές διαφωνίες στο εσωτερικό τους για τις προοπτικές της, ειδικά σε σχέση με το ζήτημα Ερντογάν και το κουρδικό- ανακατεύοντας για άλλη μια φορά την τράπουλα στη Μ. Ανατολή, αλλά και στο διεθνές ταμπλό. Και ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί κατά την άποψή μας να σταθεί η θεώρηση που ανακαλύπτει την εγκατάλειψη της πίεσης που ασκούν οι ΗΠΑ προς το Ιράν, όταν η τελευταία τους κίνηση είχε ακριβώς το περιεχόμενο της αναζήτησης όρων διεύρυνσης του αντιιρανικού μετώπου, διαμέσου και της ισχυροποίησης της πολιτικής επαναπροσέγγισης με την Τουρκία.
Πιο «ισορροπημένα», την ίδια άποψη για την περίπου αναγκαστική φυγή των ΗΠΑ από τη Συρία, εντοπίζουμε και στην ανακοίνωση που εξέδωσε για τις εξελίξεις το Μ-Λ ΚΚΕ: «Αν οι τάσεις αυτές και οι πολύμορφες διεργασίες που συντελούνται, εδραιωθούν και κυριαρχήσουν στη διεθνή σκηνή, τότε οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να εξοστρακιστούν από την πρώτη θέση και μεγάλες ανατροπές θα σημειωθούν στα πλαίσια του αδιάκοπου ανταγωνισμού των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και στη βάση των νέων παγκόσμιων συσχετισμών δυνάμεων που διαμορφώνονται».
Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ είναι δεδομένο ότι δεν πρόκειται να παραιτηθούν από το πυρακτωμένο και κρίσιμο πεδίο της Συρίας και της Μ. Ανατολής και κάθε άλλο παρά επιθυμούν να αφήσουν χώρο στη Ρωσία να κεφαλαιοποιήσει τις επιτυχίες που έχει σημειώσει σε αυτό. Πιστεύουμε ότι αποτελεί τουλάχιστον λαθεμένη ανάγνωση των εξελίξεων και των κινδύνων που εγκυμονούν η άποψη ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός κινήθηκε αποκλειστικά υπό το βάρος των αδιεξόδων του και εξαναγκάστηκε σε αυτήν την κίνηση. Γιατί ακριβώς τα προβλήματα και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει τον οδηγούν στο να διαμορφώσει την κατάλληλη τακτική και στρατηγική κατεύθυνση για να τα απαντήσει και όχι στο να αποχωρεί άρον-άρον από τα μέτωπα που ο ίδιος άνοιξε. Η αιφνιδιαστική επίσκεψη του ζεύγους Τραμπ σε Ιράκ και Γερμανία, μάλλον αυτό αποδεικνύει και στέλνει πολλαπλά μηνύματα εντός και εκτός των ΗΠΑ για την κατεύθυνση που επιχειρείται να προωθηθεί.
Τα ερωτηματικά φυσικά είναι πολλά και παραμένουν και οι εξελίξεις δεν θα κινηθούν σύμφωνα με απόλυτες βεβαιότητες. Η εν εξελίξει συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων γύρω από το Μανπίτζ επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει κάτι πολύ δυσκολότερο από ένα νέο Αφρίν, αλλά και ότι Ρωσία και Άσαντ έχουν φορτωθεί μια «καυτή πατάτα» που καλούνται άμεσα να αντιμετωπίσουν. Όπως σημειώναμε, οι εξελίξεις μετά και την ανακοίνωση των ΗΠΑ έχουν επιταχυνθεί και φέρουν μεγάλους και σοβαρούς κινδύνους για τους λαούς της περιοχής. Γι΄αυτό και δεν αρμόζει κανενός είδους υποτίμηση της κίνησης αυτής της αμερικανικής υπερδύναμης, αλλά αντιθέτως, οφείλει να αντιμετωπιστεί σαν μια εξέλιξη που βάζει ακόμα πιο επιτακτικά το καθήκον να παραχθούν απαντήσεις σε επίπεδο αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
Καθοριστική στιγμή σε αυτό το πλαίσιο, που ενέτεινε τους χρόνιους προβληματισμούς στο εσωτερικό του αμερικανικού κατεστημένου για την ολοφάνερη αναντιστοιχία μέσων και σκοπών, ήταν η επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία το 2015 και η ανατροπή των δεδομένων που αυτή επέφερε, τόσο στο συριακό πεδίο αυτό καθαυτό, όσο και στην ευρύτερη ζώνη περικύκλωσης που επιχειρούν να διαμορφώσουν οι ΗΠΑ γύρω από τον κεντρικό ανταγωνιστή τους.
Γι' αυτό και δεν μπορούσαμε παρά να ερμηνεύσουμε την ανάδειξη της ηγετικής ομάδας περί τον Τραμπ ως απόπειρα μερίδων της αμερικανικής αστικής τάξης και του κέντρου που σήμερα κινεί τα νήματα στις ΗΠΑ να υπερβούν τον αρνητικό απολογισμό που έχουν κάνει για την προηγούμενη περίοδο και να διαμορφώσουν απαντήσεις. Και οι μέχρι τώρα κινήσεις και αποφάσεις της διοίκησης Τραμπ αυτήν την κατεύθυνση αναζήτησης στην οποία βρίσκεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιβεβαιώνουν. Ο εμπορικός πόλεμος που κήρυξαν σε συμμάχους-ανταγωνιστές, η νέα «στρατηγική εθνικής ασφάλειας», η επαναδιαπραγμάτευση ευνοϊκότερων όρων γι' αυτές σε μια σειρά από συνθήκες, η αποχώρηση από τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και οι προσπάθειες σύμπηξης αντιιρανικού μετώπου, η πίεση για την ευθυγράμμιση των δυνάμεων της Δύσης, οι -ορισμένων ορίων- πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία (μετά από αντίστοιχες...«αποχωρήσεις»), αποτελούν αναμφίβολα ενέργειες τέτοιας τάξης. Ένα ολόκληρο πλήθος απαιτούμενων απαντήσεων σε κρίσιμα ζητούμενα για τις ΗΠΑ, εντούτοις, παραμένει υπό διαμόρφωση, όπως αντίστοιχα ισχύει ακόμα και για την ομάδα που σήμερα βρίσκεται επικεφαλής τους! Το σίγουρο είναι ότι μένει να δούμε πολλά επεισόδια ακόμα και δεν θα πρέπει να προξενούν έκπληξη ακόμα και ενδεχόμενες αναδιπλώσεις, αναθεωρήσεις και κάθε λογής αναπροσαρμογές της τακτικής της αμερικανικής υπερδύναμης, τις οποίες όμως οι ΗΠΑ ψηλαφούν υπό έναν απαράβατο για αυτές όρο: ότι θα παραμείνουν στην τροχιά της διεκδίκησης της παγκόσμιας κυριαρχίας, του περιορισμού του ρώσικου ιμπεριαλισμού και της συγκράτησης των υπόλοιπων ανταγωνιστών τους.
Υπό αυτήν την έννοια, εξαρχής θεωρήσαμε εκτός πραγματικότητας αναλύσεις που έκαναν λόγο για στροφή των ΗΠΑ στον «απομονωτισμό», μιας και θεωρούμε κάτι τέτοιο ασύμβατο με τους ίδιους τους όρους λειτουργίας μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης - πόσο μάλλον αυτής που έχει την πρωτοκαθεδρία σε παγκόσμιο επίπεδο. Ακόμα περισσότερο, μόνο με «συμπόνια» μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όσους -πέφτοντας από τα σύννεφα- περίμεναν τον Τραμπ για να συνειδητοποιήσουν το προφανές: ότι η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση δεν ήταν παρά ένα παραμύθι με το οποίο το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα «τάισε» τους λαούς όλα τα προηγούμενα χρόνια, με σκοπό να συγκαλύψει την εκστρατεία επανακατάκτησης - επαναποικιοποίησης του πλανήτη που είχε εκκινήσει.
Εξίσου αποπροσανατολιστικό για τα ζητήματα που τίθενται άμεσα προς απάντηση στην εργατική τάξη και τους λαούς θεωρούμε και ένα σχήμα ανάλυσης που έκανε την εμφάνισή του το τελευταίο διάστημα και με αφορμή τις ανακοινώσεις Τραμπ για τη Συρία βγήκε πιο καθαρά στην επιφάνεια. Αυτό συνίσταται στην παραδοχή ότι λίγο-πολύ η μηχανή των ΗΠΑ «τά 'φτυσε» και στην απολυτοποίηση αυτής της σχετικής αποδυνάμωσης που προαναφέραμε, σε βαθμό που να πιστεύεται ότι πλέον ο υπ' αριθμόν ένα ιμπεριαλιστής του πλανήτη κινείται δίχως σχέδιο. Σύμφωνα με όσα υπονοούν αυτές οι απόψεις, όλες οι κινήσεις των ΗΠΑ δεν σημαίνουν τίποτε άλλο παρά την άτακτη φυγή από μια σειρά μετώπων, που σε συνδυασμό με τον «απρόβλεπτο» πλανητάρχη και τα προβλήματα που δημιουργεί κάθε τρεις και λίγο σε συμμάχους-ανταγωνιστές, σηματοδοτούν μια αλλοπρόσαλλη πολιτική τακτικισμών άνευ περιεχομένου από την πλευρά της αμερικανικής υπερδύναμης, που βαδίζει μέσα στην παραζάλη και χωρίς πυξίδα.
Διαβάζουμε, λόγου χάρη, σε άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην Καθημερινή της Κυριακής:
«Εικόνα πλήρους σύγχυσης και παραλυτικής αδυναμίας λόγω αλληλογρονθοκοπούμενων στρατηγικών εκπέμπουν προς φίλους και αντιπάλους οι ΗΠΑ μετά την αιφνιδιαστική απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει το σύνολο των 2.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Συρία. Η παραίτηση του υπουργού Αμυνας Τζέιμς Μάτις και η είδηση ότι ο Τραμπ σχεδιάζει να αποσύρει επίσης τους μισούς από τους 14.000 στρατιώτες των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν εδραίωσαν την αίσθηση μιας αμερικανικής ηγεσίας που δεν γνωρίζει που πατά και προς τα πού βαδίζει, καθώς υπνοβατεί στον δρόμο του απομονωτισμού, παραιτούμενη από τον ηγετικό της ρόλο». Και ακόμα: «Γεγονός είναι ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ σε αυτή την κρίσιμη φάση, που πλησιάζει το «τέλος της παρτίδας» στη Συρία, αποτελεί ομολογία ήττας και αφήνει όλη την πρωτοβουλία για την πολιτική λύση (και τον διαμοιρασμό των σφαιρών επιρροής) στην τρόικα Ρωσίας - Τουρκίας - Ιράν. Το πλήγμα για το διεθνές κύρος της Αμερικής θα είναι πολύ μεγάλο, πολύ περισσότερο αν συνοδευτεί από ένα κυνικό ξεπούλημα των Κούρδων».
Στο παραπάνω απόσπασμα, πέρα από όλα τα άλλα, διακρίνουμε και μια έκπληξη αναφορικά με τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στον κουρδικό παράγοντα. Είχε κανείς διαφορετική εντύπωση; Πόσα πλήγματα πρέπει να δεχτούν ακόμα τέτοιου είδους αυταπάτες, για να εγκαταλειφθεί η αντίληψη ότι μονόδρομος για τους λαούς που παλεύουν για το δίκιο τους είναι η εναπόθεσή του σε κάθε λογής προστάτες; Και ποιο ακριβώς «διεθνές κύρος» απέκτησε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός από την κυνική χρησιμοποίηση της ασπόνδυλης κουρδικής ηγεσίας στα σχέδιά του, που τώρα ξαφνικά το χάνει; Στην πραγματικότητα, αυτή η ηγεσία πληρώνει για άλλη μια φορά τις ψευδαισθήσεις που η ίδια καλλιέργησε.
Από εκεί και πέρα, καθόλου στα σοβαρά δεν μπορεί να υποστηριχθεί η άποψη ότι από τις πρόσφατες εξελίξεις βγαίνουν όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται περίπου κερδισμένοι, εκτός από τις ΗΠΑ, όταν πρόκειται για πρωτοβουλία που οι ίδιες αναλαμβάνουν -με σοβαρές διαφωνίες στο εσωτερικό τους για τις προοπτικές της, ειδικά σε σχέση με το ζήτημα Ερντογάν και το κουρδικό- ανακατεύοντας για άλλη μια φορά την τράπουλα στη Μ. Ανατολή, αλλά και στο διεθνές ταμπλό. Και ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί κατά την άποψή μας να σταθεί η θεώρηση που ανακαλύπτει την εγκατάλειψη της πίεσης που ασκούν οι ΗΠΑ προς το Ιράν, όταν η τελευταία τους κίνηση είχε ακριβώς το περιεχόμενο της αναζήτησης όρων διεύρυνσης του αντιιρανικού μετώπου, διαμέσου και της ισχυροποίησης της πολιτικής επαναπροσέγγισης με την Τουρκία.
Πιο «ισορροπημένα», την ίδια άποψη για την περίπου αναγκαστική φυγή των ΗΠΑ από τη Συρία, εντοπίζουμε και στην ανακοίνωση που εξέδωσε για τις εξελίξεις το Μ-Λ ΚΚΕ: «Αν οι τάσεις αυτές και οι πολύμορφες διεργασίες που συντελούνται, εδραιωθούν και κυριαρχήσουν στη διεθνή σκηνή, τότε οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να εξοστρακιστούν από την πρώτη θέση και μεγάλες ανατροπές θα σημειωθούν στα πλαίσια του αδιάκοπου ανταγωνισμού των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και στη βάση των νέων παγκόσμιων συσχετισμών δυνάμεων που διαμορφώνονται».
Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ είναι δεδομένο ότι δεν πρόκειται να παραιτηθούν από το πυρακτωμένο και κρίσιμο πεδίο της Συρίας και της Μ. Ανατολής και κάθε άλλο παρά επιθυμούν να αφήσουν χώρο στη Ρωσία να κεφαλαιοποιήσει τις επιτυχίες που έχει σημειώσει σε αυτό. Πιστεύουμε ότι αποτελεί τουλάχιστον λαθεμένη ανάγνωση των εξελίξεων και των κινδύνων που εγκυμονούν η άποψη ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός κινήθηκε αποκλειστικά υπό το βάρος των αδιεξόδων του και εξαναγκάστηκε σε αυτήν την κίνηση. Γιατί ακριβώς τα προβλήματα και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει τον οδηγούν στο να διαμορφώσει την κατάλληλη τακτική και στρατηγική κατεύθυνση για να τα απαντήσει και όχι στο να αποχωρεί άρον-άρον από τα μέτωπα που ο ίδιος άνοιξε. Η αιφνιδιαστική επίσκεψη του ζεύγους Τραμπ σε Ιράκ και Γερμανία, μάλλον αυτό αποδεικνύει και στέλνει πολλαπλά μηνύματα εντός και εκτός των ΗΠΑ για την κατεύθυνση που επιχειρείται να προωθηθεί.
Τα ερωτηματικά φυσικά είναι πολλά και παραμένουν και οι εξελίξεις δεν θα κινηθούν σύμφωνα με απόλυτες βεβαιότητες. Η εν εξελίξει συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων γύρω από το Μανπίτζ επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει κάτι πολύ δυσκολότερο από ένα νέο Αφρίν, αλλά και ότι Ρωσία και Άσαντ έχουν φορτωθεί μια «καυτή πατάτα» που καλούνται άμεσα να αντιμετωπίσουν. Όπως σημειώναμε, οι εξελίξεις μετά και την ανακοίνωση των ΗΠΑ έχουν επιταχυνθεί και φέρουν μεγάλους και σοβαρούς κινδύνους για τους λαούς της περιοχής. Γι΄αυτό και δεν αρμόζει κανενός είδους υποτίμηση της κίνησης αυτής της αμερικανικής υπερδύναμης, αλλά αντιθέτως, οφείλει να αντιμετωπιστεί σαν μια εξέλιξη που βάζει ακόμα πιο επιτακτικά το καθήκον να παραχθούν απαντήσεις σε επίπεδο αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
Δίκη Κορκονέα: Οι υπηρεσίες στο σύστημα ανταμείβονται αντίστοιχα
0
Στο Εφετείο Λαμίας, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, διεξάγεται σε δεύτερο βαθμό η δίκη των αστυνομικών Επαμεινώνδα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο Κορκονέας είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη και εκτίει την ποινή του, στις φυλακές Δομοκού. Ο Σαραλιώτης είχε καταδικαστεί σε δέκα χρόνια και αποφυλακίστηκε το 2011 με όρους - μεταξύ άλλων να διαμένει στη Δράμα, από όπου κατάγεται.
Η δίκη στο Εφετείο Λαμίας ξεκίνησε το 2016 και έως σήμερα έχουν γίνει περισσότερες από 30 συνεδριάσεις και μπόλικες αναβολές με τελευταία στις 6 Δεκέμβρη. Επόμενη συνεδρίαση ορίστηκε για τις 23 Γενάρη.
Από την αρχική καταδίκη τους και αφού πέρασαν κάποια χρόνια και καταλάγιασαν σε ένα βαθμό τα πνεύματα και η ένταση, η υπόθεση πήρε το δρόμο της. Και εννοούμε ότι ξεκίνησε η διαδικασία για την πλήρη αναίρεση της καταδικαστικής απόφασης. Δικαίως μπορεί να παραλληλίσει κάποιος την υπόθεση αυτή αλλά και την κατεύθυνση που επιδιώκεται να πάρει, με τις δολοφονίες του επίσης 15χρονου μαθητή Μ. Καλτεζά από τον αστυνόμο Μελίστα το ’85 αλλά και του αγωνιστή Ν. Τεμπονέρα από τον ΟΝΝΕΔίτη Καλαμπόκα. Οι ποινές που τους επιβλήθηκαν τότε δεν τηρήθηκαν στο ελάχιστο με τον Μελίστα να δικάζεται χρόνια μετά τη δολοφονία και τελικά να εκτίει ποινή φυλάκισης 10 μηνών, ενώ ο Καλαμπόκας μετά από διαδοχικές δίκες και συνεχείς βελτιώσεις στην καταδίκη του αποφυλακίστηκε ύστερα από 7 χρόνια, αντί για ισόβια όπως προέβλεπε η αρχική απόφαση. Αλλά και ο Σαραλιώτης απ’ την πρώτη στιγμή έπεσε «στα μαλακά». Μεταφέρθηκε αρχικά σε αγροτικές φυλακές και μέσα σε 4 χρόνια αποφυλακίστηκε επικαλούμενος οικογενειακούς λόγους υγείας.
