ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

0

Αυτές οι μέρες δεν είναι άγιες. Δεν υπάρχουν τέτοιες μέρες. Δεν είναι μέρες αγάπης και αλληλεγγύης. Η αγάπη και η αλληλεγγύη καταστρέφονται αν τις καρφιτσώσεις στο ημερολόγιο.

Ο Χριστός δεν ήταν άστεγος. Οι άστεγοι υπάρχουν. Στους ντόπιους προστέθηκαν πολλοί πρόσφυγες. Σε απάνεμες γωνιές απλώνουν τις κουβέρτες τους. Η πολυκοσμία τους παρέχει ένα είδος ασφάλειας.
Οι πρόσφυγες δε μένουν σε φάτνες αλλά σε κακόσχημα παραπήγματα. Οι μανάδες πρόσφυγες δεν είναι Παναγίες βρεφοκρατούσες. Είναι τραγικά πρόσωπα που δεν τα προσκυνά κανείς. Δακρύζουν αλλά το δάκρυ τους δεν είναι «θαυματουργό», δεν προσελκύουν τα ευσεβή πλήθη. Δε είναι γαλήνιες εικόνες. Δε γελούν. Επιβιώνουν. Για τα παιδιά τους έχουν μόνο μια αγκαλιά. Πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς για να τα σώσουν.

Πρέπει να ευαισθητοποιηθούν οι άνθρωποι για το δράμα των προσφύγων.

Μα γιατί η ευαισθητοποίηση να περνά μέσα από θρησκευτικούς μύθους;
Οι ευαισθητοποιημένοι πώς καλούνται να συμβάλουν;
Με τρόφιμα, κουβέρτες κι εθελοντική εργασία;
Με αίτημα την αποσυμφόρηση δομών και νησιών;
Με απαίτηση να απεγκλωβιστούν οι πρόσφυγες, δηλαδή να φύγουν;

Ανακούφιση των πληγέντων. Εδώ τελειώνουν οι προτάσεις και οι δράσεις;

Αν φτιαχτούν ξενώνες αστέγων όπως στην Πάτρα ή υπνωτήρια όπως στην Αθήνα, δεν υπάρχει άλλη διεκδίκηση;

Μετά το αίτημα για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, τι ακολουθεί;
Υπάρχουν χώρες προορισμού; Οι οικογένειες που έχουν διαμοιραστεί στα σημεία του ορίζοντα, πρέπει να μονιάσουν. Οι υπόλοιποι πού να πάνε; Οι ελπίδες που έφτιαξαν την Ειδομένη έχουν σβήσει.

Χρονιάρες μέρες! Ας τις πούμε έτσι.

Λαός τον λαό συμπονεί. Τον ίσο του καταλαβαίνει ο καθένας, την τάξη του.

Τον πλούσιο, τον αφέντη, τον ιμπεριαλιστή, τι τον κόφτει ο πόνος που σπέρνει; Αυτός τρώει, πίνει και καλοπερνά.

Να μιλήσουμε για τους πρόσφυγες, για τους κολασμένους της γης. Να πούμε για τη ζωή.

Τις τελευταίες μέρες, έξι νέοι άνθρωποι πέθαναν από το κρύο στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο. Στις Μουριές του Κιλκίς αυτοκτόνησαν δύο πρόσφυγες μέσα στο ξενοδοχείο που φιλοξενούνταν. Κανείς δε θα ήθελε να γυρίσει πίσω.

Πολλοί έφηβοι πρόσφυγες δε θέλουν να ζουν. Αρκετοί έχουν αποπειραθεί να βάλουν τέλος στη ζωή τους. Το «σύνδρομο παραίτησης» εξοντώνει παιδιά στα κέντρα «φιλοξενίας». Δε μιλούν, δεν παίζουν, δεν κινούνται. Κανένα δε θέλει να γυρίσει πίσω.

Οι ξεριζωμένοι συνωστίζονται κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Ζουν μέσα στη λάσπη και τα σκουπίδια. Με χαρτόκουτα και νάιλον φτιάχνουν παραπήγματα για να κρατήσουν έξω τη βροχή. Μα η παγωνιά δεν περιορίζεται. Ανάβουν φωτιές για να ζεσταθούν και να μαγειρέψουν. Τούτες οι φλόγες που λάμπουν στο σκοτάδι, σκορπούν μονάχα θλίψη. Κάποιες φορές που ξεφεύγουν, σκορπούν τον θάνατο.

Οι ξεριζωμένοι τρομάζουν στη σκέψη πως θα γυρίσουν πίσω.

Συρία. Πίσω είναι ο πόλεμος. Ο ξαφνικός θάνατος.
Ζωή σημαίνει να παραμένεις ζωντανός.

Αφγανιστάν και Αφρική. Στις ρημαγμένες χώρες δεν υπάρχει μέλλον.
Ζωή σημαίνει προοπτική.

Υπάρχει ένας απαράβατος όρος για να «φιλοξενηθείς» στις προσφυγικές δομές. Να μην εργαστείς.
Ζωή σημαίνει εργασία.

Οι πρόσφυγες δεν μπορούν να πάνε όπου θέλουν, δεν δικαιούνται μόρφωση, περίθαλψη. Αυτά εξαρτώνται από τα αποφάγια των κονδυλίων που θα δώσουν οι ΜΚΟ και άλλοι «ευαίσθητοι» διαχειριστές του προσφυγικού δράματος.

Ζωή σημαίνει ανθρώπινα δικαιώματα.
Ζωή σημαίνει ανθρώπινη κατοικία.
Ζωή σημαίνει χαμόγελο πού και πού.

Δεν υπάρχει τρόπος να διασφαλιστεί μια ευτυχισμένη ζωή. Η ευτυχία έχει και μια προσωπική χροιά.
Όμως μπορεί να εξαλειφθεί η μαγική δυστυχία. Με αγώνα.

Οι πρόσφυγες δε γιορτάζουν αυτές τις μέρες. Είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία μουσουλμάνοι. Περιμένουν την αλλαγή του χρόνου. Είναι στιγμή απολογισμού. Κοιτάμε πίσω για να δούμε καθαρά μπροστά.

Βλέπουμε την κυβέρνηση να νομοθετεί φασιστικά μέτρα κατά των προσφύγων συνοδεία ανάλογης προπαγάνδας. Τροφοδοτεί τη θορυβώδη και επικίνδυνη δράση φασιστικών, εθνικιστικών και θρησκόληπτων κύκλων. Η προπαγάνδα τους αλυσοδένει τις ανθρώπινες καρδιές.

Βλέπουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να ξεπλύνει τα άθλια κυβερνητικά πεπραγμένα του, να εισάγει το σλόγκαν «Μ’ εμένα καλύτερα».

Βλέπουμε την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο να μυρίζει μπαρούτι.

Σωστά ασκείται κριτική σε αντιδραστικές απόψεις και προβάλλεται το δράμα των προσφύγων. Όμως «το όπλο της κριτικής δεν μπορεί να αντικαταστήσει την κριτική των όπλων, η υλική δύναμη μπορεί να ανατραπεί από υλική δύναμη…».

Η «Ζηνοβία» φέρνει χιόνια την Πρωτοχρονιά.

Η Ζηνοβία ήταν βασίλισσα της Παλμύρας, ρωμαϊκής αποικίας στη σημερινή Συρία (267- 272).

Ζηνοβία σημαίνει αυτήν που ζει και χαίρεται τη ζωή.

Η ζωή χρειάζεται δράση. Για να μην υπάρχουν άστεγοι και πρόσφυγες. Για να γίνει η ελεημοσύνη περιττή.

Με αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις, με διαδηλώσεις στήριξης και αλληλεγγύης στους πρόσφυγες να θερμάνουμε την ατμόσφαιρα.

Όλα αυτά είναι ευθύνη της αριστεράς.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (Χανιά) | με αφορμή την κατάθεση της συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις στη Βουλή

0

Λίγες μέρες πριν την επίσκεψη στις ΗΠΑ του Κ. Μητσοτάκη, η κυβέρνησή του καταθέτει τη νέα συμφωνία για τις βάσεις στη βουλή στέλνοντας μήνυμα πλήρους ευθυγράμμισης στα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών αναδιατάξεων στην περιοχή που πατρονάρονται από τους ισχυρούς και αξιοποιούνται από μωροφιλοδοξίες και τυχοδιωκτισμούς των τοπικών καθεστώτων, η ενίσχυση του «στρατιωτικού αποτυπώματος» των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών στη χώρα μας απαιτεί την εγρήγορση των λαϊκών δυνάμεων.

Η ντόπια άρχουσα τάξη μέσω της τωρινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων εμπλέκει τη χώρα στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ, στις βρώμικες μανούβρες του δολοφονικού Ισραήλ και όλα αυτά με όρους επικίνδυνου αντιδραστικού ανταγωνισμού για όμορους ρόλους, με την τουρκική αστική τάξη.

Το άπλωμα των βάσεων, η εγκατάσταση πυρηνικών και η απρόσκοπτη επέκταση πολεμικής χρήσης ευρύτερα της χώρας με τη νέα συμφωνία, μετατρέπει τη Σούδα και όλη την Ελλάδα σε πολεμικό ορμητήριο πρώτης γραμμής όπως ανοικτά δηλώνουν οι ΗΠΑ και στην καλύτερη περίπτωση σε μόνιμο στόχο για τους πυραύλους της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού άμυνας Παναγιωτόπουλου, πως διατίθεται να προσφέρει ξανά το αίμα του λαού μας για τις ΗΠΑ, δείχνουν το θράσος που αποκτά η κυβέρνηση και τους κινδύνους που ανακύπτουν όσο καθυστερεί η ανασύνταξη των μετώπων πάλης του λαού. Στις ίδιες μέρες των γιορτών κατατίθεται στη βουλή το νομοσχέδιο περιορισμού, καταστολής και απαγόρευσης των διαδηλώσεων. Σπέρνουν ανέμους και θα θερίσουν λαϊκές θύελλες, όμως η καθυστέρηση αποφασιστικών λαϊκών αντιστάσεων συσσωρεύει ήδη κακά προηγούμενα.

Η κοινή δράση συλλογικοτήτων και πρωτοπόρων αγωνιστών στην πόλη μας οφείλει άμεσα ν’ απευθυνθεί με τόλμη και εμπιστοσύνη στο λαό για αντίσταση στην επέκταση των βάσεων, την πολεμική εμπλοκή και τη φασιστικοποίηση.

https://protovouliantistasis.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ανατροπή του νόμου 815. 40 χρόνια από την κορύφωση του φοιτητικού κινήματος

3

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φ.860, στις 14/12/2019

«Η κυβέρνηση υποχωρεί όταν το μαζικό κίνημα έχει τη δύναμη να την αναγκάζει. Όταν δηλαδή ο αγώνας τραβιέται μέχρι την έσχατη συνέπειά του. Αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε νικηφόρα μάχη τέτοιας έκτασης (όπως με τον 815) είναι η απόκρουση του ρεφορμισμού και η κυριαρχία μιας αγωνιστικής εναλλακτικής λύσης. Και αυτό που συνέβη στα Πανεπιστήμια θα διαδοθεί και θα επιδράσει και στα υπόλοιπα τμήματα του λαϊκού κινήματος». Σάλπισμα 17/1/1980

Τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης σφραγίστηκαν από μεγάλους εργατικούς και φοιτητικούς αγώνες. Σκληρές και πολυήμερες απεργίες σε δεκάδες εργοστάσια, μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’70, στέφθηκαν σε πολλές περιπτώσεις με επιτυχία, αποκρυσταλλώνοντας σημαντικές κατακτήσεις για την εργατική τάξη της χώρας.

Στο φοιτητικό χώρο η δεκαετία έκλεισε με μια σημαντική νίκη ενάντια στην κυβέρνηση της Δεξιάς, την κατάργηση του νόμου 815 για τα Πανεπιστήμια. Το πιο σπουδαίο όμως είναι ότι αυτή η νίκη επιτεύχθηκε όχι μόνο κόντρα στην κρατική τρομοκρατία και την καταστολή, αλλά και ενάντια στην πλειοψηφία του ΚΣ της ΕΦΕΕ ακόμα και ενάντια στην πανίσχυρη Πανσπουδαστική (ΠΣΚ) τη φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ που μέχρι και σπάσιμο των καταλήψεων επιχείρησε με τα διαβόητα ΚΝΑΤ.

Τα προεόρτια

Μετά την πτώση της Χούντας διοργανώνονται στα Πανεπιστήμια ελεύθερες εκλογές, αναδεικνύονται νέα ΔΣ των Φοιτητικών Συλλόγων και συγκροτείται η ΕΦΕΕ. Το καλοκαίρι του 1975 η κυβέρνηση Καραμανλή προσπαθεί να περάσει νόμο με τον οποίο το κράτος και η δικαστική εξουσία θα ελέγχουν τους Φοιτητικούς Συλλόγους και θα επεμβαίνουν στη λειτουργία τους. Επίσης μειώνει τις εξεταστικές περιόδους. Η αντίδραση όμως του φοιτητικού κινήματος θα είναι άμεση και αναγκάζει την κυβέρνηση σε αναδίπλωση.