Όλες αυτές οι δολοφονίες είναι προϊόντα της κρατικής καταστολής και του παρακράτους και είχαν και έχουν τον εξής στόχο: Να δείξουν σε όποιον αντιστέκεται και αντιδρά ποιος έχει το πάνω χέρι. Να δείξουν πως όποιος αντιστέκεται και διεκδικεί μπορεί και να δολοφονείται. Δεν είναι τυχαία η περίοδος που συνέβησαν αυτές οι δολοφονίες. Ήταν σε περιόδους ανόδου του κινήματος και στόχευαν να το καταστείλουν σπέρνοντας τον τρόμο. Και ο καλύτερος τρόπος για να πετύχει αυτό δεν είναι μόνο αυτή καθ’ αυτή η δολοφονία αλλά και η επακόλουθη αθώωση των δραστών μόλις περάσει λίγος καιρός. Αυτό ακριβώς δρομολογείται και με τον Κορκονέα όπου η γραμμή υπεράσπισης επιδιώκει να σπάσει την ποινή της ισόβιας κάθειρξης, έχοντας ως βασικό επιχείρημα ότι ο Γρηγορόπουλος δεν ήταν απλώς ένας 15χρονος αλλά ένας επικίνδυνος αντιεξουσιαστής που απείλησε την αστυνομία και έτσι ο δολοφόνος δικαιολογημένα υπό το καθεστώς φόβου τον εκτέλεσε. Η βαρβαρότητα και ο κυνισμός του συστήματος αλλά και οι ιδεολογικές αξίες, με τις οποίες είναι εμποτισμένοι οι μηχανισμοί καταστολής αναδεικνύονται και στο πρόσωπο του Κορκονέα που αμετανόητος ακόμα και σήμερα δηλώνει: «είμαι αθώος, 8 χρόνια ταλαιπωρούμαι απ’ αυτή την ιστορία και γι’ αυτό δεν ζητώ από κανένα 15χρονο συγγνώμη»!
Το σύστημα έχει δείξει ξεκάθαρα τις διαθέσεις του. Το προχώρημα της αντιλαϊκής επίθεσης στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας απ’ τη μια και η ταυτόχρονη ένταση της φασιστικοποίησης της δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής ζωής απ’ την άλλη συναπαρτίζουν την πολιτική του. Αυτές οι κατευθύνσεις προωθούνται παράλληλα ώστε ο λαός και η νεολαία να μη στρέφονται στη συλλογική διεκδίκηση και τον αγώνα. Αυτό φανερώνουν και η ποινικοποίηση των αγώνων, η απαγόρευση των απεργιών, η βιομηχανία διώξεων που στήθηκε στις Σκουριές, η -επί της ουσίας- κατάργηση του Ασύλου, τα χημικά και το ξύλο απ’ τα ΜΑΤ, οι συλλήψεις αγωνιστών και διαδηλωτών, οι αύρες στις πρόσφατες πορείες στο κέντρο της Αθήνας, η φυλάκιση της καθαρίστριας με το πλαστό απολυτήριο. Αυτά είναι μόνο λίγα απ’ την καθημερινή τρομοκρατία που βιώνει ο λαός και η νεολαία σήμερα. Και όταν αυτά δεν επαρκούν για να κάμψουν την αγωνιστική διάθεση, προβαίνουν σε δολοφονίες αγωνιστών όπως αυτές που προαναφέρθηκαν απ’ τον κρατικό μηχανισμό είτε απ’ τις μαύρες εφεδρείες που έχει, όπως αυτή του Π. Φύσσα απ’ το χρυσαυγίτη Ρουπακιά ή την πιο πρόσφατη δολοφονία του Αλβανού εργάτη στη Λευκίμμη.
Η δικαιοσύνη κάθε άλλο παρά ανεξάρτητη είναι απ’ την πολιτική του συστήματος. Αυτό αποδεικνύεται συνεχώς απ’ τις βαρύτατες ποινές που επισύρει στους αγωνιστές ενώ αθωώνει όλους αυτούς τους δολοφόνους που θρέφει και χρησιμοποιεί. Έτσι πετυχαίνει δύο πράγματα. Αφενός να καταστείλει το νεολαιίστικο και λαϊκό κίνημα και απ’ την άλλη να ενισχύει την αποθράσυνση των μηχανισμών καταστολής, διαβεβαιώνοντάς τους διαχρονικά ότι θα πέφτουν «στα μαλακά».
Στον αντίποδα αυτής της πολιτικής πρέπει να βαδίσουν ο λαός και η νεολαία. Η ανάδειξη της φασιστικοποίησης και της τρομοκρατίας ως συστατικό μέρος του συστήματος και όχι ως μεμονωμένο περιστατικό, παραστράτημα κάποιου «τρελού» ή ως αντιδημοκρατική παρεκτροπή, είναι βασικός όρος συγκρότησης των μαζών ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική. Είναι ουσιαστικό να γίνει πλατιά αντιληπτό ότι η βία και η τρομοκρατία θα συνεχίσουν όσο ο λαός οργανώνεται και διεκδικεί. Ότι ο εχθρός δεν είναι απλά ο μπάτσος αλλά όλο το σύστημα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Πρέπει να αναδειχθεί ότι η δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη και δεν μας λείπουν οι καλοί δικηγόροι αλλά η πολιτική συγκρότηση του κινήματος αλληλεγγύης που μπορεί να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό, όταν είναι συγκροτημένο, τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Ή όπως λέει και το σύνθημα: «Οι δολοφονίες δεν είναι μια στιγμή, είναι του συστήματος η πολιτική»!
Ι.Γ. - Προλεταριακή Σημαία
Η δίκη στο Εφετείο Λαμίας ξεκίνησε το 2016 και έως σήμερα έχουν γίνει περισσότερες από 30 συνεδριάσεις και μπόλικες αναβολές με τελευταία στις 6 Δεκέμβρη. Επόμενη συνεδρίαση ορίστηκε για τις 23 Γενάρη.
Από την αρχική καταδίκη τους και αφού πέρασαν κάποια χρόνια και καταλάγιασαν σε ένα βαθμό τα πνεύματα και η ένταση, η υπόθεση πήρε το δρόμο της. Και εννοούμε ότι ξεκίνησε η διαδικασία για την πλήρη αναίρεση της καταδικαστικής απόφασης. Δικαίως μπορεί να παραλληλίσει κάποιος την υπόθεση αυτή αλλά και την κατεύθυνση που επιδιώκεται να πάρει, με τις δολοφονίες του επίσης 15χρονου μαθητή Μ. Καλτεζά από τον αστυνόμο Μελίστα το ’85 αλλά και του αγωνιστή Ν. Τεμπονέρα από τον ΟΝΝΕΔίτη Καλαμπόκα. Οι ποινές που τους επιβλήθηκαν τότε δεν τηρήθηκαν στο ελάχιστο με τον Μελίστα να δικάζεται χρόνια μετά τη δολοφονία και τελικά να εκτίει ποινή φυλάκισης 10 μηνών, ενώ ο Καλαμπόκας μετά από διαδοχικές δίκες και συνεχείς βελτιώσεις στην καταδίκη του αποφυλακίστηκε ύστερα από 7 χρόνια, αντί για ισόβια όπως προέβλεπε η αρχική απόφαση. Αλλά και ο Σαραλιώτης απ’ την πρώτη στιγμή έπεσε «στα μαλακά». Μεταφέρθηκε αρχικά σε αγροτικές φυλακές και μέσα σε 4 χρόνια αποφυλακίστηκε επικαλούμενος οικογενειακούς λόγους υγείας.
Όλες αυτές οι δολοφονίες είναι προϊόντα της κρατικής καταστολής και του παρακράτους και είχαν και έχουν τον εξής στόχο: Να δείξουν σε όποιον αντιστέκεται και αντιδρά ποιος έχει το πάνω χέρι. Να δείξουν πως όποιος αντιστέκεται και διεκδικεί μπορεί και να δολοφονείται. Δεν είναι τυχαία η περίοδος που συνέβησαν αυτές οι δολοφονίες. Ήταν σε περιόδους ανόδου του κινήματος και στόχευαν να το καταστείλουν σπέρνοντας τον τρόμο. Και ο καλύτερος τρόπος για να πετύχει αυτό δεν είναι μόνο αυτή καθ’ αυτή η δολοφονία αλλά και η επακόλουθη αθώωση των δραστών μόλις περάσει λίγος καιρός. Αυτό ακριβώς δρομολογείται και με τον Κορκονέα όπου η γραμμή υπεράσπισης επιδιώκει να σπάσει την ποινή της ισόβιας κάθειρξης, έχοντας ως βασικό επιχείρημα ότι ο Γρηγορόπουλος δεν ήταν απλώς ένας 15χρονος αλλά ένας επικίνδυνος αντιεξουσιαστής που απείλησε την αστυνομία και έτσι ο δολοφόνος δικαιολογημένα υπό το καθεστώς φόβου τον εκτέλεσε. Η βαρβαρότητα και ο κυνισμός του συστήματος αλλά και οι ιδεολογικές αξίες, με τις οποίες είναι εμποτισμένοι οι μηχανισμοί καταστολής αναδεικνύονται και στο πρόσωπο του Κορκονέα που αμετανόητος ακόμα και σήμερα δηλώνει: «είμαι αθώος, 8 χρόνια ταλαιπωρούμαι απ’ αυτή την ιστορία και γι’ αυτό δεν ζητώ από κανένα 15χρονο συγγνώμη»!
Το σύστημα έχει δείξει ξεκάθαρα τις διαθέσεις του. Το προχώρημα της αντιλαϊκής επίθεσης στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας απ’ τη μια και η ταυτόχρονη ένταση της φασιστικοποίησης της δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής ζωής απ’ την άλλη συναπαρτίζουν την πολιτική του. Αυτές οι κατευθύνσεις προωθούνται παράλληλα ώστε ο λαός και η νεολαία να μη στρέφονται στη συλλογική διεκδίκηση και τον αγώνα. Αυτό φανερώνουν και η ποινικοποίηση των αγώνων, η απαγόρευση των απεργιών, η βιομηχανία διώξεων που στήθηκε στις Σκουριές, η -επί της ουσίας- κατάργηση του Ασύλου, τα χημικά και το ξύλο απ’ τα ΜΑΤ, οι συλλήψεις αγωνιστών και διαδηλωτών, οι αύρες στις πρόσφατες πορείες στο κέντρο της Αθήνας, η φυλάκιση της καθαρίστριας με το πλαστό απολυτήριο. Αυτά είναι μόνο λίγα απ’ την καθημερινή τρομοκρατία που βιώνει ο λαός και η νεολαία σήμερα. Και όταν αυτά δεν επαρκούν για να κάμψουν την αγωνιστική διάθεση, προβαίνουν σε δολοφονίες αγωνιστών όπως αυτές που προαναφέρθηκαν απ’ τον κρατικό μηχανισμό είτε απ’ τις μαύρες εφεδρείες που έχει, όπως αυτή του Π. Φύσσα απ’ το χρυσαυγίτη Ρουπακιά ή την πιο πρόσφατη δολοφονία του Αλβανού εργάτη στη Λευκίμμη.
Η δικαιοσύνη κάθε άλλο παρά ανεξάρτητη είναι απ’ την πολιτική του συστήματος. Αυτό αποδεικνύεται συνεχώς απ’ τις βαρύτατες ποινές που επισύρει στους αγωνιστές ενώ αθωώνει όλους αυτούς τους δολοφόνους που θρέφει και χρησιμοποιεί. Έτσι πετυχαίνει δύο πράγματα. Αφενός να καταστείλει το νεολαιίστικο και λαϊκό κίνημα και απ’ την άλλη να ενισχύει την αποθράσυνση των μηχανισμών καταστολής, διαβεβαιώνοντάς τους διαχρονικά ότι θα πέφτουν «στα μαλακά».
Στον αντίποδα αυτής της πολιτικής πρέπει να βαδίσουν ο λαός και η νεολαία. Η ανάδειξη της φασιστικοποίησης και της τρομοκρατίας ως συστατικό μέρος του συστήματος και όχι ως μεμονωμένο περιστατικό, παραστράτημα κάποιου «τρελού» ή ως αντιδημοκρατική παρεκτροπή, είναι βασικός όρος συγκρότησης των μαζών ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική. Είναι ουσιαστικό να γίνει πλατιά αντιληπτό ότι η βία και η τρομοκρατία θα συνεχίσουν όσο ο λαός οργανώνεται και διεκδικεί. Ότι ο εχθρός δεν είναι απλά ο μπάτσος αλλά όλο το σύστημα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Πρέπει να αναδειχθεί ότι η δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη και δεν μας λείπουν οι καλοί δικηγόροι αλλά η πολιτική συγκρότηση του κινήματος αλληλεγγύης που μπορεί να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό, όταν είναι συγκροτημένο, τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Ή όπως λέει και το σύνθημα: «Οι δολοφονίες δεν είναι μια στιγμή, είναι του συστήματος η πολιτική»!
Ι.Γ. - Προλεταριακή Σημαία
ΣΟΥΔΑΝ | Μαζικές απεργίες και διαδηλώσεις ενάντια στη φτώχεια και την εκμετάλλευση!
0
Στο Σουδάν μετράμε ήδη μία εβδομάδα μαζικών απεργιών και διαδηλώσεων σχεδόν σε όλη τη χώρα κατά των αυξήσεων των τιμών. Οι τιμές του ψωμιού αυξήθηκαν, για παράδειγμα, τρεις φορές παραπάνω. Από τις αρχές των διαδηλώσεων δεκάδες σκοτώθηκαν (υπολογίζονται σε 50) από τις δυνάμεις καταστολής που χρησιμοποιούν αληθινά πυρά. Οι κηδείες δύο δολοφονημένων φοιτητών, Tariq Ali και Mohamed Ahmed Abdeljalil, μετατράπηκαν σε νέες οργισμένες και ακόμα πιο αποφασιστικές διαδηλώσεις το βράδυ της περασμένης Παρασκευής. Η κυβέρνηση κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για να σπάσει τις διαμαρτυρίες, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια έχουν κλείσει για αόριστο χρονικό διάστημα, καθώς και η αγορά, ενώ εκατοντάδες άνθρωποι έχουν συλληφθεί.
Στο Ράμπακ, οι διαδηλωτές έκαψαν τα τοπικά γραφεία του κυβερνώντος Κόμματος Εθνικού Κογκρέσου (NCP), στο Wad Nuba, τα πλήθη μπλοκάρουν τους δρόμους στο κέντρο του Omdurman. Οι διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα είναι από τις μεγαλύτερες και μαζικότερες στο Σουδάν μετά από αυτές κατά των περικοπών στις κρατικές επιδοτήσεις το 2013. Στις διαδηλώσεις ακούγονται και τα συνθήματα "Ο λαός θέλει να πέσει από το καθεστώς" και "Ελευθερία! Ελευθερία!".
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Bushara Jumaa δήλωσε ότι: «Οι ειρηνικές διαδηλώσεις εκτροχιάστηκαν και μετατράπηκαν από εισβολείς (σ.σ. κατά το δικό μας "προβοκάτορες") σε ανατρεπτικές δραστηριότητες που στοχεύουν σε δημόσιους θεσμούς και περιουσίες, καίγοντας, καταστρέφοντας και καίγοντας αστυνομικά τμήματα». Η κυβέρνηση προσπαθεί με αυτό τον τρόπο να διαχωρίσει τις διαδηλώσεις σε «καλές και ειρηνικές» και «βίαιες» διαμαρτυρίες. Κλασσική μέθοδος διάσπασης του λαού ενάντια στη δικαιολογημένη εξέγερσή του. Το γεγονός ότι τα σχέδια καταστολής της κυβερνώσας μεταπρατικής τάξης δεν είναι αποτελεσματικά, αποδεικνύεται από την ευρεία συμμετοχή και την αλληλεγγύη: οι απεργίες και οι διαδηλώσεις μαζικοποιούνται, από την Δευτέρα συμμετέχουν μαζικά και οι γιατροί, ενώ και η σουδανική διασπορά υποστηρίζει τον αγώνα με διαδηλώσεις στο εξωτερικό. Επίσης στις διαδηλώσεις και συμμετέχουν και οι φοιτητές των οποίων οι κινητοποιήσεις συναντιούνται με αυτές των εργαζόμενων.
Στη γενική απεργία της Τετάρτης που κήρυξαν μεγάλα συνδικάτα συμμετείχαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι. Σε μεγάλη πορεία που πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα Χαρτούμ οι αστυνομικοί δεν δίστασαν να κάνουν χρήση αληθινών πυρών, προκαλώντας νέα αιματοχυσία. Το ίδιο συνέβη και σε αρκετές πόλεις της περιφέρειας.
Όπως παντού έτσι κι εδώ οι διαμάχη για το ποιος θα ελέγξει το λαό και τις αντιδράσεις του, για το αν θα χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο στις ενδοαστικές διαμάχες ή για το αν θα αποτελέσει εργαλείο με βάση το οποίο οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα και η νεολαία θα βγουν στο προσκήνιο απαιτώντας αυτά που τους ανήκουν, είναι παρούσα.
Δεν είναι τυχαίο ότι στις διαδηλώσεις την αλληλεγγύη του εξέφρασε και ο αρχιδολοφόνος του Νταρφούρ Μοχάμεντ Νταγκόλο ο οποίος κάλεσε το στρατό να συνταχθεί με το λαό! Η δε κυβέρνηση μιλά για "εισβολείς" και "πράκτορες" που επηρεάζουν τις διαδηλώσεις, φωτογραφίζοντας το Ισραήλ, μετρώντας 280 πράκτορές του να έχουν εισβάλει σε αυτές.
Από την άλλη δεν έχουμε πληροφορίες για ύπαρξη και παρέμβαση άλλων αριστερών δυνάμεων ή για τις δυνατότητές τους, πέρα από το ΚΚ Σουδάν, αδερφό κόμμα του ΚΚΕ, το οποίο καλεί τους εργάτες και το λαό να συμμετέχουν στις απεργίες και στις διαδηλώσεις, έχοντας και θύματα.
Το Σουδάν, πρώην βρετανική αποικία, σήμερα χωρίζεται στο Σουδάν και στο αυτόνομο Νότιο Σουδάν, το οποίο προέκυψε μετά από ένα αιματηρό εμφύλιο (ο οποίος είχε έντονη τη σφραγίδα των ΗΠΑ) και με δημοψήφισμα το 2011. Η λεγόμενη «ειρηνευτική διαδικασία» που κρατά από το 2005 εξελίσσεται με βάση τα συμφέροντα των ανταγωνιστών για τον έλεγχο της χώρας, κύρια των ΗΠΑ και της Κίνας η οποία έχει τον έλεγχο κατά κύριο λόγο στο Νότιο.
Το Σουδάν έχει τεράστιους πετρελαϊκούς πόρους, τους οποίους εκμεταλλεύονται οι Αμερικάνοι και Κινέζοι ιμπεριαλιστές. Το Σουδάν έχει και σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο μιας και είναι από τις μεγαλύτερες χώρες της Αφρικής, η οποία τελευταία έχει αποκτήσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον των ιμπεριαλιστών. Η «ειρήνη» και η συνεχιζόμενη διαδικασία εκεχειρίας μεταξύ των δύο Σουδάν έχουν τη σφραγίδα των ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών και εξελίσσονται σε βάρος των λαών τους, με εμβάθυνση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Ο αγώνας ενάντια στην ένταση της εκμετάλλευσης με φόντο τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς γίνεται όλο και πιο έντονος. Οι μάζες των λαών δεν σταματούν να παλεύουν, αν και η αστυνομία και ο στρατός σκοτώνουν τους διαδηλωτές και κηρύσσουν "κατάσταση έκτακτης ανάγκης".
Στο Ράμπακ, οι διαδηλωτές έκαψαν τα τοπικά γραφεία του κυβερνώντος Κόμματος Εθνικού Κογκρέσου (NCP), στο Wad Nuba, τα πλήθη μπλοκάρουν τους δρόμους στο κέντρο του Omdurman. Οι διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα είναι από τις μεγαλύτερες και μαζικότερες στο Σουδάν μετά από αυτές κατά των περικοπών στις κρατικές επιδοτήσεις το 2013. Στις διαδηλώσεις ακούγονται και τα συνθήματα "Ο λαός θέλει να πέσει από το καθεστώς" και "Ελευθερία! Ελευθερία!".
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Bushara Jumaa δήλωσε ότι: «Οι ειρηνικές διαδηλώσεις εκτροχιάστηκαν και μετατράπηκαν από εισβολείς (σ.σ. κατά το δικό μας "προβοκάτορες") σε ανατρεπτικές δραστηριότητες που στοχεύουν σε δημόσιους θεσμούς και περιουσίες, καίγοντας, καταστρέφοντας και καίγοντας αστυνομικά τμήματα». Η κυβέρνηση προσπαθεί με αυτό τον τρόπο να διαχωρίσει τις διαδηλώσεις σε «καλές και ειρηνικές» και «βίαιες» διαμαρτυρίες. Κλασσική μέθοδος διάσπασης του λαού ενάντια στη δικαιολογημένη εξέγερσή του. Το γεγονός ότι τα σχέδια καταστολής της κυβερνώσας μεταπρατικής τάξης δεν είναι αποτελεσματικά, αποδεικνύεται από την ευρεία συμμετοχή και την αλληλεγγύη: οι απεργίες και οι διαδηλώσεις μαζικοποιούνται, από την Δευτέρα συμμετέχουν μαζικά και οι γιατροί, ενώ και η σουδανική διασπορά υποστηρίζει τον αγώνα με διαδηλώσεις στο εξωτερικό. Επίσης στις διαδηλώσεις και συμμετέχουν και οι φοιτητές των οποίων οι κινητοποιήσεις συναντιούνται με αυτές των εργαζόμενων.
Όπως παντού έτσι κι εδώ οι διαμάχη για το ποιος θα ελέγξει το λαό και τις αντιδράσεις του, για το αν θα χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο στις ενδοαστικές διαμάχες ή για το αν θα αποτελέσει εργαλείο με βάση το οποίο οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα και η νεολαία θα βγουν στο προσκήνιο απαιτώντας αυτά που τους ανήκουν, είναι παρούσα.
Δεν είναι τυχαίο ότι στις διαδηλώσεις την αλληλεγγύη του εξέφρασε και ο αρχιδολοφόνος του Νταρφούρ Μοχάμεντ Νταγκόλο ο οποίος κάλεσε το στρατό να συνταχθεί με το λαό! Η δε κυβέρνηση μιλά για "εισβολείς" και "πράκτορες" που επηρεάζουν τις διαδηλώσεις, φωτογραφίζοντας το Ισραήλ, μετρώντας 280 πράκτορές του να έχουν εισβάλει σε αυτές.
Από την άλλη δεν έχουμε πληροφορίες για ύπαρξη και παρέμβαση άλλων αριστερών δυνάμεων ή για τις δυνατότητές τους, πέρα από το ΚΚ Σουδάν, αδερφό κόμμα του ΚΚΕ, το οποίο καλεί τους εργάτες και το λαό να συμμετέχουν στις απεργίες και στις διαδηλώσεις, έχοντας και θύματα.
Το Σουδάν, πρώην βρετανική αποικία, σήμερα χωρίζεται στο Σουδάν και στο αυτόνομο Νότιο Σουδάν, το οποίο προέκυψε μετά από ένα αιματηρό εμφύλιο (ο οποίος είχε έντονη τη σφραγίδα των ΗΠΑ) και με δημοψήφισμα το 2011. Η λεγόμενη «ειρηνευτική διαδικασία» που κρατά από το 2005 εξελίσσεται με βάση τα συμφέροντα των ανταγωνιστών για τον έλεγχο της χώρας, κύρια των ΗΠΑ και της Κίνας η οποία έχει τον έλεγχο κατά κύριο λόγο στο Νότιο.
27 Δεκεμβρίου 2018
Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Μερικές παρατηρήσεις πάνω σε ένα άρθρο του Λαϊκού Δρόμου
3
Με αφορμή ένα άρθρο του Λαϊκού Δρόμου για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις μας στάλθηκε το παρακάτω κείμενο από τον σ. Στ. Χατζησάββα. Ο ειλικρινής και συντροφικός διάλογος για τα εθνικά ζητήματα, στη περίπτωσή μας αυτά που αφορούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, οι διαφορές και οι αντιπαραθέσεις που προκύπτουν γύρω από αυτά τα ζητήματα, κατά κύριο λόγο απευθύνονται στην εργατική τάξη και το λαό, έχουν (ή πρέπει να έχουν) σα στόχο την διαμόρφωση εκείνης της άποψης - κατεύθυνσης που θα συγκροτήσει ένα κίνημα το οποίο με τη σειρά του θα εξυπηρετεί πραγματικά τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Στα πλαίσια αυτού του διαλόγου και στόχου δημοσιεύουμε το άρθρο του συντρόφου.
Θα συμφωνήσω με την επισήμανση που γίνεται στο τελευταίο κεφάλαιο («Σχετικά με μερικές λανθασμένες απόψεις γύρω από ελληνοτουρκικά ζητήματα στο Αιγαίο») ενός ευρύτερου άρθρου του Λαϊκού Δρόμου (15/12/2018), ότι στα ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και αντιπαραθέσεων (και όχι μόνο για τα χωρικά ύδατα και την ΑΟΖ) υπάρχει αρκετή σύγχυση στο χώρο της αριστεράς και ανάγκη σοβαρής συζήτησης. Είναι άλλωστε ζητήματα που παίζουν καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας με επιπτώσεις στο λαό και το μέλλον του.
Το άρθρο δίνει αρκετό βάρος στην πορεία διαμόρφωσης του δίκαιου της θάλασσας (παραβλέποντας όμως και υποβαθμίζοντας βασικές πλευρές και παράγοντες αυτής της πορείας) και σε άλλα «τεχνικά» θα έλεγα ζητήματα (για στενά, αβλαβή διέλευση, πόσες διόδους θα έχει η Τουρκία αν εφαρμοστούν τα 12 μίλια, σε ποιες περιοχές του πλανήτη έχουν διευθετηθεί αντίστοιχα θέματα κλπ), οπωσδήποτε ενδιαφέροντα, αλλά που δε νομίζω ότι παίζουν κάποιο ρόλο στη συγκρότηση άποψης μιας αριστερής δύναμης.
Θα ήταν ενδιαφέρον βέβαια να ασχοληθεί κανείς με τους όρους διαμόρφωσης και εφαρμογής των «διεθνών συνθηκών», νομίζω όμως ότι σίγουρα ένα από τα σημαντικά συμπεράσματα αυτής της ενασχόλησης θα είναι ότι, ανεξάρτητα από το βαθμό αποτύπωσης της ισχύος, των συμφερόντων και των συσχετισμών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σ’ αυτές τις συνθήκες, τελικά, οι ιμπεριαλιστές τις εφαρμόζουν, τις ερμηνεύουν, τις χρησιμοποιούν ή τις «γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια», στη βάσης της ισχύος τους έναντι των άλλων χωρών (εξαρτημένων, συμμάχων, ανταγωνιστών). Έτσι το διεθνές δίκαιο καταλήγει να είναι ένα «δίκαιο των ισχυρών», ή όπως τελικά λέει το άρθρο «Στη βασική του πλευρά δεν μπορεί να είναι σήμερα παρά ένα δίκαιο που αποτυπώνει την κυριαρχία του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος» (για να συνεχίσει, παρόλα αυτά, ότι «αυτό δε σημαίνει …»).
Οι διεθνείς συνθήκες διαμορφώνουν (με τους όρους που προαναφέρθηκε) διακρατικές σχέσεις, αλλά όχι όρους κίνησης των λαϊκών μαζών. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα και οι οργανώσεις που αναφέρονται σ’ αυτό καθορίζουν στόχους πάλης με βάση τα λαϊκά συμφέροντα και στη βάση αυτόνομης και αντιπαραθετικής προς τις κυρίαρχες τάξεις και τον ιμπεριαλισμό, συγκρότησής τους. Αυτή η κατεύθυνση, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες ήττας και αποσυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, είναι αποφασιστικός παράγοντας για την πορεία ανασυγκρότησης του κινήματος σε ταξική κατεύθυνση. Αλλιώς ελλοχεύει σοβαρός κίνδυνος (και ανεξαρτήτως προθέσεων) της «ενσωμάτωσής» του στο «εθνικό» αφήγημα.
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου οι δύο αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας θεωρούν, η κάθε μία για τον εαυτό της, ότι παρουσιάζονται όροι (ευκαιρίες, αναγκαιότητες, πιέσεις, κίνδυνοι) που τις επιτρέπουν (ή τις ωθούν) να αναβαθμίσουν το ρόλο τους στην περιοχή, η μία σε βάρος της άλλης. Η αναζήτηση αυτής της αναβάθμισης έχει αναφορά κυρίως τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, οι δε «όροι» που θεωρούν ότι τους παρουσιάζονται, προσδιορίζονται από τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό που εκτείνεται σε όλη την άμεση περιοχή μας (αλλά και ευρύτερα) και έχει ανέβει σε επίπεδα παροξυσμού.
Ζητήματα που συμπυκνώνουν αυτόν τον ανταγωνισμό το τελευταίο διάστημα, είναι η αιγιαλίτιδα ζώνη (επέκταση σε 12 μίλια) και η ΑΟΖ (καθορισμός, οριοθέτηση). Με την εκτίμηση, από τη μια, της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησης ότι η πλήρης υποταγή στις ΗΠΑ δίνει περιθώρια ρυθμίσεων που θα ευνοούν την «ελληνική πλευρά», θα αναβαθμίζουν το ρόλο της και θα ακυρώνουν τις τουρκικές φιλοδοξίες, και από την άλλη, με το «κάζους μπέλι» της Τουρκίας, τις προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, τους αναθεωρητισμούς, τις επιδιώξεις της να παίξει ρόλο περιφερειακής δύναμης. Φυσικά αυτά τα ζητήματα μπλέκονται με κινήσεις και εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, ενώ χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ (κυρίως) για τον έλεγχο τόσο της Ελλάδας, όσο και της Τουρκίας. Αυτός είναι ο ρόλος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, να «κλείνει» το μάτι στην ελληνική αστική τάξη, την ίδια στιγμή που πιέζει και επιθυμεί την Τουρκία σαν οργανικό στοιχείο της όλης πολιτικής του στην περιοχή (αν δεν υπήρχε ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός, μια χαρά θα τους βόλευε απέναντι στη Ρωσία, η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης μιας χώρας την οποία την έχουν στενά δεμένη στο άρμα τους).
Το ζήτημα που τίθεται επομένως δεν είναι εάν η επέκταση των χωρικών υδάτων είναι -γενικά- «κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας» και εάν προκύπτει αυτό το δικαίωμα από (δίκαιες ή άδικες) διεθνείς συνθήκες. Το ζήτημα είναι ποια τάξη, με ποιους όρους, κάτω από ποιες συνθήκες και με ποιες επιδιώξεις προχωράει στην υλοποίηση αυτού του «δικαιώματος». Εάν η άσκησή του θα αποβεί σε όφελος ή σε βάρος του λαού στη βάση του «σημερινού χρόνου» και των σημερινών δεδομένων, όπως αναφέρθηκαν παραπάνω. Αν, όπως λέει και το άρθρο, «παρέχει μεγαλύτερη ασφάλεια» για το λαό, ή κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση. Αν σα συνέπεια αυτής της «διεκδίκησης», παρέχονται ή όχι στους ιμπεριαλιστές περισσότερα εργαλεία χρησιμοποίησης του λαού και της χώρας στις αντιδραστικές τους επιδιώξεις. Και επίσης, και πιο σημαντικό, αν δημιουργούνται ή όχι, προϋποθέσεις περαιτέρω όξυνσης, θερμών επεισοδίων έως και ανοιχτών πολεμικών κινδύνων για το λαό. Η υπεράσπιση ή διεκδίκηση «κυριαρχικών δικαιωμάτων» από την πλευρά των λαϊκών δυνάμεων δεν τίθενται γενικώς, πολύ περισσότερο δεν τίθενται με τους όρους των κυρίαρχων εκμεταλλευτριών δυνάμεων. Τίθεται μόνο από τη σκοπιά των δικών τους συμφερόντων και της δικιάς τους προοπτικής.
Με αντίστοιχο τρόπο τίθεται και το ζήτημα των ΑΟΖ, μολονότι πρόκειται για διαφορετικού περιεχομένου «δικαίωμα». Ακόμη κι αν υποθέταμε ότι είναι προϊόν πίεσης των μικρών κρατών (αν και αφετηρία του δικαίου των θαλασσών στο ζήτημα αυτό είναι η Διακήρυξη Τρούμαν στις 28 Σεπτέμβρη του 1945), είναι πραγματικά «παράδοξο» και το λιγότερο, «προϊόν σύγχυσης» (για να χρησιμοποιήσουμε δύο εκφράσεις του άρθρου) να μην γίνεται κατανοητό το πώς οι ΑΟΖ γίνονται «ένα επιπλέον εργαλείο εκβιασμού και ελέγχου των εξαρτημένων χωρών από τις ιμπεριαλιστικές χώρες». Αλήθεια, επιβεβαιώνουν ή ακυρώνουν τον παραπάνω ισχυρισμό οι εξελίξεις γύρω από την κυπριακή ΑΟΖ; Πόσο αυτές βοήθησαν τη λαϊκή υπόθεση, την ενότητα και ανεξαρτησία του λαού της Κύπρου (ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων); Τι πραγματικά κατοχυρώνει αυτό το υποτιθέμενο «κυριαρχικό δικαίωμα» της Κυπριακής ελίτ, που το απομυζούν οι μεγάλες πετρελαϊκές πολυεθνικές, το… «περιφρουρούν» οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, γίνεται εργαλείο ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και μέσο για ακόμη πιο αντιδραστικές «λύσεις» στο Κυπριακό;
Υπ’ αυτό το πρίσμα το πραγματικό ερώτημα που μπαίνει για το λαό μας και τις πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται σ’ αυτόν, είναι ένα και μοναδικό: με ποιον τρόπο, με ποιες θέσεις και με ποια αιτήματα θα αναπτυχθεί ένα ισχυρό, αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα κίνημα χειραφετημένο από αστικές επιρροές, με ταξικό προσανατολισμό, που θα βάζει στο στόχαστρό του τους πραγματικούς εχθρούς του (ιμπεριαλιστές και εξαρτημένες-τυχοδιοκτικές αστικές τάξεις), που θα αντιτίθεται σε κάθε ενέργεια που φέρνει πιο κοντά τον πόλεμο και θα συγκροτεί την εργατική τάξη και τις λαϊκές δυνάμεις στην κατεύθυνση της αποτίναξης από επάνω τους του καθεστώτος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Ιδιαίτερα στους σημερινούς δυσμενείς ταξικούς συσχετισμούς είναι πιο επιτακτική η ανάγκη, αυτό το κίνημα να μην αφήνει ούτε μία χαραμάδα για να εισχωρήσει στη συνείδηση του λαού η ανοχή, η αποδοχή και πολύ περισσότερο η ανάγκη ένταξης στο «εθνικό αφήγημα».
Είναι σίγουρο ότι ο ΛΔ, και το Μ-Λ ΚΚΕ, συμφωνεί με τις παραπάνω επισημάνσεις. Ίσως γι αυτό δεν αποτολμά να προχωρήσει σε «εξειδίκευση» της πολιτικής του άποψης. Γιατί εδώ πραγματικά παρουσιάζεται μια «σύγχυση». Ή «τα 12 μίλια αιγιαλίτιδα ζώνη και οι ΑΟΖ γίνονται εργαλεία των ιμπεριαλιστών όταν τα κράτη τα κυβερνούν εξαρτημένες και υποτελείς στον ιμπεριαλισμό κυβερνήσεις» (όπως λέει το άρθρο) ή «πρόκειται για ένα κυριαρχικό δικαίωμα που προβάλλει έναν ελάχιστο φραγμό στην αρπαγή του παράκτιου πλούτου πολλών μικρότερων χωρών από τα μεγάλα κράτη και πρώτα απ’ όλα από τα ιμπεριαλιστικά κράτη» (στο ίδιο). Γιατί «δουλειά» μιας κομμουνιστικής οργάνωσης δεν είναι να κάνει γενικές διαπιστώσεις, οι οποίες κάπου, σε κάποιον χρόνο και σε κάποιες συνθήκες μπορούν να δώσουν ένα (α) αποτέλεσμα. «Δουλειά» της είναι να κάνει «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» και να προσδιορίζει συγκεκριμένες θέσεις - στόχους πάλης για το κίνημα. Αν τελικά η επέκταση των χωρικών υδάτων είναι «σήμερα» ένα δίκαιο αίτημα (όπως ισχυρίζεται), αν η οριοθέτηση της ΑΟΖ προστατεύει τη χώρα και το λαό από τις αρπακτικές ορέξεις των ιμπεριαλιστών, τότε αυτά τα αιτήματα (σαν γνήσια αντιιμπεριαλιστικά) θα πρέπει να μπουν στην ημερήσια διάταξη του κινήματος. Το σύνθημα «άμεση επέκταση των χωρικών υδάτων», όπως και «οριοθέτηση της ΑΟΖ τώρα», θα πρέπει να μπουν στις «σημαίες» του κινήματος, μαζί με την καταγγελία της αστικής τάξης, της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης σαν «ενδοτικές» που δεν προχωρούν στην υλοποίηση «κυριαρχικών μας δικαιωμάτων». Αλήθεια, θεωρεί το Μ-Λ ΚΚΕ ότι αυτοί οι στόχοι υπηρετούν την ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος σε ταξική κατεύθυνση; Υπηρετούν την ανάγκη συγκρότησης του λαού σε αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική βάση; Μπορούν να τον οδηγήσουν σ’ εκείνο το επίπεδο συγκρότησης ώστε να είναι ικανός να πετύχει την ανεξαρτησία της χώρας του και την υπεράσπιση κάθε κυριαρχικού του δικαιώματος;
Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο πως τέτοιοι στόχοι, όχι μόνο δεν υπηρετούν τη λαϊκή υπόθεση, αντίθετα απονευρώνουν και αφοπλίζουν το λαό και εντάσσουν την όποια κίνησή του στο «εθνικό αφήγημα». Τα συμφέροντα και οι στόχοι του λαού για ειρήνη και ανεξαρτησία δεν έχουν καμία σχέση με τις «διεκδικήσεις» της αστικής «μας» τάξης. Γι αυτό είναι ανάγκη, τα αιτήματα πάλης του λαού να περιέχουν ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ σε κάθε κίνηση ή ενέργεια που οδηγεί τον ελληνικό και τούρκικο λαό πιο κοντά στην πολεμική αντιπαράθεση. Ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ τόσο στην υποτέλεια όσο και στον τυχοδιωκτισμό, στη βάση των οποίων η αστική τάξη ξεπουλάει το λαό και τη χώρα στους ιμπεριαλιστές, και ζητάει σαν αντάλλαγμα 12 μίλια, ΑΟΖ, ενεργειακούς αγωγούς και επιρροή στα βαλκάνια. Για να εκχωρήσει και αυτά τα «ανταλλάγματα» στους μεγάλους προστάτες της και να βάλει πρόσθετες θηλιές στο λαιμό του λαού.