Ο νόμος 815

Το Νοέμβρη του 1977 η Νέα Δημοκρατία κερδίζει και πάλι τις εκλογές και -κατά την προσφιλή τακτική πολλών κυβερνήσεων, παλιότερων και μελλοντικών να περνάνε μέσα στο κατακαλόκαιρο νομοσχέδια που αφορούν την Εκπαίδευση- στις 22 Αυγούστου του 1978, ο τότε Υπουργός Παιδείας Ι. Βαρβιτσιώτης καταθέτει στη Βουλή νομοσχέδιο (που θα γίνει ο νόμος 815) για τα Πανεπιστήμια. Ο νέος νόμος προβλέπει περιορισμό των εξεταστικών περιόδων από 3 σε 2, κατάργηση της μεταφοράς μαθημάτων και επιβολή ανώτατου ορίου σπουδών. Το επιχείρημα των «αιώνιων φοιτητών» που χρησιμοποιείται στις μέρες μας για να μειωθεί ο αριθμός των φοιτητών είναι τόσο …νέο! Φυσικά δεν έλειψαν τα περί «τάξης στα Πανεπιστήμια», τα περί «εκσυγχρονισμού» κ.λπ. Επίσης υπήρχαν και πλευρές του νόμου που αφορούσαν τους καθηγητές των ΑΕΙ για μεγαλύτερο έλεγχό τους από το Υπουργείο Παιδείας. Ήταν φανερός ο στόχος της κυβέρνησης. Εντατικοποίηση των σπουδών, πειθάρχηση, διαγραφή φοιτητών ιδιαίτερα από φτωχά και λαϊκά στρώματα ώστε να αρχίσει η απομαζικοποίηση των Πανεπιστημίων και να αλλάξει η κοινωνική σύνθεση του φοιτητόκοσμου.

Οι αντιδράσεις

Η πρώτη αντίδραση ενάντια στο νόμο 815 πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη. Με πρωτοβουλία της ΠΠΣΠ και κόντρα στις κυρίαρχες παρατάξεις, οργανώνεται συγκέντρωση στην πλατεία Χημείου και γίνεται προσπάθεια πορείας στην πόλη. Η αστυνομία σταματάει την πορεία λίγο έξω από το ΑΠΘ. Λίγες μέρες αργότερα πραγματοποιείται μαζική πορεία στη Θεσσαλονίκη 10.000 φοιτητών που ξεκινάει από το Θέατρο Κήπου.

Την περίοδο εκείνη κυρίαρχη παράταξη -εκλογικά τουλάχιστον- στο φοιτητικό κίνημα ήταν η ΠΣΚ. Η στάση της απέναντι στον νόμο 815 ήταν «όχι καταλήψεις». Αντίστοιχη όπως ήταν φυσικό ήταν και η στάση της ΔΑΠ (σαφώς αδύναμη εκλογικά τότε) αλλά και της ΠΑΣΠ. Την υπεράσπιση των καταλήψεων ανέλαβαν κυρίως δυνάμεις των φοιτητών του εξωκοινοβουλευτικού χώρου όπως η ΠΠΣΠ, η ΑΑΣΠΕ (φοιτητική παράταξη του ΕΚΚΕ), η Β’ Πανελλαδική και ο α/α χώρος, όχι χωρίς παλαντζαρίσματα κυρίως οι τελευταίες. Η ΠΠΣΠ στάθηκε από την αρχή, ίσως η μόνη συνεπής δύναμη με ξεκάθαρη την άποψη περί σύγκρουσης με την κυβέρνηση και απλώματος των καταλήψεων, με στόχο να ανατραπεί ο νόμος.

Στις 12 Οκτώβρη του 1979 χιλιάδες φοιτητές συγκεντρώνονται στα Προπύλαια και ξεκινούν πορεία που θα χτυπηθεί άγρια από τα ΜΑΤ. Το Άσυλο παραβιάζεται και οι τραυματίες φοιτητές είναι δεκάδες. Η αντίδραση όμως αυτή της κυβέρνησης όχι μόνο δεν λυγίζει τους φοιτητές αλλά αντίθετα τους πεισμώνει ακόμα περισσότερο. Στις 29 Νοέμβρη πραγματοποιείται στην Αθήνα τεράστια φοιτητική πορεία και από τις αρχές Δεκέμβρη ξεκινάν καταλήψεις σε μια σειρά σχολές της πρωτεύουσας και της περιφέρειας.

Οι καταλήψεις και η στάση των δυνάμεων

Πρώτο καταλαμβάνεται το Χημείο της Αθήνας (3/12/1979) που λειτουργεί ως πυροδότης για να ξεκινήσει το ξέσπασμα. Η ΠΠΣΠ εκτιμά ότι οι καταλήψεις θα γενικευθούν και κόντρα στους ελιγμούς της ΠΣΚ και της ΠΑΣΠ συμβάλλει αποφασιστικά να περάσει η κατάληψη σε μια από τις πιο δύσκολες σχολές-προπύργιο της ΠΣΚ, τη Νομική στην Αθήνα. Οι καταλήψεις πράγματι εξαπλώνονται. Σειρά έχουν το Φυσικό, το Γεωλογικό, η Ιατρική, οι Πολιτικοί Μηχανικοί, οι Μεταλλειολόγοι στην Αθήνα, η Πολυτεχνική στην Ξάνθη κ.α.

Μάταια η ΠΣΚ, η ΠΑΣΠ και ο Δημοκρατικός Αγώνας (ΚΚΕεσ) προσπαθούσαν να σταματήσουν το φοιτητικό ξέσπασμα. Δεν θέλουν σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική και προτείνουν τη … «μη εφαρμογή του νόμου στην πράξη» και την «αποχή από τα μαθήματα». Ακόμα όμως και σε κάποιες περιπτώσεις που μέλη τους συμμετείχαν στις Συντονιστικές Επιτροπές των καταλήψεων λειτούργησαν υπονομευτικά.

Χαρακτηριστική είναι η άποψη που καταγράφεται στις στήλες του Ριζοσπάστη στις 8/12/1979 όπου δηλώνεται ότι: «Οι κομμουνιστές φοιτητές, μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία του δημοκρατικού κινήματος, είναι κατηγορηματικά αντίθετοι με τη χρησιμοποίηση, στις σημερινές συνθήκες, τέτοιων μορφών πάλης. Λένε, ΟΧΙ στις καταλήψεις, γιατί δεν βοηθούν σήμερα τους αγώνες ενάντια στον αντιδραστικό νόμο 815 και επιπλέον δημιουργούν πρόσθετα σοβαρά προβλήματα τόσο για το φοιτητικό κίνημα όσο και γενικότερα. Η χρησιμοποίηση τέτοιων μορφών πάλης αποπροσανατολίζει σ' αυτή τη φάση τους φοιτητικούς αγώνες…».

Η Β’ Πανελλαδική (διάσπαση της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος) αν και συμμετείχε στις καταλήψεις, πρότεινε εναλλακτικές μορφές πάλης, χωρίς να έχει ξεκάθαρο το ζήτημα της συνολικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση που απαιτούσε η στιγμή.

Η ανατροπή του νόμου

Αφού οι καταλήψεις έχουν πλέον γενικευθεί, το ΚΣ της ΕΦΕΕ αναγκάζεται να πάρει απόφαση για καταλήψεις σε όλες τις σχολές. Προηγήθηκε το κλείσιμο των σχολών από την κυβέρνηση για τις διακοπές των Χριστουγέννων μια εβδομάδα νωρίτερα, σε μια προσπάθεια να εκτονώσει την κατάσταση. Οι καταλήψεις συνεχίζονται με μαζική συμμετοχή και διοργανώνονται εκδηλώσεις και συναυλίες. Στις 14 Δεκέμβρη πραγματοποιείται νέα μεγαλειώδης πορεία προς το Υπουργείο Παιδείας.

Στις 16 Δεκέμβρη του 1979 τα ΚΝΑΤ αναλαμβάνουν δράση. Μέλη της ΚΝΕ και ομάδα οικοδόμων του ΚΚΕ αποφασίζουν να σπάσουν την κατάληψη στο Χημείο της Αθήνας. Με κράνη, λοστούς και καδρόνια εισβάλουν τη νύχτα στο κτίριο τραυματίζοντας 15 μέλη της κατάληψης και προκαλώντας καταστροφές. Το επόμενο πρωί αναγκάζονται να αποχωρήσουν.

Τα γεγονότα με τον νόμο 815 είχαν σοβαρές «παρενέργειες» στις νεολαίες του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ. Πολλοί φοιτητές της ΠΑΣΠ και της ΚΝΕ διαφωνούν ανοιχτά με τις επιλογές των ηγεσιών τους και διαγράφονται.

Στις 3 Γενάρη του 1980 η κυβέρνηση της ΝΔ υποχωρεί. Κάτω από το βάρος του φοιτητικού ξεσηκωμού αναστέλλει την εφαρμογή του νόμου. Ο νόμος ανατρέπεται!! Είναι μια από τις πιο λαμπρές στιγμές του φοιτητικού κινήματος που καταφέρνει σε μια μαύρη και αντιδραστική περίοδο να τα βάλει με την κυβέρνηση της ΝΔ και τον κατασταλτικό της μηχανισμό αλλά και με τις τραμπούκικες πρακτικές των ρεφορμιστών και ΝΙΚΑ.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τα γεγονότα στο Σάλπισμα Νο 4, 17/1/1980: https://antigeitoniesbooks.blogspot.com/2013/01/17-1980.html

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πολύνεκρο εργατικό ατύχημα στην Ινδία

0

43 τουλάχιστον είναι οι εργάτες που πλήρωσαν με τη ζωή τους τη δολοφονική φωτιά που ξέσπασε σε εργοστάσιο στο Νέο Δελχί. Δεν έτυχε να βρίσκονται τη λάθος ώρα, στο λάθος μέρος. Η φωτιά τούς βρήκε στον ύπνο καθώς οι πάνω από εκατό εργάτες του εργοστασίου δούλευαν, έτρωγαν, κοιμόντουσαν στον ίδιο χώρο. Στο τετραώροφο δαιδαλώδες κτίριο του εργοστασίου, κάθε όροφος, που είχε είκοσι δωμάτια, συνδεόταν με τον άλλον με μια εσωτερική σκάλα. Κεντρική είσοδος υπήρχε μόνο μία, με βαριά σιδερένια κλειδωμένη πόρτα ενώ όλα τα παράθυρα είχαν σιδεριές. Αυτός είναι ο τάφος όπου εγκλωβίστηκαν και δολοφονήθηκαν οι εργάτες. Οι αυτόπτες μάρτυρες λένε ότι ξύπνησαν από τα ουρλιαχτά των καιόμενων ‘’που δεν ήξεραν πώς να βγουν’’, ότι η αιτία βρίσκεται στα εκτεθειμένα καλώδια δίπλα σε πλαστικά και χάρτινα υλικά στον πρώτο όροφο, ότι, λόγω, των στενών περασμάτων στους δρόμους γύρω από το εργοστάσιο, τα πυροσβεστικά οχήματα δυσκολεύτηκαν να προσεγγίσουν τον χώρο. Όταν κατάφεραν να φτάσουν, ήταν ήδη αργά. 43 άτομα είχαν πεθάνει από ασφυξία, ενώ όσοι γλίτωσαν το έκαναν την τελευταία στιγμή, καταφέρνοντας να παραβιάσουν την κεντρική είσοδο.