Σ. Χατζησάββας
Ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ στην υποτέλεια και τους τυχοδιωκτισμούς της αστικής «μας» τάξης.
Αυτή πρέπει να είναι η κατεύθυνση του λαού
Μερικές παρατηρήσεις πάνω σε ένα άρθρο του Λαϊκού Δρόμου
Αυτή πρέπει να είναι η κατεύθυνση του λαού
Μερικές παρατηρήσεις πάνω σε ένα άρθρο του Λαϊκού Δρόμου
Το άρθρο δίνει αρκετό βάρος στην πορεία διαμόρφωσης του δίκαιου της θάλασσας (παραβλέποντας όμως και υποβαθμίζοντας βασικές πλευρές και παράγοντες αυτής της πορείας) και σε άλλα «τεχνικά» θα έλεγα ζητήματα (για στενά, αβλαβή διέλευση, πόσες διόδους θα έχει η Τουρκία αν εφαρμοστούν τα 12 μίλια, σε ποιες περιοχές του πλανήτη έχουν διευθετηθεί αντίστοιχα θέματα κλπ), οπωσδήποτε ενδιαφέροντα, αλλά που δε νομίζω ότι παίζουν κάποιο ρόλο στη συγκρότηση άποψης μιας αριστερής δύναμης.
Θα ήταν ενδιαφέρον βέβαια να ασχοληθεί κανείς με τους όρους διαμόρφωσης και εφαρμογής των «διεθνών συνθηκών», νομίζω όμως ότι σίγουρα ένα από τα σημαντικά συμπεράσματα αυτής της ενασχόλησης θα είναι ότι, ανεξάρτητα από το βαθμό αποτύπωσης της ισχύος, των συμφερόντων και των συσχετισμών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σ’ αυτές τις συνθήκες, τελικά, οι ιμπεριαλιστές τις εφαρμόζουν, τις ερμηνεύουν, τις χρησιμοποιούν ή τις «γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια», στη βάσης της ισχύος τους έναντι των άλλων χωρών (εξαρτημένων, συμμάχων, ανταγωνιστών). Έτσι το διεθνές δίκαιο καταλήγει να είναι ένα «δίκαιο των ισχυρών», ή όπως τελικά λέει το άρθρο «Στη βασική του πλευρά δεν μπορεί να είναι σήμερα παρά ένα δίκαιο που αποτυπώνει την κυριαρχία του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος» (για να συνεχίσει, παρόλα αυτά, ότι «αυτό δε σημαίνει …»).
Οι διεθνείς συνθήκες διαμορφώνουν (με τους όρους που προαναφέρθηκε) διακρατικές σχέσεις, αλλά όχι όρους κίνησης των λαϊκών μαζών. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα και οι οργανώσεις που αναφέρονται σ’ αυτό καθορίζουν στόχους πάλης με βάση τα λαϊκά συμφέροντα και στη βάση αυτόνομης και αντιπαραθετικής προς τις κυρίαρχες τάξεις και τον ιμπεριαλισμό, συγκρότησής τους. Αυτή η κατεύθυνση, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες ήττας και αποσυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, είναι αποφασιστικός παράγοντας για την πορεία ανασυγκρότησης του κινήματος σε ταξική κατεύθυνση. Αλλιώς ελλοχεύει σοβαρός κίνδυνος (και ανεξαρτήτως προθέσεων) της «ενσωμάτωσής» του στο «εθνικό» αφήγημα.
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου οι δύο αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας θεωρούν, η κάθε μία για τον εαυτό της, ότι παρουσιάζονται όροι (ευκαιρίες, αναγκαιότητες, πιέσεις, κίνδυνοι) που τις επιτρέπουν (ή τις ωθούν) να αναβαθμίσουν το ρόλο τους στην περιοχή, η μία σε βάρος της άλλης. Η αναζήτηση αυτής της αναβάθμισης έχει αναφορά κυρίως τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, οι δε «όροι» που θεωρούν ότι τους παρουσιάζονται, προσδιορίζονται από τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό που εκτείνεται σε όλη την άμεση περιοχή μας (αλλά και ευρύτερα) και έχει ανέβει σε επίπεδα παροξυσμού.
Ζητήματα που συμπυκνώνουν αυτόν τον ανταγωνισμό το τελευταίο διάστημα, είναι η αιγιαλίτιδα ζώνη (επέκταση σε 12 μίλια) και η ΑΟΖ (καθορισμός, οριοθέτηση). Με την εκτίμηση, από τη μια, της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησης ότι η πλήρης υποταγή στις ΗΠΑ δίνει περιθώρια ρυθμίσεων που θα ευνοούν την «ελληνική πλευρά», θα αναβαθμίζουν το ρόλο της και θα ακυρώνουν τις τουρκικές φιλοδοξίες, και από την άλλη, με το «κάζους μπέλι» της Τουρκίας, τις προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, τους αναθεωρητισμούς, τις επιδιώξεις της να παίξει ρόλο περιφερειακής δύναμης. Φυσικά αυτά τα ζητήματα μπλέκονται με κινήσεις και εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, ενώ χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ (κυρίως) για τον έλεγχο τόσο της Ελλάδας, όσο και της Τουρκίας. Αυτός είναι ο ρόλος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, να «κλείνει» το μάτι στην ελληνική αστική τάξη, την ίδια στιγμή που πιέζει και επιθυμεί την Τουρκία σαν οργανικό στοιχείο της όλης πολιτικής του στην περιοχή (αν δεν υπήρχε ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός, μια χαρά θα τους βόλευε απέναντι στη Ρωσία, η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης μιας χώρας την οποία την έχουν στενά δεμένη στο άρμα τους).
Το ζήτημα που τίθεται επομένως δεν είναι εάν η επέκταση των χωρικών υδάτων είναι -γενικά- «κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας» και εάν προκύπτει αυτό το δικαίωμα από (δίκαιες ή άδικες) διεθνείς συνθήκες. Το ζήτημα είναι ποια τάξη, με ποιους όρους, κάτω από ποιες συνθήκες και με ποιες επιδιώξεις προχωράει στην υλοποίηση αυτού του «δικαιώματος». Εάν η άσκησή του θα αποβεί σε όφελος ή σε βάρος του λαού στη βάση του «σημερινού χρόνου» και των σημερινών δεδομένων, όπως αναφέρθηκαν παραπάνω. Αν, όπως λέει και το άρθρο, «παρέχει μεγαλύτερη ασφάλεια» για το λαό, ή κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση. Αν σα συνέπεια αυτής της «διεκδίκησης», παρέχονται ή όχι στους ιμπεριαλιστές περισσότερα εργαλεία χρησιμοποίησης του λαού και της χώρας στις αντιδραστικές τους επιδιώξεις. Και επίσης, και πιο σημαντικό, αν δημιουργούνται ή όχι, προϋποθέσεις περαιτέρω όξυνσης, θερμών επεισοδίων έως και ανοιχτών πολεμικών κινδύνων για το λαό. Η υπεράσπιση ή διεκδίκηση «κυριαρχικών δικαιωμάτων» από την πλευρά των λαϊκών δυνάμεων δεν τίθενται γενικώς, πολύ περισσότερο δεν τίθενται με τους όρους των κυρίαρχων εκμεταλλευτριών δυνάμεων. Τίθεται μόνο από τη σκοπιά των δικών τους συμφερόντων και της δικιάς τους προοπτικής.
Με αντίστοιχο τρόπο τίθεται και το ζήτημα των ΑΟΖ, μολονότι πρόκειται για διαφορετικού περιεχομένου «δικαίωμα». Ακόμη κι αν υποθέταμε ότι είναι προϊόν πίεσης των μικρών κρατών (αν και αφετηρία του δικαίου των θαλασσών στο ζήτημα αυτό είναι η Διακήρυξη Τρούμαν στις 28 Σεπτέμβρη του 1945), είναι πραγματικά «παράδοξο» και το λιγότερο, «προϊόν σύγχυσης» (για να χρησιμοποιήσουμε δύο εκφράσεις του άρθρου) να μην γίνεται κατανοητό το πώς οι ΑΟΖ γίνονται «ένα επιπλέον εργαλείο εκβιασμού και ελέγχου των εξαρτημένων χωρών από τις ιμπεριαλιστικές χώρες». Αλήθεια, επιβεβαιώνουν ή ακυρώνουν τον παραπάνω ισχυρισμό οι εξελίξεις γύρω από την κυπριακή ΑΟΖ; Πόσο αυτές βοήθησαν τη λαϊκή υπόθεση, την ενότητα και ανεξαρτησία του λαού της Κύπρου (ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων); Τι πραγματικά κατοχυρώνει αυτό το υποτιθέμενο «κυριαρχικό δικαίωμα» της Κυπριακής ελίτ, που το απομυζούν οι μεγάλες πετρελαϊκές πολυεθνικές, το… «περιφρουρούν» οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, γίνεται εργαλείο ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και μέσο για ακόμη πιο αντιδραστικές «λύσεις» στο Κυπριακό;
Υπ’ αυτό το πρίσμα το πραγματικό ερώτημα που μπαίνει για το λαό μας και τις πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται σ’ αυτόν, είναι ένα και μοναδικό: με ποιον τρόπο, με ποιες θέσεις και με ποια αιτήματα θα αναπτυχθεί ένα ισχυρό, αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα κίνημα χειραφετημένο από αστικές επιρροές, με ταξικό προσανατολισμό, που θα βάζει στο στόχαστρό του τους πραγματικούς εχθρούς του (ιμπεριαλιστές και εξαρτημένες-τυχοδιοκτικές αστικές τάξεις), που θα αντιτίθεται σε κάθε ενέργεια που φέρνει πιο κοντά τον πόλεμο και θα συγκροτεί την εργατική τάξη και τις λαϊκές δυνάμεις στην κατεύθυνση της αποτίναξης από επάνω τους του καθεστώτος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Ιδιαίτερα στους σημερινούς δυσμενείς ταξικούς συσχετισμούς είναι πιο επιτακτική η ανάγκη, αυτό το κίνημα να μην αφήνει ούτε μία χαραμάδα για να εισχωρήσει στη συνείδηση του λαού η ανοχή, η αποδοχή και πολύ περισσότερο η ανάγκη ένταξης στο «εθνικό αφήγημα».
Είναι σίγουρο ότι ο ΛΔ, και το Μ-Λ ΚΚΕ, συμφωνεί με τις παραπάνω επισημάνσεις. Ίσως γι αυτό δεν αποτολμά να προχωρήσει σε «εξειδίκευση» της πολιτικής του άποψης. Γιατί εδώ πραγματικά παρουσιάζεται μια «σύγχυση». Ή «τα 12 μίλια αιγιαλίτιδα ζώνη και οι ΑΟΖ γίνονται εργαλεία των ιμπεριαλιστών όταν τα κράτη τα κυβερνούν εξαρτημένες και υποτελείς στον ιμπεριαλισμό κυβερνήσεις» (όπως λέει το άρθρο) ή «πρόκειται για ένα κυριαρχικό δικαίωμα που προβάλλει έναν ελάχιστο φραγμό στην αρπαγή του παράκτιου πλούτου πολλών μικρότερων χωρών από τα μεγάλα κράτη και πρώτα απ’ όλα από τα ιμπεριαλιστικά κράτη» (στο ίδιο). Γιατί «δουλειά» μιας κομμουνιστικής οργάνωσης δεν είναι να κάνει γενικές διαπιστώσεις, οι οποίες κάπου, σε κάποιον χρόνο και σε κάποιες συνθήκες μπορούν να δώσουν ένα (α) αποτέλεσμα. «Δουλειά» της είναι να κάνει «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» και να προσδιορίζει συγκεκριμένες θέσεις - στόχους πάλης για το κίνημα. Αν τελικά η επέκταση των χωρικών υδάτων είναι «σήμερα» ένα δίκαιο αίτημα (όπως ισχυρίζεται), αν η οριοθέτηση της ΑΟΖ προστατεύει τη χώρα και το λαό από τις αρπακτικές ορέξεις των ιμπεριαλιστών, τότε αυτά τα αιτήματα (σαν γνήσια αντιιμπεριαλιστικά) θα πρέπει να μπουν στην ημερήσια διάταξη του κινήματος. Το σύνθημα «άμεση επέκταση των χωρικών υδάτων», όπως και «οριοθέτηση της ΑΟΖ τώρα», θα πρέπει να μπουν στις «σημαίες» του κινήματος, μαζί με την καταγγελία της αστικής τάξης, της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης σαν «ενδοτικές» που δεν προχωρούν στην υλοποίηση «κυριαρχικών μας δικαιωμάτων». Αλήθεια, θεωρεί το Μ-Λ ΚΚΕ ότι αυτοί οι στόχοι υπηρετούν την ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος σε ταξική κατεύθυνση; Υπηρετούν την ανάγκη συγκρότησης του λαού σε αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική βάση; Μπορούν να τον οδηγήσουν σ’ εκείνο το επίπεδο συγκρότησης ώστε να είναι ικανός να πετύχει την ανεξαρτησία της χώρας του και την υπεράσπιση κάθε κυριαρχικού του δικαιώματος;
Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο πως τέτοιοι στόχοι, όχι μόνο δεν υπηρετούν τη λαϊκή υπόθεση, αντίθετα απονευρώνουν και αφοπλίζουν το λαό και εντάσσουν την όποια κίνησή του στο «εθνικό αφήγημα». Τα συμφέροντα και οι στόχοι του λαού για ειρήνη και ανεξαρτησία δεν έχουν καμία σχέση με τις «διεκδικήσεις» της αστικής «μας» τάξης. Γι αυτό είναι ανάγκη, τα αιτήματα πάλης του λαού να περιέχουν ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ σε κάθε κίνηση ή ενέργεια που οδηγεί τον ελληνικό και τούρκικο λαό πιο κοντά στην πολεμική αντιπαράθεση. Ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ τόσο στην υποτέλεια όσο και στον τυχοδιωκτισμό, στη βάση των οποίων η αστική τάξη ξεπουλάει το λαό και τη χώρα στους ιμπεριαλιστές, και ζητάει σαν αντάλλαγμα 12 μίλια, ΑΟΖ, ενεργειακούς αγωγούς και επιρροή στα βαλκάνια. Για να εκχωρήσει και αυτά τα «ανταλλάγματα» στους μεγάλους προστάτες της και να βάλει πρόσθετες θηλιές στο λαιμό του λαού.
Σ. Χατζησάββας
Φρεγάτες από τη χώρα των καγκουρό - Διαμάντια του Βασιλικού Ναυτικού της Αυστραλίας | (να κάνουμε τηλεμαραθώνιο!)
0
Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, πάντοτε υπό τη στοχοπροσηλωμένη μπαγκέτα και τη μαεστρική καθοδήγηση του υπουργού Αμύνης κ. Π. Καμμένου, ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει μια σημαντική νέα «επένδυση» που θα ταράξει τα …λιμνάζοντα θαλάσσια ύδατα.
Σύμφωνα με αξιόπιστες διαρροές, αλλά και άρθρο της Καθημερινής της 10/12, δύο φρεγάτες τύπου «Oliver Hazard Perry» του βασιλικού ναυτικού της Αυστραλίας (HMAS «Melbourne» και HMAS «Newcastle») είναι υποψήφιες να ενταχθούν στον ελληνικό στόλο!
Συνεπής στις δηλώσεις που έκανε το καλοκαίρι («Είμαστε σε μια στιγμή της ιστορίας του έθνους που η πατρίδα μας μεγαλώνει. Πολύ σύντομα θα επεκταθούν τα χωρικά μας ύδατα, με την αναγνώριση της ΑΟΖ, την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου και η πατρίδα μας θα περάσει σε μια καινούργια εποχή»), ο Π. Καμμένος καταλαβαίνει ότι, μαζί με τα σύνορά μας που μεγαλώνουν, θα πρέπει να μεγαλώνει και ο πολεμικός μας στόλος.
Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι η ελληνική συγκυβέρνηση, αν δεν της κλείσουν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι το μάτι, δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ούτε χιλιοστό να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα της χώρας, ούτε καν ξεκινώντας από το ειρηνικό …Ιόνιο, όπως η ίδια ψευτο-λεονταριστικώς διακήρυσσε.
Αν οι Γάλλοι δεν μπορούν…
Θυμίζουμε ότι τον Απρίλιο του 2018 ο φρέσκος τότε αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, Φ. Κουβέλης, (σήμερα, ανασχηματισμένος υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής) δήλωνε ότι το Πολεμικό Ναυτικό μας θα ενισχυόταν, «άμεσα» μάλιστα, με δανεισμό τύπου leasing με δύο γαλλικές φρεγάτες (συν δύο επιπλέον σε επόμενη φάση). Μαθαίναμε, επίσης, ότι οι Γάλλοι είχαν την καλοσύνη να παραχωρήσουν χρονομίσθωση με τιμές 2013! Αυτό θα πει …αληθινός εταίρος!
Σε δανεισμό γαλλικών φρεγατών είχε εξάλλου αναφερθεί και ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Γ. Κατρούγκαλος, χαρακτηρίζοντας μια τέτοια συμφωνία αναγκαία για τη διατήρηση των ισορροπιών ισχύος με την Τουρκία.
Αλλά μόλις 4 ημέρες μετά τις δηλώσεις Κουβέλη και Κατρούγκαλου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δ. Τζανακόπουλος έδινε μια άλλη οπτική στο ζήτημα διευκρινίζοντας: «…ο κ. Κουβέλης και η κυβέρνηση αυτό που λένε είναι ότι υπάρχουν διερευνήσεις για μια σειρά από project. Από κει και πέρα αν υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία για οποιοδήποτε τέτοιο θέμα, θα υπάρξει και επίσημη ενημέρωση και σχετική συζήτηση σε όλα τα αρμόδια όργανα τα κυβερνητικά, αλλά και τα κοινοβουλευτικά».
Ταυτόχρονα, δημοσιεύματα του γαλλικού Τύπου μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν ότι η υπουργός Άμυνας της Γαλλίας, Φ. Παρλί, απέκλειε το ενδεχόμενο της παραχώρησης των δύο φρεγατών, εκτιμώντας πως κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε την επιχειρησιακή επάρκεια του γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού. Είπαμε, εταίροι, αλλά όχι κι έτσι.
Εφόσον οι Γερμανοί δεν θέλουν…
Μάλλον πικραμένος, ο Π. Καμμένος, έχοντας δίπλα του τον άφωνο Φ. Κουβέλη, υποχρεώθηκε να εξηγήσει σε όσους είχαν μπερδευτεί: «Σε υψηλότατο επίπεδο, μεταξύ Τσίπρα και Μακρόν, εξετάστηκε η πιθανότητα αξιοποίησης των 8 δισεκατομμυρίων, που προέρχονται από τα υπερκέρδη των ελληνικών ομολόγων, και μέρος των οποίων οφείλει να επιστρέψει και η Γαλλία στην Ελλάδα, να χρησιμοποιηθεί, προκειμένου να υπάρξει συνέργεια για την κατασκευή φρεγατών στη χώρα μας. Αυτή ήταν και η μόνη διαπραγμάτευση που αφορά τις φρεγάτες».
Για να μην πολυλογούμε, μέσα σε 5 ημέρες όλα είχαν κριθεί. Με τους ΝΔ, Κίνημα Αλλαγής, Ποτάμι, κλπ. να κατακεραυνώνουν την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διότι …άφησε ανεκμετάλλευτη τη χρυσή αυτή ευκαιρία των 2+2 γαλλικών φρεγατών (και με τα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου κατά τα άλλα να σημειώνουν ότι πίσω από το ανοιξιάτικο ναυάγιο της χρονομίσθωσης των γαλλικών φρεγατών κρύβεται …η Γερμανία), το δεδομένο είναι ότι τα γαλλικά προϊόντα δεν ήρθαν ποτέ στη χώρα μας.
Ο Καμμένος ήξερε ότι θα του δινόταν ξανά η ευκαιρία να απαντήσει.
Αγορές που επιτρέπει η έξοδός μας στις αγορές
Η αλήθεια είναι ότι είχαμε αρκετό καιρό να αισθανθούμε μια κάποια ελευθερία στις οικονομικές κινήσεις μας, πιθανώς από τότε που ο Γ. Παπανδρέου (λίγο πριν βάλει την υπογραφή του για να υπαχθεί η χώρα σε καθεστώς μνημονιακής επιτήρησης) με αρετή και τόλμη αγόραζε από τους Γερμανούς υποβρύχια κεκλιμένου μάλιστα τύπου (παραγγελίες της τάξεως των 2 δις ευρώ) και παράλληλα δρομολογούσε αγορά ενός ...μικρού στόλου από τη Γαλλία αποτελούμενου από έξι πολεμικές φρεγάτες (παραγγελίες της τάξεως των 2,5 δις ευρώ).
Τώρα, με μια κίνηση-γροθιά στις καθεστηκυίες ιμπεριαλιστικές σχέσεις, η συγκυβέρνηση προσανατολίζεται σε αγορές φρεγατών από τη χώρα των καγκουρό!(;) σπάζοντας τις παραδόσεις και τα γαλλο-ολλανδο-γερμανικά μονοπώλια. Ας σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με τις κινήσεις της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, οι κινήσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αρκετά πιο λελογισμένες, με το συνολικό κόστος των δύο φρεγατών να ανέρχεται στην τιμή-δώρο των -μόλις- 300 εκατομμυρίων ευρώ. Βέβαια, δεν έχει διευκρινιστεί αν στην τιμή περιλαμβάνεται και ο όποιος οπλισμός τους ή όχι. Αλλά ας μην κολλήσουμε στις λεπτομέρειες. Ποτέ δεν το κάναμε. Θυμίζουμε εξάλλου ότι, μήνες μετά την κλεισμένη συμφωνία Τσίπρα-Τραμπ και την παραγγελία μας για αναβάθμιση των ελληνικών F16, δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν πληρώνουμε 2,4 δις ευρώ ή 2,4 δις δολάρια, ούτε είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς παίρνουμε.
Να μη μας κλέψουν το κελεπούρι οι Πολωνοί ή οι Τούρκοι!
Η αλήθεια είναι ότι η τιμή (όσο και το ίδιο το ενδιαφέρον) για τις δύο φρεγάτες διατηρείται ψηλά μέσα από φημολογίες για ενδιαφέρον άλλων χωρών: καταρχάς Τουρκία και Πολωνία φαίνεται ότι ποθούν διακαώς την αγορά αυτή, που στα 300 εκατομμύρια ευρώ μοιάζει, στα μάτια πολλών, προσφορά ισοδύναμη με χριστουγεννιάτικο δώρο. Την άποψη αυτή στηρίζουν, κυρίως, οι Αυστραλοί.
Βέβαια, οι Πολωνοί πριν καλά καλά εκφράσουν το ενδιαφέρον τους, αποσύρθηκαν. Μέγα στρατηγικό τους λάθος. Στους δε Τούρκους (οι οποίοι προσποιούνται ότι ενδιαφέρονται ενώ όλοι γνωρίζουν ότι ήδη διαθέτουν 8 φρεγάτες αυτού του τύπου) δεν κακοπέφτει καθόλου να εκτινάξουν τις τιμές, και να χρεωθεί η Ελλάδα με ένα φουσκωμένο ποσό, για να εξοπλιστεί τελικά, όπως κάποιος κακοπροαίρετος ή μειοδότης θα έλεγε, με μεταχειρισμένα σαπάκια που ήδη κουβαλούν στην πλάτη τους μια συμπληρωμένη 25ετία χρήσης.
Όπως πληροφορούμαστε από την Καθημερινή, «πριν από λίγες ημέρες βρέθηκε στην Ελλάδα η βοηθός υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Ελίζαμπεθ Νόιμαν, η επίσκεψη της οποίας συνδεόταν άμεσα με σημαντικά σημεία της προετοιμασίας του στρατηγικού διαλόγου. Σε διαφορετικό επίπεδο έχουν προηγηθεί ήδη αρκετές διαβουλεύσεις, προκειμένου την Πέμπτη (σ.σ. 13/12/18) ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο και ο υφυπουργός Γουές Μίτσελ, από τη μια πλευρά, με τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Κατρούγκαλο και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Ευάγγελο Αποστολάκη (και πολλούς άλλους αξιωματούχους), από την άλλη, να φθάσουν στο επιθυμητό σημείο». Το επιθυμητό σημείο για τον στρατηγικό διάλογο, είναι να πράξουμε ό,τι εντέλλεται η Ουάσιγκτον.
Παρενθετικά ας σημειωθεί ότι τα αυστραλιανά Διαμάντια, οι υποψήφιες φρεγάτες από τη χώρα των καγκουρό, είναι αμερικανικής κατασκευής. Με τη συναλλαγή Αυστραλίας-Ελλάδας, ίσως χαμογελάσει και ο κατασκευαστής, που βλέπει τις δουλειές του να ανοίγουν. Τώρα το μόνο που μένει, σύμφωνα και με πρόσφατες εξαγγελίες του Π. Καμμένου, είναι να ανοίξουν οι Έλληνες εφοπλιστές έναν λογαριασμό από κοινού με τους κοινούς θνητούς συμπολίτες μας(!) προκειμένου να συγκεντρωθούν τα εκατομμύρια που μας λείπουν: «Καλώ τους Έλληνες εφοπλιστές και όλους τους Έλληνες πολίτες από το υστέρημά τους από την 1/1 του 2019 που θα ανοίξει λογαριασμός για την ενίσχυση του στόλου για την απόκτηση νέων φρεγατών και ναυαρχίδων, να βοηθήσουν την εθνική προσπάθεια. Να θυμηθούν το παράδειγμα του Αβέρωφ και όλων των μεγάλων ευεργετών. Πρώτος θα καταθέσω το μισθό μου σε αυτή την προσπάθεια».
Οι αυστραλιανές φρεγάτες, αν και έρχονται από πολύ μακριά, ήδη έκαναν ένα σημαντικό βήμα στον δρόμο προς τη χώρα μας.
Από τον Λαϊκό Δρόμο - http://www.m-lkke.gr/
(όπου δημοσιεύτηκε χωρίς την πρόταση για τον τηλεμαραθώνιο στον τίτλο. Αυτή είναι δική μας!)
Σύμφωνα με αξιόπιστες διαρροές, αλλά και άρθρο της Καθημερινής της 10/12, δύο φρεγάτες τύπου «Oliver Hazard Perry» του βασιλικού ναυτικού της Αυστραλίας (HMAS «Melbourne» και HMAS «Newcastle») είναι υποψήφιες να ενταχθούν στον ελληνικό στόλο!
Συνεπής στις δηλώσεις που έκανε το καλοκαίρι («Είμαστε σε μια στιγμή της ιστορίας του έθνους που η πατρίδα μας μεγαλώνει. Πολύ σύντομα θα επεκταθούν τα χωρικά μας ύδατα, με την αναγνώριση της ΑΟΖ, την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου και η πατρίδα μας θα περάσει σε μια καινούργια εποχή»), ο Π. Καμμένος καταλαβαίνει ότι, μαζί με τα σύνορά μας που μεγαλώνουν, θα πρέπει να μεγαλώνει και ο πολεμικός μας στόλος.
Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι η ελληνική συγκυβέρνηση, αν δεν της κλείσουν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι το μάτι, δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ούτε χιλιοστό να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα της χώρας, ούτε καν ξεκινώντας από το ειρηνικό …Ιόνιο, όπως η ίδια ψευτο-λεονταριστικώς διακήρυσσε.
Αν οι Γάλλοι δεν μπορούν…
Θυμίζουμε ότι τον Απρίλιο του 2018 ο φρέσκος τότε αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, Φ. Κουβέλης, (σήμερα, ανασχηματισμένος υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής) δήλωνε ότι το Πολεμικό Ναυτικό μας θα ενισχυόταν, «άμεσα» μάλιστα, με δανεισμό τύπου leasing με δύο γαλλικές φρεγάτες (συν δύο επιπλέον σε επόμενη φάση). Μαθαίναμε, επίσης, ότι οι Γάλλοι είχαν την καλοσύνη να παραχωρήσουν χρονομίσθωση με τιμές 2013! Αυτό θα πει …αληθινός εταίρος!
Σε δανεισμό γαλλικών φρεγατών είχε εξάλλου αναφερθεί και ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Γ. Κατρούγκαλος, χαρακτηρίζοντας μια τέτοια συμφωνία αναγκαία για τη διατήρηση των ισορροπιών ισχύος με την Τουρκία.
Αλλά μόλις 4 ημέρες μετά τις δηλώσεις Κουβέλη και Κατρούγκαλου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δ. Τζανακόπουλος έδινε μια άλλη οπτική στο ζήτημα διευκρινίζοντας: «…ο κ. Κουβέλης και η κυβέρνηση αυτό που λένε είναι ότι υπάρχουν διερευνήσεις για μια σειρά από project. Από κει και πέρα αν υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία για οποιοδήποτε τέτοιο θέμα, θα υπάρξει και επίσημη ενημέρωση και σχετική συζήτηση σε όλα τα αρμόδια όργανα τα κυβερνητικά, αλλά και τα κοινοβουλευτικά».
Ταυτόχρονα, δημοσιεύματα του γαλλικού Τύπου μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν ότι η υπουργός Άμυνας της Γαλλίας, Φ. Παρλί, απέκλειε το ενδεχόμενο της παραχώρησης των δύο φρεγατών, εκτιμώντας πως κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε την επιχειρησιακή επάρκεια του γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού. Είπαμε, εταίροι, αλλά όχι κι έτσι.
Εφόσον οι Γερμανοί δεν θέλουν…
Μάλλον πικραμένος, ο Π. Καμμένος, έχοντας δίπλα του τον άφωνο Φ. Κουβέλη, υποχρεώθηκε να εξηγήσει σε όσους είχαν μπερδευτεί: «Σε υψηλότατο επίπεδο, μεταξύ Τσίπρα και Μακρόν, εξετάστηκε η πιθανότητα αξιοποίησης των 8 δισεκατομμυρίων, που προέρχονται από τα υπερκέρδη των ελληνικών ομολόγων, και μέρος των οποίων οφείλει να επιστρέψει και η Γαλλία στην Ελλάδα, να χρησιμοποιηθεί, προκειμένου να υπάρξει συνέργεια για την κατασκευή φρεγατών στη χώρα μας. Αυτή ήταν και η μόνη διαπραγμάτευση που αφορά τις φρεγάτες».
Για να μην πολυλογούμε, μέσα σε 5 ημέρες όλα είχαν κριθεί. Με τους ΝΔ, Κίνημα Αλλαγής, Ποτάμι, κλπ. να κατακεραυνώνουν την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διότι …άφησε ανεκμετάλλευτη τη χρυσή αυτή ευκαιρία των 2+2 γαλλικών φρεγατών (και με τα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου κατά τα άλλα να σημειώνουν ότι πίσω από το ανοιξιάτικο ναυάγιο της χρονομίσθωσης των γαλλικών φρεγατών κρύβεται …η Γερμανία), το δεδομένο είναι ότι τα γαλλικά προϊόντα δεν ήρθαν ποτέ στη χώρα μας.
Ο Καμμένος ήξερε ότι θα του δινόταν ξανά η ευκαιρία να απαντήσει.
Αγορές που επιτρέπει η έξοδός μας στις αγορές
Η αλήθεια είναι ότι είχαμε αρκετό καιρό να αισθανθούμε μια κάποια ελευθερία στις οικονομικές κινήσεις μας, πιθανώς από τότε που ο Γ. Παπανδρέου (λίγο πριν βάλει την υπογραφή του για να υπαχθεί η χώρα σε καθεστώς μνημονιακής επιτήρησης) με αρετή και τόλμη αγόραζε από τους Γερμανούς υποβρύχια κεκλιμένου μάλιστα τύπου (παραγγελίες της τάξεως των 2 δις ευρώ) και παράλληλα δρομολογούσε αγορά ενός ...μικρού στόλου από τη Γαλλία αποτελούμενου από έξι πολεμικές φρεγάτες (παραγγελίες της τάξεως των 2,5 δις ευρώ).
Τώρα, με μια κίνηση-γροθιά στις καθεστηκυίες ιμπεριαλιστικές σχέσεις, η συγκυβέρνηση προσανατολίζεται σε αγορές φρεγατών από τη χώρα των καγκουρό!(;) σπάζοντας τις παραδόσεις και τα γαλλο-ολλανδο-γερμανικά μονοπώλια. Ας σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με τις κινήσεις της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, οι κινήσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αρκετά πιο λελογισμένες, με το συνολικό κόστος των δύο φρεγατών να ανέρχεται στην τιμή-δώρο των -μόλις- 300 εκατομμυρίων ευρώ. Βέβαια, δεν έχει διευκρινιστεί αν στην τιμή περιλαμβάνεται και ο όποιος οπλισμός τους ή όχι. Αλλά ας μην κολλήσουμε στις λεπτομέρειες. Ποτέ δεν το κάναμε. Θυμίζουμε εξάλλου ότι, μήνες μετά την κλεισμένη συμφωνία Τσίπρα-Τραμπ και την παραγγελία μας για αναβάθμιση των ελληνικών F16, δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν πληρώνουμε 2,4 δις ευρώ ή 2,4 δις δολάρια, ούτε είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς παίρνουμε.
Να μη μας κλέψουν το κελεπούρι οι Πολωνοί ή οι Τούρκοι!
Η αλήθεια είναι ότι η τιμή (όσο και το ίδιο το ενδιαφέρον) για τις δύο φρεγάτες διατηρείται ψηλά μέσα από φημολογίες για ενδιαφέρον άλλων χωρών: καταρχάς Τουρκία και Πολωνία φαίνεται ότι ποθούν διακαώς την αγορά αυτή, που στα 300 εκατομμύρια ευρώ μοιάζει, στα μάτια πολλών, προσφορά ισοδύναμη με χριστουγεννιάτικο δώρο. Την άποψη αυτή στηρίζουν, κυρίως, οι Αυστραλοί.
Βέβαια, οι Πολωνοί πριν καλά καλά εκφράσουν το ενδιαφέρον τους, αποσύρθηκαν. Μέγα στρατηγικό τους λάθος. Στους δε Τούρκους (οι οποίοι προσποιούνται ότι ενδιαφέρονται ενώ όλοι γνωρίζουν ότι ήδη διαθέτουν 8 φρεγάτες αυτού του τύπου) δεν κακοπέφτει καθόλου να εκτινάξουν τις τιμές, και να χρεωθεί η Ελλάδα με ένα φουσκωμένο ποσό, για να εξοπλιστεί τελικά, όπως κάποιος κακοπροαίρετος ή μειοδότης θα έλεγε, με μεταχειρισμένα σαπάκια που ήδη κουβαλούν στην πλάτη τους μια συμπληρωμένη 25ετία χρήσης.
Όπως πληροφορούμαστε από την Καθημερινή, «πριν από λίγες ημέρες βρέθηκε στην Ελλάδα η βοηθός υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Ελίζαμπεθ Νόιμαν, η επίσκεψη της οποίας συνδεόταν άμεσα με σημαντικά σημεία της προετοιμασίας του στρατηγικού διαλόγου. Σε διαφορετικό επίπεδο έχουν προηγηθεί ήδη αρκετές διαβουλεύσεις, προκειμένου την Πέμπτη (σ.σ. 13/12/18) ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο και ο υφυπουργός Γουές Μίτσελ, από τη μια πλευρά, με τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Κατρούγκαλο και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Ευάγγελο Αποστολάκη (και πολλούς άλλους αξιωματούχους), από την άλλη, να φθάσουν στο επιθυμητό σημείο». Το επιθυμητό σημείο για τον στρατηγικό διάλογο, είναι να πράξουμε ό,τι εντέλλεται η Ουάσιγκτον.