Στην Ινδία των καστών, της κοινωνικής αδικίας, της φρικτής εκμετάλλευσης των φτωχότερων στρωμάτων, οι μικρές εργοστασιακές μονάδες βρίσκονται στις παλιές συνοικίες, όπου οι τιμές των ακινήτων είναι χαμηλές, οι προδιαγραφές ασφαλείας ανύπαρκτες και υπάρχει το περιθώριο να λειτουργούν χωρίς άδεια. Οι μισθοί των εργατών είναι πενιχροί. Τα εργοστάσια τη νύχτα μετατρέπονται σε κοιτώνες όπου στεγάζονται, ‘’φυλακίζονται’’, στην πλειοψηφία τους οι φτωχοί εργάτες. Στο εργοστάσιο-τάφο, οι εργάτες αμοίβονταν με μόλις 14 δολάρια το μήνα. Στην Ινδία, τα σκλαβοπάζαρα λειτουργούν ακόμα. Οι εν ψυχρώ δολοφονίες εργαζομένων και εργατών, τα εργοδοτικά εγκλήματα-‘’ατυχήματα’’ αποτελούν καθημερινότητα, η εκπόρνευση ανήλικων κοριτσιών θεωρείται δουλειά. Οτιδήποτε θυμίζει κίνημα, αγωνιστική διάθεση, διεκδίκηση δικαιωμάτων καταστέλλεται και διώκεται λυσσασμένα.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης ρίχνει κροκοδείλια δάκρυα και συλλαμβάνει παραδειγματικά τους εργοδότες για να τους δώσει σε λίγο προαγωγή. Δολοφονεί. Κλειδώνει καλά τις σιδερένιες πόρτες του για να κρατά τους λαούς φιμωμένους, τρομοκρατημένους και εξαθλιωμένους. Χρειάζεται τα ουρλιαχτά του τρόμου για την κερδοφορία του. Όταν το κεφάλαιο λυσσάει, δεν διστάζει να θυσιάζει τις ζωές των εργατών. Έτσι φυλάει τα έρμα, έτσι διευρύνει την κυριαρχία του. Αυτός είναι ο δικός του δρόμος. Δεν είναι όμως ο δικός μας. Ο δρόμος των εργαζομένων και της εργατικής τάξης. Χρειάζεται να γίνουν τα ουρλιαχτά, συγκροτημένες φωνές αντίστασης και διεκδίκησης που δεν λυγίζουν στην τρομοκρατία. Φωνές που ξέρουν τη δύναμη που έχουν για να σπάσουν τις σιδερένιες αλυσίδες.

http://taxikiporeia.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αληθινή συγκίνηση για τον Θάνο Μικρούτσικο

0

Έγραφε σχεδόν μέχρι την τελευταία στιγμή ο Θάνος Μικρούτσικος, μέσα από τον θάλαμο του νοσοκομείου. Μια μουσική με λέξεις ανθρώπινης ευαισθησίας και δύναμης. Προτελευταία ανάρτηση αυτή για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα στην Μόρια και την εννιάχρονη Αϊσά. Καταγγελία για όλους όσους ευθύνονται για αυτές τις καθημερινές ανθρώπινες τραγωδίες.  

“Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος. Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι” έγραψε στην τελευταία επικοινωνία του μέσα από την προσωπική σελίδα του, αναφερόμενος στην μάχη που έδινε καιρό τώρα με τον καρκίνο.

Πέθανε το Σάββατο 28 Δεκεμβρίου σε ηλικία 72 ετών. Αφήνοντας ένα έργο που θα μας συντροφεύει μέχρι τις τελευταίες γραμμές των οριζόντων. Θα συντροφεύει ακόμη και αυτούς που δεν έχουν γεννηθεί αλλά θα αναζητούν στο μέλλον τα ταξίδια στις θάλασσες του νότου. Ένα έργο που με την δύναμη του δεν μας επέτρεψε να αποξενωθούμε από τον δημιουργό ακόμη και σε εποχές που εκείνος έκανε επιλογές με τις οποίες είχαμε πλήρη αντίθεση. Όμως τα στερνά, όπως λέει και ο λαός μας, τιμούν τα πρώτα. Και η στάση του συνθέτη τα τελευταία χρόνια με τις θέσεις που πήρε για τα κοινωνικά προβλήματα υπήρξε ανάλογη και του έργου του και των πρώτων χρόνων της διαδρομής του.

π.

Από τη συναυλία του στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού - Σάββατο 29 Ιουνίου 2019

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ημέρα του αγέννητου παιδιού… ή ημέρα ενάντια στην άμβλωση

0

Το καλοκαίρι η Ιερά Σύνοδος θέσπισε την «ημέρα του αγέννητου παιδιού» ως την πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Προηγήθηκε ένας χρόνος καμπάνιας με αφίσες και ημερίδες κατά των αμβλώσεων, με σύνθημα «Αφήστε με να ζήσω». Η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει την έκτρωση εντός 12 εβδομάδων σε κάθε περίπτωση, εντός 19 εφόσον πρόκειται για αποτέλεσμα βιασμού και εντός 24 εβδομάδων αν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου. Στην Ελλάδα του ’80 απαγορεύονταν η έκτρωση, οι αγώνες όμως του φεμινιστικού κινήματος, εγχώρια και διεθνώς, κέρδισαν την νομιμοποίηση των αμβλώσεων, με πρώτο το νόμο 1609 επί ΠΑΣΟΚ το 1986.

Η έκτρωση δεν αποτελεί υπόθεση των σύγχρονων κοινωνιών, στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη οι εκτρώσεις θεωρούνταν διαδεδομένη τεχνική. Η αλλαγή στον δυτικό κόσμο επήλθε ταυτόχρονα με την εδραίωση του χριστιανισμού, οπότε οι εκτρώσεις ποινικοποιήθηκαν. Κατά τον χριστιανισμό, η ψυχή ενυπάρχει στο έμβρυο από την στιγμή της σύλληψής του, καθιστώντας το μια ολοκληρωμένη ψυχοσωματική οντότητα, με ίσα δικαιώματα με την εγκυμονούσα, εξισώνοντας, έτσι, την άμβλωση με ανθρωποκτονία.

Μόλις από το 1950 έχουν θεσμοθετηθεί νόμοι παγκοσμίως που επιτρέπουν τις αμβλώσεις, με περισσότερες από 68 χώρες να τις απαγορεύουν. Όμως και στις χώρες που νομικά επιτρέπεται, τα τελευταία χρόνια υπάρχει η εισαγωγή προϋποθέσεων που παρεμποδίζουν την ελεύθερη πρόσβαση στις νόμιμες υπηρεσίες αμβλώσεων, όπως η υποχρεωτική περίοδος αναμονής, η αναγκαστική παροχή συμβουλών και η συγκατάθεση τρίτων μερών. Στην Ελλάδα δεν βρισκόμαστε εκεί, ωστόσο ο γιατρός δρα «κατά συνείδηση», καθώς το κράτος δεν τον υποχρεώνει. Έτσι, το 2017 σύσσωμοι οι αναισθησιολόγοι του νοσοκομείου της Σάμου διακήρυξαν πως αρνούνται να διενεργούν εκτρώσεις, αφήνοντας μια ολόκληρη κοινωνία στον αέρα, σε ένα νοσοκομείο που μέχρι εκείνη την στιγμή διεξάγονταν 40-45 εκτρώσεις ετησίως, αναγκάζοντας όποια γυναίκα επιθυμεί να αναζητήσει κάποιον ιδιώτη πληρώνοντας 500€.

Στον αντίποδα τίθεται το αν μια γυναίκα έχει δικαίωμα στο ίδιο της το σώμα, στο να επιλέξει αν και πότε θα γίνει μητέρα, με ποιόν και υπό ποιες συνθήκες. Η διαπάλη έγκειται στο αν προκρίνεται το δικαίωμα του εμβρύου να γεννηθεί ή της γυναίκας στο μέλλον της. Αποτελεί το έμβρυο ολοκληρωμένο άνθρωπο με ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους; Αν ναι, αυτό συμβαίνει την στιγμή της σύλληψης, όταν χτυπάει η καρδιά του ή τη στιγμή που μπορεί να επιβιώσει εκτός της μήτρας; Για τους υλιστές δεν υφίσταται ψυχή για να προσδώσει εκείνα τα χαρακτηριστικά που θέτει η Εκκλησία. Η συνείδηση, ωστόσο, προκύπτει από την αλληλεπίδραση με το εξωτερικό περιβάλλον και την κατανόηση του εαυτού μέσα από αυτήν. Ένα έμβρυο θα αποκτήσει συνείδηση με τη γέννηση και την εξέλιξή του, αλλά ως τότε δεν διαθέτει. Σε αντίθεση, μια γυναίκα διαθέτει συνείδηση και ικανότητα να επιδράσει πάνω στο περιβάλλον. Η Εκκλησία προσπαθεί να αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα από την γυναίκα. Είναι υποκριτικό να εμφανίζονται η Εκκλησία και το κράτος ως εκφραστές «ύψιστου ανθρωπισμού», τη στιγμή που το ενδιαφέρον τους για το αγέννητο παιδί παύει τη στιγμή της γέννησης του, που νομιμοποιούν τις απολύσεις εγκύων και το πετσόκομμα των επιδομάτων. Είναι υποκριτές αυτοί που με τους πολέμους τους («ιερούς» και μη) δίνουν όχι μόνο το ελεύθερο αλλά την ευλογία τους σε σφαγές χιλιάδων ζωών.

Η κοινωνία τοποθετεί τη γυναίκα που επιλέγει την έκτρωση απέναντί της. Γιατί έχει αμφισβητήσει (συχνά ακούσια) τον βασικότερο ρόλο που αυτό το σύστημα και η θρησκεία μέσα στους αιώνες της έχουν προσδώσει: τη μητρότητα ως τη μοναδική της ευθύνη απέναντι στην κοινωνία, για τη διαιώνιση του είδους. Κι αυτό είναι ασυγχώρητο. Δεν πρόκειται, βέβαια, για καμία «χαμένη ψυχή», αλλά για την αμφισβήτηση μιας τόσο βαθιά ριζωμένης αλήθειας, που δεν επιτρέπεται να αγγιχτεί. Δεν υπάρχει η ίδια αντιμετώπιση στον άντρα που ουκ ολίγες φορές θα προτείνει ή θα απαιτήσει την έκτρωση ή θα εξαφανιστεί, το οποίο είναι αποδεκτό. Η έκτρωση είναι δικαίωμα της κάθε γυναίκας και παραμένει οδυνηρή εμπειρία ακόμη και νομιμοποιημένη. Διότι η κοινωνία την κατηγορεί για ανευθυνότητα, η εκκλησία για αμαρτία και ταυτόχρονα εκείνη βιώνει την απόρριψη της κοινωνίας, την αποτυχία της να εκπληρώσει το ρόλο της, τη ντροπή και τον στιγματισμό που της έχουν δημιουργήσει.

Οφείλουμε να απαιτούμε από το κράτος πρόληψη και μέριμνα. Στα σχολεία απουσιάζει η διδασκαλία της σεξουαλικής αγωγής, από την ανατομία και την φυσιολογία των γεννητικών οργάνων, την αντισύλληψη, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα μέχρι τι σημαίνει συναίνεση στον έρωτα. Το 17% των εκτρώσεων αφορά ανήλικες, το 57% διακόπτει για οικονομικούς λόγους και το 38% είναι άγαμες, καθιστώντας την επίδραση της έλλειψης διαπαιδαγώγησης αλλά και της ιδεολογικής κυριαρχίας της εκκλησίας ολοφάνερη. Ταυτόχρονα οφείλουν να υπάρξουν δομές υποστήριξης των γυναικών και των παιδιών τους, ώστε φαινόμενα εγκατάλειψης και βρεφοκτονίας να αντιμετωπιστούν.

Η καθιέρωση της «ημέρας του αγέννητου παιδιού» αποτελεί μια σκοταδιστική εξέλιξη. Η εισαγωγή φραγμών στα δημόσια νοσοκομεία για τις ανασφάλιστες γυναίκες, ο συντηρητισμός μερίδας νοσοκομειακών γιατρών που αρνούνται να προβούν σε αυτή την πράξη, η ενοχοποίηση της γυναίκας για μια ανεπιθύμητη κύηση, παράλληλα με την τραγική αύξηση των βιασμών, έρχονται να δημιουργήσουν ένα τοπίο όπου η σεξουαλικότητα της γυναίκας τίθεται υπό αίρεση, όπως και το δικαίωμά της στο σώμα της. Όπως υποστηρίζει και η Κολλοντάι «είναι δίκαιο και σωστό να είναι ελεύθερες οι εκτρώσεις σε ένα σύστημα που δεν παρέχει τις υλικές και οικονομικές προϋποθέσεις στους τρεις αυτούς παράγοντες (μητέρα, κοινωνία, κράτος) για να αναλαμβάνουν πλήρως το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί. Αυτό δεν επιδέχεται διαστρέβλωσης».

Κ.Φ. - Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΣΣΔ | Όταν το "τζανκ φουντ" κέρδισε το μαγειρευτό. Η διπλωματία της πίτσας και οι πίτσες του Γκορμπατσώφ

0

"Αν αγοράσουνε την πίτσα μας, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κάνουν κακές σκέψεις για εμάς"
Σέλευ Ζήγκερ (Shelley Zeiger)-συνιδιοκτήτης της πρώτης αμερικάνικης πιτσαρίας στην ΕΣΣΔ

Του «Ιδεογράφου»

Ας ξεκινήσουμε με ένα αθώο ερώτημα: Γιατί μας αρέσουν τα τοστ της καφετέριας πιο πολύ από αυτά που φτιάχνουμε σπίτι μας; Γιατί βρίσκουμε εύγευστο το μπιφτέκι ενός σουβλατζίδικου και όχι αυτό που πλάθουμε με τα χέρια μας; Επειδή τα υλικά που χρησιμοποιούνται έξω είναι συνήθως γεμάτα υδατάνθρακες και λιπαρά, τα υλικά δηλαδή που προσδίδουν την καλύτερη γεύση (σε συνδυασμό άλλες φορές και με το επαγγελματικό μαγείρεμα). Χρησιμοποιούνται υλικά γενικά χειρότερα, και το χειρότερο- παραδόξως- έχει την καλύτερη γεύση• αλλιώς δεν θα υπήρχε λόγος να το φάει κανείς. Επίσης, γιατί "το ξένο", το σερβιρισμένο, "είναι πιο γλυκό", που λένε• το φτιάχνει άλλος.

Όταν άνοιξε η πρώτη αμερικάνικη πιτσαρία στη Σοβιετική Ένωση η επιτυχία ήταν εγγυημένη. Ήταν η "Astro Pizza". Από πλευράς ονόματος, το μάρκετινγκ πήρε άριστα διότι ο σοβιετικός λαός είχε μια ειδική σχέση με το διάστημα, χάρις τα μεγάλα επιτεύγματα των κοσμοναυτών και επιστημόνων της και τη προσοχή που δίνανε οι κυβερνήσεις της στο διαστημικό της πρόγραμμα, ήδη από τις μικρές τάξεις του σχολείου (φώτο). Η τιμή της ήταν σχετικά ακριβή: 1,25 ρούβλια η πίτσα (2,10 δολλάρια-σημερινά περίπου 4,50) και 75 καπίκια η σόδα που "έπρεπε" να τη συνοδεύει, κατά την αμερικάνικη συνήθεια. Με τόσα χρήματα έτρωγε ένας Μοσχοβίτης ένα πλούσιο γεύμα σε μια τυπική σοβιετική καφετέρια. Όμως υπολόγιζαν σε μια τεράστια ζήτηση, όπως και συνέβη.

Ο κόσμος έκανε ουρά για να δοκιμάσει στο κοντέινερ που αρχικά στήθηκε παραπλεύρως της Ερυθράς Πλατείας. Εξάλλου, εκτός της περιέργειας που φυσιολογικά προκαλούσαν, τα δυτικά προϊόντα συμβόλιζαν κάποιου είδους "ελευθερίας" την περίοδο εκείνη, όχι μόνο την οικονομική ελευθερία. Τον "απαγορευμένο" τρόπο ζωής που γνώριζαν από τις ταινίες που προβάλλονταν στους κινηματογράφους. Για άλλους πάλι ήταν κάποιου είδους παθητική αντίδραση στο καθεστώς, το οποίο έπνεε τα λοίσθια. Πολύ σύντομα, όλοι θα βλέπανε και την άλλη όψη του καπιταλισμού.

Η φίρμα "Astro Pizza" δεν υπήρχε πριν εμφανιστεί στη Μόσχα και αργότερα στο Λένινγκραντ. Η εταιρία δημιουργήθηκε από τους Αμερικάνους Seiger και Piancone επί τούτου στα τέλη του 1987. Η κυβέρνηση του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ με το περιβόητο "Άνοιγμα στη Δύση" είχε συμφωνήσει εκείνη την περίοδο να δοθούν άδειες για ευρεία πώληση προϊόντων δυτικών πολυεθνικών (Κόκα-Κόλα, Φάντα, κλπ), ένα εκ των οποίων ήταν και η πίτσα. Γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε να επιτρέψει την εισαγωγή κακής διατροφικής αξίας καταναλωτικών αγαθών στην χώρα; Θα δούμε παρακάτω. Στο πλάνο της εταιρίας ήταν να ανοίξει είκοσι πέντε πιτσαρίες στη Μόσχα, η οποία τότε είχε 8,2 εκατομμύρια πληθυσμό, υπολογίζοντας ένα εκατομμύριο πελάτες τον μήνα, ξεκινώντας από τον Γενάρη του '88. Θα ακολουθούσε η γνωστή "Pizza Hut" στα τέλη του 1988 και μια σειρά από δυτικές πολυεθνικές (ρουχισμού, διατροφής, κλπ) θα ξεκινούσαν να δραστηριοποιούνται. Τα υλικά (αλεύρι, μοτσαρέλλα, κλπ) ερχόταν κατεψυγμένα απ' την Αμερική. Σοβιετικοί ήταν μόνο οι εργαζόμενοι. Δεν ήταν οι εταιρίες αυτές οι πρώτες του είδους που εμφανίστηκαν στην ΕΣΣΔ, η Πέπσι-Κόλα, για παράδειγμα, είχε εργοστάσια ήδη από το 1973 και τα προϊόντα της πουλιόταν κανονικά, αν και δεν ήταν και οι καλύτερες συνθήκες για αυτήν για την κυκλοφορία του ποτού της, απ' την στιγμή που δεν μπορούσε να υπολογίζει στην κλασική διαφήμιση στην τηλεόραση και στις ταμπέλες στους δρόμους. Όμως το 1988 ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται μαζικά.
1988: Όταν υπογράφτηκε το "άνοιγμα", το τροπάρι άλλαξε

Για ένα θιασώτη της ελεύθερης αγοράς, η ιστορία αυτή προκαλεί ενθουσιασμό, ακόμα και τώρα. Ήταν μια τεράστια επιχειρηματική-πολιτική πρόκληση. Χρησιμοποιήθηκαν διάφορες τεχνικές μάρκετινγκ, ορισμένες εκ των οποίων έμοιαζαν-σύμφωνα με ορισμένους οικονομολόγους-με αυτές που επινόησαν οι εταιρίες αλκοολούχων ποτών κατά την περίοδο της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ. Το πεδίο δραστηριοποίησης ήταν ασυνήθιστο. Μπορεί να επρόκειτο για μια παρθένα στην ουσία αγορά, μολονότι υπήρχαν πάντα αγοραπωλησίες μεταξύ ιδιωτών και μικρή ιδιωτική παραγωγή, δηλαδή ένα κάποιο πνεύμα που ευνοούσε τη δραστηριοποίηση ιδιωτικών επιχειρήσεων, όμως η όλη οικονομία παρέμενε κεντρικά ελεγχόμενη. Διαβρώθηκε-θριαμβολόγησαν μερικοί εξ αυτών-μια κοινωνία που είχε οργανωθεί διαφορετικά, αν και το σωστότερο είναι να πει κανείς ότι η βαθιά διάβρωση του σοβιετικού πολιτεύματος ήταν αυτή που έφερε τις πολυεθνικές και όχι το αντίστροφο. Η επιλογή της ηγεσίας του ΚΚΣΕ να έρθουν αυτού του είδους επενδυτές ήταν και αναγκαστική, αλλά και συνειδητή. Στη Σοβιετική Ένωση το κράτος είχε πια εκφυλιστεί από μια σχηματισμένη πια, αλλά ιδιότυπη κρατική-κομματική, αστική τάξη που κυβερνούσε, η οποία όμως ασφυκτιούσε πολιτικά και οικονομικά στις δομές μια κοινωνίας που δεν έφτιαξε η ίδια* τις κληρονόμησε από την επαναστατική περίοδο των πρώτων σαράντα περίπου χρόνων. Ήταν μια αστική τάξη που δεν λειτουργούσε ανεμπόδιστα, όπως σε ένα καπιταλιστικό κράτος, αντιθέτως κουβαλούσε μεγάλα ιστορικά βαρίδια, θα έλεγε κανείς. Ο απεγκλωβισμός της απαιτούσε τη συνδρομή των δυτικών, σε ιδεολογία, νοοτροπία και υλικά.

Αν και ιταλικά εστιατόρια λειτουργούσαν από πιο παλιά, και η πίτσα ούτως ή άλλως υπήρχε στην ντόπια κουζίνα, η αμερικάνικη γνώρισε το θρίαμβο, όχι πάντως τόσο η συγκεκριμένη εταιρία που λειτούργησε σαν "λαγός", για τις άλλες. Και η ιστορία της εισβολής της αμερικάνικης πίτσας είχε και το γνωστό ξεφτιλιστικό στιγμιότυπο: Ο ίδιος ο πρώην πρόεδρος της Σοβιετικής ένωσης, έξι χρόνια μετά που κατέβασε την κόκκινη σημαία από τον τρούλο του Κρεμλίνου, εμφανίστηκε ως πρωταγωνιστής σε διαφήμιση της Πίτσα Χατ να τρώει πίτσα με την εγγονή του. Η διαφήμιση τούς δείχνει να μπαίνουν σε μια πιτσαρία της πολυεθνικής στη Μόσχα. Κάθονται σεμνά σε μια γωνιά. Οι πελάτες τον βλέπουν και φυσικά τον αναγνωρίζουν. Ανάμεσα σε δυο από αυτούς ξεκινάει μια αντιπαράθεση, ο νέος είναι υπέρμαχος του νέου τρόπου ζωής, ο ηλικιωμένος (εμφανής η σημειολογία) είναι σκεπτικιστής:

Γέρος: Είναι ο Γκορμπατσώφ.
Νέος: Είναι ο Γκορμπατσώφ.
Γ: εξαιτίας του έχουμε οικονομική αναταραχή.
Ν: χάρις σ' αυτόν έχουμε ελευθερία.
Γ: ολικό χάος!
Ν: ελπίδα!
Γ: πολιτική αστάθεια!
Τότε παρεμβαίνει μια γριά: «Χάρη σ' αυτόν έχουμε πολλά πράγματα, σαν την Πίτσα Χατ».
Ο γέρος χαμογελάει τελικά και όλοι οι πελάτες μαζί σηκώνονται και κάνουν πρόποση με...κομμάτια πίτσας στον Γκορμπατσώφ: «Στην υγειά του Γκορμπατσώφ»!

Η ξεφτίλα ήταν τεράστια και ο πρώην πρόεδρος της ΕΣΣΔ αναγκάστηκε να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι το έκανε για να χρηματοδοτήσει το ίδρυμά του, στο οποίο ο Μπαρίς Γέλτσιν έκοψε την επιδότηση. "Vae Victis" (ουαί τοις ηττημένοις-αλίμονο στους ηττημένους), που είπε και ο Γαλάτης αρχηγός Βρέννος όταν πέταξε και το σπαθί του για να προσθέσει έστω και το λίγο βάρος αυτού πάνω στα σταθμά της ζυγαριάς που υπολόγιζαν τον χρυσό που θα κατέβαλλαν οι Ρωμαίοι σαν λύτρα για την αποχώρηση των Γαλατών από την πόλη τους, όταν αυτοί του διαμαρτυρήθηκαν. Αν υπογράφοντας τη διάλυση της χώρας του ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ πέθανε πολιτικά (κατέβηκε μια φορά και στις προεδρικές εκλογές παίρνοντας 0,5%), η ταφόπλακα του ήταν από χοντρό αφράτο ζυμάρι με αμερικάνικα άλευρα και ιταλική μοτσαρέλλα.

https://ideografies-xt.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

0

Μέσα από κάθε σημαντικό γεγονός που θα συγκλονίσει τη ζωή ενός λαού μπορεί να ξεπηδήσει ένα τραγούδι.

Τα κάλαντα προσαρμόστηκαν στην πραγματικότητα της εποχής.

Τα πρώτα, τα χριστουγεννιάτικα, αναφέρονται στα Δεκεμβριανά, προέρχονται από το τμήμα Μόρφωσης-Διαφώτισης της Ε.Π.Ο.Ν. Αθήνας και τραγουδήθηκαν από ομάδες ψυχαγωγίας στις γειτονιές της Αθήνας τα Χριστούγεννα του 1944.

Τα δεύτερα, της Πρωτοχρονιάς, τραγουδήθηκαν στα Δωδεκάνησα και διακωμωδούν την πείνα της κατοχής.

Και τα δύο αντιγράφτηκαν από το σπάνιο βιβλίο «Το αντάρτικο και το επαναστατικό τραγούδι», των εκδόσεων ΜΝΗΜΗ, Αθήνα 1975.

Έχουν ενδιαφέρον όχι μόνο για το τι περιγράφουν αλλά και για το πώς. Βλέπουμε τις απόψεις που κυριαρχούσαν, τις αυταπάτες για τον ρόλο των «συμμάχων», τα ιδεολογικά «ανοίγματα» για χάρη της ενότητας.

Η υπομονή, η ανδρεία και η αισιοδοξία κυριαρχούν. Δε μένει η αγριότητα του πολέμου αλλά η πάλη για μια νέα, ανεξάρτητη, λεύτερη Ελλάδα.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ

Εφτάσαν τα Χριστούγεννα που τα προσμέναμ’ όλοι,
για να χαρούμε ελεύθεροι, στης Αθηνάς την πόλη,
δίχως των Ούννων ο βραχνάς, τα στήθια να πλακώνει,
δίχως το βόλι του εχθρού, νεκρούς να μας ξαπλώνει.