Παρενθετικά ας σημειωθεί ότι τα αυστραλιανά Διαμάντια, οι υποψήφιες φρεγάτες από τη χώρα των καγκουρό, είναι αμερικανικής κατασκευής. Με τη συναλλαγή Αυστραλίας-Ελλάδας, ίσως χαμογελάσει και ο κατασκευαστής, που βλέπει τις δουλειές του να ανοίγουν. Τώρα το μόνο που μένει, σύμφωνα και με πρόσφατες εξαγγελίες του Π. Καμμένου, είναι να ανοίξουν οι Έλληνες εφοπλιστές έναν λογαριασμό από κοινού με τους κοινούς θνητούς συμπολίτες μας(!) προκειμένου να συγκεντρωθούν τα εκατομμύρια που μας λείπουν: «Καλώ τους Έλληνες εφοπλιστές και όλους τους Έλληνες πολίτες από το υστέρημά τους από την 1/1 του 2019 που θα ανοίξει λογαριασμός για την ενίσχυση του στόλου για την απόκτηση νέων φρεγατών και ναυαρχίδων, να βοηθήσουν την εθνική προσπάθεια. Να θυμηθούν το παράδειγμα του Αβέρωφ και όλων των μεγάλων ευεργετών. Πρώτος θα καταθέσω το μισθό μου σε αυτή την προσπάθεια».
Οι αυστραλιανές φρεγάτες, αν και έρχονται από πολύ μακριά, ήδη έκαναν ένα σημαντικό βήμα στον δρόμο προς τη χώρα μας.
Από τον Λαϊκό Δρόμο - http://www.m-lkke.gr/
(όπου δημοσιεύτηκε χωρίς την πρόταση για τον τηλεμαραθώνιο στον τίτλο. Αυτή είναι δική μας!)
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ | ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ (ΓΑΖΑ) - Ένα ντοκιμαντέρ για τα παιδιά που γεννιούνται κάθε μέρα και που δεν θ' αναστηθούν ποτέ!
0
Βλέποντας αυτό το ντοκιμαντέρ ήθελα να γράψω πολλά, οι εναλλαγές όμως των συναισθημάτων, από την συγκίνηση στην οργή, δεν το επιτρέπουν! Η οργή όμως πρέπει να μας κατακλύσει όλους και να τη στρέψουμε ενάντια σε όλους αυτούς που απειλούν να μετατρέψουν σε Παλαιστίνη και Συρία όλη την Ανατολική Μεσόγειο, μαζί και τη χώρα μας. Και τότε να δούμε αν θα χωράνε τα υποκριτικά μηνύματα του τύπου μη χαρίζεται παιχνίδια - όπλα στα παιδιά γιατί τα κάνουν βίαια, γιατί κάποια παιδιά πρέπει να μάθουν τη χρήση των πραγματικών όπλων για να επιβιώσουν, γιατί κάποια παιδιά, σαν και αυτά στις φωτογραφίες, μπορεί να γεννιούνται από αγάπη αλλά δεν θα αναστηθούν ποτέ!
Δείτε το ντοκιμαντέρ:
Κυνηγώντας ελέφαντες (Γάζα) To shoot an elephant
Σκηνοθεσία: Alberto Arce, Mohammad Rujailah
Έτος παραγωγής: 2009
Στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ Κυνηγώντας Ελέφαντες (To Shoot an Elephant, Ισπανία), παρουσιάζεται η συγκλονιστική προσωπική μαρτυρία των σκηνοθετών Αλμπέρτο Άρσε και Μοχάμαντ Ρουτζάιλα με φόντο τη βίαιη ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας το Δεκέμβριο του 2008, μια επιχείρηση θανάτου ονόματι «Ρίψη Μολύβδου» που διήρκεσε 21 μέρες και άφησε πίσω της 1.412 νεκρούς Παλαιστίνιους. Οι δυο ντοκιμαντερίστες ήταν ανάμεσα στους λιγοστούς ξένους που κατάφεραν να εισχωρήσουν στην εμπόλεμη ζώνη και να καταγράψουν τα ρεαλιστικά στιγμιότυπα μιας εφιαλτικής πολιορκίας.
Ορισμένες από τις σκηνές είναι ιδιαίτερα σκληρές ωστόσο οι κινηματογραφιστές επέλεξαν να μην τις αγνοήσουν.
http://toshootanelephant.com/
(το κείμενο που ακολουθεί στάλθηκε με email στα Νέα από την Παλαιστίνη με αφορμή τη σημερινή επέτειο)
Δέκα χρόνια από την ισραηλινή Επιχείρηση Χυτό Μολύβι εναντίον του παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας
Σαν σήμερα, πριν από δέκα χρόνια το Ισραήλ εξαπέλυε την Επιχείρηση Χυτό Μολύβι εναντίον του παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας - ενός πληθυσμού στην πλειονότητά του ανήλικοι και πρόσφυγες. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη, μέχρι τότε, σφαγή στην έτσι κι αλλιώς αποκλεισμένη μικρή και πυκνοκατοικημένη αυτή λωρίδα γης.
Ανάμεσα στους ελάχιστους, λόγω του αποκλεισμού, ξένους, και τους ακόμα λιγότερους που αποφάσισαν να παραμείνουν, βρίσκονταν τότε εκεί και μια χούφτα διεθνείς ακτιβιστές/-ριες του International Solidarity Movement (ISM) και του Free Gaza Movement (FGM), οι περισσότεροι/-ες εκ των οποίων είχαν φτάσει με τα καράβια του FGM που είχαν καταφέρει μέχρι τότε να σπάσουν 5 φορές τον αποκλεισμό (που έμελε να είναι και οι τελευταίες επιτυχημένες από τέτοιες θαλάσσιες αποστολές μέχρι σήμερα). Βάλθηκαν να μεταδίδουν προς τα έξω εικόνες και ρεπορτάζ του τι συνέβαινε, διαθέτοντας δωρεάν υλικό στα μεγαλύτερα πρακτορεία και ΜΜΕ, και στη συνέχεια, ιδιαίτερα η βόρεια ομάδα, να συνοδεύουν ως "ανθρώπινες ασπίδες" (με την καλή έννοια) τα ασθενοφόρα που γίνονταν στόχος των ισραηλινών πυρών.
Οι διεθνείς έδωσαν τότε μια υπόσχεση, να μην ξεχάσουν ποτέ και να μη σταματήσουν να μεταφέρουν στον υπόλοιπο κόσμο αυτά που είδαν και βίωσαν.
Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ των Alberto Arce και Mohammad Rujaila "To shoot an elephant". (Βραβείο FIPRESCI, 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, 2010), περιγράφει τι βίωσε η βόρεια ομάδα των διεθνών ακτιβιστών. Το ντοκιμαντέρ υπάρχει διαθέσιμο και με βελτιωμένη εκδοχή υποτίτλων για προβολές.
Δείτε το ντοκιμαντέρ:
Κυνηγώντας ελέφαντες (Γάζα) To shoot an elephant
Σκηνοθεσία: Alberto Arce, Mohammad Rujailah
Έτος παραγωγής: 2009
Στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ Κυνηγώντας Ελέφαντες (To Shoot an Elephant, Ισπανία), παρουσιάζεται η συγκλονιστική προσωπική μαρτυρία των σκηνοθετών Αλμπέρτο Άρσε και Μοχάμαντ Ρουτζάιλα με φόντο τη βίαιη ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας το Δεκέμβριο του 2008, μια επιχείρηση θανάτου ονόματι «Ρίψη Μολύβδου» που διήρκεσε 21 μέρες και άφησε πίσω της 1.412 νεκρούς Παλαιστίνιους. Οι δυο ντοκιμαντερίστες ήταν ανάμεσα στους λιγοστούς ξένους που κατάφεραν να εισχωρήσουν στην εμπόλεμη ζώνη και να καταγράψουν τα ρεαλιστικά στιγμιότυπα μιας εφιαλτικής πολιορκίας.
Ορισμένες από τις σκηνές είναι ιδιαίτερα σκληρές ωστόσο οι κινηματογραφιστές επέλεξαν να μην τις αγνοήσουν.
http://toshootanelephant.com/
(το κείμενο που ακολουθεί στάλθηκε με email στα Νέα από την Παλαιστίνη με αφορμή τη σημερινή επέτειο)
Δέκα χρόνια από την ισραηλινή Επιχείρηση Χυτό Μολύβι εναντίον του παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας
Σαν σήμερα, πριν από δέκα χρόνια το Ισραήλ εξαπέλυε την Επιχείρηση Χυτό Μολύβι εναντίον του παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας - ενός πληθυσμού στην πλειονότητά του ανήλικοι και πρόσφυγες. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη, μέχρι τότε, σφαγή στην έτσι κι αλλιώς αποκλεισμένη μικρή και πυκνοκατοικημένη αυτή λωρίδα γης.
Ανάμεσα στους ελάχιστους, λόγω του αποκλεισμού, ξένους, και τους ακόμα λιγότερους που αποφάσισαν να παραμείνουν, βρίσκονταν τότε εκεί και μια χούφτα διεθνείς ακτιβιστές/-ριες του International Solidarity Movement (ISM) και του Free Gaza Movement (FGM), οι περισσότεροι/-ες εκ των οποίων είχαν φτάσει με τα καράβια του FGM που είχαν καταφέρει μέχρι τότε να σπάσουν 5 φορές τον αποκλεισμό (που έμελε να είναι και οι τελευταίες επιτυχημένες από τέτοιες θαλάσσιες αποστολές μέχρι σήμερα). Βάλθηκαν να μεταδίδουν προς τα έξω εικόνες και ρεπορτάζ του τι συνέβαινε, διαθέτοντας δωρεάν υλικό στα μεγαλύτερα πρακτορεία και ΜΜΕ, και στη συνέχεια, ιδιαίτερα η βόρεια ομάδα, να συνοδεύουν ως "ανθρώπινες ασπίδες" (με την καλή έννοια) τα ασθενοφόρα που γίνονταν στόχος των ισραηλινών πυρών.
Οι διεθνείς έδωσαν τότε μια υπόσχεση, να μην ξεχάσουν ποτέ και να μη σταματήσουν να μεταφέρουν στον υπόλοιπο κόσμο αυτά που είδαν και βίωσαν.
Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ των Alberto Arce και Mohammad Rujaila "To shoot an elephant". (Βραβείο FIPRESCI, 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, 2010), περιγράφει τι βίωσε η βόρεια ομάδα των διεθνών ακτιβιστών. Το ντοκιμαντέρ υπάρχει διαθέσιμο και με βελτιωμένη εκδοχή υποτίτλων για προβολές.
ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ | Δεν θα φιμώσουν την ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ και τα υπόλοιπα έντυπα της Αριστεράς!
0
Η εταιρεία ΑΡΓΟΣ ΑΕ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ, ιδιοκτησίας Β. Μαρινάκη, αποτελεί εδώ και καιρό μονοπώλιο στο χώρο της μεταφοράς και διανομής του τύπου στη χώρα μας. Από τη θέση της αυτή και προφασιζόμενη αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα, προέβη στα τέλη Οκτώβρη σε αναδιαμόρφωση του πλαισίου και των όρων των υφιστάμενων συμβάσεων διακίνησης και μεταφοράς του τύπου. Μάλιστα απαίτησε μεταξύ των άλλων και από τις εφημερίδες την υπογραφή νέας σύμβασης, δίνοντας αρχικό χρονικό περιθώριο γι' αυτό ενός μήνα, ως τα τέλη Νοέμβρη.
Στη σύμβαση που απαιτεί την προσχώρηση των εντύπων αλλάζει βασικούς όρους και δεδομένα, καθιστώντας την ιδιαίτερα περίπλοκη και με ομολογημένο τελικό στόχο την σημαντική αύξηση του κόστους διανομής και μεταφοράς που επωμίζονται τα έντυπα αυτά. Παράλληλα ευνοεί τις εφημερίδες και τα περιοδικά με μεγάλο τιράζ και ανάλογες μεγάλες πωλήσεις, πράγμα που αποτελεί προυπόθεση της όποιας ελάφρυνσής τους. Για τα έντυπα της Αριστεράς με την συγκεκριμένη κυκλοφορία και τις αντίστοιχες πωλήσεις, η κίνηση αυτή καθιστά πολύ πιο δαπανηρό το να φτάνουν στα χέρια των αναγνωστών τους.
Η παράταση ενός μήνα, ως τα τέλη του χρόνου, που μας δόθηκε, δεν αποτελεί προσπάθεια εξεύρεσης “συναινετικής” λύσης - αφού το περιεχόμενο της νέας σύμβασης είναι αδιαπραγμάτευτο - αλλά κίνηση αποφυγής από την εταιρεία του οικονομικού κόστους που συνεπάγεται για τις νομικές ενέργειες που απαιτούνται από πλευράς της. Επιπλέον, η υφιστάμενη σύμβαση που επιδιώκεται να καταργηθεί είναι επ' αόριστον, χωρίς ημερομηνία λήξης. Ποια “συναίνεση” όμως μπορεί να υπάρξει, όταν η έκδοσή μας θα επιβαρυνθεί με επί πλέον ετήσιο κόστος κάποιων χιλιάδων ευρώ;
Καταγγέλλουμε την ενέργεια αυτή της ΑΡΓΟΣ ΑΕ που οδηγεί στο φίμωμα των εντύπων της Αριστεράς, αντιμετωπίζοντάς τα με τους ίδιους όρους που αντιμετωπίζει τα μεγάλα συγκροτήματα του τύπου, αυτά που μπορούν μέσω της μεγάλης κυκλοφορίας τους να καλύψουν το επιπλέον κόστος. Άλλωστε, ο βασικός μέτοχος της ΑΡΓΟΣ ΑΕ που προχωρά στην κίνηση αυτή διαθέτει ένα τέτοιο συγκρότημα τύπου ανάμεσα σε άλλες επιχειρήσεις. Η διακίνηση των εφημερίδων της Αριστεράς δεν μπορεί να εξαρτιέται από τις αυθαίρετες και μονομερείς χρεώσεις που προσπαθεί να επιβάλει το μονοπώλιο του χώρου.
Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ θα συνεχίσει να δίνει τη μάχη για να φτάνει σε κάθε χέρι αναγνώστη που την αποζητά, θεωρώντας ότι η φτηνή πανελλαδική διανομή και μεταφορά αποτελούν όρους για την ενημέρωση, την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τη συγκρότηση συνειδήσεων και πράξης που πάει κόντρα στο ρεύμα της εμπορευματοποίησης και των οικονομικών φραγμών που υψώνονται από τους παράγοντες του συστήματος. Θα συνεχίσει να αποκαλύπτει ότι οι μονοπωλιακές μονόπλευρες πρακτικές έχουν ως στόχο να κάνουν απαγορευτική τη διακίνηση εντύπων που υποστηρίζουν τα λαικά συμφέροντα και θα εξακολουθήσει να διαμορφώνει όρους απάντησης στην ασφυξία που επιχειρείται να επιβληθεί.
Οι αναγνώστες μας οφείλουν να γνωρίζουν τις συστημικές δυσκολίες με τις οποίες ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι, ιδιαίτερα σε τομείς όπως η μεταφορά και διανομή που δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια “υπέρβασής” τους. Από την άποψη αυτή, η κίνηση της ΑΡΓΟΣ ΑΕ αποτελεί κι έναν ωμό εκβιασμό που πρέπει μαζί με άλλα αριστερά και προοδευτικά έντυπα κι εφημερίδες να επιχειρήσουμε να απαντήσουμε. Κι ο καλύτερος τρόπος για κάτι τέτοιο, πέρα απ' τις αυτονόητες δικές μας προσπάθειες, είναι οι σημερινοί και αυριανοί αναγνώστες μας να μπορούν και να θέλουν να δίνουν την δική τους δεκαπενθήμερη “μικρή” μάχη για να φτάνει η εφημερίδα μας στα χέρια τους, κόντρα σε κάθε εμπόδιο που στήνεται για ν' αποκόψει αυτήν την πολιτική μεταξύ μας επαφή.
Προλεταριακή Σημαία
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Οι νέοι μονομερείς όροι της ΑΡΓΟΣ ΑΕ στραγγαλίζουν τη διακίνηση των εφημερίδων
Δεν θα φιμώσουν την ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ και τα υπόλοιπα έντυπα της Αριστεράς!
Στη σύμβαση που απαιτεί την προσχώρηση των εντύπων αλλάζει βασικούς όρους και δεδομένα, καθιστώντας την ιδιαίτερα περίπλοκη και με ομολογημένο τελικό στόχο την σημαντική αύξηση του κόστους διανομής και μεταφοράς που επωμίζονται τα έντυπα αυτά. Παράλληλα ευνοεί τις εφημερίδες και τα περιοδικά με μεγάλο τιράζ και ανάλογες μεγάλες πωλήσεις, πράγμα που αποτελεί προυπόθεση της όποιας ελάφρυνσής τους. Για τα έντυπα της Αριστεράς με την συγκεκριμένη κυκλοφορία και τις αντίστοιχες πωλήσεις, η κίνηση αυτή καθιστά πολύ πιο δαπανηρό το να φτάνουν στα χέρια των αναγνωστών τους.
Η παράταση ενός μήνα, ως τα τέλη του χρόνου, που μας δόθηκε, δεν αποτελεί προσπάθεια εξεύρεσης “συναινετικής” λύσης - αφού το περιεχόμενο της νέας σύμβασης είναι αδιαπραγμάτευτο - αλλά κίνηση αποφυγής από την εταιρεία του οικονομικού κόστους που συνεπάγεται για τις νομικές ενέργειες που απαιτούνται από πλευράς της. Επιπλέον, η υφιστάμενη σύμβαση που επιδιώκεται να καταργηθεί είναι επ' αόριστον, χωρίς ημερομηνία λήξης. Ποια “συναίνεση” όμως μπορεί να υπάρξει, όταν η έκδοσή μας θα επιβαρυνθεί με επί πλέον ετήσιο κόστος κάποιων χιλιάδων ευρώ;
Καταγγέλλουμε την ενέργεια αυτή της ΑΡΓΟΣ ΑΕ που οδηγεί στο φίμωμα των εντύπων της Αριστεράς, αντιμετωπίζοντάς τα με τους ίδιους όρους που αντιμετωπίζει τα μεγάλα συγκροτήματα του τύπου, αυτά που μπορούν μέσω της μεγάλης κυκλοφορίας τους να καλύψουν το επιπλέον κόστος. Άλλωστε, ο βασικός μέτοχος της ΑΡΓΟΣ ΑΕ που προχωρά στην κίνηση αυτή διαθέτει ένα τέτοιο συγκρότημα τύπου ανάμεσα σε άλλες επιχειρήσεις. Η διακίνηση των εφημερίδων της Αριστεράς δεν μπορεί να εξαρτιέται από τις αυθαίρετες και μονομερείς χρεώσεις που προσπαθεί να επιβάλει το μονοπώλιο του χώρου.
Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ θα συνεχίσει να δίνει τη μάχη για να φτάνει σε κάθε χέρι αναγνώστη που την αποζητά, θεωρώντας ότι η φτηνή πανελλαδική διανομή και μεταφορά αποτελούν όρους για την ενημέρωση, την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τη συγκρότηση συνειδήσεων και πράξης που πάει κόντρα στο ρεύμα της εμπορευματοποίησης και των οικονομικών φραγμών που υψώνονται από τους παράγοντες του συστήματος. Θα συνεχίσει να αποκαλύπτει ότι οι μονοπωλιακές μονόπλευρες πρακτικές έχουν ως στόχο να κάνουν απαγορευτική τη διακίνηση εντύπων που υποστηρίζουν τα λαικά συμφέροντα και θα εξακολουθήσει να διαμορφώνει όρους απάντησης στην ασφυξία που επιχειρείται να επιβληθεί.
Οι αναγνώστες μας οφείλουν να γνωρίζουν τις συστημικές δυσκολίες με τις οποίες ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι, ιδιαίτερα σε τομείς όπως η μεταφορά και διανομή που δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια “υπέρβασής” τους. Από την άποψη αυτή, η κίνηση της ΑΡΓΟΣ ΑΕ αποτελεί κι έναν ωμό εκβιασμό που πρέπει μαζί με άλλα αριστερά και προοδευτικά έντυπα κι εφημερίδες να επιχειρήσουμε να απαντήσουμε. Κι ο καλύτερος τρόπος για κάτι τέτοιο, πέρα απ' τις αυτονόητες δικές μας προσπάθειες, είναι οι σημερινοί και αυριανοί αναγνώστες μας να μπορούν και να θέλουν να δίνουν την δική τους δεκαπενθήμερη “μικρή” μάχη για να φτάνει η εφημερίδα μας στα χέρια τους, κόντρα σε κάθε εμπόδιο που στήνεται για ν' αποκόψει αυτήν την πολιτική μεταξύ μας επαφή.
Προλεταριακή Σημαία
Λένιν, Γκόρκι, σταλινισμός, Σοστακόβιτς
1
Η αφορμή για αυτό το άρθρο είναι διπλή: η μια μεριά της έχει να κάνει με την πεποίθηση πως οι τέχνες και οι εκφραστές τους στην ΕΣΣΔ διώκονταν και λογοκρίνονταν ως επί το πλείστον, από το “αυταρχικό κομμουνιστικό καθεστώς”· η άλλη μεριά σχετίζεται με την αναπαραγωγή αυτής της προπαγάνδας από τα κυρίαρχα μέσα (εν είδει του διαδικτύου) και σε πολύ σημαντικό βαθμό το “άγιο δισκοπότηρο” της αστικής ιστοριογραφίας, τη Βικιπαίδεια.
Πολύς κόσμος, αναμενόμενα, ξεκινά την αναζήτησή του για διάφορα θέματα από αυτή την ιστοσελίδα, γιατί έχει πολλή και συγκεκριμένη πληροφορία συγκεντρωμένη, ενώ παράλληλα προσφέρει συνήθως πληθώρα πηγών. Όμως ενώ θα μπορούσε να είναι μια καλή αρχή, είναι η χείριστη μέση και το ακόμη χειρότερο τελείωμα μιας αναζήτησης, μιας έρευνας ή μιας διαμόρφωσης άποψης. Οι διαστρεβλώσεις δε των πηγών, παλιά της τέχνη. Ο λόγος λοιπόν για την αντίληψη που κυριαρχεί σχετικά με την αντιμετώπιση δύο σπουδαίων εκφραστών των γραμμάτων και της μουσικής, του Μαξίμ Γκόρκι και του Ντμίτρι Σοστακόβιτς.
Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, είναι γνωστή η σχέση φιλίας και συντροφικότητας μεταξύ του Λένιν και του Γκόρκι. Η αλήθεια είναι βέβαια πως λόγω των πολιτικών τοποθετήσεων του καθενός, περνούσε και αυτή από διάφορες αναταράξεις. Τι μας λέει όμως η Βικιπαίδεια γι'αυτό;
“Δυο βδομάδες μετά το ξέσπασμα της επανάστασης, τον Οκτώβρη του 1917, έρχεται σε σύγκρουση [ο Γκόρκι] με τα ηγετικά στελέχη του κόμματος. […] Ο Λένιν απαντά με απειλές, το 1919:
...Σε συμβουλεύω: άλλαξε το περιβάλλον σου, τις απόψεις σου, τη δράση σου, αλλιώς η ζωή μπορεί να φύγει μακριά σου. “
Βέβαια μια τόσο αποσπασματική αναφορά στις σχέσεις των δύο ανδρών είναι αδύνατη να δείξει τον ακριβή τους χαρακτήρα. Αλλά δεν είναι καν αυτό το κυρίαρχο θέμα. Το βασικό είναι πως δεν αποτελεί καν απειλή το γράμμα του Λένιν και δε λέει καν αυτά ακριβώς που του καταλογίζονται. Τι γράφει λοιπόν το γράμμα αυτό στο κλείσιμό του;
“Δεν θέλω να σας επιβάλω τις συμβουλές μου, αλλά δεν μπορώ να μη σας πω: αλλάξτε δραστικά ατμόσφαιρα, περιβάλλον, κατοικία, απασχόληση, γιατί αλλοιώς, μπορεί να αηδιάσετε οριστικά απ'τη ζωή. Σας σφίγγω θερμά το χέρι, Δικός σας Λένιν.” [1].
Σαφής διαφορά ύφους, όμως υπάρχουν και πολλά περισσότερα. Όπως ότι ο Γκόρκι σε προηγούμενο γράμμα του κι όλη την προηγούμενη περίοδο παραπονιέται για την κατάσταση της υγείας του που είναι χρόνια κακή αλλά και της ζωής του γενικά, που είναι έτσι λόγω της κατάστασης που επικρατεί στην Πετρούπολη. Ο Λένιν αυτό που κάνει στο γράμμα είναι να κάνει κριτική στον Γκόρκι σχετικά με τους λόγους που οδήγησαν τον τελευταίο σε αυτή την απογοήτευση, και συγκεκριμένα του λέει πως και επηρρεάζεται από τις απόψεις που “προέρχονται μόνο από ανθρώπους ξεχαρβαλωμένους, εξαντλημένους, πεινασμένους ή και απ'τα συντρίμια της αριστοκρατίας που ξέρουν θαυμάσια να διαστρεβλώνουν τα πάντα”. Ενώ παράλληλα αυτό που τον συναινεί είναι να δει τη δουλειά που γίνεται στην ύπαιθρο, ένα δηλαδή πολύ καλύτερο δείγμα, που θα τον βοηθήσει και στην εξισορρόπηση της ψυχικής και σωματικής του υγείας. Πού είναι λοιπόν οι απειλές και γιατί δε γίνεται από τη Βικιπαίδεια διαχωρισμός μεταξύ φιλικής, συντροφικής, πολιτικής κριτικής και απειλής για τη ζωή; Τα γράμματα δείχνουν πως ο Γκόρκι δεν τον άκουσε ποτέ! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που πέθανε από πνευμονία (σε αυτό η ελληνική κι η αγγλική Βικιπαίδεια δεν... τα βρίσκουν). Κι αφού τόσο τον μισούσε και τον κόντραρε το σοβιετικό (“σταλινικό”) καθεστώς, πώς ερμηνεύεται η μεταφορά του φερέτρου του από τον ίδιο το Στάλιν;
Στη σκιά αυτών των συμβάντων, λοιπόν, βρίσκεται και ο “κατατρεγμένος”, “καταδιωγμένος” από το σταλινισμό, Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Του οποίου λέγεται πως τις συνθέσεις και τα έργα (τα οποία πολύ λατρεύτηκαν από το σοβιετικό λαό) τα παρακολουθούσε ο ίδιος ο Στάλιν, κρυφά, κι εν τέλει ήρθαν, λέει, σε ρήξη, αφού τα έργα του πρώτου δεν άρεσαν στον τελευταίο. Εδώ όμως υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να λάβει κανείς υπ'όψιν. Το βασικό, που είναι το πολιτικό, είναι ότι είναι τελείως διαφορετική η άσκηση κριτικής για ένα έργο τέχνης από τη ρήξη της πολιτικής ηγεσίας με τον δημιουργό του έργου. Βεβαίως και ο Στάλιν και όλη η σοβιετική κοινωνία είχαν το δικαίωμα (όπως πάντα έχουν το δικαίωμα οι λαοί και οι αγωνιστές να κάνουν) να εκφράσουν γνώμη, να κριτικάρουν, και σθεναρά αν χρειαστεί, τον καλλιτέχνη και το έργο του. Μπορεί βέβαια και ένα και δύο και δέκα έργα του Σοστακόβιτς να υπέστησαν κριτική, όμως τίποτα δεν μπορεί να αναιρέσει τους 8 τιμητικούς τίτλους και βραβεία που δέχτηκε κατά τη διάρκεια της γραμματείας Στάλιν. Και κυρίως δεν μπορεί να αναιρεθεί το γεγονός ότι η 7η συμφωνία του έπαιζε από τα μεγάφωνα του Λένινγκραντ κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης από τα ναζιστικά στρατεύματα. Το έργο λοιπόν του Σοστακόβιτς είναι χαραγμένο στην οικοδόμηση της σοβιετικής κοινωνίας και των τεχνών της.
Σαφώς και όλα αυτά (όπως και το κουβάλημα του φερέτρου το Γκόρκι από τον Στάλιν) δεν αποτελούν αποδείξεις ατράνταχτες ενάντια σε μια τέτοια διαστρέβλωση. Αποτελούν όμως σοβαρότατες ενδείξεις και δείχνουν το εξής: πως είτε τελικά οι λαοί είναι που διαμορφώνουν την ιστορία και την τελική άποψη για τους καλλιτέχνες και τα έργα τους κι όχι μια “σταλινική δικτατορία”, είτε ότι δύο μεγάλοι ηγέτες της ΕΣΣΔ (κυρίως ο δεύτερος) δεν ήταν οι δικτάτορες και λογοκριτές που παρουσιάζονται, είτε μάλλον όλα τα παραπάνω.
[1] Β.Ι. Λένιν: Γράμματα στον Γκόρκι, Μικρή Μαρξιστική Βιβλιοθήκη. Εκδ.: Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1984 (παραθέτω και το επίμαχο γράμμα σε φωτογραφίες):
https://kallitechnistis.blogspot.com/
Βικιπαίδεια: ανοιχτή εγκυκλοπαίδεια ή “κλειστή” προπαγάνδα;
Η αφορμή για αυτό το άρθρο είναι διπλή: η μια μεριά της έχει να κάνει με την πεποίθηση πως οι τέχνες και οι εκφραστές τους στην ΕΣΣΔ διώκονταν και λογοκρίνονταν ως επί το πλείστον, από το “αυταρχικό κομμουνιστικό καθεστώς”· η άλλη μεριά σχετίζεται με την αναπαραγωγή αυτής της προπαγάνδας από τα κυρίαρχα μέσα (εν είδει του διαδικτύου) και σε πολύ σημαντικό βαθμό το “άγιο δισκοπότηρο” της αστικής ιστοριογραφίας, τη Βικιπαίδεια.
Πολύς κόσμος, αναμενόμενα, ξεκινά την αναζήτησή του για διάφορα θέματα από αυτή την ιστοσελίδα, γιατί έχει πολλή και συγκεκριμένη πληροφορία συγκεντρωμένη, ενώ παράλληλα προσφέρει συνήθως πληθώρα πηγών. Όμως ενώ θα μπορούσε να είναι μια καλή αρχή, είναι η χείριστη μέση και το ακόμη χειρότερο τελείωμα μιας αναζήτησης, μιας έρευνας ή μιας διαμόρφωσης άποψης. Οι διαστρεβλώσεις δε των πηγών, παλιά της τέχνη. Ο λόγος λοιπόν για την αντίληψη που κυριαρχεί σχετικά με την αντιμετώπιση δύο σπουδαίων εκφραστών των γραμμάτων και της μουσικής, του Μαξίμ Γκόρκι και του Ντμίτρι Σοστακόβιτς.
Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, είναι γνωστή η σχέση φιλίας και συντροφικότητας μεταξύ του Λένιν και του Γκόρκι. Η αλήθεια είναι βέβαια πως λόγω των πολιτικών τοποθετήσεων του καθενός, περνούσε και αυτή από διάφορες αναταράξεις. Τι μας λέει όμως η Βικιπαίδεια γι'αυτό;
“Δυο βδομάδες μετά το ξέσπασμα της επανάστασης, τον Οκτώβρη του 1917, έρχεται σε σύγκρουση [ο Γκόρκι] με τα ηγετικά στελέχη του κόμματος. […] Ο Λένιν απαντά με απειλές, το 1919:
...Σε συμβουλεύω: άλλαξε το περιβάλλον σου, τις απόψεις σου, τη δράση σου, αλλιώς η ζωή μπορεί να φύγει μακριά σου. “
Βέβαια μια τόσο αποσπασματική αναφορά στις σχέσεις των δύο ανδρών είναι αδύνατη να δείξει τον ακριβή τους χαρακτήρα. Αλλά δεν είναι καν αυτό το κυρίαρχο θέμα. Το βασικό είναι πως δεν αποτελεί καν απειλή το γράμμα του Λένιν και δε λέει καν αυτά ακριβώς που του καταλογίζονται. Τι γράφει λοιπόν το γράμμα αυτό στο κλείσιμό του;
“Δεν θέλω να σας επιβάλω τις συμβουλές μου, αλλά δεν μπορώ να μη σας πω: αλλάξτε δραστικά ατμόσφαιρα, περιβάλλον, κατοικία, απασχόληση, γιατί αλλοιώς, μπορεί να αηδιάσετε οριστικά απ'τη ζωή. Σας σφίγγω θερμά το χέρι, Δικός σας Λένιν.” [1].
Σαφής διαφορά ύφους, όμως υπάρχουν και πολλά περισσότερα. Όπως ότι ο Γκόρκι σε προηγούμενο γράμμα του κι όλη την προηγούμενη περίοδο παραπονιέται για την κατάσταση της υγείας του που είναι χρόνια κακή αλλά και της ζωής του γενικά, που είναι έτσι λόγω της κατάστασης που επικρατεί στην Πετρούπολη. Ο Λένιν αυτό που κάνει στο γράμμα είναι να κάνει κριτική στον Γκόρκι σχετικά με τους λόγους που οδήγησαν τον τελευταίο σε αυτή την απογοήτευση, και συγκεκριμένα του λέει πως και επηρρεάζεται από τις απόψεις που “προέρχονται μόνο από ανθρώπους ξεχαρβαλωμένους, εξαντλημένους, πεινασμένους ή και απ'τα συντρίμια της αριστοκρατίας που ξέρουν θαυμάσια να διαστρεβλώνουν τα πάντα”. Ενώ παράλληλα αυτό που τον συναινεί είναι να δει τη δουλειά που γίνεται στην ύπαιθρο, ένα δηλαδή πολύ καλύτερο δείγμα, που θα τον βοηθήσει και στην εξισορρόπηση της ψυχικής και σωματικής του υγείας. Πού είναι λοιπόν οι απειλές και γιατί δε γίνεται από τη Βικιπαίδεια διαχωρισμός μεταξύ φιλικής, συντροφικής, πολιτικής κριτικής και απειλής για τη ζωή; Τα γράμματα δείχνουν πως ο Γκόρκι δεν τον άκουσε ποτέ! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που πέθανε από πνευμονία (σε αυτό η ελληνική κι η αγγλική Βικιπαίδεια δεν... τα βρίσκουν). Κι αφού τόσο τον μισούσε και τον κόντραρε το σοβιετικό (“σταλινικό”) καθεστώς, πώς ερμηνεύεται η μεταφορά του φερέτρου του από τον ίδιο το Στάλιν;
Στη σκιά αυτών των συμβάντων, λοιπόν, βρίσκεται και ο “κατατρεγμένος”, “καταδιωγμένος” από το σταλινισμό, Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Του οποίου λέγεται πως τις συνθέσεις και τα έργα (τα οποία πολύ λατρεύτηκαν από το σοβιετικό λαό) τα παρακολουθούσε ο ίδιος ο Στάλιν, κρυφά, κι εν τέλει ήρθαν, λέει, σε ρήξη, αφού τα έργα του πρώτου δεν άρεσαν στον τελευταίο. Εδώ όμως υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να λάβει κανείς υπ'όψιν. Το βασικό, που είναι το πολιτικό, είναι ότι είναι τελείως διαφορετική η άσκηση κριτικής για ένα έργο τέχνης από τη ρήξη της πολιτικής ηγεσίας με τον δημιουργό του έργου. Βεβαίως και ο Στάλιν και όλη η σοβιετική κοινωνία είχαν το δικαίωμα (όπως πάντα έχουν το δικαίωμα οι λαοί και οι αγωνιστές να κάνουν) να εκφράσουν γνώμη, να κριτικάρουν, και σθεναρά αν χρειαστεί, τον καλλιτέχνη και το έργο του. Μπορεί βέβαια και ένα και δύο και δέκα έργα του Σοστακόβιτς να υπέστησαν κριτική, όμως τίποτα δεν μπορεί να αναιρέσει τους 8 τιμητικούς τίτλους και βραβεία που δέχτηκε κατά τη διάρκεια της γραμματείας Στάλιν. Και κυρίως δεν μπορεί να αναιρεθεί το γεγονός ότι η 7η συμφωνία του έπαιζε από τα μεγάφωνα του Λένινγκραντ κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης από τα ναζιστικά στρατεύματα. Το έργο λοιπόν του Σοστακόβιτς είναι χαραγμένο στην οικοδόμηση της σοβιετικής κοινωνίας και των τεχνών της.
Σαφώς και όλα αυτά (όπως και το κουβάλημα του φερέτρου το Γκόρκι από τον Στάλιν) δεν αποτελούν αποδείξεις ατράνταχτες ενάντια σε μια τέτοια διαστρέβλωση. Αποτελούν όμως σοβαρότατες ενδείξεις και δείχνουν το εξής: πως είτε τελικά οι λαοί είναι που διαμορφώνουν την ιστορία και την τελική άποψη για τους καλλιτέχνες και τα έργα τους κι όχι μια “σταλινική δικτατορία”, είτε ότι δύο μεγάλοι ηγέτες της ΕΣΣΔ (κυρίως ο δεύτερος) δεν ήταν οι δικτάτορες και λογοκριτές που παρουσιάζονται, είτε μάλλον όλα τα παραπάνω.