Εφτάσαν τα Χριστούγεννα, μ’ αντίς χαρά κι ειρήνη,
στο βράχο της Ακρόπολης, κανόνια ο Σκόμπυ στήνει.
Αεροπλάνα, όλμοι, τανκς, καυτό μολύβι σπέρνουν,
που σε γυναίκες και παιδιά, φριχτό θάνατο φέρνουν.

Κι όμως δεν είναι Γερμανοί, είναι οι σύμμαχοί μας,
που τους υποδεχτήκαμε θερμά με την ψυχή μας,
σαν ήρθαν στην Ελλάδα μας, την ιερή κι αιώνια,
που πολεμήσαμεν πιστά, μαζί τους τόσα χρόνια.

Μ’ αντί να ξεφορτώσουνε τρόφιμα στην Αθήνα,
που τόσα χρόνια ηρωικά πάλευε με την πείνα,
ξεφόρτωσαν στρατεύματα, κανόνια, όπλα, σφαίρες,
για να χτυπήσουν το λαό, τις άγιες τούτες μέρες.

Μα ο λαός αλύγιστος, θέλει Ανεξαρτησία,
Δημοκρατία, Λευτεριά κι όχι δικτατορία.
Και προστατεύει απ’ τη σκλαβιά, με γρανιτένια στήθια,
τη χώρα που πρωτόδωσε, στο κόσμο την αλήθεια.
Στο δίκιο αγώνα θύματα, όμως, πέφτουν χιλιάδες,
πεντάρφανα μένουν παιδιά, τους γιους τους κλαιν μανάδες.

Όσο κι αν μεις στερούμεθα, να θυμηθούμε πρέπει,
αυτούς, που με το αίμα τους, γράφουν καινούργια έπη.

Χτίζουμε έτσι πιο λαμπρή, τη νέα μας Ελλάδα,
που θα κρατεί της λευτεριάς, άσβηστη τη λαμπάδα.

ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
χαρούπια ήρθανε πολλά,
στα γουδιά τα κοπανούμε
και ην πείνα μας ξεχνούμε.
Άλλοι τα κάνουνε χαλβά,
ακόμα και πιτάκια,
και τα τρώνε τα παιδάκια.
Κι άλλοι τα κάνουν μπακλαβά
και πέφτουσι από ταμπλά,
κι όσοι τα ξεκοκαλίζουν έτσι
κωλικός θα τους παστρέψει.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ωραίοι οι στολισμοί στην Αθήνα!

0

Ωραίοι οι στολισμοί και φωτισμοί στην Αθήνα. Στη Β. Σοφίας θυμίζουν τους φάρους στα ολοκαίνουργια αυτοκίνητα της αστυνομίας ή στην Πανεπιστημίου τα σύμβολα της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ. Τυχαία μάλλον!

Ακόμη πιο ωραίοι όμως είναι στην Αθηνάς, στην Ερμού αλλά και στη Σταδίου. Χαμηλής έντασης. Μάλλον για να μην φαίνονται οι εκατοντάδες (ή μήπως χιλιάδες) άστεγοι που στρώνουν τις κουβέρτες τους στις πιλοτές για να κοιμηθούν. Αρχίζουν να εμφανίζονται -από που άραγε;- με το που πέφτει ο ήλιος ώστε να τα μαζέψουν με το που αρχίζει να ξαναβγαίνει. Πριν οι μπάτσοι του δήμου και της αστυνομίας αρχίζουν να τους ξυπνάνε σκουντώντας τους τρυφερά με τα πόδια τους και καλημερίζοντάς τους με φωνές του τύπου "άντε άντε", "μαζεύτε τα" και άλλα ευγενή. Βλέπετε το φως της μέρας είναι αληθινό, σκληρό και δεν επιτρέπει εύκολα να κρυφτεί η πραγματικότητα. Θα χαλάσει η ψυχολογία του λαού που ανέβηκε απότομα τους τελευταίους 5 μήνες!

Οι άστεγοι που κοιμούνται ενώ όλοι οι υπόλοιποι διασκεδάζουν. Έντονη η αντίθεση λίγο πριν το ξημέρωμα. Από τη μια οι νεολαίοι (κατά κύριο λόγο) που βγαίνουν από τα διάφορα μαγαζιά που πήγαν να γιορτάσουν και να διασκεδάσουν (και καλά κάνανε, μπορεί και να δουλεύανε όλο το χρόνο για το... πετύχουν αυτό) και από την άλλη οικογένειες με μικρά παιδιά να κοιμούνται χωμένες όσο πιο μέσα γίνεται στις γωνιές και στις πιλοτές κουκουλωμένοι για να μην φαίνονται. Αντίθεση ανθρώπων που βρίσκονται στην ίδια πλευρά, που τα όρια μεταξύ τους μπορεί να είναι έως και δυσδιάκριτα. Υπάρχουν φυσικά και οι άλλοι, της άλλης πλευράς. Αυτοί με τις Πόρσε, τις Μερσεντές και τ' άλλα πανάκριβα αυτοκίνητα, με τα αρώματα στα κορμιά τους και τις μπογιές στα μούτρα τους που δεν καταλαβαίνουν Χριστό οι... χριστιανοί. Αυτοί που οι μπάτσοι κάθε είδους τους κάνουν τεμενάδες και τους ανοίγουν το δρόμο για να περάσουν κι ας μην βλέπουν μπροστά τους από το μεθύσι.

Αξέχαστη εικόνα: λίγο πριν το ξημέρωμα πριν κάμποσες μέρες, μια παρέα πιτσιρικάδων που γελάνε και φωνάζουν χαρούμενοι περιμένοντας να ανοίξουν οι πύλες του Μετρό να σιωπούν και να μελαγχολούν μόλις βλέπουν μάνα, πατέρα, επίσης νέους, με δύο μικρά παιδιά στην μέση, τρυφερά σε στάση προστασίας, με τον πατέρα να προσπαθεί να καλύψει και τους τρεις με τις υγρές κουβέρτες, να κοιμούνται. Στο πεζοδρόμιο, στην είσοδο του Μετρό. Στην Αθηνάς. Μπορεί να είναι πρόσφυγες που διώχτηκαν από κάποια κατειλημμένο κτίριο. Να βγει φωτογραφία; Δεν υπάρχει η αναγκαία αποστασιοποίηση. Η συγκίνηση και η οργή είναι αποτρεπτικές. Περιοριζόμαστε στη χρήση μιας από το διαδίκτυο. 

Σε μια Αθήνα γεμάτη από άδεια κτίρια τα οποία όμως πρέπει να μείνουν κλειστά και σφραγισμένα προς χάριν όχι της (κατά το δοκούν αμφισβητούμενης άλλωστε) ατομικής ιδιοκτησίας αλλά γιατί οι άθλιοί της είναι φυσιολογικό -και πρέπει- να ζουν στην απόλυτη εξαθλίωση και στη συνεχή αναζήτηση τροφής. Γιατί όταν πάψουν να κρυώνουν και να πεινούν υπάρχει ο κίνδυνος να μάθουν ότι έχουν δικαίωμα να μην ζουν στο δρόμο και τότε μπορεί να μάθουν και να διεκδικούν.

Σε μια Αθήνα που ο άστεγος ενώ προσπαθούσε να ζεσταθεί με κερί έκαψε το εγκαταλελειμμένο ερείπιο που δεν ήταν καλά σφραγισμένο και τρύπωσε. Παρά λίγο να καιγόταν και αυτός. Αλλά ευτυχώς δεν κάηκε και ευτυχώς συνελήφθη. Γιατί όπως λέει ο επίσης άριστος Μάνεσης του Αλφα, μάλλον σε καλό θα του βγει μιας και στο κρατητήριο θα βρει κάπου να κοιμηθεί και θα έχει και ένα πιάτο φαΐ! Που ξέρεις μπορεί να κάνει και μπάνιο με τη μάνικα κάπου εκεί κοντά! Τέτοια τύχη! Μακάρι να καταδικαστεί και ισόβια ο άνθρωπος!

Κανονικά θα έπρεπε βέβαια να θυμώσουμε. Γιατί να πληρώνουμε αυτόν τον τεμπέλη; Αυτόν που δεν εκμεταλλεύτηκε τις ευκαιρίες που του δίνει το σύστημα; Αυτόν που δεν έχει θετική ενέργεια και δεν κάνει τίποτα για να βγει από τη μιζέρια; Όπως κάνανε δύο τρεις ομοιοπαθείς του και τώρα είναι παραδείγματα πολυδιαφημισμένα στα ΜΜΕ και viral στα κοινωνικά δίκτυα;

Πόσοι άστεγοι χωράνε πια σε αυτή την πόλη, αναρωτηθήκαμε ποτέ;

Δεν το κάνουμε όμως.

Είναι Χριστούγεννα και μέρες αγάπης! Μετά τις γιορτές βλέπουμε!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ - ΚΑΜΑΤΕΡΟ | Σύσκεψη με αφορμή την κλήση για συμμόρφωση στο ν. 3870/2010

0

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 22 Δεκέμβρη μετά από κάλεσμα του σχήματος «Δρόμοι Αντίστασης Αγίων Αναργύρων-Καματερού» σύσκεψη τοπικών σχημάτων παρατάξεων με αφορμή την κλήση προς συμμόρφωση στον ν. 3870/2010 σχετικά με το κατέβασμα στις εκλογές το Μάη του 2019, αλλά και τα υπέρογκα πρόστιμα που μπήκαν σε άλλες οργανώσεις για αφισοκόλληση και ανάρτηση πανό. Στην σύσκεψη παραβρέθηκαν η «ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΗ ΠΟΛΗ» από τους Αγιους Αναργύρους, η «Αριστερή κίνηση Ιλίου» και η Λαϊκή Αντίσταση- Αριστερή αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία.

Όπως τονίστηκε και εισηγητικά στόχος του συγκεκριμένου νόμου αλλά και του αναπτυξιακού που ψηφίστηκε πρόσφατα, είναι το χτύπημα οποιοσδήποτε πολιτικής δράσης της νεολαίας των εργαζομένων και του λαού, με την κατάργηση του ασύλου, το χτύπημα των απεργιών, τον έλεγχο των σωματείων-συλλόγων με τη δημιουργία μητρώου φυσικών οντοτήτων. Ποινικοποίηση δηλαδή των δημοκρατικών δικαιωμάτων μέσω της μετατροπής τους σε οικονομικό έγκλημα. Ο μόνος τρόπος ν’ απαντηθεί και αυτή η επίθεση είναι πλατιά απεύθυνση στο λαό. Γιατί αυτός είναι ο μόνο πραγματικός εγγυητής της ελευθερίας της έκφρασης. Με παρεμβάσεις, ανοιχτές εκδηλώσεις και παραστάσεις διαμαρτυρίας όπου είναι δυνατόν. Μια πλατιά απευθυνση που μόνο μια πρωτοβουλία κοινής δράσης στην περιοχή μπορεί να το αναδείξει στο πραγματικό του μέγεθος.

Από τους παραβρισκόμενους αφού τέθηκαν οι ανησυχίες σχετικά με την γενικότερη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, την αύξηση της καταστολής, αλλά και η θωράκιση του κράτους απέναντι στο λαό. Εκφράστηκε ο προβληματισμός για το εύρος το ζητημάτων που μπορεί θέσει μια κοινή πρωτοβουλία, δηλαδή αν θα έχει μόνο το κομμάτι της επίθεσης που εκπορεύεται από τον νόμο 3870 ή θα πρέπει να απαντήσει το σύνολο των αντιδημοκρατικών μέτρων της κυβέρνησης. Κατατέθηκε η συμφωνία για αλληλεγγύη και συμπαράσταση σ’ όλους τους διωκόμενους.Τέλος προβλήθηκε η ανάγκη απεύθυνσης σε όλα τα σχήματα που κινητοποιούνται στη Δυτική Αττική με στόχο μια επόμενη ανοιχτή εκδήλωση μέχρι το τέλος του Γενάρη.

https://dromoiantistasis-ak.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τα αποτελέσματα των εκλογών στο ΓΝΑ «Γεννηματάς»

0

Στις 19 και 20 Δεκεμβρίου έγιναν εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Δ.Σ. του συλλόγου εργαζομένων του νοσοκομείου «Γ.Ν.Α Γ.ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ» στην Αθήνα. Οι συγκεκριμένες εκλογές, που έπρεπε να είχαν γίνει τον Ιούνιο του 2019, είχαν αναβληθεί με απόφαση της πλειοψηφίας του Δ.Σ. με πρόσχημα τις βουλευτικές εκλογές.

Στα δυόμισι χρόνια που μεσολάβησαν απ’ τις προηγούμενες δεν έγινε καμία σοβαρή κινητοποίηση στο χώρο της περίθαλψης, αν και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι συνεχώς οξύνονται. Οι ελάχιστες απεργίες και στάσεις εργασίας της ΑΔΕΔΥ και της ΠΟΕΔΗΝ ήταν άμαζες. Στο χώρο του νοσοκομείου, πέρσι γίνανε μόνο δύο γενικές συνελεύσεις που είχαν κάποιο κόσμο, ενώ φέτος, με πρόσχημα ότι η αξιολόγηση έπεσε την περίοδο του Πάσχα, ούτε συνέλευση προκηρύχθηκε ούτε και ανακοίνωση του Δ.Σ. που να καλεί τον κόσμο να κάνει αποχή από την αξιολόγηση βγήκε. Η μόνη παράταξη που ενημέρωσε τον κόσμο και πάλεψε ενάντια στην αξιολόγηση ήταν η Ταξική Πορεία. Καμία προσπάθεια επίσης δεν έγινε και για την εκλογοαπολογιστική συνέλευση από τις κυρίαρχες παρατάξεις αλλά και από τις άλλες αριστερές δυνάμεις.

Επειδή, λοιπόν, δεν ήταν δυνατό να θέσουμε στην άμαζη εκλογοαπολογιστική Γ.Σ. το θέμα της εφαρμογής της απλής αναλογικής στις εκλογές, το θέσαμε στην Εφορευτική Επιτροπή αμέσως μόλις συνεδρίασε. Η ΕΣΑΚ συμφώνησε (είχε χάσει έδρα στις προηγούμενες εκλογές). Διαφώνησαν ΔΑΚΕ και Νέα Πορεία (ΠΑΣΚ), ενώ το Όραμα (ΣΥΡΙΖΑ) και η Αγωνιστική Πρωτοβουλία για την Ανατροπή (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) απέφυγαν επιμελώς να πάρουν θέση.

Το κλίμα κινηματικής νηνεμίας που επικρατεί τα τελευταία χρόνια όχι μόνο στα νοσοκομεία αλλά και σε όλους τους χώρους δουλειάς, σε συνδυασμό με την χωρίς όριο επιστράτευση του εκλογικού μηχανισμού των κυρίαρχων παρατάξεων, καθόρισαν, όπως ήταν αναμενόμενο, το εκλογικό αποτέλεσμα.

Η πτώση σε ψήφους της ΔΑΚΕ και η απώλεια μίας έδρας οφείλεται στο γεγονός ότι άλλαξε ο επικεφαλής της και στο ψηφοδέλτιό της συμμετείχαν αρκετά λιγότεροι προϊστάμενοι, τομεάρχες και διευθυντές από την προηγούμενη φορά. Ήρθε όμως και ψήφισε ακόμη και η αναπληρώτρια διοικήτρια της ΥΠΕ, γεγονός που καταγγέλθηκε από την Ταξική Πορεία, την ΕΣΑΚ και την Αγωνιστική Πρωτοβουλία για την Ανατροπή.

Η Νέα Πορεία πήρε λίγο περισσότερες ψήφους χωρίς να πάρει επιπλέον έδρα.

Αναμενόμενη πτώση για το Όραμα που στα χρόνια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχε ρόλο σχεδόν κυβερνητικού εκπροσώπου.

Οι Συνάδελφοι στα Αλήθεια κατέβηκαν δήθεν ακομμάτιστοι. Κάνανε ψηφοθηρική δουλειά για μεγάλο χρονικό διάστημα, είχαν αρκετούς υποψηφίους, οπότε κατάφεραν και πήραν μία έδρα.

Δεν προκαλεί έκπληξη και η μείωση των ψήφων της ΕΣΑΚ. Παρ' όλα αυτά πήρε την έδρα στην τρίτη κατανομή.

Θετική είναι η αύξηση της δύναμης της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ. Η αύξηση αυτή οφείλεται στη σταθερή και για χρόνια παρέμβασή μας στους εργαζόμενους. Με τις ψήφους αυτές η Ταξική Πορεία έπρεπε να πάρει την τελευταία έδρα. Ο καλπονοθευτικός όμως νόμος 1264/82 τη χάρισε στην Αγωνιστική Πρωτοβουλία για την Ανατροπή, που χάρη σ' αυτόν, αν και έχασε περίπου το 40% των ψήφων που πήρε στις προηγούμενες εκλογές, κατάφερε να διατηρήσει τις έδρες της.

Αξίζει να σημειωθεί και να τους χρεωθεί το γεγονός ότι παρατάξεις που χρόνια λένε ότι παλεύουν υπέρ της απλής αναλογικής, επειδή τη συγκεκριμένη στιγμή ο νόμος τους χάρισε ενώ για δεκαετίες τους έκλεβε έδρες, δε σκέφτηκαν ούτε για μια στιγμή να παραδώσουν την έδρα στην Ταξική Πορεία που την δικαιούνταν.

https://taxikiporeia.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

για τα αποτελέσματα των εκλογών για ΔΣ της ΕΛΜΕ Καρδίτσας

0

Δεδομένη η μακρά και παρατεταμένη κινηματική-συνδικαλιστική αδράνεια, με Γενικές Συνελεύσεις που ίσα-ίσα καταφέρνουν να έχουν διψήφιο αριθμό συναδέλφων, χωρίς απεργίες διαδηλώσεις και με τις παραστάσεις διαμαρτυρίας στη ΔΔΕ Καρδίτσας να γίνονται με μονοψήφιο αριθμό εκπαιδευτικών και να μένει μόνο η φωτογραφία των “συνδικαλιστών” με τον προϊστάμενο. Όπως το έχουμε περιγράψει “ερημιά και εγκατάλειψη”.
Η κατάσταση αυτή επιδρά σε ένα δυναμικό που είναι συντριπτικά ίδιο (μειούμενο βέβαια λόγω συνταξιοδοτήσεων) για μια και δυο δεκαετίες. Χωρίς ανανέωση και με μικρό αριθμό αναπληρωτών που και αυτοί είναι περίπου οι ίδιοι για πολλά χρόνια.

Είναι σαφές ότι σ’ αυτό το δυσμενές περιβάλλον, λίγη σημασία έχει η συνδικαλιστική παρουσία και δράση στο σωματείο ενώ λειτουργεί η γενικότερη αναφορά στα πολιτικά κόμματα και τις παρατάξεις τους, οι μηχανισμοί που έχουν συγκροτήσει οι δυνάμεις αυτές και οι αντίστοιχες σχέσεις που έχουν διαμορφώσει με τους συναδέλφους. Δηλαδή ψηφοφόροι μια δυο φορές το χρόνο. Ενώ το σωματείο είναι “άδειο” από καθηγητές (η εκλογοαπολογιστική ήταν η χειρότερη από πλευράς μαζικότητας) η κάλπη γεμίζει με ψήφους στις βασικές πολιτικές δυνάμεις. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα εκλογικά αποτελέσματα θα διαπιστώσει ότι ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ(ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ) αλλά και η Αγωνιστική Συσπείρωση (ΠΑΜΕ) έχουν διαμορφώσει έναν συγκεκριμένο πάνω-κάτω αριθμό ψήφων που αυξομειώνεται και ειδικά για τους δυο πρώτους ανάλογα με τη συγκυρία και ποιο κόμμα είναι στην κυβέρνηση.

Αυτός είναι και ο βασικός παράγοντας της ανόδου της ΔΑΚΕ που κινητοποίησε αρκετούς συναδέλφους που δεν ψήφισαν το Μάιο για το συνέδριο της ΟΛΜΕ (παρότι είναι ίδιος ο αριθμός των ψηφισάντων δεν είναι ίδιοι αυτοί που ψήφισαν) δημιουργώντας προσδοκίες προς κάθε κατεύθυνση εν όψει διαδικασιών στελέχωσης θέσεων (επίκεινται τοποθετήσεις σε Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας, σε Διευθύνσεις σχολείων και στις διάφορες επιτροπές) και με δεδομένο ότι το ξεδίπλωμα της επίθεσης της κυβέρνησης της Ν.Δ στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν έχει ακόμα εκδηλωθεί σε όλη του την έκταση. Να σημειώσουμε τη συμμόρφωσή της με τις κυβερνητικές κατευθύνσεις της απαγόρευσης της αφισοκόλλησης καθώς δεν είχε για πρώτη φορά αφίσα.

Να σημειώσουμε επίσης τη παγίωση της ενίσχυσης των δυνάμεων της πρώην ΠΑΣΚ προς την ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ μετά και τη συνύπαρξή τους στα ψηφοδέλτια της τοπικής αυτοδιοίκησης και την κοινή εκλογική κάθοδο στο τοπικό ΝΤ της ΑΔΕΔΥ.

Από την άλλη σημαντικό κομμάτι των συναδέλφων δεν προσέρχεται πια στις κάλπες απογοητευμένο από όλη αυτή την κατάσταση καθώς δε βλέπει τι θα προσφέρει η ψήφος του. Αποδεικνύεται και από τη μείωση των ψήφων των υπολοίπων δυνάμεων (ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ -ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ) που αθροιστικά μειώθηκε μόνο τα τελευταία δυο χρόνια, κάτι λιγότερο από 50 ψήφους.

Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ με επανεμφάνιση στο ψηφοδέλτιό της συναδέλφων που δεν ήταν το Μάιο αύξησε τους ψήφους (μείωση σε σχέση με το 2018) και εκπροσωπείται στο επόμενο ΔΣ.

Οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ κατέγραψαν μείωση της εκλογικής τους δύναμης. Κατάσταση που έχει ξανασυμβεί και εναλλάσσεται με ανόδους και καθόδους. Σε αυτό το δυσμενές κλίμα το πιο αδύναμο ψηφοδέλτιο δέχεται τις μεγαλύτερες πιέσεις. Παρότι όλη τη χρόνιά με συνέχεια και συνέπεια ενημερώνουμε τον κλάδο, όλα αυτά παραμένουν απλώς “χαρτιά ή mail” όταν δεν συνοδεύονται με κίνηση κόσμου.

Ευχαριστούμε τους συναδέλφους που επιμένουν να μας στηρίζουν και αυτούς που μετά το εκλογικό αποτέλεσμα μας δήλωσαν τη στεναχώρια τους που δε μας στήριξαν είτε γιατί δεν ήρθαν, είτε ψήφισαν άλλο ψηφοδέλτιο. Από τη μεριά μας θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε ώστε την επόμενη φορά να “... αποτύχουμε καλύτερα”.

Θα συνεχίσουμε την προσπάθεια ώστε να αντιστραφεί η διαλυτική κατάσταση που επικρατεί στο σωματείο καθώς το νέο ΔΣ αποτελεί εγγύηση για συνέχιση αυτής της καθοδικής πορείας.

Επιμέναμε και θα επιμείνουμε στην κατεύθυνση της ενεργητικής εμπλοκής ενός πλατύτερου δυναμικού καθηγητών σε ένα κίνημα αντίστασης και αγώνα, για ΕΛΜΕ ταξική και αγωνιστική όχι κυβερνητική και συνδιαχειριστική.

http://aristerastikarditsa.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κόκκινη Βιβλιοθήκη

0

 Η Κόκκινη Βιβλιοθήκη είναι μια πρωτοβουλία συντρόφων και φίλων αναγνωστών που λειτουργεί στο εσωτερικό του περιοδικού ΒΙΔΑ και των εκδόσεων ΠΡΟΛΕΤΚΟΥΛΤ. Προσπαθεί να συμβάλλει στο δύσκολο έργο της αυτομόρφωσης των συντρόφων αγωνιστών. Μαζεύει υλικό, ντοκουμέντα, μπροσούρες για το επαναστατικό κίνημα του τόπου και όχι μόνο.

Υ.Γ.: Α.σ.Γ.: Βιβλία της Κόκκινης Βιβλιοθήκες μπορείτε να βρείτε και στο Εκτός των Τειχών!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για το πολυτελές λεύκωμα της «Φρίκης»

0

H Θανάσω Φ., ο Στρατής Φ., ο Πασχάλης Κ. και τόσοι άλλοι συναγωνιστές τους ήταν Εβρίτες. Πάλεψαν με το όπλο στο χέρι τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την ντόπια αστική τάξη. Ο μοναρχοφασισμός για την επιλογή τους αυτή, να στρατευτούν με τον ΔΣΕ, τους χτύπησε αλύπητα. Όλοι τους έχασαν αδέρφια και οικογένειες, καταστράφηκαν τα σπίτια και οι μικρές εκτάσεις γης που καλλιεργούσαν από τους εθνικόφρονες.

Βρέθηκαν στην μακρινή Τασκένδη, πολιτικοί εξόριστοι το 1949. Τα παιδιά τους που γλίτωσαν από τη βασίλισσα Φρειδερίκη βρέθηκαν στις φιλόξενες Λαϊκές Δημοκρατίες. Η Θανάσω, ο Στρατής, ο Πασχάλης ήταν αγωνιστές από τους Χιονάδες Έβρου όπως τόσοι και τόσοι Εβρίτες. Είναι παππούδες μου. Δεν ζουν πλέον…

Είμαι περήφανος όσο τίποτε γι αυτούς αλλά και τον κάθε μαχητή του ΔΣΕ που έπεσε με το όπλο στο χέρι για λαοκρατία και σοσιαλισμό ενάντια στην εξάρτηση και την αμερικανοκρατία.