[1] Β.Ι. Λένιν: Γράμματα στον Γκόρκι, Μικρή Μαρξιστική Βιβλιοθήκη. Εκδ.: Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1984 (παραθέτω και το επίμαχο γράμμα σε φωτογραφίες):
https://kallitechnistis.blogspot.com/
Παρουσίαση του βιβλίου του Χοσέ Ντίαθ “Ισπανικός Εμφύλιος και Λαϊκό Μέτωπο” (περιοδικό “Βίδα”)
0
Για το βιβλίο Ισπανικός Εμφύλιος και Λαϊκό Μέτωπο
Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Χοσέ Ντίαθ Ισπανικός Εμφύλιος και Λαϊκό Μέτωπο από τις εκδόσεις Εντύποις. Η μετάφραση, η ανθολόγηση των κειμένων και οι σημειώσεις έγιναν από τον Πέτρο Αλ Αχμάρ. Τα κείμενα χρονολογούνται από το 1935 έως το 1940, ουσιαστικά την περίοδο λίγο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Ποιος ήταν όμως ο Χοσέ Ντίαθ; Και γιατί είναι σημαντικά τα άρθρα του, οι διαλέξεις και οι εισηγήσεις του; Αντιγράφουμε από την έκδοση το σύντομο βιογραφικό του σημείωμα:
Ο Χοσέ («Πέπε») Ντίαθ Ράμος, γιος αρτεργάτη και καπνεργάτριας, γεννήθηκε στη Σεβίλλη στις 3 Μάη 1895 και έγινε αρτεργάτης στα 11. Στα 18 του εντάχθηκε στο σωματείο των αρτεργατών «Λα Αουρόρα», το οποίο προσχώρησε στη CNT λίγο αργότερα. Το 1917 ηγήθηκε απεργίας των αρτεργατών, των οποίων έγινε πρόεδρος, και το 1920 πρωτοστάτησε στη γενική απεργία που οργάνωσε η CNT στη Σεβίλλη. Καταζητούμενος από την αστυνομία και την Ισπανική Πολιτοφυλακή, για οργανωτικούς λόγους, και αφού προετοίμασε τη φυγή και των πιο απειλούμενων συντρόφων του, όντας μέλος της περιφερειακής επιτροπής της CNT, διέφυγε στη Γρανάδα και αργότερα στη Μαδρίτη. Μετά το πραξικόπημα του Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα στις 13 Σεπτέμβρη 1923, ο Ντίαθ, διαφωνώντας με τον εκφυλισμό της CNT που αποφάσισε η πανεθνική της επιτροπή, συνέχισε τη συνδικαλιστική δουλειά στην παρανομία και συνελήφθη στη Μαδρίτη το 1925. Αφού οι βασανιστές του δεν κατάφεραν να του αποσπάσουν λέξη, τον έβγαλαν από τη φυλακή προκειμένου, σκηνοθετώντας απόδρασή του, να τον δολοφονήσουν. Όταν κατήγγειλε το γεγονός, ενώ έβγαινε, προέβησαν σε εικονική εκτέλεσή του, πάλι, όμως, χωρίς αποτέλεσμα.
Στη φυλακή αναστοχάστηκε απολογιστικά τις πρόσφατες αγωνιστικές εμπειρίες και μελέτησε τη θεωρία και την τακτική των ρώσων μπολσεβίκων. Επιστρέφοντας στη Σεβίλλη, όπως και άλλοι επιφανείς αγωνιστές της CNT, αποκτά επαφές με κομμουνιστές, αξιοποιεί τις ελάχιστες νόμιμες δυνατότητες για συνδικαλιστική δουλειά και ανοίγει εργατική λέσχη. Το Σεπτέμβρη του 1927, μαζί με άλλους ηγέτες των αναρχικών της Σεβίλλης, προσχωρεί στο ΚΚΙ, το οποίο τότε είχε στην πόλη μόλις 20 μέλη. Το 1928 πρωτοστατεί στη γενική απεργία στη Σεβίλλη ενάντια στη δικτατορία. Το 1930 πραγματοποιεί το πρώτο του ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση, όπου φοιτά στη Διεθνή Σχολή Λένιν. Η τοπική οργάνωση Σεβίλλης του ΚΚΙ, με το Ντίαθ πρωτεργάτη, οργανώνει μαζικές απεργίες, όπως αυτή της 3ης Ιούλη 1931 ή της 25ης Γενάρη 1932, ενάντια στην απόπειρα πραξικοπήματος για την κατάλυση της 2ης Ισπανικής Δημοκρατίας, η οποία είχε εγκαθιδρυθεί μόλις στις 14 Απρίλη 1931.
Στο 4ο συνέδριο του κόμματος το Μάρτη του 1932 εκφωνεί, ως προεδρεύων, τον εναρκτήριο λόγο, καταφερόμενος ενάντια στη σεχταριστική πολιτική της ως τότε κομματικής ηγεσίας, και εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Λίγο αργότερα, ενώ ήταν στη φυλακή λόγω των επεισοδίων της Πρωτομαγιάς, ο Ντίαθ εκλέγεται Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΙ. Για την αποφυλάκισή του συγκεντρώθηκε από τους εργάτες της Σεβίλλης το μεγάλο απαιτούμενο ποσό των 5.000 πεσετών. Συμμετέχει το 1935 στο 7ο παγκόσμιο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Το θάρρος, η ψυχραιμία, η σεμνότητα και η απλότητά του αναγνωρίζονταν από όλους. Η αγωνιστική σύνδεσή του με τις μάζες τον βοήθησε να λαμβάνει πολύ καλά υπόψη τις διαθέσεις τους. Έτσι, η ακούραστη δουλειά του απέδωσε καρπούς: τη γιγάντωση του ΚΚΙ και το Λαϊκό Μέτωπο. Στις εκλογές του 1936 εκλέχτηκε βουλευτής Μαδρίτης. Η σύνδεσή του με τις μάζες δεν σταμάτησε ούτε τον καιρό του εμφυλίου πολέμου, παρά την διαρκώς επιβαρυνόμενη κατάσταση της υγείας του. Δεν εγκατέλειψε τη Μαδρίτη, όταν ο εχθρός βρισκόταν προ των πυλών της το Νοέμβρη του 1936. Υπέστη και ο ίδιος προσωπικό κόστος, όταν οι φασίστες αξιωματικοί δολοφόνησαν την αδελφή του, Κάρμεν, ελέω οικογενειακής ευθύνης, με σαδιστικό τρόπο (την έβαλαν, μαζί με την άλλη αδελφή του, Κόντσα, να αποφασίσουν ποια από τις δύο θα δολοφονηθεί). Ίδια τύχη είχε και η μητέρα της δεύτερης κόρης του.
Το Δεκέμβρη του 1938, με κομματική απόφαση, μεταφέρεται στη Σοβιετική Ένωση για αποθεραπεία, όπου το Φλεβάρη του 1939 προβαίνει σε τρίτη εγχείρηση στη Μόσχα λόγω καρκίνου στο στομάχι. Η ήττα τον βρίσκει εκεί, αλλά αναλαμβάνει άμεσα τα καθήκοντά του. Στις 31/08/1939 εκλέγεται στη Γραμματεία της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Με τη ναζιστική εισβολή στην ΕΣΣΔ τον Ιούνη του 1941 μετακινείται σε διάφορα μέρη και το φθινόπωρο του 1941 εγκαθίσταται στην Τιφλίδα. Όμως, η ασθένειά του υποτροπίασε και στις 20 Μάρτη 1942 αυτοκτονεί, πέφτοντας από παράθυρο του νοσοκομείου της πόλης. Κηδεύτηκε στην Τιφλίδα με τιμές αρχηγού κράτους. Τα οστά του επέστρεψαν στη Σεβίλλη το 2005.
Θεωρούμε ότι αυτό το βιβλίο του Ντίαθ φωτίζει πολλές άγνωστες πτυχές του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Βοηθά να κατανοηθούν οι συσχετισμοί και οι αντιφάσεις εντός του αντιφασιστικού στρατοπέδου αλλά κυρίως βοηθά να κατανοηθεί η πολιτική του κομμουνιστικού κόμματος και η πάλη των κομμουνιστών στην Ισπανία. Στη χώρα μας, είναι αλήθεια, υπάρχει πολύ μικρή βιβλιογραφία για τους ένοπλους εργάτες κομμουνιστές στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο αλλά και σχεδόν τίποτε από επίσημα κείμενα του ΚΚΙ. Από αυτή τη σκοπιά το βιβλίο αυτό άργησε για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς ήταν και ότι οι μεταφράσεις που ευδοκίμησαν στη χώρα μας μεταπολιτευτικά είχαν μόνιμα στο κέντρο τους τους αναρχικούς και μια μόνιμη πολεμική για τους κομμουνιστές. Αυτό δημιούργησε μια μερική αντίληψη και μια καχυποψία για τον αγώνα που έδωσαν οι κομμουνιστές στην Ισπανία. Κατηγορήθηκαν από πολλούς ότι ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι της ήττας, θέση που ακόμα και σήμερα πολλοί αναρχικοί συμμερίζονται. Στην ίδια κατεύθυνση συνέβαλε με αντιδιαλεκτικό τρόπο η ταινία Γη και Ελευθερία του Κεν Λόουτς ώστε να εμφανίζονται οι κομμουνιστές ως αντεπαναστατική-κατασταλτική δύναμη, ενώ η πολιτική της αφήγηση ήταν καθαρά φιλοτροτσκιστική. Το βιβλίο του Ντίαθ ανατρέπει αυτή την εικόνα και δείχνει ότι οι κομμουνιστές έπεσαν στη μάχη με όλο τους το είναι διεξάγοντας έναν αμείλικτο πόλεμο ενάντια στους φασίστες και τους συνεργάτες τους. Έτσι οι αναγνώστες μπορούν να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα και να εμπλουτίσουν τις ιστορικές τους γνώσεις γύρω από την ταξική πάλη, τον αντιφασισμό και την επανάσταση στην Ισπανία.
Πηγή: περιοδικό “Βίδα”, τεύχος 27, Οκτώβρης 2018, σ.σ. 38-40. - https://parapoda.wordpress.com/
Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Χοσέ Ντίαθ Ισπανικός Εμφύλιος και Λαϊκό Μέτωπο από τις εκδόσεις Εντύποις. Η μετάφραση, η ανθολόγηση των κειμένων και οι σημειώσεις έγιναν από τον Πέτρο Αλ Αχμάρ. Τα κείμενα χρονολογούνται από το 1935 έως το 1940, ουσιαστικά την περίοδο λίγο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Ποιος ήταν όμως ο Χοσέ Ντίαθ; Και γιατί είναι σημαντικά τα άρθρα του, οι διαλέξεις και οι εισηγήσεις του; Αντιγράφουμε από την έκδοση το σύντομο βιογραφικό του σημείωμα:
Ο Χοσέ («Πέπε») Ντίαθ Ράμος, γιος αρτεργάτη και καπνεργάτριας, γεννήθηκε στη Σεβίλλη στις 3 Μάη 1895 και έγινε αρτεργάτης στα 11. Στα 18 του εντάχθηκε στο σωματείο των αρτεργατών «Λα Αουρόρα», το οποίο προσχώρησε στη CNT λίγο αργότερα. Το 1917 ηγήθηκε απεργίας των αρτεργατών, των οποίων έγινε πρόεδρος, και το 1920 πρωτοστάτησε στη γενική απεργία που οργάνωσε η CNT στη Σεβίλλη. Καταζητούμενος από την αστυνομία και την Ισπανική Πολιτοφυλακή, για οργανωτικούς λόγους, και αφού προετοίμασε τη φυγή και των πιο απειλούμενων συντρόφων του, όντας μέλος της περιφερειακής επιτροπής της CNT, διέφυγε στη Γρανάδα και αργότερα στη Μαδρίτη. Μετά το πραξικόπημα του Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα στις 13 Σεπτέμβρη 1923, ο Ντίαθ, διαφωνώντας με τον εκφυλισμό της CNT που αποφάσισε η πανεθνική της επιτροπή, συνέχισε τη συνδικαλιστική δουλειά στην παρανομία και συνελήφθη στη Μαδρίτη το 1925. Αφού οι βασανιστές του δεν κατάφεραν να του αποσπάσουν λέξη, τον έβγαλαν από τη φυλακή προκειμένου, σκηνοθετώντας απόδρασή του, να τον δολοφονήσουν. Όταν κατήγγειλε το γεγονός, ενώ έβγαινε, προέβησαν σε εικονική εκτέλεσή του, πάλι, όμως, χωρίς αποτέλεσμα.
Στη φυλακή αναστοχάστηκε απολογιστικά τις πρόσφατες αγωνιστικές εμπειρίες και μελέτησε τη θεωρία και την τακτική των ρώσων μπολσεβίκων. Επιστρέφοντας στη Σεβίλλη, όπως και άλλοι επιφανείς αγωνιστές της CNT, αποκτά επαφές με κομμουνιστές, αξιοποιεί τις ελάχιστες νόμιμες δυνατότητες για συνδικαλιστική δουλειά και ανοίγει εργατική λέσχη. Το Σεπτέμβρη του 1927, μαζί με άλλους ηγέτες των αναρχικών της Σεβίλλης, προσχωρεί στο ΚΚΙ, το οποίο τότε είχε στην πόλη μόλις 20 μέλη. Το 1928 πρωτοστατεί στη γενική απεργία στη Σεβίλλη ενάντια στη δικτατορία. Το 1930 πραγματοποιεί το πρώτο του ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση, όπου φοιτά στη Διεθνή Σχολή Λένιν. Η τοπική οργάνωση Σεβίλλης του ΚΚΙ, με το Ντίαθ πρωτεργάτη, οργανώνει μαζικές απεργίες, όπως αυτή της 3ης Ιούλη 1931 ή της 25ης Γενάρη 1932, ενάντια στην απόπειρα πραξικοπήματος για την κατάλυση της 2ης Ισπανικής Δημοκρατίας, η οποία είχε εγκαθιδρυθεί μόλις στις 14 Απρίλη 1931.
Στο 4ο συνέδριο του κόμματος το Μάρτη του 1932 εκφωνεί, ως προεδρεύων, τον εναρκτήριο λόγο, καταφερόμενος ενάντια στη σεχταριστική πολιτική της ως τότε κομματικής ηγεσίας, και εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Λίγο αργότερα, ενώ ήταν στη φυλακή λόγω των επεισοδίων της Πρωτομαγιάς, ο Ντίαθ εκλέγεται Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΙ. Για την αποφυλάκισή του συγκεντρώθηκε από τους εργάτες της Σεβίλλης το μεγάλο απαιτούμενο ποσό των 5.000 πεσετών. Συμμετέχει το 1935 στο 7ο παγκόσμιο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Το θάρρος, η ψυχραιμία, η σεμνότητα και η απλότητά του αναγνωρίζονταν από όλους. Η αγωνιστική σύνδεσή του με τις μάζες τον βοήθησε να λαμβάνει πολύ καλά υπόψη τις διαθέσεις τους. Έτσι, η ακούραστη δουλειά του απέδωσε καρπούς: τη γιγάντωση του ΚΚΙ και το Λαϊκό Μέτωπο. Στις εκλογές του 1936 εκλέχτηκε βουλευτής Μαδρίτης. Η σύνδεσή του με τις μάζες δεν σταμάτησε ούτε τον καιρό του εμφυλίου πολέμου, παρά την διαρκώς επιβαρυνόμενη κατάσταση της υγείας του. Δεν εγκατέλειψε τη Μαδρίτη, όταν ο εχθρός βρισκόταν προ των πυλών της το Νοέμβρη του 1936. Υπέστη και ο ίδιος προσωπικό κόστος, όταν οι φασίστες αξιωματικοί δολοφόνησαν την αδελφή του, Κάρμεν, ελέω οικογενειακής ευθύνης, με σαδιστικό τρόπο (την έβαλαν, μαζί με την άλλη αδελφή του, Κόντσα, να αποφασίσουν ποια από τις δύο θα δολοφονηθεί). Ίδια τύχη είχε και η μητέρα της δεύτερης κόρης του.
Το Δεκέμβρη του 1938, με κομματική απόφαση, μεταφέρεται στη Σοβιετική Ένωση για αποθεραπεία, όπου το Φλεβάρη του 1939 προβαίνει σε τρίτη εγχείρηση στη Μόσχα λόγω καρκίνου στο στομάχι. Η ήττα τον βρίσκει εκεί, αλλά αναλαμβάνει άμεσα τα καθήκοντά του. Στις 31/08/1939 εκλέγεται στη Γραμματεία της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Με τη ναζιστική εισβολή στην ΕΣΣΔ τον Ιούνη του 1941 μετακινείται σε διάφορα μέρη και το φθινόπωρο του 1941 εγκαθίσταται στην Τιφλίδα. Όμως, η ασθένειά του υποτροπίασε και στις 20 Μάρτη 1942 αυτοκτονεί, πέφτοντας από παράθυρο του νοσοκομείου της πόλης. Κηδεύτηκε στην Τιφλίδα με τιμές αρχηγού κράτους. Τα οστά του επέστρεψαν στη Σεβίλλη το 2005.
Θεωρούμε ότι αυτό το βιβλίο του Ντίαθ φωτίζει πολλές άγνωστες πτυχές του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Βοηθά να κατανοηθούν οι συσχετισμοί και οι αντιφάσεις εντός του αντιφασιστικού στρατοπέδου αλλά κυρίως βοηθά να κατανοηθεί η πολιτική του κομμουνιστικού κόμματος και η πάλη των κομμουνιστών στην Ισπανία. Στη χώρα μας, είναι αλήθεια, υπάρχει πολύ μικρή βιβλιογραφία για τους ένοπλους εργάτες κομμουνιστές στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο αλλά και σχεδόν τίποτε από επίσημα κείμενα του ΚΚΙ. Από αυτή τη σκοπιά το βιβλίο αυτό άργησε για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς ήταν και ότι οι μεταφράσεις που ευδοκίμησαν στη χώρα μας μεταπολιτευτικά είχαν μόνιμα στο κέντρο τους τους αναρχικούς και μια μόνιμη πολεμική για τους κομμουνιστές. Αυτό δημιούργησε μια μερική αντίληψη και μια καχυποψία για τον αγώνα που έδωσαν οι κομμουνιστές στην Ισπανία. Κατηγορήθηκαν από πολλούς ότι ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι της ήττας, θέση που ακόμα και σήμερα πολλοί αναρχικοί συμμερίζονται. Στην ίδια κατεύθυνση συνέβαλε με αντιδιαλεκτικό τρόπο η ταινία Γη και Ελευθερία του Κεν Λόουτς ώστε να εμφανίζονται οι κομμουνιστές ως αντεπαναστατική-κατασταλτική δύναμη, ενώ η πολιτική της αφήγηση ήταν καθαρά φιλοτροτσκιστική. Το βιβλίο του Ντίαθ ανατρέπει αυτή την εικόνα και δείχνει ότι οι κομμουνιστές έπεσαν στη μάχη με όλο τους το είναι διεξάγοντας έναν αμείλικτο πόλεμο ενάντια στους φασίστες και τους συνεργάτες τους. Έτσι οι αναγνώστες μπορούν να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα και να εμπλουτίσουν τις ιστορικές τους γνώσεις γύρω από την ταξική πάλη, τον αντιφασισμό και την επανάσταση στην Ισπανία.
Πηγή: περιοδικό “Βίδα”, τεύχος 27, Οκτώβρης 2018, σ.σ. 38-40. - https://parapoda.wordpress.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)