Δουλεύω σε βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας ως υπάλληλος. Οι μέρες που ζούμε είναι γεμάτες εκπλήξεις ακόμα και στις κούτες με τα βιβλία που παραλαμβάνουμε … Εβδομήντα χρόνια μετά την ήττα, σε άνιση μάχη του ΔΣΕ, ένα εγγόνι ανταρτών ιδού τι κουβαλά που μόλις κυκλοφόρησε: Το λεύκωμα Βασίλισσα Φρειδερίκη. Φωτογραφική διαδρομή, 1937–1967 των εκδόσεων Καπον!

Που αποδεικνύει πως όλα συνεχίζονται… Αυτοί με τις «ηρωίδες τους» και το αντικομμουνιστικό τους ψέμα. Εμείς με τους αληθινούς λαϊκούς αγωνιστές και τις ηρωικές ιστορίες των παιδιών του Λαού. Αυτοί με τους θεούς, αρχόντους, βασιλιάδες εμείς με τους εργάτες και την προλεταριακή επανάσταση. Η καλύτερη απάντηση σε όλους τους αντιδραστικούς κύκλους της χώρας μας που τιμούν την Φρειδερίκη και όχι μόνο είναι η τιμή και η υπεράσπιση των ιδανικών του ΔΣΕ και της εποποιίας του.

Συμβολικά και για την αηδία που νιώθω επειδή κουβαλώ λόγω δουλειάς αυτό το λεύκωμα για τη «Φρίκη» και το «πατριωτικό της έργο» προσφέρω στο Σπίτι του Αγωνιστή το μεροκάματό μου.

Γ. από περιοδικό Βίδα 23/12/2019

ΥΓ. Αξίζει να διαβαστεί το άρθρο: Η Φρειδερίκη ή βασίλισσα «Φρίκη», ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα της ελληνικής ιστορίας, για να μαθαίνουν οι νεότεροι…


ΥΓ. 2 Μιας και μιλήσαμε για λευκώματα... Στο λεύκωμα του Απόστολου Μουσούρη Φωτογραφίζοντας τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας έχει αποτυπωθεί με τον καλύτερο τρόπο η καθημερινότητα της ζωής και της δράσης των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ.

ΥΓ. 3 …Ούτε χωριό ούτε σπίτι ούτε οικογένεια, ένα συφοριασμένο στρατόπεδο παιδιών ήταν, μονολόγησε ο Γιάννης. Υπήρχαν μόνο τα απαραίτητα, κι έτσι τα προσωπικά συναισθήματα ήταν εντελώς περιττά. Είχαν μάθει ν' αγαπούν μόνο την πατρίδα, τη βασίλισσα, την Παναγιά και το Χριστό. Για τους άλλους ανθρώπους, ακόμη και για τους πιο δικούς, δεν έμενε τίποτε. Μια βαθιά απάθεια, σαν μια σπάνια και άγνωστη νόσος, χωρίς συμπτώματα, χωρίς πόνο…

Το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γ. Ατζακά Θολός βυθός (Άγρα, 2010) για τη ζωή στις παιδουπόλεις είναι μια απάντηση στους σημερινούς τιμητές της «Φρίκης» και δίνει εικόνα για το τι διδάσκονταν τα παιδιά από τους μοναρχοφασίστες νικητές του Εμφυλίου.

http://proletconnect.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με ποιον είμαστε; Ας επιλέξουμε τους λαούς!

0

Το παιχνίδι αρχίζει! Οι κύριοι θεατές παρακολουθούν με αγωνία άλλον ένα αγώνα, στον οποίο τα στοιχήματα είναι πολλά και οι επιδοκιμασίες με τα γιούχα συνεχώς εναλλάσονται προς τους παίκτες, με δεδομένη την αγωνία τους να κερδίσει ο καθένας για πάρτη του όσα περισσότερα μπορεί! Φυσικά και οι ίδιοι οι παίκτες θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, γιατί ο νικητής θα αποκομίσει πολλά, ανάλογα προφανώς και με την έκβαση του παιχνιδιού. (Σωστά μαντέψατε, οι χαμένοι έτσι και αλλιώς θα είναι κάποιες δεκάδες εκατομμύρια κόσμος γύρω γύρω στην περιοχή)

Οι ''φιλειρηνικές'' συμμαχίες υλοποιούνται και από τους δυο, με αμυντικές (για την ελληνική αστική τάξη, επιθετικές για την τούρκικη) Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και με αμυντικές (για την τούρκικη αστική τάξη, επιθετικές για την ελληνική) Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας.

Με τα χρήματα που προέρχονται από την καταλήστευση των λαών εκατέρωθεν( προετοιμάζοντάς τον έως και κρέας για τα κανόνια) τα πιο ''φιλειρηνικά'' εξοπλιστικά προγράμματα και οπλικά συστήματα, φρεγάτες γαλλικές, F16 αναβαθμισμένα, ίσως F35;;;, αλλά και S400 μέσα σ' όλα.

Οι αξιωματικοί ΥΠΕΘΑ πιο έτοιμοι από ποτέ, δείχνοντας τα δόντια τους, συναγωνίζοντας σε αιμοδιψεία, ο τούρκος Ακάρ με τους χάρτες του και ο ''θα ματώσουμε στο πλάι των ΗΠΑ'' Παναγιωτόπουλος.

Θέατρο διαφωνιών, αντιπαραθέσεων και αερομαχιών ο εναέριος χώρος. Η Ελλάδα από το 1931 είχε θεσπίσει εναέριο χώρο 10 μιλίων. Η Τουρκία θεωρεί ότι δεν ταυτίζονται τα όρια της κυριαρχίας της στον αέρα και στη θάλασσα και η άσκηση κυριαρχίας στον εναέριο χώρο μέχρι τα 10 ν.μ. είναι απολύτως νόμιμη, αφού δεν υπερβαίνει τα 12 ν.μ. που ορίζει το δίκαιο της θάλασσας ως ανώτατο όριο του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης και του εθνικού εναέριου χώρου.Τα κανάλια, οι κυβερνήσεις και όλα τα συστημικά παπαγαλάκια εδώ λένε ότι η ελληνική πλευρά έχει δίκιο. (Φήμες λένε ότι και από την απέναντι πλευρά το ίδιο γίνεται).

2 Γενάρη οι υπογραφές για τον East med, που κατοχυρώνει την Ελλάδα σαν πυλώνα σταθερότητας των ΗΠΑ, αναβαθμίζει το ενεργειακό της (και όχι μόνο) πρεστίζ, μεγαλώνει τις δουλειές για τους εφοπλιστάδες. Απάντηση στην απομόνωση το μνημόνιο συνεργασίας της Τουρκίας με τη Λιβύη.

Απέναντι στο δίκιο των 12 αντί για 6 μιλίων του ελληνικού κράτους, που μετατρέπει το Αιγαίο σε κλειστή ελληνική λίμνη και τις ΑΟΖ που εκτείνονται πέρα ως πέρα(είμαστε και το μέγα της θαλάσσης κράτος, μην ξεχνιόμαστε) , περιορίζοντας την Τουρκία σε λίγα μέτρα ακτής για ψάρεμα και μπάνια, η Γαλάζια Πατρίδα του Ερντογάν, που καταπίνει νησιά και κυκλώνει την Κύπρο. Ποιο δίκαιο είναι πιο δίκαιο; Ελπίζουμε να μην το μάθουν ποτέ οι λαοί, γιατί θα το πληρώσουν με παραπάνω φτώχεια και πόλεμο. Όσο για το ποιος θα κερδίσει από τις γεωτρήσεις και τους αγωγούς; Γελάει ο κόσμος (Total, Exxon mobil, έλληνες και τούρκοι πλουτοκράτες κλπ)

Ρε φέρτε κι άλλες βάσεις του θανάτου. Ναι και πυρηνικά. Ποιος καρκίνος μωρέ. Ποιο περιβάλλον. Ποια στρατιωτικοποίηση. Ποια πολεμική εμπλοκή. Οι προστάτες νοιάζονται για τους λαούς. Δεν τις χρησιμοποιούν για τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις, για τον εχθρό λαό, για τους πολέμους, για την οικονομική και πολιτική επικυριαρχία. Ούτε το κεφάλαιο τις αξιοποιεί για βλέψεις και ρόλους στην περιοχή, περιμένοντας εύνοια και μπίζνες. Ούτε φέρνουν χούντες και πολέμους.

Έχουμε ημίχρονο. Οι δηλώσεις για την έκβαση του ματς έχουν αναφορά στη διαιτησία (Σημίτης, Μπακογιάννη, Κυριάκος) αλλά και απειλές και πιέσεις στους θεατές από την τούρκικη πλευρά (Ερντογάν, Τσαβούσογλου, Οκτάι). Ας ελπίσουμε στην οριστική διακοπή του αγώνα με παρέμβαση του Μετώπου Πάλης των λαών.

Γ.Π.

https://protovouliantistasis.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Καταγγελία για την ρατσιστική επιλογή ΟΑΣΘ και δημάρχου Δέλτα

0

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Καταγγέλλουμε την απόφαση του δημάρχου Δέλτα και του ΟΑΣΘ για να δημιουργηθεί ειδική γραμμή (55Χ) αποκλειστικά για την «εξυπηρέτηση» των προσφύγων που θα ακολουθεί τη διαδρομή Σταυρούπολη-στρατόπεδο Αναγνωστόπουλου-ΝΣ σταθμός. Αυτή η απόφαση είναι βγαλμένη από άλλες μαύρες εποχές, όπως αυτή της δεκαετίας του ’50 στην Αμερική ή του Απαρτχάιντ. Δεν έχει καμία σχέση με την εξυπηρέτηση των προσφύγων και την «αλληλεγγύη», όπως θέλει να λέει ο δήμαρχος. Αν ήταν έτσι τα πράγματα πολύ απλά θα μπορούσαν να πυκνώσουν τα δρομολόγια και να επεκτείνουν τη βασική γραμμή. Ωστόσο, επιλέγουν να δημιουργήσουν «υγειονομική ζώνη» απέναντι στους πρόσφυγες. Και φυσικά, θολώνουν τα νερά σε σχέση με το ποιος είναι υπεύθυνος για την τραγική κατάσταση που ζούμε καθημερινά.

· Καταγγέλλουμε τη διοίκηση του ΟΑΣΘ που έσπευσε να ικανοποιήσει το ρατσιστικό αίτημα την ώρα που εδώ και τόσον καιρό κλείνει τα αφτιά στα δίκαια αιτήματα του λαού της πόλης για να έρθουν καινούργια λεωφορεία, να αυξηθούν τα δρομολόγια και να γίνει επιτέλους ανθρώπινη και ασφαλής η μετακίνηση!

· Για τις άθλιες συγκοινωνίες της πόλης μας δεν φταίνε οι πρόσφυγες!

· Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους κατατρεγμένους του πολέμου και της φτώχιας.

· Για την άθλια μετακίνησή μας αποκλειστική ευθύνη έχουν οι κυβερνήσεις διαχρονικά και οι διοικήσεις του ΟΑΣΘ που έφτασαν την κατάσταση στο απροχώρητο!

-ΟΙ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ!

-ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

Πρωτοβουλία Εργαζομένων-Φοιτητών-Συνταξιούχων για τις Αστικές Συγκοινωνίες Θεσσαλονίκης

protobouliaoasth@gmail.com
https://protoboulia-oasth.blogspot.com/
https://www.facebook.com/Πρωτοβουλία Εργαζομένων-Φοιτητών-Συνταξιούχων Για Τις Αστικές Συγκοινωνίες

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιατί να σας πω κάτι;

1

Εγώ ήθελα σήμερα να μιλήσω για την παράσταση που είδα χτες βράδυ. Μου υπενθύμισε σοβαρά και υπεύθυνα γιατί αγαπάω το θέατρο, τι έφτιαξε τους ποιητές μας μεγάλους και παντοτινούς, γιατί κάποιους ανθρώπους τους εκτιμώ βαθιά, γιατί λάμπουν στα σκοτάδια των καιρών, γιατί τα βάζουν με τα τέρατα (ιερά και μη) και κερδίζουν. Κερδίζουν πάντα η ειλικρίνεια στη σκηνή και η αγάπη για τη ζωή. Ήθελα να σας πω να πάτε να δείτε τις "γειτονιές του κόσμου". Να τις δείτε, στο θέατρο Βαφείο, Τετάρτη.

Ήθελα να πω και για την απόφαση του ΚΑΣ να αποσπαστούν τα αρχαία από τη Βενιζέλου και τους μακεδονομάχους μας και τους μαρμαράδες της Μελίνας που κιχ δεν είπαν.

Αλλά δε μπορώ. Γιατί χτες μαζί με τη μέρα ξημέρωσε κι η αδικία. Ξημερώνει συχνά έτσι τελευταία. Και αυτό σε πνίγει. Η αδικία σε πνίγει. Και δε σταματά με σιωπή. Δε σταματά μισή ή λίγη από αυτήν. Πνίγει η σιωπή, το "ναι μεν αλλά", ο φόβος. Η αδικία δεν κερδίζεται συμβολικά, θεσμικά, νομικά. Δεν κερδίζεται με το σύνθημα "που όλους μας ενώνει". Γιατί δεν ξεκινάει από κει και δεν τελειώνει εκεί. Το δίκιο δεν κερδίζεται ποτέ μισό, κερδίζεται ακριβώς, όπως, το κλέβουν, ολόκληρο!

Δε με νοιάζει το όνομα το όνομα του ξεγυμνωμένου αγοριού στα Εξάρχεια, ούτε της ξυλοκοπημένης κοπέλας. Δεν έχει σημασία σε ποιανών το σπίτι μπήκαν με το έτσι θέλω και αφού τους χτύπησαν και τους συνέλαβαν, αντίστρεψαν την πραγματικότητα, με χυδαίες κατηγορίες. Δε με νοιάζει από πού ήρθαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους πέταξαν βίαια έξω από τα σπίτια τους. Όλοι τους θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς. Δε με νοιάζει το όνομα της εισαγγελέως. Με νοιάζει που η Χρυσή Αυγή είναι αθώα, μέσα στο καζάνι των δολοφονικών επιθέσεων, των δολοφονιών, της ρητορικής μίσους που ξερνά και ο Ρουπακιάς ένας τυχαίος δολοφόνος που έκανε μια τυχαία δολοφονία. Με νοιάζει, που ήξερα από την αρχή, ότι αυτή η δίκη ράβεται στα μέτρα και τα σταθμά τους.

Ξέρω ότι αυτή η αδικία δεν είναι απόφαση λίγων τρελών, δεν είναι αυθαιρεσία, δεν είναι ασυδοσία. Ξέρω ότι η κρατική καταστολή και τρομοκρατία είναι η δουλειά τους. Ο λόγος που τους έφτιαξε και τους συντηρεί αυτό το σύστημα. Ξέρω ότι η "δικαιοσύνη" και η αστυνομία είναι παιδιά τους και έχουν ρόλο να παίξουν συγκεκριμένο. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, η στοργή και φροντίδα στον φασιστικό οχετό δεν έπεσαν από τον ουρανό. Το σύστημα της εκμετάλλευσης φρόντισε να προετοιμάσει το έδαφος για να φτάσουμε εδώ. Απογοήτευσε, τρομοκράτησε, εγκλώβισε, έριξε δάκο στο κίνημα, συκοφάντησε και λάσπωσε την αριστερά και ό,τι θυμίζει συλλογική πάλη, προσπαθεί μανιωδώς να ξαναγράψει την ιστορία ή έστω να μας κάνει να την ξεχάσουμε. Ουρλιάζουν την ΥΠΟΤΑΓΗ!

Σκέφτονται πως ήρθε η ώρα να τα πάρουν όλα πίσω. Και μας φοβούνται. Γι' αυτό η κρατική τρομοκρατία θα μεγαλώσει, γι' αυτό και τα φασισταριά, οι δολοφόνοι και η κάθε η Χρυσή Αυγή που ξεπηδάει, θα ξεπλένονται πανηγυρικά, θα φιμώσουν πιότερο τις φωνές αυτών που διψάνε για το δίκαιο, γι' αυτό και οι ψηφοφοριες σωματείων και συλλόγων θα γίνονται ηλεκτρονικά, γι' αυτό οι απεργίες και οι πορείες ποινικοποιούνται, γι' αυτό οι αριστερές δυνάμεις θα πληρώνουν χιλιάδες ευρώ για "μολυσματική" αφίσα. Κι αυτό θα εξακολουθεί να λέγεται δημοκρατία. Αστική δημοκρατία.

Φιμωμένοι, τρομοκρατημένοι, αφοπλισμένοι, ήσυχοι, ανασφαλείς, κανονικοί στην "κανονικότητα" τους, βολεύουμε περισσότερο. Όσο πιο ευάλωτοι και μόνοι, τόσο πιο ελέγξιμοι, τόσο η κυριαρχία τους θα αναπαράγεται, θα εδραιώνεται, θα συνθλίβει κάθε πτυχή της ζωής μας. Αυτήν τη μάχη ξεκίνησαν, αυτήν τη νίκη θέλουν.

Όμως, το άδικο αυτό εμένα με ανατριχιάζει και με συγκλονίζει γιατί αγαπάω τη ζωή, όπως την αγάπησαν οι "γειτονιές του κόσμου". Αυτοί σκοτώνουν κάθε μέρα τη ζωή. Τη δικιά μας ζωή, την έχουν εργαλείο, κι αν χαλάσει, χάλασε. Εγώ θέλω να κοιτάω τον συνάδελφό μου στα μάτια και τον γείτονα και όλους εκείνους που παθαίνουν σύνδρομα παραίτησης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μας κοιτάνε με ενοχή, απλά επειδή πέρασαν από δίπλα μας στο δρόμο, απλά επειδή επιβίωσαν. Αυτοί θέλουν να κοιτάω τους διπλανούς μου με μίσος, να μη μπορώ να δω πόσο μαζί είμαστε. Εγώ θέλω να βλέπω την απεραντοσύνη της θάλασσας και να ονειρεύομαι ταξίδια. Αυτοί θέλουν να βλέπω αδιέξοδο. Εγώ θέλω να ζω με αξιοπρέπεια, θέλω τους δρόμους γεμάτους από διεκδίκηση. Αυτοί θέλουν το κεφάλι μου σκυμμένο, τους δρόμους ερήμους και σκοτεινούς. Εγώ θέλω να ζω, όχι να βγάζω τη μέρα, ούτε να επιβιώνω μέχρι...

Εμείς τον κόσμο μας τον ονειρευόμαστε στο φως και τον χτίζουμε με φως. Θέλουμε το βλέμμα μας ανοιχτό, λαμπερό και γεμάτο. Εμείς αγαπάμε τη ζωή και το δίκιο! Θέλουμε ολόκληρο το δίκιο. Το δίκιο μας δεν τρομοκρατείται! Θα βάλει τη δύναμη του στις φωνές μας. Δε φτάνουν οι υπογραφές, οι συναυλίες, τα ποστ, οι "πολύμορφες κινητοποιήσεις". Θέλει αναμέτρηση με το άδικο στα ίσα, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς αυταπάτες, χωρίς βολή. Δεν υπάρχει πια το "δεν ήξερα", ούτε το "δεν κατάλαβα", δεν υπάρχει "ναι μεν αλλά". Ή με το φως ή με το σκοτάδι. Το ημίφως τελείωσε.

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στήριξη στην απεργία στον ΟΤΕ

0

Μαζικός αγώνας

για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης στον ΟΤΕ,

με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς!

Όχι στις απολύσεις και την τρομοκρατία!

Διαδοχικές απεργιακές κινητοποιήσεις από 21/12 έως 12/01 αποφάσισε η ΟΜΕ-ΟΤΕ προσπαθώντας να απαντήσει στην προκλητική απόφαση της διοίκησης του ΟΤΕ, να προχωρήσει σε απολύσεις μετά τη λήξη της παρούσας συλλογικής σύμβασης (ΣΣΕ) και αμέσως μετά την υπογραφή της επόμενης, ενώ επιμένει στην υπογραφή μονοετούς σύμβασης. Η διοίκηση, δηλαδή, απαιτεί κι άλλες θυσίες από τους εργαζόμενους, μεγαλύτερο ξεζούμισμα των δικαιωμάτων τους, την ίδια ώρα που ο όμιλος ΟΤΕ παραμένει ένας από τους πιο κερδοφόρους πανελλαδικά. Όπως και με τις απολύσεις που προωθούνται στις τράπεζες, αλλά και σε μια σειρά μεγάλες επιχειρήσεις, αποδεικνύεται ότι το κεφάλαιο έχει στόχο να αποσπάσει το μέγιστο δυνατό κέρδος, χωρίς να λογαριάζει το δικό μας δικαίωμα στη δουλειά και στη ζωή με αξιοπρεπείς όρους!

• Η στάση της εργοδοσίας αποτελεί ωμή κλιμάκωση της επίθεσης που προωθείται εδώ και χρόνια απέναντι στους εργαζόμενους συνολικά τους κλάδου. Οι συνεχείς μειώσεις μισθών, η προσπάθεια παγίωσης των ελαστικών μορφών εργασίας, οι εργολαβίες, η εντατικοποίηση των ρυθμών δουλειάς, τα μηδενικά μέτρα προστασίας και ασφάλειας των εργαζομένων, συνθέτουν τη μαύρη εργασιακή πραγματικότητα που προσπαθούν να επιβάλουν. Ο εργασιακός μεσαίωνας απλώνεται σταθερά, με τις κυβερνήσεις της αστικής τάξης –ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και μαϊντανοί– να υπηρετούν πιστά την πολιτική που τον επιβάλλει.

• Η διοίκηση του ΟΤΕ έχει αξιοποιήσει στο έπακρο το νομοθετικό οπλοστάσιο που της παρέχουν εδώ και χρόνια οι αντεργατικοί νόμοι, ώστε να μπορεί να απειλεί με «εθελούσιες εξόδους», να προωθεί την πολιτική των απολύσεων, αλλά και να απαιτεί να κηρυχτεί η απεργία παράνομη και καταχρηστική. Της φάνηκε «αδικαιολόγητα μεγάλη» η διάρκεια των κινητοποιήσεων και άρχισε να στέλνει εξώδικα, λες και δεν είναι αναφαίρετο δικαίωμα των εργαζομένων να απεργούν και να συγκροτούν τον αγώνα τους, προτάσσοντας τα δικά τους αιτήματα!

• Όμως, σοβαρότατες ευθύνες έχει και η ΟΜΕ-ΟΤΕ για τη συμβιβαστική στάση που έχει κρατήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ήταν η πρώτη ομοσπονδία που υπέγραψε ΣΣΕ με μειώσεις μισθών το 2011, ενώ από τότε έχει αποδεχτεί όλο το πακέτο της επίθεσης που έχει προωθήσει η διοίκηση (μειώσεις μισθών και δικαιωμάτων) προφασιζόμενη ότι έτσι εξασφαλίζει τη ΣΣΕ και τους εργαζόμενους. Είναι η ίδια που ακόμη και σήμερα σπέρνει αυταπάτες για «καλόπιστη διαπραγμάτευση».

Γι’ αυτό και η υπόθεση του αγώνα ενάντια στις απολύσεις και για την υπογραφή νέας ΣΣΕ πρέπει να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων. Μόνο η μαζική αποφασιστική τους στάση θα μπορέσει να βάλει φρένο στις απαιτήσεις της εργοδοσίας. Δεν πρέπει να παζαρέψουν κανένα από τα δικαιώματά τους! Πρέπει αποφασιστικά και συλλογικά να βάλουν φρένο στην υποχωρητικότητα και να παλέψουν για μόνιμη και σταθερή δουλειά, να διεκδικήσουν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, κόντρα στα ψευτοεπιχειρήματα της διοίκησης του ΟΤΕ.

• Στο πλάι αυτού του αγώνα πρέπει να σταθούν και οι εργαζόμενοι σε εργολαβίες και οι επενοικιαζόμενοι. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να υποκύψει στους εκβιασμούς που θα θέσει η εργοδοσία, προκειμένου να ενεργοποιήσει τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της! Όλοι οι εργαζόμενοι του κλάδου πρέπει από κοινού και ενιαία να δώσουν αυτή τη μάχη, γιατί ενιαία είναι και η επίθεση που προωθείται και τους αφορά όλους. Παρά τις διασπαστικές λογικές και τους διαχωρισμούς που εσκεμμένα δημιουργεί αυτή η πολιτική, η συλλογική διεκδίκηση και η υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία είναι το πιο ισχυρό όπλο που έχουν οι εργαζόμενοι στα χέρια τους! Γι’ αυτό και έχει μπει στο στόχαστρο τόσο από τον πρόσφατο νόμο-τερατούργημα της ΝΔ όσο και από τους νόμους του ΣΥΡΙΖΑ.

• Η Ταξική Πορεία καταγγέλλει κάθε απόπειρα να χτυπηθεί η απεργία ή να κριθεί παράνομη, και εκφράζει την αλληλεγγύη της στον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων του ΟΤΕ!

http://taxikiporeia.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